หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 596
ตอนที่ 596 : ความขัดเคืองในใจ
ตอนที่ 596
สายตาของเซินลั่วเลื่อนไปมองราชามังกรอ้าวกวง ก่อนจะเบนไปเล็กน้อย ชี้ไปยังบุคคลที่(@NameIsNovel)อยู่เบื้องหลัง แล้วกล่าวว่า(@NameIsNovel):
“คนผู้นั้นคือ...องค์หญิงใหญ่อ้าวเย่”
“อะไรนะ...” ทุกคนในโถงต่างตกตะลึงกับคำพูดของเขา(@NameIsNovel)
“เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใดกัน จะเป็น(@NameIsNovel)องค์หญิงใหญ่ไปได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” ผู้อาวุโสปังอุทานด้วยความตกใจ
“เจ้ามนุษย์โอหัง หุบปากเสีย” แม่ทัพเจี๋ยเบิกตากว้างพร้อมกับตะคอกอย่างเกรี้ยวกราด
ไม่น่าแปลกใจที่(@NameIsNovel)คนเหล่านี้จะมี(@NameIsNovel)ปฏิกิริยารุนแรงถึงเพียงนี้ ตำแหน่งขององค์หญิงใหญ่อ้าวเย่นั้นสูงส่งอย่างยิ่งในหมู่ทุกคน
หลังจากที่(@NameIsNovel)อ้าวหงตัดขาดกับวังมังกรและ(@NameIsNovel)จากไปในปีนั้น ผู้ที่(@NameIsNovel)นำการป้องกันวังมังกรมิใช่องค์ชายรองอ้าวจง แต่เป็น(@NameIsNovel)องค์หญิงใหญ่อ้าวเย่
องค์หญิงผู้นี้ไม่เหมือนกับหญิงสาวมังกรที่(@NameIsNovel)บอบบางนางอื่น นางชื่นชอบศาสตราวุธและ(@NameIsNovel)ชุดเกราะมาตั้งแต่ยังเยาว์
ทั้งยังมี(@NameIsNovel)พรสวรรค์ในการบำเพ็ญที่(@NameIsNovel)ไม่ธรรมดาอีกด้วย นางและ(@NameIsNovel)อ้าวปิ่ง องค์ชายสาม เกิดจากพระมารดาองค์เดียวกัน และ(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)รับการยกย่องให้เป็น(@NameIsNovel)องค์หญิงและ(@NameIsNovel)องค์ชายแห่งวังมังกรในปีนั้น
พรสวรรค์ในการบำเพ็ญของอ้าวปิ่งนั้นสูงส่งอย่างยิ่ง เหนือกว่า(@NameIsNovel)อ้าวหงในปัจจุบันเสียอีก เขา(@NameIsNovel)คือรัชทายาทที่(@NameIsNovel)วังมังกรให้ความสำคัญที่(@NameIsNovel)สุดในขณะนั้น
น่าเสียดายที่(@NameIsNovel)เนื่องจากความขัดแย้งกับนาจา บุตรชายของหลี่จิ่ง ทำให้เขา(@NameIsNovel)ถูกสังหารอย่างน่าเศร้าก่อนที่(@NameIsNovel)จะทันได้(@NameIsNovel)เติบใหญ่
นับตั้งแต่นั้นมา องค์หญิงใหญ่อ้าวเย่ก็ยิ่งขยันหมั่นเพียรในการบำเพ็ญมากขึ้น ออกรบเพื่อวังมังกรหลายต่อหลายครั้งเพื่อปกป้องความสงบสุขของทะเลตะวันออก
นี่คือเหตุผลที่(@NameIsNovel)นางมี(@NameIsNovel)ชื่อเสียงอันดีงามและ(@NameIsNovel)บารมี(@NameIsNovel)สูงส่งภายในทะเลตะวันออก
เมื่อเทียบกับความตกตะลึงและ(@NameIsNovel)ความโกรธของฝูงชน อ้าวเย่กลับดูสงบนิ่งเป็น(@NameIsNovel)พิเศษ นางมองตรงมายังเซินลั่ว ราวกับว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วไม่ได้(@NameIsNovel)ชี้มาที่(@NameIsNovel)นาง และ(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)กำลังพูดถึงนางอยู่
“สหายเซิน อ้าวเย่คือองค์หญิงใหญ่แห่งวังมังกรของข้า หากเจ้าไม่มี(@NameIsNovel)หลักฐานแล้วกล่าวหานาง แม้เจ้าจะเป็น(@NameIsNovel)สหายของหงเอ๋อร์ ก็ไม่อาจพูดจาพล่อยๆ เช่นนี้ได้(@NameIsNovel) ใช่หรือไม่?”
อ้าวกวงหรี่ตาลงเล็กน้อยขณะมองไปยังเซินลั่วอย่างเย็นชาและ(@NameIsNovel)กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“แน่นอน ข้าจะกล่าวหาผู้ใดโดยไม่มี(@NameIsNovel)เหตุผลได้(@NameIsNovel)อย่างไร? ทุกท่านย่อมทราบดีว่า(@NameIsNovel)อาคมผนึกภายในหุบเหวมังกรนั้นทรงพลังเพียงใด
หากมิใช่ผู้ที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)สายเลือดบริสุทธิ์ของตระกูลมังกร ผู้ใดเล่าจะสามารถคลายผนึกและ(@NameIsNovel)ปลดปล่อยอสูรออกมาได้(@NameIsNovel)?” ท่ามกลางสายตาของฝูงชน เซินลั่วตอบอย่างใจเย็น
“ถึงกระนั้น เจ้าก็ไม่อาจสรุปได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ผู้ที่(@NameIsNovel)คลายผนึกคือองค์หญิงใหญ่ ใช่หรือไม่?” แม่ทัพเจี๋ยโต้แย้ง
“อันที่(@NameIsNovel)จริง ที่(@NameIsNovel)ข้ามั่นใจว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)องค์หญิงใหญ่ ก็เพราะมันเป็น(@NameIsNovel)ผู้บอกข้า” เซินลั่วกล่าว
ขณะที่(@NameIsNovel)พูดก็ชี้นิ้วออกไป ปรากฏลำแสงสายหนึ่งส่องออกมาจากปลายนิ้ว พลองสีดำหนาทึบเส้นหนึ่งยื่นออกมาจากลำแสงนั้น เผยให้เห็นรูปร่างที่(@NameIsNovel)แท้จริง
“นั่นมันอะไร...” เมื่อเห็นเช่นนี้ ทุกคนต่างงุนงงเล็กน้อย
มี(@NameIsNovel)เพียงราชามังกรอ้าวกวงที่(@NameIsNovel)สีหน้าเปลี่ยนไปในทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“อะไรกัน? นั่นมันสมบัติที่(@NameIsNovel)ใช้พิทักษ์หุบเหวมังกรมิใช่รึ? เจ้ากล้านำมันออกมาตามอำเภอใจได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” ดวงตาของแม่ทัพเจี๋ยเบิกกว้างยิ่งขึ้นขณะเอ่ยถามเสียงดัง
“ในหุบเหวมังกร ซืออวี๋หลุดออกจากผนึกอย่างกะทันหัน พวกเราตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน โชคดีที่(@NameIsNovel)สหายเซินสามารถสั่นคลอนเสาเหล็กสะกดสมุทรนี้ได้(@NameIsNovel)ด้วยวิธีใดก็ไม่ทราบ
ด้วยการใช้พลังของสมบัติชิ้นนี้ เขา(@NameIsNovel)จึงสังหารซืออวี๋ลงได้(@NameIsNovel) มิเช่นนั้น พวกเราอาจหนีออกมาไม่ได้(@NameIsNovel)” เมื่อเห็นดังนั้น อ้าวหงจึงก้าวออกมาอธิบายแทนเซินลั่ว
“ถึงกระนั้น สมบัติล้ำค่าของวังมังกรเช่นนี้ จะให้ผู้ใดนำไปง่ายๆ ได้(@NameIsNovel)อย่างไรกัน?” ผู้อาวุโสปังก็กล่าวด้วยน้ำเสียงกังวลเล็กน้อย
“สมบัติชิ้นนี้ไม่ธรรมดา พวกเราจะมอบให้ไปง่ายๆ ไม่ได้(@NameIsNovel)เด็ดขาด” เสนาบดีอีกคนจากวังมังกรเอ่ยขึ้น
ผู้คนอื่นๆ ก็เริ่มพูดขึ้นทีละคน ไม่เต็มใจที่(@NameIsNovel)จะให้เสาเหล็กสะกดสมุทรตกไปอยู่ในมือของเซินลั่ว
เซินลั่วเองก็ไม่ได้(@NameIsNovel)วางแผนที่(@NameIsNovel)จะนำสมบัติชิ้นนี้ไปง่ายๆ เช่นกัน เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)หลอมมันไปแล้วส่วนหนึ่ง สร้างสายสัมพันธ์บางอย่างกับมันขึ้นมา การจะยอมปล่อยมือไปตอนนี้ย่อมเป็น(@NameIsNovel)เรื่องที่(@NameIsNovel)ทำใจได้(@NameIsNovel)ยาก
ในขณะนี้ สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปที่(@NameIsNovel)ราชามังกรอ้าวกวง รอคอยการตัดสินใจของเขา(@NameIsNovel)
“เสาเหล็กสะกดสมุทรถูกสร้างขึ้นตามแบบของเข็มเทวะสะกดสมุทร ทั้งสองชิ้นล้วนสร้างโดยไท่ซ่างเหล่าจุน และ(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ศาสตราเวทวิเศษที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)จิตวิญญาณ มันจะไม่เลือกมนุษย์เป็น(@NameIsNovel)นายโดยง่าย
ในเมื่อมันยอมรับเซินลั่ว ย่อมต้องมี(@NameIsNovel)วาสนาที่(@NameIsNovel)ไม่ธรรมดา นอกจากนี้ เดิมทีเสาเหล็กสะกดสมุทรก็ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อจองจำซืออวี๋
ในเมื่อซืออวี๋ถูกสังหารไปแล้ว มันก็ควรจะตกเป็น(@NameIsNovel)ของเขา(@NameIsNovel)โดยชอบธรรม” หลังจากเงียบไปชั่วครู่ อ้าวกวงก็กล่าวขึ้น
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น แม้ฝูงชนจะเห็นว่า(@NameIsNovel)ไม่เหมาะสม ก็มี(@NameIsNovel)เสียงซุบซิบดังขึ้น แต่ไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดคัดค้านโดยตรงอีกต่อไป อำนาจของผู้ปกครองวังมังกรนั้นเห็นได้(@NameIsNovel)ชัด
“เจ้าบอกว่า(@NameIsNovel)เสาเหล็กสะกดสมุทรนี้เป็น(@NameIsNovel)ผู้บอกเจ้า หรือว่า(@NameIsNovel)ของสิ่งนี้มี(@NameIsNovel)สติปัญญาสามารถแยกแยะผิดชอบชั่วดีได้(@NameIsNovel)จริงๆ?” แม่ทัพเจี๋ยถาม
“ท่านแม่ทัพเจี๋ยล้อเล่นแล้ว แม้พลองนี้จะลึกลับ แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นที่(@NameIsNovel)สามารถพูดภาษามนุษย์ได้(@NameIsNovel)” เซินลั่วตอบพร้อมรอยยิ้ม
“สหายเซิน อย่าให้พวกเราต้องคาดเดาอีกเลย โปรดบอกพวกเราเถิดว่า(@NameIsNovel)เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ชิงฉืออดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะเร่งเร้าอย่างกระตือรือร้น
“สหายผู้บำเพ็ญทุกท่าน โปรดรอสักครู่แล้วท่านจะได้(@NameIsNovel)เห็นเอง”
เซินลั่วไม่รอช้าอีกต่อไป กำเสาเหล็กสะกดสมุทรไว้แน่น เคล็ดวิชาหวงถิงภายในร่างกายเริ่มโคจร ปราณเต๋าของเขา(@NameIsNovel)ไหลเข้าสู่พลองทีละน้อย
ทำให้มันสว่า(@NameIsNovel)งขึ้นในทันที และ(@NameIsNovel)เกิดระลอกแสงแผ่ออกมาจากตัวพลอง
ในขณะเดียวกัน ร่องรอยของโลหิตจางๆ ก็เริ่มปรากฏขึ้นจากร่องบางส่วนบนพลอง กลายเป็น(@NameIsNovel)หมอกสีแดง ลอยอยู่กลางอากาศ ผ่านไปข้างกายแต่ละคน และ(@NameIsNovel)ในที่(@NameIsNovel)สุดก็ไหลเอื่อยๆ ไปทางอ้าวเย่
“ในเมื่อพลองเหล็กนี้เป็น(@NameIsNovel)กุญแจสำคัญในการจองจำซืออวี๋ เหตุใดกลิ่นอายสายเลือดขององค์หญิงอ้าวเย่จึงซ่อนอยู่ภายใน?
จากสิ่งนี้ ยังไม่ชัดเจนอีกหรือว่า(@NameIsNovel)ผู้ใดเป็น(@NameIsNovel)คนทำลายอาคมผนึก?” เซินลั่วโต้กลับ
ขณะที่(@NameIsNovel)ทุกคนสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงกระแสโลหิตที่(@NameIsNovel)ไหลผ่าน พวกเขา(@NameIsNovel)ก็ตรวจสอบมัน แต่ละคนต่างตกตะลึงและ(@NameIsNovel)มองไปยังอ้าวเย่อย่างเงียบงัน
“เย่เอ๋อร์...” อ้าวกวงเอ่ยเสียงต่ำ
“ข้าเป็น(@NameIsNovel)คนทำเอง” อ้าวเย่ก้าวออกมาข้างหน้า ประสานหมัดคารวะอ้าวกวง แล้วยอมรับ
เมื่อเห็นนางยอมรับอย่างง่ายดายและ(@NameIsNovel)รวดเร็วเช่นนี้ ไม่เพียงแต่เซินลั่วจะตกใจ แม้แต่คนอื่นๆ ในวังมังกรก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ
“องค์หญิงใหญ่ เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)อย่างไร...”
“เหตุใด...”
“เหตุใดองค์หญิงใหญ่จึงสมคบคิดกับเผ่าพันธุ์อสูร?”
เพียงครู่หนึ่ง เสียงซักถามรอบข้างก็ดังขึ้นเรื่อยๆ จนถึงจุดเดือด
“เหตุใดเจ้าจึงทำเช่นนี้?” อ้าวกวงถามอย่างเคร่งขรึม
“ข้า... ข้าแค่ไม่อาจยอมรับได้(@NameIsNovel) ชะตากรรมของเผ่าพันธุ์มังกรของพวกเราไม่ควรเป็น(@NameIsNovel)เช่นนี้” อ้าวเย่ตอบ ก้มศีรษะลงเป็น(@NameIsNovel)เวลานาน
“ชะตากรรมของเผ่าพันธุ์มังกรของพวกเรา เป็น(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)เจ้าจะวิจารณ์ได้(@NameIsNovel)งั้นรึ?” ความเจ็บปวดฉายวาบขึ้นบนใบหน้าของอ้าวกวง
“เสด็จพ่อ ในช่วงมหาสงครามจู่ลู่ ระหว่า(@NameIsNovel)งจักรพรรดิเหลืองและ(@NameIsNovel)ฉือโย่ว บรรพบุรุษอิ้งหลง ของพวกเราได้(@NameIsNovel)ต่อสู้เคียงข้างพวกเขา(@NameIsNovel) บุกป่าฝ่าดง สร้างคุณูปการอย่างใหญ่หลวง แต่ในท้ายที่(@NameIsNovel)สุดล่ะ?
ลูกหลานของเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)อะไร? ไม่ได้(@NameIsNovel)อะไรเลย กลับต้องมาเป็น(@NameIsNovel)ผู้คุมที่(@NameIsNovel)คอยเฝ้านักโทษ” อ้าวเย่โต้แย้งโดยไม่เงยหน้าขึ้น
“นักโทษ ผู้คุม? นี่คือวิธีที่(@NameIsNovel)เจ้ามองภารกิจของเผ่าพันธุ์มังกรของเรารึ?” อ้าวกวงโต้กลับ
“มิใช่ข้าที่(@NameIsNovel)คิดเช่นนั้น แต่เป็น(@NameIsNovel)ราชสำนักสวรรค์... พวกเขา(@NameIsNovel)เคยใส่ใจความรู้สึกของเผ่าพันธุ์มังกรของพวกเราบ้างหรือไม่?
ในปีนั้น ราชามังกรแห่งแม่น้ำจิงทำผิดพลาดเพียงเล็กน้อย ก็ถูกจับไปประหารที่(@NameIsNovel)แท่นประหารมังกรในทันที ชะตากรรมของเขา(@NameIsNovel)น่าสังเวชยิ่งนัก
ในตอนนั้น ท่านและ(@NameIsNovel)ท่านอาองค์อื่นๆ ไม่ได้(@NameIsNovel)ทูลขอความเมตตาจากราชสำนักสวรรค์แทนเขา(@NameIsNovel)รึ? แต่ผลลัพธ์เป็น(@NameIsNovel)อย่างไรเล่า?” อ้าวเย่กล่าวผ่านไรฟันที่(@NameIsNovel)ขบกันแน่น
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำพูดของนาง เสียงพึมพำก็เงียบลงราวกับกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องนี้
เซินลั่ว เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ของราชามังกรแห่งแม่น้ำจิง ก็รู้สึกจนปัญญาเช่นกัน
----------