หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 504
ตอนที่ 504 : เผชิญหน้ากับภูตผี
ตอนที่ 504
เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ และ(@NameIsNovel)ในไม่ช้า หน้าต่างก็อาบไปด้วยแสงจันทร์ที่(@NameIsNovel)พร่ามัว
หลังจากประสบความล้มเหลวเจ็ดครั้ง ปราณหยินอัปมงคลที่(@NameIsNovel)เซินลั่วควบคุมอยู่ก็มาถึงจุดวิกฤตสุดท้าย เล็งไปที่(@NameIsNovel)จุดซานอินเจียว
ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)ปิดสนิท มือประสานเป็น(@NameIsNovel)มนตราอาคม รักษาการทำงานของลวดลายยันต์บนขาเพื่อกระตุ้นให้ลวดลายมดและ(@NameIsNovel)ปราณเต๋าสอดประสานและ(@NameIsNovel)ปะทะกัน
ทันใดนั้น ดวงตาของเซินลั่วก็พลันเบิกโพลงขึ้น จ้องมองไปยังแม่ทัพผีที่(@NameIsNovel)อยู่ตรงข้าม
ดวงตาของมันได้(@NameIsNovel)สูญเสียประกายไปแล้ว แสงบนร่างกายของมันก็สลัวลงอย่างยิ่ง และ(@NameIsNovel)ร่างของมันก็ดูโปร่งแสงอยู่บ้าง
หมอกดำที่(@NameIsNovel)ออกมาจากปากที่(@NameIsNovel)อ้าอยู่ก็ค่อยๆ จางลง เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)สัญญาณของการสิ้นเปลืองพลังหยินอัปมงคลมากเกินไป
ปมแน่นก่อตัวขึ้นในใจของเซินลั่ว เขา(@NameIsNovel)เข้าใจว่า(@NameIsNovel)ปริมาณปราณหยินอัปมงคลที่(@NameIsNovel)บรรจุอยู่ภายในแม่ทัพผีนั้นมี(@NameIsNovel)จำกัด และ(@NameIsNovel)ไม่บริสุทธิ์เท่ากับที่(@NameIsNovel)บรรจุอยู่ในแส้หกเฉิน
มันใกล้จะหมดลงแล้ว และ(@NameIsNovel)ถ้าไม่ตัดขาดในตอนนี้ ไม่เพียงแต่การบำเพ็ญเต๋าของภูตผีตนนี้จะได้(@NameIsNovel)รับความเสียหายอย่างรุนแรง ร่างกายภูตผีของมันอาจจะไม่สามารถรักษาสภาพตัวเองไว้ได้(@NameIsNovel)ด้วยซ้ำ
“พอแล้ว เดิมพันครั้งสุดท้าย” ดวงตาของเซินลั่วแข็งกร้าวขึ้น นิ้วที่(@NameIsNovel)ร่ายคาถาของเขา(@NameIsNovel)พลันชี้ลง
และ(@NameIsNovel)ตัดขาดสายใยสุดท้ายของปราณหยินอัปมงคล พลังงานถูกรวมตัวเป็น(@NameIsNovel)เส้นเดียวและ(@NameIsNovel)ยิงไปยังจุดซานอินเจียวอย่างโหดเหี้ยม
มี(@NameIsNovel)เสียง “ฉี่” เบาๆ ดังขึ้น
ณ ทางแยกสุดท้ายนี้ จุดซานอินเจียวก็ถูกทะลวงผ่านในที่(@NameIsNovel)สุด
อีกด้านหนึ่ง แม่ทัพผีเกือบจะหมดสติ ร่างกายที่(@NameIsNovel)สั่นคลอนของมันค่อยๆ ถอยกลับเข้าไปในถุงเฉียนคุน
ในขณะเดียวกัน ลวดลายสีแดงเลือดบนขาของเซินลั่วก็พลันสว่า(@NameIsNovel)งขึ้น หดกลับเพื่อปกคลุมเส้นลมปราณทั้งหมดของเขา(@NameIsNovel)
จากนั้นแสงสีขาวและ(@NameIsNovel)ดำก็ส่องประกาย ทับซ้อนและ(@NameIsNovel)พันกันไปมา เริ่มหลอมรวมเข้าด้วยกัน
หลังจากนั้นเป็น(@NameIsNovel)เวลานาน แสงทั้งหมดก็หายไป และ(@NameIsNovel)ลวดลายบนขาของเซินลั่วก็จางหายไปเช่นกัน พลังประหลาดซึมเข้าสู่เส้นลมปราณ และ(@NameIsNovel)เส้นลมปราณใหม่ก็เปิดออกได้(@NameIsNovel)สำเร็จในที่(@NameIsNovel)สุด!
“ข้าทำได้(@NameIsNovel)แล้ว! ฮ่าฮ่าฮ่า...”
ดวงตาของเซินลั่วเบิกโพลง พลันรู้สึกได้(@NameIsNovel)ถึง ปราณเต๋า ที่(@NameIsNovel)ไหลวนทั่วร่าง ก่อนค่อยๆ แทรกซึมเข้าสู่เส้นลมปราณที่(@NameIsNovel)เพิ่งเปิดใหม่
ความรู้สึกโล่งโปร่งไหลบ่าเหมือนม่านหนาทึบที่(@NameIsNovel)ขวางทางพลังมานานถูกฉีกขาดในพริบตา
ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มกว้าง ความยินดีเอ่อล้นจนระงับไม่อยู่ เขา(@NameIsNovel)หัวเราะเสียงดังสะท้อนก้องในห้องราวกับจะปลดปล่อยความกดดันทั้งหมดที่(@NameIsNovel)สั่งสมมา
เส้นลมปราณนี้ไม่ใช่หนึ่งในสิบสองเส้นลมปราณหลัก แต่มันได้(@NameIsNovel)ยืนยันความมั่นใจของเซินลั่วในการเปิดเส้นลมปราณอีกครั้ง
ความพยายามทั้งหมดในแดนฝันไม่ได้(@NameIsNovel)สูญเปล่า — เซินลั่วพิสูจน์แล้วว่า(@NameIsNovel)สามารถทำสิ่งเดียวกันได้(@NameIsNovel)ในโลกความจริง
หากเปิดเส้นลมปราณได้(@NameIsNovel)มากขึ้น แม้เพียงครึ่งหนึ่งจากที่(@NameIsNovel)เคยสำเร็จในแดนฝัน คุณสมบัติของร่างกายย่อมพุ่งทะยาน ความเร็วในการบำเพ็ญก็จะทวีขึ้นหลายเท่าตัว
ยิ่งมี(@NameIsNovel)โอสถและ(@NameIsNovel)วัตถุดิบวิญญาณคอยเสริม ส่งผลให้เส้นทางหลีกหนีชะตาอายุขัยสั้นไม่ใช่สิ่งเกินเอื้อมอีกต่อไป
ทว่า(@NameIsNovel)ก่อนจะได้(@NameIsNovel)เริ่มลงมือ เสียงอึกทึกครึกโครมก็ดังสะเทือนมาจากภายนอก
สัญชาตญาณแห่งการต่อสู้ฉับไว—เซินลั่วรีบแผ่ สัมผัสจิตเทวะ ออกไปตรวจสอบรอบบริเวณ คิ้วพลันขมวดแน่นทันทีเมื่อสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึง
ปราณหยินอัปมงคล ที่(@NameIsNovel)ขุ่นมัวและ(@NameIsNovel)ไม่บริสุทธิ์ กำลังแผ่ซ่านมาจากทุกทิศทางอย่างน่าสะพรึง
“เกิดอะไรขึ้น?”
เซินลั่วตกใจ เขา(@NameIsNovel)ลุกขึ้นยืนทันที ผลักประตูเปิดออก กระโดดขึ้นไป และ(@NameIsNovel)ร่อนลงบนหลังคา
เขา(@NameIsNovel)ยืนอยู่บนรูปปั้นนกหงส์แดงที่(@NameIsNovel)ยื่นออกมา กวาดสายตาไปทั่วบริเวณและ(@NameIsNovel)เห็นไฟส่องสว่า(@NameIsNovel)งในตลาด ไกลออกไปอีก มี(@NameIsNovel)กลุ่มควันหนาทึบลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า
“ช่วยด้วย... ช่วยข้าด้วย...”
ทันใดนั้น เสียงร้องขอความช่วยเหลืออย่างหวาดกลัวก็ดังมาจากใกล้ๆ
เซินลั่วหันสายตาไปในทิศทางนั้นทันที และ(@NameIsNovel)เห็นพ่อค้าที่(@NameIsNovel)ขายเนื้อแกะในอ่างน้ำ ให้ กำลังดิ้นรนคลานอยู่บนทางเท้าหินของตรอกข้างๆ ทิ้งรอยเลือดเป็น(@NameIsNovel)ทางยาวไว้ด้านหลัง
กลุ่มหมอกดำกำลังตกลงมาไม่ไกลจากด้านหลัง ภายในนั้น สามารถระบุใบหน้าที่(@NameIsNovel)ซีดเซียวของภูตผีที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ร่องรอยของการเน่าเปื่อยได้(@NameIsNovel)อย่างคลุมเครือ
“ภูตผีร้ายรึ?”
เซินลั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย ปลายเท้าสัมผัสหลังคา และ(@NameIsNovel)ก็ลอยลงไปในทิศทางนั้นอย่างกะทันหัน
ภูตผีที่(@NameIsNovel)กำลังไล่ล่าพ่อค้าดูเหมือนจะเบื่อเช่นกัน มือของมันกว้างขึ้นอย่างกะทันหัน และ(@NameIsNovel)กรงเล็บภูตสองข้างก็ยื่นออกมาอย่างรวดเร็ว พุ่งเข้าหาพ่อค้า
ทันทีที่(@NameIsNovel)กรงเล็บกำลังจะสัมผัสหลังของพ่อค้า เสียงอัสนีก็ระเบิดขึ้นอย่างกะทันหัน
ยันต์อัสนีบาตขนาดเล็กระเบิดออก กลายเป็น(@NameIsNovel)แสงสายฟ้าสีขาว พุ่งตรงเข้าใส่หน้าผากของภูตผี
ด้วยเสียงฉี่เบาๆ แก้มของภูตผีก็ฉีกขาด มันไม่มี(@NameIsNovel)แม้แต่เวลาที่(@NameIsNovel)จะกรีดร้องก่อนที่(@NameIsNovel)ปราณหยินอัปมงคลของมันจะเริ่มกระจายไปทุกทิศทาง
เมื่อเห็นเช่นนี้ เซินลั่วก็ตบถุงเฉียนคุนของเขา(@NameIsNovel)ทันที พายุหมุนสีดำบินออกมาจากมัน กวาดปราณหยินอัปมงคลที่(@NameIsNovel)กระจัดกระจายขึ้นมาโดยตรง และ(@NameIsNovel)บินกลับเข้าไปในถุงอย่างรวดเร็ว
ถุงเฉียนคุนพองขึ้นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็แฟบลงอย่างรวดเร็ว ปราณหยินอัปมงคลถูกแม่ทัพผีกินเข้าไปจนหมดสิ้น
เซินลั่วก้าวตามพ่อค้าที่(@NameIsNovel)คลานหนีด้วยความหวาดกลัว เพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงตัว เขา(@NameIsNovel)ยื่นมือแตะไหล่อีกฝ่ายเบาๆ
พ่อค้าสะดุ้งเฮือก ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านก่อนทรุดฮวบลงกับพื้น โขกศีรษะซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับกระเทียมในครก เสียงร้องขอความเมตตาแทบขาดใจ
“ท่านปู่ภูตผี โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย... โปรดไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด ท่านปู่ภูตผี!”
“ข้าไม่ใช่ภูตผี เงยหน้าขึ้นมาดูสิ” เซินลั่วกล่าวเสียงเรียบ พยายามปลอบให้สงบลง
แต่ชายผู้นั้นซึ่งขวัญกระเจิงไปแล้ว กลับไม่รับรู้สิ่งใด ยังคงพร่ำวิงวอนซ้ำไปมา พลางกลิ่นคาวประหลาดก็โชยออกมาจากร่าง
เซินลั่วขมวดคิ้วแน่น วางฝ่ามือบนไหล่ ส่งพลังหยางบริสุทธิ์แผ่วอ่อนเข้าไปภายใน
ทันใดนั้น ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่างพ่อค้า ความกลัวที่(@NameIsNovel)กัดกินจิตใจเริ่มคลาย เขา(@NameIsNovel)ค่อยๆ หยุดพร่ำคำขอ แล้วเงยหน้าขึ้นมองเซินลั่วด้วยดวงตาที่(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยความสยดสยองและ(@NameIsNovel)สับสน
“ลูก-ลูกค้า ทำไมถึงเป็น(@NameIsNovel)ท่าน?” พ่อค้าถามอย่างสั่นเทา
“เกิดอะไรขึ้น?” เซินลั่วไม่ตอบ แต่ถามกลับ
“ภูตผี มี(@NameIsNovel)ภูตผี...” เมื่อถูกเซินลั่วถาม พ่อค้าก็นึกถึงประสบการณ์ที่(@NameIsNovel)น่าสะพรึงกลัวของเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะร้องไห้ออกมาเสียงดัง
“ภูตผีไปแล้ว รีบบอกข้ามาเร็วว่า(@NameIsNovel)เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เซินลั่วถาม
พ่อค้าเหลือบมองไปด้านหลังเซินลั่วและ(@NameIsNovel)เห็นว่า(@NameIsNovel)ตรอกนั้นว่า(@NameIsNovel)งเปล่าจริงๆ เขา(@NameIsNovel)จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก และ(@NameIsNovel)เริ่มเล่าอย่างตะกุกตะกัก:
“วันนี้ ข้าไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)ทำไม แต่มี(@NameIsNovel)ลูกค้ามากกว่า(@NameIsNovel)ปกติ และ(@NameIsNovel)น้ำของข้าก็หมด ข้าคิดว่า(@NameIsNovel)จะไปที่(@NameIsNovel)ต้นตั๊กแตนเก่าใกล้ๆ และ(@NameIsNovel)ตักน้ำจากบ่อใต้นั้น
อย่างไม่คาดคิด ทันทีที่(@NameIsNovel)ข้าจุ่มถังลงไปในบ่อ ภูตผีที่(@NameIsNovel)น่าสยดสยองที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ใบหน้าซีดเซียว... มันก็แค่คลานขึ้นมาตามเชือก ข้าจึงรีบโยนถังทิ้งและ(@NameIsNovel)วิ่งหนี
แต่ข้าสะดุดล้ม ข้าไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)ขาหักหรืออะไร ข้าแค่ยืนขึ้นไม่ได้(@NameIsNovel) ข้าจึงไม่มี(@NameIsNovel)ทางเลือกอื่นนอกจากต้องคลาน...”
เซินลั่วเข้าใจสถานการณ์ ตรวจสอบบาดแผลของพ่อค้าและ(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel) ผิวของเขา(@NameIsNovel)แค่ถลอกและ(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)กระดูกหัก และ(@NameIsNovel)การที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ยืนไม่ได้(@NameIsNovel)นั้นเป็น(@NameIsNovel)เพราะความกลัวอย่างท่วมท้น ทำให้ขาอ่อนแรง
“ขาของเจ้าไม่ได้(@NameIsNovel)หัก มันแค่ถลอกอย่างรุนแรงจากการคลาน” เซินลั่วกล่าว พยุงเขา(@NameIsNovel)ขึ้นขณะที่(@NameIsNovel)พูด
“ขอบคุณ ขอบคุณ” เมื่อตระหนักถึงความจริง พ่อค้าก็รีบโค้งคำนับขอบคุณและ(@NameIsNovel)ขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เซินลั่วมองไปรอบๆ เห็นปราณหยินอัปมงคลกระจัดกระจายไปทั่ว และ(@NameIsNovel)กล่าวกับพ่อค้าว่า(@NameIsNovel):
“มี(@NameIsNovel)ภูตผีอยู่รอบๆ ถนนมากมาย อย่าเพิ่งรีบกลับบ้านเลย มองหาบ้านที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ยันต์ไม้ท้อติดอยู่ที่(@NameIsNovel)ประตูในบริเวณนี้ แล้วไปซ่อนตัวอยู่ในนั้นจนกว่า(@NameIsNovel)จะรุ่งสาง”
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ ใบหน้าของพ่อค้าก็ซีดลงอีกครั้ง เขา(@NameIsNovel)อ้อนวอนด้วยเสียงสะอื้น
“ข้าทำไม่ได้(@NameIsNovel)... ภรรยาและ(@NameIsNovel)ลูกๆ ของข้ายังอยู่ที่(@NameIsNovel)บ้าน ข้าต้องกลับไปทันที...”
----------