หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 569
ตอนที่ 569 : คัมภีร์สวรรค์
ตอนที่ 569
“ท่านผู้อาวุโส การควบคุมคัมภีร์สวรรค์นี้... แท้จริงแล้วมี(@NameIsNovel)ไว้เพื่อสิ่งใดกัน?” เซินลั่วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยถามขึ้น
หลี่จิ่งตอบด้วยน้ำเสียงสงบ “ภายในคัมภีร์สวรรค์นั้น บรรจุ เศษจิตเทวะ ของเหล่าเซียนสวรรค์เกือบทั้งหมด
ตราบใดยังไม่ดับสูญ เจ้าสามารถอัญเชิญพวกเขา(@NameIsNovel)ด้วยจิตเทวะของตน ให้ปรากฏร่างมาช่วยต่อสู้ได้(@NameIsNovel) ลองทำดูสิ”
เซินลั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย — ฟังดูคล้าย ยันต์พันธสัญญาแห่งนรกภูมิ ที่(@NameIsNovel)เคยพบมาก่อนอย่างประหลาด
เขา(@NameIsNovel)ยกมือเรียกเบาๆ คัมภีร์สวรรค์ทองคำ ในมือหลี่จิ่งพลันลอยกลับมา ลอยนิ่งอยู่ตรงหน้า
เมื่อรวมจิตเข้ากับมัน แสงทองพลันระเบิดออกบนผิวคัมภีร์ อักษรตราโบราณจำนวนมากโผล่ขึ้นท่ามกลางแสงนั้น
เขา(@NameIsNovel)หลับตาลงและ(@NameIsNovel)ปล่อยให้จิตเทวะส่วนหนึ่งแทรกเข้าไปภายใน เพื่อสัมผัสกับเศษจิตของเหล่าเซียนสวรรค์ที่(@NameIsNovel)สถิตอยู่ในนั้น
ทันทีที่(@NameIsNovel)รับรู้ เซินลั่วก็พบว่า(@NameIsNovel) ภายในคัมภีร์ยังมี(@NameIsNovel)เศษจิตของเซียนสวรรค์หลงเหลืออยู่ไม่น้อย นั่นหมายความว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)บางตนที่(@NameIsNovel)ยังไม่สูญสลาย
เขา(@NameIsNovel)จึงลองส่งพลังจิตเข้าไปเชื่อมต่อกับหนึ่งในนั้น เพื่อทดลองอัญเชิญขึ้นมา
แต่เมื่อเคลื่อนจิตเทวะออกไป เศษจิตนั้นกลับไม่ตอบสนอง มี(@NameIsNovel)เพียงแสงทองวาบขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนจะดับลงและ(@NameIsNovel)กลับสู่สภาพเดิม เขา(@NameIsNovel)ลองเปลี่ยนเป้าหมายไปยังอีกดวงหนึ่ง ผลกลับไม่ต่างกัน
“ท่านผู้อาวุโส... หรือว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)วิธีพิเศษอะไรในการอัญเชิญที่(@NameIsNovel)ข้ายังไม่รู้? ข้าลองมาหลายคราแล้ว แต่ไร้ผลทั้งสิ้น” เซินลั่วลืมตาขึ้นหลังพยายามอยู่หลายหน เอ่ยถามอย่างสงสัย
หลี่จิ่งครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ “วิธีติดต่อกับคัมภีร์สวรรค์นั้นขึ้นอยู่กับจิตเทวะล้วนๆ ข้ามิได้(@NameIsNovel)ปิดบังสิ่งใด
เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)หลังจากคัมภีร์สวรรค์แตกออกเป็น(@NameIsNovel)ส่วนๆ พลังตราผนึก ที่(@NameIsNovel)เชื่อมโยงเหล่าเซียนสวรรค์คงอ่อนกำลังลง หรือไม่ก็มี(@NameIsNovel)ผู้ใดตัดขาดการเชื่อมต่อระหว่า(@NameIsNovel)งพวกเขา(@NameIsNovel)กับคัมภีร์เสียแล้ว”
“ถ้าเช่นนั้น... คัมภีร์สวรรค์นี้ก็ไม่ต่างอะไรกับวัตถุไร้ค่าเลยหรือ?” เซินลั่วกล่าวด้วยความประหลาดใจ
หลี่จิ่งส่ายหน้า “ข้าเพียงคาดการณ์ ยังมี(@NameIsNovel)ความเป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)อีกทาง — เหล่าแม่ทัพสวรรค์และ(@NameIsNovel)เทพพลบางส่วนอาจบาดเจ็บสาหัสในการศึกครั้งก่อน
จึงจำต้อง ‘ปิดผนึกตนเอง’ เอาไว้ ภายใต้สภาวะเช่นนั้น ต่อให้คัมภีร์สวรรค์เรียกหา ก็ไม่อาจปลุกพวกเขา(@NameIsNovel)ให้ตื่นขึ้นได้(@NameIsNovel)”
เมื่อได้(@NameIsNovel)ฟัง เซินลั่วเลิกคิ้วขึ้นด้วยความคิดฉับไว “ท่านผู้อาวุโส... หากคัมภีร์สวรรค์ถูกแยกออกเป็น(@NameIsNovel)หลายส่วน เช่นนี้ย่อมหมายความว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ผู้อื่นควบคุมส่วนอื่นอยู่ด้วยมิใช่หรือ
แล้วถ้าผู้อื่นเหล่านั้นอัญเชิญแม่ทัพสวรรค์หรือทหารสวรรค์ขึ้นมาในเวลาเดียวกัน จะเกิดสิ่งใดขึ้น?”
หลี่จิ่งพยักหน้าช้าๆ แววตาฉายความพึงพอใจ “เจ้าคิดได้(@NameIsNovel)ถูกต้อง นั่นคือความเป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)สาม
— อาจมี(@NameIsNovel)ผู้ได้(@NameIsNovel)ส่วนอื่นของคัมภีร์ไปก่อนหน้า และ(@NameIsNovel)ใช้พลังนั้นควบคุมเศษจิตของแม่ทัพสวรรค์ในส่วนของตน หากเป็น(@NameIsNovel)เช่นนั้น... เจ้าก็ย่อมไม่อาจอัญเชิญพวกเขา(@NameIsNovel)ซ้ำได้(@NameIsNovel)อีก”
“ข้าเข้าใจแล้ว” เซินลั่วพยักหน้ารับ
หลี่จิ่งมองเขา(@NameIsNovel)ด้วยสายตาที่(@NameIsNovel)ทั้งเมตตาและ(@NameIsNovel)จริงจัง “จงเก็บรักษาคัมภีร์สวรรค์ส่วนนี้ไว้ให้ดี และ(@NameIsNovel)เมื่อมี(@NameIsNovel)โอกาส จงพยายามรวบรวมคัมภีร์สวรรค์ทั้งหลายให้ครบ
หากเจ้าทำได้(@NameIsNovel) เจ้าจะได้(@NameIsNovel)อำนาจควบคุมมันอย่างแท้จริง และ(@NameIsNovel)แม้ต้องเผชิญหน้ากับอสูรใหญ่ระดับไท่อี่ เจ้าก็จะมี(@NameIsNovel)พลังพอจะต่อกรได้(@NameIsNovel)”
แววตาของหลี่จิ่งในยามนั้น เปี่ยมด้วยความรู้สึกคล้ายบิดาฝากฝังความหวังสุดท้ายแก่ศิษย์รุ่นหลัง — ทั้งเป็น(@NameIsNovel)คำสั่งเสียและ(@NameIsNovel)การส่งต่อมรดกแห่งสวรรค์
“ท่านผู้อาวุโสได้(@NameIsNovel)ช่วยเหลือข้าในหลายสิ่ง ทั้งยังมอบคัมภีร์สวรรค์ให้ ข้าขอถามเป็น(@NameIsNovel)ครั้งสุดท้าย...
หลังจากนี้ ข้าควรเดินทางไปที่(@NameIsNovel)ใดต่อ?” เซินลั่วเอ่ยขึ้น พลางยกมือส่งคัมภีร์สวรรค์คืน แสงทองจากหนังสือพลันแทรกเข้าสู่หว่า(@NameIsNovel)งคิ้วของเขา(@NameIsNovel) ก่อนจะสลายหายไปในชั่วกระพริบตา
“มือนิรันดร์แห่งชะตากรรมคือสิ่งที่(@NameIsNovel)นำทางเจ้าให้มาพบข้า และ(@NameIsNovel)มันจะเป็น(@NameIsNovel)ผู้ชี้ทางให้เจ้าในหนทางข้างหน้าด้วย... ไม่มี(@NameIsNovel)สิ่งใดต้องเอ่ยเพิ่มเติมแล้ว” หลี่จิ่งพูดเสียงแผ่ว
เมื่อสิ้นคำพูด แสงทองรอบกายของหลี่จิ่งเริ่มค่อยๆ จางลง พลังของเขา(@NameIsNovel)ดูราวกับกำลังสลายไปทีละน้อย ทว่า(@NameIsNovel)ดวงตายังคงสงบนิ่งราวสายน้ำในบึงไม่กระเพื่อม
ทันใดนั้น แววประหลาดฉายขึ้นในดวงตา ราวกับนึกบางสิ่งขึ้นได้(@NameIsNovel) ปากของเขา(@NameIsNovel)ขยับเหมือนจะเอ่ยอะไรบางอย่าง — ทว่า(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เสียงใดเล็ดลอดออกมา
“อะไรนะ... ท่านว่า(@NameIsNovel)อย่างไร?” เซินลั่วรีบก้าวเข้าไปถามอย่างร้อนรน
ทว่า(@NameIsNovel)จิตเทวะของหลี่จิ่งได้(@NameIsNovel)เสื่อมสิ้นพลังลงรวดเร็วเกินไป เขา(@NameIsNovel)เพียงเผยสีหน้าราวกับเข้าใจสิ่งสุดท้าย ก่อนที่(@NameIsNovel)แสงทองจะดับวูบ และ(@NameIsNovel)ร่างนั้นก็สลายกลายเป็น(@NameIsNovel)เพียงควันบางๆ ลอยหายไป
“ท่านผู้อาวุโส...” เซินลั่วพึมพำ เสียงสั่นสะท้านจากความเศร้าที่(@NameIsNovel)ไม่อาจอธิบายได้(@NameIsNovel)แล่นขึ้นมาจากส่วนลึกของใจ
ในขณะเดียวกัน โครงกระดูกทองคำบนบัลลังก์ ที่(@NameIsNovel)เคยเปล่งประกาย ก็พังทลายลงในพริบตา กลายเป็น(@NameIsNovel)ผงทองละเอียดปลิวกระจายหายไป เหลือเพียง เจดีย์ทองคำขนาดย่อม ที่(@NameIsNovel)ร่วงลงสู่พื้น
แววตาเซินลั่วสั่นเล็กน้อย เขา(@NameIsNovel)รีบก้าวไปเก็บเจดีย์นั้นขึ้นมา จ้องมองลายชั้นซ้อนของตัวเจดีย์ พลันรู้สึกว่า(@NameIsNovel)หัวใจของตนหนักอึ้งขึ้นทุกขณะ
ตลอดเส้นทางที่(@NameIsNovel)ผ่านมา เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เห็นภาพแห่งความพินาศมากมาย ผ่านการต่อสู้และ(@NameIsNovel)การทดสอบไม่รู้จบ ยิ่งเรียนรู้มากเท่าไร ภาระบนบ่าก็ดูจะหนักขึ้นเท่านั้น
เคล็ดลับยันต์อักษรจากบิดาของอวี้เมิ่ง เคล็ดลับจากท่านยายหม่า วิชาเซียนจากเขา(@NameIsNovel)ฝางชุน และ(@NameIsNovel)บัดนี้... การฝากฝังคัมภีร์สวรรค์จากมหาราชหอทองคำ
— สิ่งเหล่านี้รวมกัน กลั่นหลอมให้กลายเป็น(@NameIsNovel) “เซินลั่ว” ในวันนี้
เขา(@NameIsNovel)เก็บเจดีย์ทองคำไว้ในถุงสมบัติ แล้วเงยหน้ามองรอบตัว เห็นแสงทองละเอียดระยิบระยับอยู่ทั่วความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า
คล้ายหิ่งห้อยนับพันค่อยๆ ลอยขึ้นสู่ฟ้า ก่อนจะดับสลายไปอย่างรวดเร็ว เหมือนพลุทองที่(@NameIsNovel)กระจายตัวในอากาศ
และ(@NameIsNovel)ในชั่วอึดใจนั้น — ทิวทัศน์รอบกายกลับแปรเปลี่ยนไป กลายเป็น(@NameIsNovel) ทะเลสีครามกว้างใหญ่สุดสายตา ใต้ท้องฟ้าที่(@NameIsNovel)แจ่มกระจ่างปราศจากเมฆแม้แต่ก้อนเดียว
ทันใดนั้น เงามหึมารูปหนึ่งทอดยาวเหนือผืนน้ำ บดบังแสงตะวันจนทะเลทั้งผืนมืดลง เงานั้นครอบคลุมเกาะโดดเดี่ยวที่(@NameIsNovel)ทอดยาวหลายร้อยจั้งในทะเลเบื้องล่าง
สิ่งนั้น... คือ คุนเผิง — นกยักษ์ในตำนานแห่งบรรพกาล มันกางปีกออกกว้างนับพันจั้ง ส่งเสียงร้องสะท้อนสะเทือนผืนน้ำ ก่อนที่(@NameIsNovel)ขนขาวจะเริ่มหลุดร่วงราวหิมะโปรย ปลิวกระจายไปตามแรงลม
แต่ขนเหล่านั้นกลับเน่าเปื่อยกลายเป็น(@NameIsNovel)สีดำในทันทีที่(@NameIsNovel)หลุดออกจากร่าง แล้วค่อยๆ สลายกลายเป็น(@NameIsNovel)ควันหายไปในอากาศ
เสียง “บูม——!” ดังสนั่น นกคุนเผิงพลันร่วงลงกระแทกเกาะเบื้องล่าง ร่างมหึมาครอบคลุมทั้งเกาะ หัว กรงเล็บ และ(@NameIsNovel)หางแผ่ออกไปไกลจนจมหายลงใต้ทะเล
ควันขาวยังลอยออกจากร่างมันไม่หยุด เนื้อและ(@NameIsNovel)หนังค่อยๆ สลาย เหลือไว้เพียงโครงกระดูกยักษ์ขาวโพลนสะท้อนแสงกลางเกาะนั้น
ใต้ช่องท้องของซากยักษ์ แสงทองสุดท้ายวูบไหวแล้วดับวับไป ก่อนที่(@NameIsNovel)ร่างสามร่างจะค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากจุดนั้น
ชายผู้ยืนอยู่ตรงกลางคือ เซินลั่ว — เขา(@NameIsNovel)ก้าวยืนมั่น หลังจากทรงตัวได้(@NameIsNovel)แล้วจึงหันไปมองเห็นชายหนุ่มรูปงามในชุดเกราะทอง สวมเกล็ดแวววาว มี(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)สั้นคู่หนึ่งบนศีรษะ กำลังยืนอยู่ไม่ไกล...
----------