หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 653
ตอนที่ 653 : การกลับมาพบกัน
ตอนที่ 653
“ข้าเคยบอกเจ้าแล้ว ปรมาจารย์หยวนล่วงรู้ทุกสิ่งเกี่ยวกับเผ่าพันธุ์อสูรของเจ้า ปัญญาอันลึกซึ้งของท่านครอบคลุมทุกสรรพสิ่ง
แม้กระทั่งเข้าถึงเต๋าแห่งสวรรค์ เจ้าคิดจริงๆ รึว่า(@NameIsNovel)จะหลอกลวงท่านได้(@NameIsNovel)ด้วยกลอุบายของฉือโย่ว?” เซินลั่วแสยะยิ้ม พยายามจะยืดเวลาสนทนาต่อไป
“หยวนเทียนกังเปิดเผยข้อมูลสำคัญนี้ให้เจ้า ทั้งยังคอยขัดขวางแผนการของข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า เป็น(@NameIsNovel)อย่างที่(@NameIsNovel)ข้าคิดไว้แต่แรก เจ้าคือผู้ถูกเลือกโดยโชคชะตา
หากไม่กำจัดเจ้าเสีย เจ้าจะต้องเป็น(@NameIsNovel)หนามยอกอกขัดขวางแผนการอันยิ่งใหญ่ของจอมปิศาจบรรพกาลของเราอย่างแน่นอน!”
อสูรวายุสงบลงอย่างรวดเร็ว จิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวฉายวาบขึ้นในดวงตาก่อนจะลงมืออย่างกะทันหัน
พลังปราณสีดำจำนวนมากพวยพุ่งออกจากร่างกาย แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)เงาหอกสีดำหลายสิบเล่มที่(@NameIsNovel)พุ่งเข้าใส่เซินลั่วอย่างดุเดือดราวกับหน้าไม้ที่(@NameIsNovel)ยิงเต็มกำลัง
นี่คือวิชาหอกสีดำแบบเดียวกับที่(@NameIsNovel)เจียงหลิวเคยใช้มาก่อนหน้านี้ สามารถต่อกรกับสว่า(@NameIsNovel)นสั้นเขา(@NameIsNovel)มังกรได้(@NameIsNovel)
หอกสีดำส่งเสียงหวีดหวิวอันน่าสะพรึงกลัว สร้างฉากที่(@NameIsNovel)น่าเกรงขาม
เซินลั่วถอนหายใจอย่างเงียบๆ รู้ดีว่า(@NameIsNovel)ไม่อาจล้วงข้อมูลจากศัตรูได้(@NameIsNovel)อีกต่อไป ร่างของเขา(@NameIsNovel)พลันดำดิ่งลงไปในแม่น้ำเบื้องล่าง และ(@NameIsNovel)ในเวลาเดียวกัน ก็ประสานอินด้วยมือ
ลูกปัดสะกดสมุทรเหนือศีรษะสว่า(@NameIsNovel)งวาบด้วยแสงสีคราม ทำให้ผิวน้ำระเบิดออกอย่างรุนแรง เสาน้ำมหึมาหลายสิบต้นพุ่งขึ้นเบื้องบน
หลังจากหมุนวนอย่างกะทันหัน พวกมันก็แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)หอกน้ำสีครามขนาดใหญ่กว่า(@NameIsNovel)สิบเล่ม ซึ่งพุ่งออกไปเผชิญหน้ากับเงาหอกสีดำเหล่านั้นเช่นกัน
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงระเบิดครั้งใหญ่ดังขึ้นเป็น(@NameIsNovel)ชุด หอกน้ำสีครามแตกสลาย และ(@NameIsNovel)เงาหอกสีดำก็ถูกกระแทกถอยหลังไปสองสามก้าว พร้อมที่(@NameIsNovel)จะเปิดการโจมตีอีกครั้ง
ผิวน้ำที่(@NameIsNovel)เดือดพล่านพลันปั่นป่วนอีกครั้ง ฝนหอกน้ำ ดาบน้ำ และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ดน้ำพุ่งออกมาดุจพายุรุนแรงที่(@NameIsNovel)ปกคลุมท้องฟ้า กวาดไปยังเงาหอกสีดำและ(@NameIsNovel)อสูรวายุ
ห่างออกไปหลายสิบฉื่อในแม่น้ำ รุ้งกระบี่สีแดงฉานก็ปรากฏขึ้นจากผืนน้ำแล้วพุ่งตรงไปยังทิศทางของวัดจินซาน
ในขณะนี้ ปราณเต๋าของเซินลั่วเหลืออยู่ไม่มากนัก อีกทั้งระดับพลังบำเพ็ญของอสูรวายุก็ก้าวหน้าขึ้นอย่างมากเมื่อเทียบกับตอนที่(@NameIsNovel)พบกันในเมืองเจี้ยนเย่
เขา(@NameIsNovel)ไม่อาจหยั่งรู้ความลึกซึ้งของคู่ต่อสู้ได้(@NameIsNovel)อย่างชัดเจน จึงไม่ต้องการที่(@NameIsNovel)จะเผชิญหน้าโดยตรง
“ฮิฮิ คิดจะหนีตอนนี้รึ? มันสายเกินไปแล้ว เจ้าคิดว่า(@NameIsNovel)ข้าพล่ามกับเจ้ามาจนถึงตอนนี้โดยเปล่าประโยชน์งั้นรึ?” เสียงเย้ยหยันของอสูรวายุดังก้องอยู่ในหู
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น หัวใจของเซินลั่วก็พลันจมดิ่งลง ชั่วขณะต่อมา ทัศนวิสัยก็พร่ามัว ภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แม่น้ำหายไปจากสายตา และ(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel)ตนเองอยู่ในโลกสีม่วงเข้ม มี(@NameIsNovel)ดวงตะวันสีดำขนาดยักษ์แขวนอยู่กลางอากาศ และ(@NameIsNovel)เบื้องล่างเป็น(@NameIsNovel)เทือกเขา(@NameIsNovel)สีม่วงดำ
อย่างไม่น่าเชื่อ ยอดเขา(@NameIsNovel)ใบมี(@NameIsNovel)ดและ(@NameIsNovel)ป่ากระบี่ขนาดมหึมานับไม่ถ้วนตั้งตระหง่านอยู่บนภูเขา(@NameIsNovel)เหล่านี้ แผ่พลังปราณกระบี่และ(@NameIsNovel)แสงกระบี่อันทรงพลังออกมา ทิ่มแทงเข้าสู่ร่างกายอย่างโหดเหี้ยม
เซินลั่วรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่(@NameIsNovel)แทงทะลุไปทั่วร่างกาย อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะส่งเสียงครางเบาๆ เขา(@NameIsNovel)รีบประสานอินด้วยมือ และ(@NameIsNovel)ลูกปัดสะกดสมุทรเหนือศีรษะก็เปล่งแสงสีครามออกมาจำนวนมาก กลายเป็น(@NameIsNovel)โล่แสงสีครามที่(@NameIsNovel)ห่อหุ้มร่างกาย
แสงสีครามนี้ลึกซึ้งราวกับทะเลลึก มันดูดซับพลังปราณกระบี่และ(@NameIsNovel)แสงกระบี่ส่วนใหญ่ที่(@NameIsNovel)มาจากเบื้องล่าง ลดความเจ็บปวดลงอย่างมาก เขา(@NameIsNovel)จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
“ที่(@NameIsNovel)นี่คือที่(@NameIsNovel)ไหน? ภาพลวงตารึ?” เซินลั่วกระตุ้นเคล็ดวิชาสะกดเทพ แต่โลกสีม่วงดำรอบตัวกลับไม่ได้(@NameIsNovel)เปลี่ยนแปลง และ(@NameIsNovel)ความเจ็บปวดในร่างกายก็ไม่ได้(@NameIsNovel)ลดลง
“ไม่ใช่ภาพลวงตารึ? หรือจะเป็น(@NameIsNovel)ค่ายกล?” ใบหน้าของเขา(@NameIsNovel)พลันเคร่งขรึม รู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่(@NameIsNovel)ตัดสินใจไล่ตามศัตรูมาเพียงลำพัง
“ค่ายกลรึ? เจ้าคิดว่า(@NameIsNovel)เผ่าพันธุ์อสูรของเราจะใช้วิธีการตื้นๆ ของเผ่าพันธุ์มนุษย์อย่างเจ้ารึ?
นี่คือ ‘มนตราแท้จริงสุเมรุ’ ส่วนหนึ่งของคาถาอสูรยี่สิบสี่บท ที่(@NameIsNovel)สืบทอดมาจาก จอมปิศาจบรรพกาลฉือโย่ว!” อสูรวายุปรากฏขึ้นจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่าที่(@NameIsNovel)สั่นไหวเบื้องหน้า พลางแสยะยิ้มอย่างเย็นชา
“มนตราแท้จริงสุเมรุ?” นัยน์ตาของเซินลั่วหดลงราวกับต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ในชั่วขณะต่อมา แสงกระบี่สีแดงฉานก็สว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นเบื้องล่าง และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ก็รีบหนีไปในทิศทางอื่นอย่างกะทันหัน
“โง่เขลา” อสูรวายุไม่ได้(@NameIsNovel)ไล่ตาม ปล่อยให้เซินลั่วหลบหนีไป
เซินลั่วบินไปข้างหน้าด้วยพละกำลังทั้งหมด ทว่า(@NameIsNovel) ไม่ว่า(@NameIsNovel)จะบินไปที่(@NameIsNovel)ใด ก็เห็นเพียงยอดเขา(@NameIsNovel)ใบมี(@NameIsNovel)ดและ(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)กระบี่อยู่เบื้องล่าง
พื้นที่(@NameIsNovel)นี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายอำมหิตอย่างไม่น่าเชื่อ ถึงแม้จะพยายามอย่างสุดความสามารถที่(@NameIsNovel)จะกระตุ้นลูกปัดสะกดสมุทรเพื่อป้องกัน แต่ร่างกายก็ยังคงทนไม่ไหว
พลังปราณกระบี่อันอำมหิตไม่เพียงแต่โจมตีร่างกายของเขา(@NameIsNovel)เท่านั้น แต่ยังทำลายจิตเทวะอีกด้วย จิตเทวะของเขา(@NameIsNovel)สั่นสะเทือนอย่างต่อเนื่องในใจ ราวกับมี(@NameIsNovel)ดาบและ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ดเล็กๆ นับไม่ถ้วนกำลังทิ่มแทงอยู่
นอกจากความเจ็บปวดอย่างรุนแรงแล้ว พลังวิญญาณก็กำลังลดน้อยลงอย่างรวดเร็ว แม้จะพยายามใช้เคล็ดวิชาสะกดเทพเพื่อต้านทานไว้ก็ตาม
“นี่คือพลังที่(@NameIsNovel)แท้จริงของเผ่าพันธุ์อสูร!” เซินลั่วตกตะลึงอยู่ภายใน เขา(@NameIsNovel)หยุดการเคลื่อนไหว ไม่สิ้นเปลืองปราณเต๋าในการบินอีกต่อไป และ(@NameIsNovel)รีบประสานอินด้วยมือ
ร่างมายาของเจียวมังกรวารีจากลูกปัดสะกดสมุทรถูกปลดปล่อยออกมา หมุนวนรอบตัวเซินลั่ว ส่งเสียงคำรามของมังกรดังกังวานเพื่อต้านทานพลังปราณกระบี่อันรุนแรงรอบกาย
“ไม่ว่า(@NameIsNovel)มนตราแท้จริงสุเมรุจะเป็น(@NameIsNovel)อะไร มันก็เป็น(@NameIsNovel)เพียงเคล็ดวิชาที่(@NameIsNovel)คล้ายกับการกักขังพื้นที่(@NameIsNovel)เท่านั้น จะต้องมี(@NameIsNovel)วิธีทำลายมันได้(@NameIsNovel)”
เขา(@NameIsNovel)คิดกับตัวเอง จิตเทวะแผ่ออกไปเพื่อตรวจสอบรอบๆ พยายามที่(@NameIsNovel)จะหาช่องโหว่ในพื้นที่(@NameIsNovel)สีม่วงดำนี้
ทว่า(@NameIsNovel) ในขณะนี้เอง อสูรวายุก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องบน ท่องพยางค์ที่(@NameIsNovel)ไม่อาจเข้าใจได้(@NameIsNovel) ดูเหมือนจะเป็น(@NameIsNovel)คาถาของเผ่าพันธุ์อสูร แล้วชี้นิ้วมาที่(@NameIsNovel)เซินลั่ว
แสงสีดำสว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นบนท้องฟ้า และ(@NameIsNovel)พลังปราณกระบี่สีดำมหึมาหลายร้อยฉื่อยก็ปรากฏขึ้นจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า ฟาดลงมายังเซินลั่วราวกับจะผ่าภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)ทะเล
ความว่า(@NameIsNovel)งเปล่าในที่(@NameIsNovel)อื่นๆ ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงเช่นกัน พร้อมกับคลื่นของพลังปราณกระบี่และ(@NameIsNovel)แสงกระบี่ที่(@NameIsNovel)ถาโถมเข้ามา หมายจะฉีกเขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ชิ้นๆ
เซินลั่วกวัดแกว่งสว่า(@NameIsNovel)นสั้นสีทอง ปลดปล่อยเงาสว่า(@NameIsNovel)นทองคำนับไม่ถ้วนเพื่อป้องกันการโจมตีเหล่านี้
ศาสตราวิเศษป้องกันทั้งหมดที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)แตกสลายไปแล้ว จึงทำได้(@NameIsNovel)เพียงพึ่งพาสว่า(@NameIsNovel)นสั้นสีทองเพื่อป้องกันเท่านั้น
เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นเป็น(@NameIsNovel)ชุด พลังปราณกระบี่และ(@NameIsNovel)แสงกระบี่เหล่านี้อาจจะดูใหญ่โต แต่พลังของพวกมันกลับธรรมดา แตกสลายด้วยการโจมตีจากเงาสว่า(@NameIsNovel)นทองคำ
ถึงแม้พลังปราณกระบี่และ(@NameIsNovel)แสงกระบี่จะไม่แข็งแกร่ง แต่จำนวนของพวกมันกลับมหาศาล
เซินลั่วกำลังพยายามป้องกันอย่างสุดความสามารถ ไม่อาจหาช่องโหว่ในพื้นที่(@NameIsNovel)สีม่วงดำนี้ได้(@NameIsNovel)เนื่องจากแรงกดดันที่(@NameIsNovel)ถาโถมเข้ามา
อสูรวายุกำลังท่องคาถาอย่างสบายๆ ประสานอิน พร้อมกับพลังปราณกระบี่และ(@NameIsNovel)แสงกระบี่ที่(@NameIsNovel)ไม่สิ้นสุดปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่อง ม้วนตัวเข้าหาเซินลั่วราวกับกระแสน้ำ
เซินลั่วป้องกันด้วยพละกำลังทั้งหมด ปราณเต๋าภายในตัวเหลือน้อยอยู่แล้ว การขับเคลื่อนสว่า(@NameIsNovel)นสั้นสีทองด้วยพลังทั้งหมดเพื่อต้านทานนั้นสิ้นเปลืองปราณเต๋าอย่างรวดเร็ว จวนเจียนจะหมดสิ้นแล้ว
หัวใจของเขา(@NameIsNovel)จมดิ่งลงอย่างรวดเร็ว หลังจากเหลือบมองอย่างเย็นชา เขา(@NameIsNovel)ก็อัญเชิญคัมภีร์สวรรค์สีทองออกมาด้วยการสะบัดมือ
พ่นเลือดสดออกมาคำหนึ่ง หลอมรวมเข้ากับคัมภีร์สวรรค์ คัมภีร์สวรรค์ที่(@NameIsNovel)เดิมทีเป็น(@NameIsNovel)เพียงเงาเลือนลางก็กลายเป็น(@NameIsNovel)ของจริงสีแดงเข้มในทันที
จากนั้นเขา(@NameIsNovel)ก็เริ่มโคจรปราณเต๋าเข้าไปในคัมภีร์สวรรค์และ(@NameIsNovel)หมอนหยก เลียนแบบกระบวนการก่อนหน้านี้ พยายามที่(@NameIsNovel)จะอัญเชิญพลังบำเพ็ญในความฝันอีกครั้ง
ถึงแม้จะต้องสิ้นเปลืองอายุขัย เขา(@NameIsNovel)ก็ไม่อาจใส่ใจได้(@NameIsNovel)ในชั่วขณะแห่งความเป็น(@NameIsNovel)ความตายนี้
ทว่า(@NameIsNovel) ความพยายามครั้งแรก ล้มเหลว!
ความพยายามครั้งที่(@NameIsNovel)สอง ล้มเหลว!
สามครั้ง ก็ยังคงล้มเหลว!
คัมภีร์สวรรค์เคยปรากฏขึ้นมาเองในช่วงเวลาวิกฤตก่อนหน้านี้ ทำให้เขา(@NameIsNovel)สามารถอัญเชิญพลังบำเพ็ญในความฝันได้(@NameIsNovel) แต่ตอนนี้เขา(@NameIsNovel)กลับไม่อาจอัญเชิญมันได้(@NameIsNovel)ตามใจปรารถนา
เซินลั่วร้อนใจอย่างยิ่ง ปราณเต๋าหมุนวนด้วยกำลังเต็มที่(@NameIsNovel)ภายในหมอนหยก แต่ก็ยังคงไม่สำเร็จ
ปราณเต๋าหมดลงอย่างรวดเร็ว เงาสว่า(@NameIsNovel)นทองคำรอบตัวเบาบางลง และ(@NameIsNovel)ค่อยๆ ไม่อาจป้องกันพลังปราณกระบี่โดยรอบได้(@NameIsNovel) เสียงหวีดแหลมสองเสียงดังก้อง และ(@NameIsNovel)รัศมี(@NameIsNovel)ของกระบี่สองสายก็พุ่งเข้ามา
------------