หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 597
ตอนที่ 597 : การสืบทอด
ตอนที่ 597
“ก็เพราะกฎสวรรค์นั้นเข้มงวด วาจาเป็น(@NameIsNovel)ดั่งกฎหมาย จึงสามารถปกครองสามภพได้(@NameIsNovel) หากราชามังกรแห่งแม่น้ำจิงปฏิบัติตามกฎสวรรค์ เขา(@NameIsNovel)จะพบกับความตายได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” อ้าวกวงถอนหายใจแล้วกล่าว
“ช่างเป็น(@NameIsNovel)ระบบกฎเกณฑ์ที่(@NameIsNovel)เข้มงวดเสียจริง ราชามังกรแห่งแม่น้ำจิงก่ออาชญากรรมสมควรตาย แล้วน้องสามของข้าเล่า?”
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำพูดเหล่านี้ อ้าวเย่ดูเหมือนจะถูกกระตุ้นอย่างรุนแรง นางเงยหน้าขึ้นทันทีและ(@NameIsNovel)เอ่ยถามเสียงดัง
ทุกคนรู้ดีว่า(@NameIsNovel)น้องสามที่(@NameIsNovel)นางพูดถึงคืออ้าวปิ่ง โอรสองค์ที่(@NameIsNovel)สามผู้เป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)รักยิ่งของอ้าวกวง
สีหน้าของอ้าวกวงมืดครึ้มลง และ(@NameIsNovel)เงียบไปชั่วขณะ
“น้องสามของข้าก่อความผิดอันใด? เขา(@NameIsNovel)เพียงแค่หยุดยั้งบุตรชายคนเล็กของ มหาราชหอทองคำแห่งสวรรค์หลี่จิ่ง ไม่ให้ก่อความวุ่นวายในทะเลตะวันออก
ป้องกันมิให้ภัยพิบัติจากพายุส่งผลกระทบต่อผู้คนชายฝั่ง ทว่า(@NameIsNovel)กลับถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม
ถูกชักเส้นเอ็นมังกรออกไปจนไร้ร่างที่(@NameIsNovel)สมบูรณ์ เป็น(@NameIsNovel)เหตุให้ดวงจิตมังกรของเขา(@NameIsNovel)ไร้ที่(@NameIsNovel)สถิตและ(@NameIsNovel)ในที่(@NameIsNovel)สุดก็สลายไปกับสายลมทะเล” ดวงตาของอ้าวเย่แดงก่ำ อารมณ์ของนางพลุ่งพล่านขึ้นขณะที่(@NameIsNovel)พูด
อ้าวหงขมวดคิ้ว รู้สึกทนไม่ได้(@NameIsNovel)อยู่บ้าง และ(@NameIsNovel)ต้องการจะห้ามปรามอ้าวเย่ไม่ให้พูดต่อ
แต่เมื่ออ้าปากกลับไร้ถ้อยคำจะเอื้อนเอ่ย
“ราชสำนักสวรรค์ในครั้งนั้นไม่ใส่ใจ ไม่แม้แต่จะไต่ถาม! หากมิใช่เพราะพวกเรานำน้ำทะเลบีบบังคับให้นาจาฆ่าตัวตายเพื่อขอขมา เขา(@NameIsNovel)จะทำเช่นนั้นรึ?
ถึงอย่างนั้น ไท่อี่เจินเหรินก็ยังยื่นมือช่วย แล้วน้องสามของข้าล่ะ? ดวงจิตดับสลาย พวกเราจะไปตามหาได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ใด?
นี่หรือกฎแห่งราชสำนักสวรรค์! กฎที่(@NameIsNovel)เอาแต่ข่มเหงวังมังกรสี่สมุทรเพียงเพราะไร้ผู้ต่อต้าน!”
เสียงอ้าวเย่คำรามดังก้องราวอัสนี ความเดือดดาลแผ่ซ่านทั่วร่าง
“เจ้าพูดจาเหลวไหล เจ้ารู้หรือไม่ว่า(@NameIsNovel)ในตอนนั้นนาจา ก็อยู่ในสภาพที่(@NameIsNovel)ไร้ที่(@NameIsNovel)สถิตของดวงวิญญาณเช่นกัน
มารดาเคยพยายามช่วยบุตร โดยปั้นร่างจริงขึ้นจากดินเหนียว หวังให้ดวงวิญญาณกลับคืนสู่ร่างเดิม
ทว่า(@NameIsNovel)มหาราชหอทองคำแห่งสวรรค์ หลี่จิ่ง เพื่อรักษากฎแห่งสวรรค์ กลับทุบรูปปั้นนั้นด้วยมือตนเอง” อ้าวกวงกล่าวด้วยเสียงข่มอารมณ์
“ล้วนเป็น(@NameIsNovel)เรื่องเสแสร้ง มี(@NameIsNovel)เพียงท่านพ่อเท่านั้นที่(@NameIsNovel)จะเชื่อ ฮ่าฮ่า... แต่ตอนนี้ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว
ภายใต้มี(@NameIsNovel)ดเขียงของเผ่าพันธุ์อสูร ในที่(@NameIsNovel)สุดก็มี(@NameIsNovel)ความยุติธรรมอย่างแท้จริงในราชสำนักสวรรค์ โลกมนุษย์ วังมังกร... ทุกหนทุกแห่ง” อ้าวเย่กล่าวพร้อมรอยยิ้มขมขื่น
“เจ้าทำทั้งหมดนี้ เพื่อลากวังมังกรลงไปกับเจ้าด้วยรึ?” ประกายในดวงตาของอ้าวกวงค่อยๆ มืดลงขณะที่(@NameIsNovel)เอ่ยถามช้าๆ
“ท่านพ่อ ท่านยังไม่เข้าใจอีกรึ? การต่อต้านต่อไปมี(@NameIsNovel)แต่จะนำไปสู่การทำลายล้างโดยสิ้นเชิง ด้วยสามภพที่(@NameIsNovel)ใกล้จะล่มสลาย วังมังกรของพวกเราไม่อาจต่อต้านเผ่าพันธุ์อสูรได้(@NameIsNovel)
หากท่านยังคงดื้อรั้นต่อไป ท่านกำลังนำพาเผ่าพันธุ์มังกรของพวกเราไปสู่การสูญสิ้นและ(@NameIsNovel)การทำลายล้างอย่างแท้จริง” อ้าวเย่กล่าว ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความเศร้าโศก
“เจ้าจะละทิ้งมรดกของบรรพบุรุษ เกียรติภูมิของบรรพบุรุษ ภารกิจที่(@NameIsNovel)พวกเราเคยมี(@NameIsNovel) เพื่อที่(@NameIsNovel)จะสวามิภักดิ์ต่อเผ่าพันธุ์อสูรงั้นรึ?” อ้าวกวงถาม ใบหน้าของเขา(@NameIsNovel)แสดงความขมขื่น
“เพราะข้าคิดว่า(@NameIsNovel)คงไม่สามารถเกลี้ยกล่อมท่านได้(@NameIsNovel) ข้าจึงพยายามปลดปล่อยอสูรในหุบเหวมังกรเพื่อบีบบังคับให้ท่านยอมแพ้ ข้าเพียงไม่คาดคิดว่า(@NameIsNovel)สหายเซินจะสามารถสังหารซืออวี๋ได้(@NameIsNovel)
เอาเถิด ข้าไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องกังวลอีกต่อไปแล้วว่า(@NameIsNovel)อะไรจะเกิดขึ้นกับเผ่าพันธุ์มังกรและ(@NameIsNovel)ลูกหลานแห่งทะเลตะวันออกในภายภาคหน้า” อ้าวเย่ส่ายศีรษะอย่างยอมจำนนเล็กน้อย
หลังจากกล่าวคำเหล่านี้จบ นางก็ยกแขนขึ้นทันที มือของนางคมกริบดั่งมี(@NameIsNovel)ด และ(@NameIsNovel)แสงสีเงินก็ส่องประกายเจิดจ้าบนฝ่ามือ โดยไม่ลังเล นางเล็งไปที่(@NameIsNovel)ศีรษะของตนเองเพื่อปลิดชีพ
ทุกคนต่างประหลาดใจเมื่อเห็นเช่นนี้ แต่ก็ไม่อาจหยุดยั้งนางได้(@NameIsNovel)
ในขณะนั้น ลมกระโชกหนึ่งพัดผ่าน แสงจันทร์อันเจิดจ้าสาดส่องลงมา และ(@NameIsNovel)ร่างของเซินลั่วก็เคลื่อนไปอยู่ข้างกายอ้าวเย่ในทันที เขา(@NameIsNovel)คว้าแขนของนางไว้แน่นและ(@NameIsNovel)ยึดไว้ ทำให้ไม่อาจดิ้นรนหลุดไปได้(@NameIsNovel)
“หากเจ้าไม่ใช้ชีวิตอยู่ จะเห็นชะตากรรมของเผ่าพันธุ์มังกรและ(@NameIsNovel)ลูกหลานแห่งวารีได้(@NameIsNovel)อย่างไร?
หากเจ้าไม่เป็น(@NameIsNovel)พยาน... เจ้าจะรู้ได้(@NameIsNovel)อย่างไรว่า(@NameIsNovel)เจ้าผิดพลาดไปมากเพียงใด?” เซินลั่วกล่าวช้าๆ ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)จดจ่อเล็กน้อย
เมื่อเห็นเช่นนี้ อ้าวกวงก็ยกมือข้างหนึ่งขึ้นร่ายอาคมแล้วส่งไปยังอ้าวเย่
ในอากาศ สามารถได้(@NameIsNovel)ยินเสียงคำรามของมังกร และ(@NameIsNovel)เงาของกรงเล็บมังกรก็ปรากฏขึ้นจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า พวกมันถูกส่งเข้าไปยังจุดสำคัญหลายจุดบนร่างของอ้าวเย่
นางส่งเสียงครวญครางออกมาสองสามครั้ง เลือดสายหนึ่งค่อยๆ ไหลซึมออกจากมุมปาก และ(@NameIsNovel)พลังปราณบนร่างกายของนางดูเหมือนจะสลายไปในขณะนั้น
“ระดับพลังของเจ้าถูกข้าผนึกไว้แล้ว เจ้าจงไปที่(@NameIsNovel)หุบเหวมังกร และ(@NameIsNovel)สำนึกผิด หากวันหนึ่งผู้ที่(@NameIsNovel)จะปลดปล่อยเจ้าคือเผ่าพันธุ์อสูร เช่นนั้นเจ้าอาจจะพูดถูก
หากไม่...เจ้าก็จะอยู่ที่(@NameIsNovel)นั่นตลอดไป” อ้าวกวงกล่าวอย่างยากลำบาก
หลังจากกล่าวคำเหล่านี้จบ เขา(@NameIsNovel)ก็โบกมือและ(@NameIsNovel)สั่งให้นำนางออกไป นางจะถูกส่งเข้าไปในส่วนลึกของหุบเหวมังกรในภายหลัง
หลังจากอ้าวเย่ถูกนำตัวออกไป เป็น(@NameIsNovel)เวลานานกว่า(@NameIsNovel)ความสงบจะกลับคืนสู่โถงใหญ่ จนกระทั่งอ้าวกวงยกมือขึ้นเพื่อส่งสัญญาณให้เงียบ ทุกคนจึงเงียบลงในที่(@NameIsNovel)สุด
“เนื่องจากภัยพิบัติที่(@NameIsNovel)เกิดขึ้นกับวังมังกรในครั้งนี้ น่าเสียดายที่(@NameIsNovel)ภัยพิบัตินั้นเกิดขึ้นจากภายใน ข้าในฐานะราชามิอาจหลีกหนีความรับผิดชอบได้(@NameIsNovel)
ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)ถึงเวลาที่(@NameIsNovel)ข้าจะต้องสละตำแหน่งราชามังกรแล้ว อ้าว...” อ้าวกวงนั่งตัวตรงและ(@NameIsNovel)ค่อยๆ กล่าว
ทันทีที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)กำลังจะพูด ก็ถูกขัดจังหวะโดยอ้าวจง: “ท่านพ่อ ก่อนที่(@NameIsNovel)ท่านจะประกาศเรื่องนี้ ลูกยังมี(@NameIsNovel)บางอย่างจะกล่าว”
“ว่า(@NameIsNovel)มา” อ้าวกวงลังเลเล็กน้อย แล้วจึงตอบกลับ
ในขณะที่(@NameIsNovel)ทุกคนคิดว่า(@NameIsNovel)อ้าวจงจะโต้แย้งเพื่อตนเองเป็น(@NameIsNovel)ครั้งสุดท้าย แต่กลับได้(@NameIsNovel)ยินเขา(@NameIsNovel)พูดว่า(@NameIsNovel):
“ลูกยินดีสละสิทธิ์ในการสืบทอดตำแหน่งราชามังกร และ(@NameIsNovel)ขอเสนอชื่อน้องเก้า อ้าวหง ให้รับตำแหน่งนี้แทน”
สิ้นเสียง ทุกคนต่างประหลาดใจ ไม่เข้าใจว่า(@NameIsNovel)เหตุใดเขา(@NameIsNovel)จึงยอมสละสิทธิ์โดยสมัครใจ
“เหตุผลที่(@NameIsNovel)พวกเราสามารถยึดวังมังกรคืนมาได้(@NameIsNovel)สำเร็จนั้น มิใช่เพราะข้าสู้รบเก่งกาจและ(@NameIsNovel)นำพาลูกน้องขับไล่เผ่าพันธุ์อสูรออกไปได้(@NameIsNovel)
เป็น(@NameIsNovel)เพราะอสูรจำนวนมากและ(@NameIsNovel)กองทัพวารีของวังหลูฮวาที่(@NameIsNovel)น้องเก้าของข้านำมานั้น ถูกอสูรยักษ์คุนเผิงกลืนกินไป เจียวอสูรสามหัวถูกสังหารโดยความร่วมมือของน้องเก้าและ(@NameIsNovel)สหายเซิน
ดังนั้น พวกเขา(@NameIsNovel)คือผู้กอบกู้วังมังกรที่(@NameIsNovel)แท้จริง” หลังจากนั้น อ้าวจงก็ได้(@NameIsNovel)เปิดเผยความจริงที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)รับรู้ในหุบเหวมังกร
หลังจากได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ ในที่(@NameIsNovel)สุดทุกคนก็เข้าใจ ผู้ที่(@NameIsNovel)เคยคัดค้านการสืบทอดตำแหน่งของอ้าวหงมาก่อน รวมทั้งแม่ทัพเจี๋ย ก็เริ่มเปลี่ยนท่าที
“หน้าที่(@NameIsNovel)ในการปกครองทะเลตะวันออกไม่ใช่เรื่องง่าย มันหมายถึงแรงกดดันและ(@NameIsNovel)ความรับผิดชอบที่(@NameIsNovel)ยิ่งใหญ่กว่า(@NameIsNovel) หงเอ๋อร์อาจจะรับมือคนเดียวไม่ไหว
จงเอ๋อร์ เจ้าต้องช่วยเหลือเขา(@NameIsNovel)ในภายภาคหน้า” อ้าวกวงกล่าวช้าๆ
สิ้นเสียงสายตาของเขา(@NameIsNovel)ก็ค่อยๆ กวาดผ่านอ้าวหงและ(@NameIsNovel)อ้าวจง แล้วจึงหยุดลงที่(@NameIsNovel)เซินลั่ว หลังจากมองขึ้นๆ ลงๆ สีหน้าแปลกประหลาดก็ฉายวาบขึ้นในดวงตา
“ลูกน้อมรับบัญชา” อ้าวจงประสานหมัดคารวะ
“นับตั้งแต่วันนี้เป็น(@NameIsNovel)ต้นไป เจ้า อ้าวหง จะเป็น(@NameIsNovel)ราชามังกรแห่งทะเลตะวันออกองค์ต่อไป เจ้ามี(@NameIsNovel)หน้าที่(@NameIsNovel)ปกครองทะเลตะวันออก ต่อสู้กับเผ่าพันธุ์อสูร นำทางการขนส่งทางน้ำของโลก
และ(@NameIsNovel)ช่วยชีวิตผู้คนให้ได้(@NameIsNovel)มากที่(@NameIsNovel)สุด แม้สถานการณ์บนสวรรค์จะวุ่นวายและ(@NameIsNovel)สภาพทางภูมิศาสตร์จะไม่เอื้ออำนวยก็ตาม” อ้าวกวงกล่าว
“ลูกน้อมรับพระราชโองการ” อ้าวหงประสานหมัดคารวะ
“ผู้อาวุโส จัดการเรื่องนี้ ในอีกสามวัน พวกเราจะเปิดแท่นมังกรสวรรค์อีกครั้งและ(@NameIsNovel)สืบทอดดวงจิต บรรพชนมังกร” อ้าวกวงกล่าว พลางค่อยๆ ลุกขึ้นยืนโดยอาศัยพนักพิงรูปมังกร และ(@NameIsNovel)ประกาศให้ทุกคนทราบ
“น้อมรับบัญชา” ทุกคนประสานหมัดคารวะพร้อมกันและ(@NameIsNovel)กล่าวเป็น(@NameIsNovel)เสียงเดียว
“เอาล่ะ พวกเจ้าไปได้(@NameIsNovel)แล้ว” อ้าวกวงค่อยๆ นั่งลง สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)แสดงความเหนื่อยล้า
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ ผู้คนก็ทยอยจากไปทีละคน
เซินลั่วก็กำลังจะจากไปพร้อมกับอ้าวหง แต่เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ยินอ้าวกวงพูดขึ้นมาทันทีว่า(@NameIsNovel) “สหายเซิน อยู่ก่อนได้(@NameIsNovel)หรือไม่?”
----------