หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 492
ตอนที่ 492 : พบบัณฑิตอีกครั้ง
ตอนที่ 492
“เจ้าหนู เจ้าคิดจะปราบข้า—แม่ทัพผี—ได้(@NameIsNovel)ด้วยวิชาปราบผีครึ่งๆ กลางๆ ของเจ้าอย่างนั้นรึ? เจ้าช่างอ่อนหัดเกินไป!
ฮ่า ฮ่า ฮ่า... ขอบคุณสำหรับการยั่วยุไม่หยุดของเจ้า มันช่วยให้ข้าปลุกปัญญาญาณได้(@NameIsNovel)เร็วขึ้น!”
แม่ทัพผีหัวเราะอย่างสะใจ เสียงหัวเราะนั้นเริ่มเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)คล้ายเสียงมนุษย์มากขึ้นทุกที
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น สีหน้าของเซินลั่วก็มืดลง เขา(@NameIsNovel)ใช้ วิชาปราบอสูร สื่อสารและ(@NameIsNovel)กดข่มพลังของมันมาระยะหนึ่ง คิดว่า(@NameIsNovel)กำลังจะปราบได้(@NameIsNovel)อยู่หมัด
ทว่า(@NameIsNovel)ตอนนี้เขา(@NameIsNovel)เข้าใจแล้ว—สิ่งที่(@NameIsNovel)เห็นตลอดมาล้วนเป็น(@NameIsNovel)เพียงการแสร้งทำของอีกฝ่าย แท้จริงมันกำลังใช้เขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เครื่องมือเพื่อปลุกปัญญาญาณของตนเอง!
“จริงรึ? ปัญญาญาณของเจ้าตื่นขึ้นแล้วงั้นหรือ? ดีเลย...” เขา(@NameIsNovel)ยิ้มเย็น “ภูตผีระดับหลอมวิญญาณที่(@NameIsNovel)ปลุกปัญญาญาณได้(@NameIsNovel)แล้ว น่าจะขายได้(@NameIsNovel)ราคาดีทีเดียว”
เสียงหัวเราะของแม่ทัพผีขาดห้วงในทันที — ราวกับเป็ดที่(@NameIsNovel)ถูกบีบคอ!
“เจ้าหนู เรามาทำข้อตกลงกันไหม? ข้าช่วยเจ้าแก้ปัญหาภูตผีในเมืองฉางอัน และ(@NameIsNovel)เจ้าก็ปล่อยข้าเป็น(@NameIsNovel)อิสระ” แม่ทัพผีเสนอหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง
“เป็น(@NameIsNovel)ไปไม่ได้(@NameIsNovel) ภูตผีระดับหลอมวิญญาณเช่นเจ้า หากหลุดรอดออกไปย่อมต้องทำร้ายผู้บริสุทธิ์อย่างแน่นอน อยู่ในถุงเฉียนคุนของข้าต่อไปนั่นแหละดีแล้ว” เซินลั่วปฏิเสธโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด
“เจ้า... หึ! คิดว่า(@NameIsNovel)แค่ถุงบ้าๆ ใบนี่จะขังแม่ทัพผู้นี้ไว้ได้(@NameIsNovel)จริงๆ รึ?” แม่ทัพผีเดือดดาล มันระเบิดปราณภูตออกมาหมายจะโจมตีค่ายกลผนึกที่(@NameIsNovel)พันธนาการตนไว้ในถุงเฉียนคุน
ถุงเฉียนคุนสั่นสะท้านและ(@NameIsNovel)เปล่งแสงสีดำออกมา
“คิดจะทำอะไร? อยากตายมากนักรึ?” ประกายสังหารวาบขึ้นในดวงตาของเซินลั่ว เขา(@NameIsNovel)กดมือลงบนถุงเฉียนคุนพร้อมกับประสานเคล็ดกระบี่
ตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์พุ่งออกจากแขนเสื้อของเขา(@NameIsNovel) บินหายเข้าไปในถุงเฉียนคุนอย่างรวดเร็วจนคนรอบข้างไม่อาจสังเกตเห็นได้(@NameIsNovel)
ทันทีที่(@NameIsNovel)เข้าสู่ถุงเฉียนคุน ตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์ก็เปล่งแสงสีแดงเจิดจ้าออกมาทันที พร้อมกับเส้นใยของอัคคีบัวสวรรค์ ปลายกระบี่จ่ออยู่ที่(@NameIsNovel)หน้าผากของแม่ทัพผี ปลดปล่อยเสียงปราณกระบี่ที่(@NameIsNovel)แหลมคมดัง “ฉึก”
แม่ทัพผีพลันหยุดนิ่ง ปราณภูตที่(@NameIsNovel)เคยปั่นป่วนก็ค่อยๆ สลายไป ความภาคภูมิใจจากการที่(@NameIsNovel)เพิ่งเปิดปัญญาญาณได้(@NameIsNovel)สำเร็จก็เลือนหายไปจนหมดสิ้น
เมื่อก้าวสู่ระดับหลอมวิญญาณและ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)อัคคีบัวสวรรค์ ซึ่งเป็น(@NameIsNovel)ของแสลงสำหรับศัตรูประเภทภูตผีแล้ว เซินลั่วสามารถสังหารมันได้(@NameIsNovel)อย่างง่ายดาย
“นี่เป็น(@NameIsNovel)การเตือนครั้งสุดท้าย หากกล้าสร้างปัญหาอีกครั้ง ข้าไม่ลังเลที่(@NameIsNovel)จะสังหารเจ้าแน่” น้ำเสียงของเซินลั่วเย็นเยียบลงขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ถอนตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์กลับมา
“เจ้าหนู เจ้ามันอำมหิต! ข้าช่วยเจ้าจัดการปัญหาภูตผีในฉางอันได้(@NameIsNovel) แต่เจ้าต้องหาปราณหยินมาช่วยในการบำเพ็ญของข้า” แม่ทัพผีเยาะเย้ย แต่ก็ยอมอ่อนข้อลง
“ตกลง” เซินลั่วชั่งน้ำหนักข้อเสนอแล้วจึงยอมรับ
แม้ตอนนี้เขา(@NameIsNovel)จะมี(@NameIsNovel)สัมผัสจิตเทวะ แต่ก็ยังไม่สามารถสัมผัสปราณหยินได้(@NameIsNovel)ดีเท่าแม่ทัพผี ตราบใดที่(@NameIsNovel)แม่ทัพผีตนนี้ยอมร่วมมือ ก็ยังมี(@NameIsNovel)วิธีอื่นที่(@NameIsNovel)จะปราบมันได้(@NameIsNovel) ในคัมภีร์หยางบริสุทธิ์นั้นบันทึกวิชาปราบอสูรไว้มากกว่า(@NameIsNovel)หนึ่งแขนง
“ดี เจ้าหนู ข้าจะช่วยเจ้าตามหาภูตผีตนนี้ เมื่อเราสังหารมันได้(@NameIsNovel) ของวิเศษสายหยินที่(@NameIsNovel)ควบแน่นอยู่ภายในร่างของมันต้องเป็น(@NameIsNovel)ของข้า!” แม่ทัพผีกล่าว
“ตกลง” เซินลั่วพยักหน้าอย่างง่ายดาย
“จำคำพูดของเจ้าไว้ให้ดี ไม่ไกลจากที่(@NameIsNovel)นี่ มี(@NameIsNovel)ร่องรอยของปราณหยินอยู่ เป็น(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)ภูตผีตนนั้นทิ้งไว้” แม่ทัพผีกล่าว พร้อมชี้ตำแหน่งอย่างชำนาญ
เซินลั่วมองตามไป แต่ก็ไม่เห็นสิ่งใดเป็น(@NameIsNovel)พิเศษ เขา(@NameIsNovel)จึงโคจรปราณเต๋าไปรวมที่(@NameIsNovel)ดวงตาแล้วเพ่งมองไปยังตำแหน่งที่(@NameIsNovel)แม่ทัพผีชี้อีกครั้ง ก่อนจะอุทานออกมาเบาๆ
ณ ที่(@NameIsNovel)แห่งนั้น มี(@NameIsNovel)ร่องรอยคราบน้ำสีครามจางๆ บนพื้น พร้อมกับปราณหยินจางๆ ที่(@NameIsNovel)แผ่ออกมาจากคราบน้ำ
ความไวต่อปราณหยินของเขา(@NameIsNovel)นั้นด้อยกว่า(@NameIsNovel)แม่ทัพผีมากนัก จึงไม่สามารถแยกแยะได้(@NameIsNovel)ในตอนแรก แต่เมื่อครู่เหลียนเซียงเพิ่งจะบอกว่า(@NameIsNovel)เห็นภูตผีหัวขาดเปียกโชก ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)แม่ทัพผีจะไม่ได้(@NameIsNovel)โกหก
“เจ้าสัมผัสคราบน้ำปราณหยินที่(@NameIsNovel)อื่นได้(@NameIsNovel)อีกหรือไม่?” เซินลั่วสำรวจบริเวณโดยรอบ แต่ก็ไม่พบรอยคราบน้ำสีครามอื่น เขา(@NameIsNovel)จึงเอ่ยถาม
“แน่นอน แค่เดินตามมา” แม่ทัพผีโอ้อวด พร้อมกับนำทางให้เซินลั่วเดินต่อไป
หลังจากเดินไปได้(@NameIsNovel)ระยะหนึ่ง พวกเขา(@NameIsNovel)ก็พบคราบน้ำปราณหยินอีกหย่อมหนึ่งจริงๆ
“คาดไม่ถึงว่า(@NameIsNovel)เจ้าจะมี(@NameIsNovel)ความสามารถอยู่บ้างเหมือนกัน” เซินลั่วเอ่ยชมพร้อมรอยยิ้ม
“แน่นอนอยู่แล้ว” แม่ทัพผีแค่นเสียงตอบ
ทั้งสองยังคงไล่ตามร่องรอยต่อไป และ(@NameIsNovel)ในไม่ช้าก็มาถึงสะพานไม้แห่งหนึ่งทางทิศตะวันออกของเมือง ใต้สะพานเป็น(@NameIsNovel)แม่น้ำขนาดใหญ่ที่(@NameIsNovel)ไหลเชี่ยวกราก
สถานที่(@NameIsNovel)แห่งนี้อยู่ไม่ไกลจากที่(@NameIsNovel)พักปัจจุบันของเซินลั่วในตรอกฉางเล่อ และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ก็รู้จักแม่น้ำสายนี้ดี มันมี(@NameIsNovel)ชื่อที่(@NameIsNovel)แปลกประหลาดว่า(@NameIsNovel): แม่น้ำจิงกวง
“นั่นอะไร?” ขณะที่(@NameIsNovel)กำลังจะกระตุ้นให้แม่ทัพผีค้นหาต่อ ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)ก็พลันสว่า(@NameIsNovel)งวาบ
เบื้องหน้าบนสะพาน มี(@NameIsNovel)ร่างในชุดอาภรณ์สีขาวยืนอยู่... บัณฑิตวัยกลางคนในชุดขาวนั่นเอง
“ท่านผู้มี(@NameIsNovel)เกียรติ เราพบกันอีกแล้ว” ความคิดหนึ่งแล่นผ่านเข้ามาในหัว เซินลั่วจึงก้าวไปข้างหน้าและ(@NameIsNovel)ทักทายด้วยรอยยิ้ม
“เป็น(@NameIsNovel)เจ้ารึ” บัณฑิตวัยกลางคนแสดงความประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นเซินลั่ว
“ข้ากำลังตามล่าภูตผีไร้ศีรษะ รอยน้ำนำทางข้ามาถึงที่(@NameIsNovel)นี่ ไม่ทราบว่า(@NameIsNovel)ท่านยืนอยู่ตรงนี้นานเท่าใดแล้ว และ(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)สังเกตเห็นสิ่งใดผิดปกติบ้างหรือไม่?” เซินลั่วเอ่ยถาม พลางสังเกตบัณฑิตวัยกลางคนอย่างแนบเนียน
“ไม่” บัณฑิตวัยกลางคนเบือนสายตาหนีและ(@NameIsNovel)มองลงไปยังแม่น้ำเบื้องล่างต่อไป ตอบกลับอย่างเฉยเมย
“ท่านผู้มี(@NameIsNovel)เกียรติ ท่านมี(@NameIsNovel)ท่วงท่าที่(@NameIsNovel)ว่องไวน่าทึ่ง ข้าคาดว่า(@NameIsNovel)ท่านคงจะเป็น(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญเช่นกัน รอยน้ำหายไปแถวนี้ ท่านไม่มี(@NameIsNovel)เบาะแสใดๆ เลยจริงๆ หรือ?
แล้วท่านพอจะบอกได้(@NameIsNovel)หรือไม่ว่า(@NameIsNovel)เหตุใดท่านถึงเลือกมาหยุดอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่?” เซินลั่วถาม คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
“หลายปีก่อน ข้าเคยมาเยือนที่(@NameIsNovel)แห่งนี้ครั้งหนึ่ง วันนี้หลังจากผ่านไปหลายปี ข้าเพียงกลับมาระลึกถึงความหลังเท่านั้น” บัณฑิตวัยกลางคนตอบอย่างสงบ
ด้วยความสับสนกับคำตอบของบัณฑิต เซินลั่วไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)จะตอบอย่างไรต่อดี
บัณฑิตผู้นี้ดูน่าสงสัยอย่างยิ่ง แต่เขา(@NameIsNovel)กลับไม่สามารถตรวจจับสิ่งผิดปกติใดๆ ได้(@NameIsNovel) ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น อีกฝ่ายอาจจะมี(@NameIsNovel)พลังบำเพ็ญที่(@NameIsNovel)ลึกล้ำ ดังนั้นเซินลั่วจึงไม่กล้าผลีผลาม
“วันนี้ เราพบกันหลายครั้ง คงจะเป็น(@NameIsNovel)วาสนาต่อกัน ข้ามี(@NameIsNovel)เรื่องราวน่าสนใจอยู่เรื่องหนึ่ง ท่านอยากจะฟังหรือไม่?” บัณฑิตวัยกลางคนพลันหันมาหาเซินลั่วและ(@NameIsNovel)เอ่ยชวน
“โอ้ เชิญท่านผู้มี(@NameIsNovel)เกียรติเล่ามาได้(@NameIsNovel)เลย” เซินลั่วประหลาดใจกับข้อเสนอของอีกฝ่าย จึงตัดสินใจหยั่งเชิงและ(@NameIsNovel)พยักหน้าตกลง
“เป็น(@NameIsNovel)เวลานับร้อยปีที่(@NameIsNovel)เมืองฉางอันสงบสุข ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณวัตถุสยบมารทางทิศตะวันออกและ(@NameIsNovel)ตะวันตก
เจดีย์ห่านป่าใหญ่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตก และ(@NameIsNovel)ยังมี(@NameIsNovel)สมบัติอีกชิ้นหนึ่งทางทิศตะวันออก เจ้ารู้หรือไม่ว่า(@NameIsNovel)มันคืออะไร?” บัณฑิตวัยกลางคนถามขณะเล่นพัดพับในมือ
“ข้าไม่ทราบเลย คงต้องรบกวนท่านผู้มี(@NameIsNovel)เกียรติชี้แนะแล้ว” เซินลั่วส่ายหน้า พร้อมกับแสดงสีหน้าประหลาดใจ
“นั่นคือกระบี่สังหารมังกรที่(@NameIsNovel)ใช้สังหารราชามังกรแม่น้ำจิง หลังจากเว่ยเจิงสิ้นใจ เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)แปรเปลี่ยนปราณกระบี่เป็น(@NameIsNovel)ค่ายกลและ(@NameIsNovel)ผนึกไว้ที่(@NameIsNovel)นี่
ข้าค้นหาในเมืองฉางอันมาเนิ่นนาน กว่า(@NameIsNovel)จะพบว่า(@NameIsNovel)ปราณกระบี่อยู่ที่(@NameIsNovel)ใด” บัณฑิตมองลงไปยังแม่น้ำ ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)คมกริบอย่างน่าสะพรึงกลัว
“กระบี่สังหารมังกร! ราชามังกรแม่น้ำจิง!” เซินลั่วตกใจ เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับราชามังกรแม่น้ำจิง!
“อา ข้าเจอท่านแล้ว ท่านสุภาพบุรุษ ฮี่ฮี่ ข้าเพิ่งจับปลามาได้(@NameIsNovel)อีกตะกร้าหนึ่ง ท่านจะซื้อมันไปปล่อยหรือไม่?” ชาวประมงหนุ่มถามด้วยรอยยิ้มประจบประแจง พลางวางตะกร้าปลาไว้เบื้องหน้าบัณฑิต
เมื่อเห็นความละโมบของชาวประมงและ(@NameIsNovel)การฉวยโอกาสจากความปรารถนาดีของผู้อื่น เซินลั่วก็ขมวดคิ้วโดยไม่ตั้งใจ
“ฮี่ฮี่ มนุษย์สามัญช่างละโมบนัก แต่กลับได้(@NameIsNovel)อยู่อย่างสงบสุข มันไม่ยุติธรรม! ไม่ยุติธรรมเลย!” บัณฑิตวัยกลางคนหัวเราะขึ้นฟ้าขณะที่(@NameIsNovel)ใบหน้าแสดงความขุ่นเคือง
“อา แล้วท่านจะซื้อมันหรือไม่! หากไม่ซื้อ ข้าจะขายมันให้หอพันตำลึงทำปลาตุ๋นซีอิ๊ว!” ชาวประมงหมดความอดทนหลัง จากเห็นการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมอย่างกะทันหันของบัณฑิต
“จะลำบากไปไย? เจ้าเห็นถุงทองคำนี่หรือไม่? ในเมื่อปรารถนาเงินทองมากนัก เหตุใดไม่ไปหามันด้วยตนเองเล่า ใครเจอก็เอาไปได้(@NameIsNovel)เลย”
บัณฑิตวัยกลางคนหยิบถุงเล็กๆ ออกมาจากแขนเสื้อ ภายในเต็มไปด้วยแท่งทองคำที่(@NameIsNovel)ส่องประกายระยิบระยับ ก่อนจะโยนมันลงไปในแม่น้ำเบื้องล่าง
ทองคำในถุงร่วงหล่นลงสู่แม่น้ำทันที เหมือนเทเกี๊ยวลงในน้ำเดือด
“อา! ทองคำ!” ดวงตาของชาวประมงหนุ่มเป็น(@NameIsNovel)ประกาย เขา(@NameIsNovel)ตะโกนด้วยความประหลาดใจ
“ท่านคิดจะทำอะไรกันแน่ ท่านผู้มี(@NameIsNovel)เกียรติ?” เซินลั่วสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงความผิดปกติ จึงเอ่ยถามด้วยเสียงทุ้ม
บัณฑิตวัยกลางคนเพียงแค่หัวเราะและ(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)อธิบาย
การกระทำของเขา(@NameIsNovel)ดึงดูดความสนใจอย่างมาก ทองคำที่(@NameIsNovel)ส่องประกายจับสายตาของผู้คนใกล้เคียงจำนวนมาก
“ทองคำ! ชายผู้นั้นกำลังโยนทองคำ!” ใครบางคนรีบวิ่งเข้ามาทันที
“นั่นมันทองของข้า!” ชาวประมงที่(@NameIsNovel)โกรธจัด ไม่สนใจความสูงของสะพาน กระโดดตรงลงไปในแม่น้ำด้วยความสิ้นหวังที่(@NameIsNovel)จะได้(@NameIsNovel)ทองคำของตนคืน
“เดี๋ยวก่อน ท่าน...” เซินลั่วต้องการจะห้าม แต่ชาวประมงก็ได้(@NameIsNovel)กระโดดลงไปแล้ว
คนอื่นๆ ที่(@NameIsNovel)อยู่ใกล้เคียง เมื่อเห็นฉากนี้ ก็เกิดความโลภจนกระโดดลงไปในแม่น้ำทีละคนเพื่อค้นหาทองคำ
“ท่านหมายความว่า(@NameIsNovel)อย่างไรกันแน่ ท่านผู้มี(@NameIsNovel)เกียรติ? เหตุใดท่านจึงยุยงให้ชาวบ้านจำนวนมากกระโดดลงไปในน้ำ?” ด้วยความเข้าใจในทันที เซินลั่วหันกลับมาและ(@NameIsNovel)ตะโกนใส่บัณฑิต
----------