หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 584
ตอนที่ 584 : การห้ำหั่นกันเอง
ตอนที่ 584
“เจ้าหมายความว่า(@NameIsNovel)อย่างไรที่(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel) ‘อย่างที่(@NameIsNovel)คาดไว้’? เจ้าพบอะไรหรือ?” อ้าวจงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นขรึม
“พี่รองรู้ดีว่า(@NameIsNovel)ข้ามิได้(@NameIsNovel)ถนัดด้านกระบวนท่าและ(@NameIsNovel)เวทศักดิ์สิทธิ์นัก แต่ข้ามี(@NameIsNovel)ความรู้พอตัวเกี่ยวกับ ค่ายกลต้องห้าม พระบิดาเคยสอนข้าเป็น(@NameIsNovel)การส่วนตัวอยู่ช่วงหนึ่ง
พระองค์เคยอธิบายหลักของ ค่ายกลเก้าคดสวรรค์ผนึก ให้ฟัง ดังนั้นข้าจึงค่อนข้างคุ้นเคยกับมันดี” อ้าวหงกล่าวช้าๆ
“แล้วอย่างไร? พูดมาให้ตรงประเด็นเถอะ อย่ามาโอ้อวดว่า(@NameIsNovel)พระบิดาเคยลำเอียงให้เจ้ามากกว่า(@NameIsNovel)ข้าเลย” อ้าวจงแค่นเสียงเย็น
“...ค่ายกลนี้ถูกดัดแปลง” อ้าวหงพูดหนักแน่น
“ถูกดัดแปลงงั้นหรือ? เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)อย่างไร! เมื่อครู่ตอนสหายเซินใช้เวท ค่ายกลเก้าคดยังทำงานตามปกติไม่ใช่หรือ?” อ้าวจงถามกลับอย่างไม่เชื่อ
อ้าวหงมิได้(@NameIsNovel)โต้เถียง เขา(@NameIsNovel)ยกมือขวาขึ้น แสงทองเส้นหนึ่งพุ่งออกจากกลางฝ่ามือ กลายเป็น(@NameIsNovel)คมดาบยักษ์ฟันตรงเข้าสู่เสาหินทั้งเก้า
ทันใดนั้น แสงขาวเจิดจ้าก็ปะทุจากเสาทั้งเก้า กลายเป็น(@NameIsNovel)ชั้นแสงเก้าชั้นทับซ้อนกัน เป็น(@NameIsNovel)ภาพงดงามตระการตา แต่กลับสกัดคมดาบทองไว้อย่างง่ายดาย
“เหตุที่(@NameIsNovel) ค่ายกลเก้าคดสวรรค์ผนึก ทรงพลังถึงเพียงนี้ ก็เพราะชั้นผนึกทั้งเก้าเชื่อมโยงกันเป็น(@NameIsNovel)หนึ่ง หากจะทำลายผนึกชั้นแรก จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องคลี่คลายชั้นที่(@NameIsNovel)สองก่อน
จากนั้นจึงชั้นที่(@NameIsNovel)สาม ไล่ไปจนสุด หากไม่มี(@NameIsNovel)ความรู้เกี่ยวกับวิธีปลดผนึก หรือทำลายทั้งเก้าชั้นพร้อมกัน ย่อมมิอาจกระทบค่ายนี้ได้(@NameIsNovel)
แต่ตอนนี้... ค่ายกลที่(@NameIsNovel)เห็นอยู่ มี(@NameIsNovel)ผนึกชั้นที่(@NameIsNovel)สองและ(@NameIsNovel)ชั้นที่(@NameIsNovel)เจ็ดถูกทำลายลับไปแล้ว!” อ้าวหง อธิบายพลางร่ายมือ แสงทองสองเส้นพุ่งออกจากฝ่ามือราวกับปลาทองสองตัวพริ้วไหวเข้าใส่เสาหิน
แสงทองลอดผ่านม่านแสงขาวทั้งเก้าชั้น แล้วกระแทกโดนเสาหินสองต้นเข้าเต็มๆ
เสาหินทั้งสองพลันหม่นแสงลง ขณะที่(@NameIsNovel)แสงขาวจากเสาอื่นๆ ก็สั่นไหวไร้ระเบียบไปชั่วขณะ
อ้าวจงแม้ไม่เข้าใจกลไกของค่ายนี้ดีนัก แต่เมื่อเห็นเช่นนั้นก็รู้ได้(@NameIsNovel)ทันทีว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)สิ่งผิดปกติจริง
“ใครกันที่(@NameIsNovel)กล้าทำเช่นนี้!” เขา(@NameIsNovel)กำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูด ดวงตาแดงก่ำด้วยโทสะ ก่อนฟาดฝ่ามือใส่ผนังหินดัง “ปัง!” เสียงสะเทือนก้องไปทั่วชั้นคุก
อ้าวซินกับชิงฉือเห็นเช่นนั้นรีบก้มศีรษะ ไม่กล้าสบตา
เซินลั่วมองอ้าวจงด้วยแววสับสนเล็กน้อย
เขา(@NameIsNovel)เองก็อยู่ในระดับเซียนแท้แล้วเช่นกัน เหตุใดอ้าวจงถึงมี(@NameIsNovel)อารมณ์รุนแรงขนาดนี้?
“ตอนที่(@NameIsNovel)พวกอสูรบุก วังมังกรทั้งหมดอพยพมาหลบภัยในหุบเหวมังกร วันนั้นมี(@NameIsNovel)ผู้ใดลงมาที่(@NameIsNovel)ชั้นล่างบ้างหรือไม่?” อ้าวหงถามขึ้นเสียงเรียบ
แต่อ้าวจงยังคงหันหน้าเข้าคุก ไม่ตอบคำถาม ใบหน้าแข็งกร้าวราวกำลังข่มอารมณ์
“องค์ชายเก้า ท่านสงสัยว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)คนในวังมังกรของพวกเราเองงั้นหรือ? เป็น(@NameIsNovel)ไปไม่ได้(@NameIsNovel)! วันนั้นพระราชามังกรมี(@NameIsNovel)รับสั่งให้ทุกคนหลบอยู่ที่(@NameIsNovel)ชั้นบนของหุบเหวมังกร ห้ามเคลื่อนไหวโดยพลการ
ข้าเองก็อยู่ในกลุ่มรักษาความเรียบร้อย ยืนยันได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดลงไป” ชิงฉือพูดอย่างฉุนเฉียวเมื่อถูกพาดพิง
เซินลั่วเห็นอารมณ์อีกฝ่ายแปรปรวน จึงเอ่ยเนิบๆ แต่จงใจจี้ต่อ
“หากผู้ใดคิดปลดปล่อยมหาอสูรแห่งห้วงลึก ย่อมไม่ให้ใครรู้ ย่อมต้องลอบเร้นแนบเนียน ต่อให้เจ้ารักษาการอยู่ ก็อาจถูกหลอกให้เผลอโดยไม่รู้ตัว”
“เจ้าว่า(@NameIsNovel)ยังไงนะ! ตั้งแต่เมื่อไรที่(@NameIsNovel)คนนอกอย่างเจ้ามี(@NameIsNovel)สิทธิ์แทรกแซงเรื่องของวังมังกรตะวันออก!” ชิงฉือแผดเสียง ดวงตาแดงวาบ ราวพร้อมจะลงมือได้(@NameIsNovel)ทุกเมื่อ
“ชิงฉือ! เจ้าทำอะไร! สหายเซินคือผู้ช่วยชีวิตข้า เจ้ากล้าพูดจาหยาบคายกับเขา(@NameIsNovel)อีกหรือ!”
อ้าวหงคำรามกลับด้วยโทสะ
ทว่า(@NameIsNovel)ทันใดนั้น เงาสีเหลืองพุ่งวาบจากด้านข้าง แทงตรงเข้ากลางหลังอ้าวหงด้วยความเร็วเหนือสายตา —
คมแหลมของ “หอกศึกสีทอง” แหวกอากาศเสียงดัง ฟึ่บ! จนแทบจรดแผ่นหลังขององค์ชายเก้า!
แทบจะในเวลาเดียวกันนั้น หมัดทองคำก็พุ่งออกจากด้านข้าง กระแทกเข้ากับหอกศึกสีเหลืองเสียงดัง “แกร๊ง!”
แรงปะทะอันรุนแรงสะท้อนกลับจนหอกถูกตีปลิวออกไป
ร่างของเซินลั่วปรากฏขึ้นในอากาศ เขา(@NameIsNovel)ค่อยๆ ลดหมัดที่(@NameIsNovel)ยังคงเรืองแสงทองลงช้าๆ
อีกฟากหนึ่งหลังหอกศึก ร่างสูงใหญ่ของ อ้าวจง เซถลาไปหลายก้าว ใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาแดงฉานด้วยความเดือดดาลราวอสูร เขา(@NameIsNovel)จ้องมองอ้าวหงด้วยสายตาอาฆาตราวเป็น(@NameIsNovel)ศัตรูคู่อาฆาต
“พี่รอง เจ้าคิดจะฆ่าข้ารึ? เพราะตำแหน่งราชันมังกรงั้นหรือ?”
อ้าวหงซึ่งรู้ทันได้(@NameIsNovel)ทันที หมุนตัวกลับมามอง ดวงตาเขา(@NameIsNovel)เปล่งประกายเจตนาฆ่าฟันไม่ปิดบัง
อ้าวจงไม่ตอบคำใด เขา(@NameIsNovel)เพียงทรงกายให้มั่น แล้วพุ่งพรวดเข้ามาอีกครั้ง หอกศึกในมือแผ่แสงเหลืองวาบ ปลายหอกแทงออกไปเหมือนมังกรทองคำพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้า
“ในเมื่อเจ้าต้องการขาดความเป็น(@NameIsNovel)พี่น้อง ก็อย่าหาว่า(@NameIsNovel)ข้าไร้เมตตา!”
เสียงอ้าวหงคำรามลั่น แสงทองจากฝ่ามือสว่า(@NameIsNovel)งวาบ ปรากฏเป็น(@NameIsNovel)หอกมังกรทองคำในมือ ก่อนแทงสวนกลับไปอย่างดุดัน
เสียง “ปัง!” กึกก้องดังลั่นทั่วหุบเหว
แรงปะทะระเบิดออกเป็น(@NameIsNovel)คลื่นกระแทกสายตา มวลอากาศสั่นสะเทือนจนผู้ที่(@NameIsNovel)อยู่ใกล้ถูกซัดกระเด็นออกไปหลายจ้าง
“องค์ชายเก้า! ห้ามทำร้ายองค์ชายรองนะเพคะ!”
เสียงอ้าวซินร้องขึ้นด้วยความตกใจ นางชักดาบคู่ออก — ใบดาบแคบทำจากโลหะดำขลับ พุ่งเข้าโจมตีอ้าวหงราวคนเสียสติ
ขณะเดียวกัน ชิงฉือ ก็แผดเสียงดังก้อง “เจ้ามนุษย์เซิน! เจ้ากล้าพูดจาดูแคลนข้า ข้าจะให้เจ้ารู้ฤทธิ์เผ่าวารีตะวันออกเอง!”
เขา(@NameIsNovel)คว้ามี(@NameIsNovel)ดสามง่ามเหล็กเงาวับจากในแขนเสื้อ เหวี่ยงแทงออกใส่เซินลั่วด้วยความเร็วสูงสุด
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่? พวกเขา(@NameIsNovel)…คลุ้มคลั่งไปหมดแล้วหรือ?” เซินลั่วมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง
มี(@NameIsNovel)ดสามง่ามแหวกอากาศมาพร้อมเสียงหวีดแหลม เสียงดังสนั่นราวเสียงฟ้าผ่า พลังนั้นไม่ด้อยกว่า(@NameIsNovel)เวทกระบี่บินระดับสูงเลยทีเดียว มันแทงเข้ามาใกล้เพียงสามฉื่อจากหน้าเซินลั่ว
ทว่า(@NameIsNovel)ถึงชิงฉือจะทุ่มพลังสุดตัว แต่ในสายตาเซินลั่วแล้วกลับช้าอย่างน่าขัน —
เขา(@NameIsNovel)เพียงขยับตัวเล็กน้อยก็หลบออกไปข้างหนึ่ง พร้อมชี้นิ้วจู่โจมไปยังจุดสำคัญด้านหลังของชิงฉือ ตั้งใจจะสยบอีกฝ่ายโดยไม่ทำอันตราย
แต่ทันใดนั้น คิ้วของเขา(@NameIsNovel)ก็ขมวดแน่น — ในห้วงจิตปรากฏหมอกสีชมพูจางๆ พุ่งขึ้นมาทันใด มันกระตุ้นให้หัวใจของเขา(@NameIsNovel)เดือดพล่าน ดวงตาแดงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เมื่อมองชิงฉือตรงหน้า เขา(@NameIsNovel)กลับรู้สึกเกลียดชังราวจะฉีกอีกฝ่ายเป็น(@NameIsNovel)ชิ้นๆ!
โชคยังดีที่(@NameIsNovel)เซินลั่วเคยกลืนซากพลังของทหารสวรรค์พ่ายมาในหอทองคำ ทำให้พลังจิตวิญญาณของเขา(@NameIsNovel)แข็งแกร่งเหนือกว่า(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญระดับเซียนแท้ทั่วไป
เขา(@NameIsNovel)รีบใช้ เคล็ดวิชาสะกดเทพ ปราบพลังอารมณ์ที่(@NameIsNovel)พุ่งขึ้นอย่างรุนแรงให้สงบลงทันที
“หมอกสีชมพูนี้… ไม่ถูกต้องแน่ มันคือพลังของ อสูรน้ำตา!” เซินลั่วเข้าใจในบัดดล เขา(@NameIsNovel)ไม่สนใจชิงฉืออีกต่อไป แต่ระเบิดพลังจิตเทวะออกจากกาย กวาดแผ่ไปทั่วทุกทิศ
“ออกมา!” เขา(@NameIsNovel)ตะโกนเสียงดัง พลางสะบัดมือขวา
แสงดำเส้นหนึ่งพุ่งออกจากแขนเสื้อ มุ่งตรงไปยังบันไดที่(@NameIsNovel)ทอดลงสู่ชั้นที่(@NameIsNovel)เจ็ด — นั่นคือ แส้หกเฉิน
ในพริบตา ระยะสี่สิบจั้งถูกข้ามผ่าน แส้หกเฉินพุ่งกระแทกผนังหินใกล้บันไดดัง ปัก! ปลายแส้จมเข้าไปเกือบถึงด้าม
ร่างเงาสีแดงพุ่งทะลักออกมาจากผนังตรงนั้น ก่อนจะกระโดดถอยไปยืนห่างออกไปราวสิบฉื่อ
“ฮิฮิ... สหายเซิน ข้ารู้อยู่แล้วว่า(@NameIsNovel)เจ้าช่างวุ่นวายที่(@NameIsNovel)สุดในพวกเขา(@NameIsNovel)” ร่างนั้นเผยตัว — นางคือ อสูรน้ำตา ผมแดงยาวพลิ้ว ใบหน้าแฝงรอยยิ้มเหี้ยม
แต่แทนที่(@NameIsNovel)จะรอให้พูดจา นางกลับลงมือทันที — นางยกมือขึ้น ทำท่าคว้าในอากาศตรงหน้า
ปลายนิ้วทั้งห้าพ่นแสงสีชมพูหม่นออกมา พุ่งเป็น(@NameIsNovel)เส้นควันห้าสายราวงูยักษ์ แต่ละเส้นยาวกว่า(@NameIsNovel)สิบฉื่อ หนาเท่ากงล้อหมุน กรีดอากาศเข้าโจมตีตรงมายังเซินลั่วด้วยเสียงหวีดดังสะท้านใจ!
----------