ตอนที่ 679 : การเปิดโปง

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “ยินดีต้อนรับแขกผู้มี(@NameIsNovel)เกียรติจากต้าถัง” พระสงฆ์ผู้สวมมงกุฎทองคำประสานมือคารวะคนทั้งสาม ทั่วทั้งใบหน้ากลับคืนสู่ความสงบเยือกเย็นโดยสมบูรณ์

การเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของพระสงฆ์รูปนั้นเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา หากเป็น(@NameIsNovel)เซินลั่วในอดีตย่อมมิอาจสังเกตเห็นได้(@NameIsNovel)ทัน ทว่า(@NameIsNovel)บัดนี้ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)กลับเฉียบคมอย่างน่าพรั่นพรึง เขา(@NameIsNovel)สามารถจับทุกการเปลี่ยนแปลงแม้เพียงเล็กน้อยบนใบหน้าของอีกฝ่ายได้(@NameIsNovel)อย่างชัดเจน มิให้คลาดเคลื่อนไปแม้แต่น้อย [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

‘เหตุใดเมื่อครู่มันจึงมองข้าด้วยสายตาเช่นนั้น? หรือว่า(@NameIsNovel)มันจะจดจำข้าได้(@NameIsNovel)?’ เซินลั่วครุ่นคิดอยู่ในใจ

เขา(@NameIsNovel)มั่นใจว่า(@NameIsNovel)ตนมิเคยย่างเท้าเข้ามาในดินแดนตะวันตกมาก่อน ดังนั้นศัตรูที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความเป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)เพียงหนึ่งเดียวที่(@NameIsNovel)พอจะนึกออก ก็คือพระสงฆ์หน้าเหลืองจากเมืองไป่ หรือว่า(@NameIsNovel)พระสงฆ์สวมมงกุฎทองคำผู้นี้จะมี(@NameIsNovel)ความเกี่ยวข้องอันใดกับมันกันแน่? [Source: NameIsNovel]

โดยมิได้(@NameIsNovel)ปล่อยให้ความคิดภายในใจปรากฏออกมาทางสีหน้า เขา(@NameIsNovel)ก็ประสานมือคารวะตอบกลับพร้อมกับฉานเอ๋อร์และ(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียน

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “อาตมามี(@NameIsNovel)นามว่า(@NameIsNovel)หลงถาน และ(@NameIsNovel)นี่คือปรมาจารย์เป่าซาน” พระสงฆ์สวมมงกุฎทองคำกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

“ที่(@NameIsNovel)แท้ก็คือปรมาจารย์หลงถานและ(@NameIsNovel)ปรมาจารย์เป่าซาน เป็น(@NameIsNovel)เกียรติอย่างยิ่งที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)พบพาน” ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าว พลางแย้มยิ้มตอบกลับ [Source: NameIsNovel]

เนื่องจากมาจากแวดวงพุทธะเช่นเดียวกัน ไป๋เสี่ยวเถียนและ(@NameIsNovel)ฉานเอ๋อร์จึงพบว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)การง่ายที่(@NameIsNovel)จะสนทนากับพระสงฆ์ทั้งสองรูป เซินลั่วซึ่งมี(@NameIsNovel)ความเข้าใจในพุทธศาสนาอย่างจำกัด จึงได้(@NameIsNovel)แต่ยืนฟังอย่างเงียบๆ อยู่ข้างกาย

ปรมาจารย์หลงถานและ(@NameIsNovel)ปรมาจารย์เป่าซานส่วนใหญ่มาเพื่อทักทายพวกของฉานเอ๋อร์ เพื่อต้อนรับพวกเขา(@NameIsNovel)เข้าร่วมการประชุมธรรมมหายานที่(@NameIsNovel)กำลังจะมาถึง ดังนั้นจึงมิได้(@NameIsNovel)อยู่นานนัก และ(@NameIsNovel)ในไม่ช้าก็ขอตัวลาจากไป

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เมื่อมองตามกลุ่มคนที่(@NameIsNovel)จากไป ดวงตาของเซินลั่วก็พลันสั่นไหวเล็กน้อยอ่านตอนต่อไปฟรี

ถึงแม้ในระหว่า(@NameIsNovel)งการสนทนาจะมิได้(@NameIsNovel)มองมาที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)โดยตรง แต่เซินลั่วกลับสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงสายตาที่(@NameIsNovel)คอยจับจ้องสังเกตการณ์อย่างต่อเนื่องของปรมาจารย์หลงถาน ราวกับกำลังยืนยันบางสิ่งบางอย่างเกี่ยวกับตัวเขา(@NameIsNovel)

หลังจากอำลาพระสงฆ์ทั้งสองแล้ว ฉานเอ๋อร์ซึ่งเดินทางมาตลอดทั้งวันก็ค่อนข้างอ่อนล้า จึงขอตัวกลับไปพักผ่อน

ในทางกลับกัน ไป๋เสี่ยวเถียนกลับมิได้(@NameIsNovel)รู้สึกเหนื่อยล้า และ(@NameIsNovel)ด้วยความทึ่งในความยิ่งใหญ่ของเมืองหุบเขา(@NameIsNovel)แดง จึงตัดสินใจที่(@NameIsNovel)จะออกไปสำรวจเสียหน่อย [Source: NameIsNovel]

เซินลั่วเลือกที่(@NameIsNovel)จะพำนักอยู่ที่(@NameIsNovel)พักและ(@NameIsNovel)คอยระวังภัยรอบกายฉานเอ๋อร์แทน ก่อนหน้านี้พวกเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ตกลงกันไว้แล้วว่า(@NameIsNovel)จะผลัดกันทำหน้าที่(@NameIsNovel)ปกป้องฉานเอ๋อร์

“ตู้เค่อ ปรมาจารย์หลงถานและ(@NameIsNovel)ปรมาจารย์เป่าซานเป็น(@NameIsNovel)ส่วนหนึ่งของนิกายธรรมบัวศักดิ์สิทธิ์หรือไม่?” เซินลั่วเรียกตู้เค่อเข้ามาแล้วเอ่ยถาม พลางยื่นแท่งเงินขนาดใหญ่ให้เป็น(@NameIsNovel)รางวัล

“ขอบพระคุณท่านผู้อาวุโส! ท่านกล่าวถูกแล้ว ปรมาจารย์หลงถานและ(@NameIsNovel)ปรมาจารย์เป่าซานดำรงตำแหน่งเป็น(@NameIsNovel)ผู้พิทักษ์ธรรมซ้ายขวาของนิกายธรรมบัวศักดิ์สิทธิ์ มี(@NameIsNovel)สถานะเป็น(@NameIsNovel)รองเพียงปรมาจารย์หลินต๋าเท่านั้น” ตู้เค่อเบิกตากว้างเมื่อเห็นแท่งเงินขนาดใหญ่เช่นนี้ รีบเอ่ยตอบอย่างนอบน้อมหลังจากกล่าวขอบคุณ

“เช่นนั้นเมื่อปรมาจารย์หลินต๋าปิดด่านบำเพ็ญเพียร กิจการทั่วไปของนิกายธรรมบัวศักดิ์สิทธิ์ก็ถูกจัดการโดยคนทั้งสองนี้รึ?” เซินลั่วซักไซ้ต่อ [Source: NameIsNovel]

“ใช่แล้วขอรับ ว่า(@NameIsNovel)กันว่า(@NameIsNovel)ปรมาจารย์หลงถานจะจัดการกิจการภายนอก ขณะที่(@NameIsNovel)ปรมาจารย์เป่าซานจะดูแลกิจการภายในของสำนักงานใหญ่ในเมืองหุบเขา(@NameIsNovel)แดง” ถึงแม้ตู้เค่อ จะประหลาดใจกับแนวคำถามของเซินลั่ว แต่แท่งเงินขนาดใหญ่ก็รั้งเขา(@NameIsNovel)ไว้มิให้ซักไซ้ต่อไป

เซินลั่วเอ่ยถามตู้เค่อ ต่อไปอีกหลายคำถามเกี่ยวกับหลงถาน เป่าซาน และ(@NameIsNovel)เมืองหุบเขา(@NameIsNovel)แดง ซึ่งตู้เค่อก็ตอบอย่างซื่อสัตย์ทุกข้อ

[Source: NameIsNovel] “ว่า(@NameIsNovel)แต่ ตู้เค่อ ท่านรู้จักเมืองไป่หรือไม่?” ในที่(@NameIsNovel)สุดเซินลั่วก็เอ่ยถามขึ้นอย่างสบายๆ

“เมืองไป่รึ? ข้ารู้จักสิขอรับ มันเป็น(@NameIsNovel)เมืองชายแดนของอาณาจักรเรา” ตู้เค่อ ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่หนึ่งก่อนจะตอบ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“สาขาของนิกายธรรมบัวศักดิ์สิทธิ์ที่(@NameIsNovel)เมืองไป่นั้น มี(@NameIsNovel)ความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับปรมาจารย์หลงถานมากหรือไม่?” เซินลั่วเอ่ยถามต่อไป [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “ท่านถามถูกคนแล้วขอรับในเรื่องนี้ ท่านผู้อาวุโสเซิน ลามะผู้เป็น(@NameIsNovel)เจ้าอาวาสสาขาเมืองไป่นั้น เป็น(@NameIsNovel)ศิษย์ของพี่ชายร่วมสาบานของปรมาจารย์หลงถาน นี่เป็น(@NameIsNovel)เรื่องลับสุดยอดที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่(@NameIsNovel)ล่วงรู้ ข้าบังเอิญได้(@NameIsNovel)ยินมาเมื่อครั้งที่(@NameIsNovel)เคยทำงานรับใช้ในนิกายธรรมบัวศักดิ์สิทธิ์เมื่อสองสามปีก่อน” ตู้เค่อ อธิบายอย่างตื่นเต้น

รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเซินลั่วเมื่อได้(@NameIsNovel)ฟังคำของตู้เค่อ

เขา(@NameIsNovel)จึงได้(@NameIsNovel)สอบถามเพิ่มเติมเกี่ยวกับลามะที่(@NameIsNovel)ตู้เค่อ กล่าวถึง และ(@NameIsNovel)ยืนยันได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)พระสงฆ์หน้าเหลืองผู้นั้นจริงๆ ความกระจ่างพลันบังเกิดขึ้นในใจของเซินลั่ว เขา(@NameIsNovel)มั่นใจแล้วว่า(@NameIsNovel)ปรมาจารย์หลงถานผู้นี้ได้(@NameIsNovel)รับรู้เรื่องราวจากเมืองไป่ และ(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ตั้งตนเป็น(@NameIsNovel)ปรปักษ์ต่อเขา(@NameIsNovel)แล้ว

เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วไม่มี(@NameIsNovel)คำถามอื่นใดอีก ตู้เค่อก็ขอตัวจากไปอย่างนอบน้อม (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เซินลั่วนั่งนิ่งอยู่ในโถง ใบหน้าสะท้อนอารมณ์ที่(@NameIsNovel)หลากหลาย กำลังพยายามทำความเข้าใจสถานการณ์ปัจจุบัน

ปรมาจารย์หลงถานตั้งตนเป็น(@NameIsNovel)ศัตรูกับเขา(@NameIsNovel)อย่างชัดเจน และ(@NameIsNovel)นิกายธรรมบัวศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ก็แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายอันน่าคลางแคลงใจ ทว่า(@NameIsNovel)วัตถุที่(@NameIsNovel)ฉานเอ๋อร์กำลังตามหากลับอยู่ในเมืองหุบเขา(@NameIsNovel)แดงแห่งนี้ ไม่ว่า(@NameIsNovel)จะอย่างไรพวกเขา(@NameIsNovel)ก็มิอาจจากไปได้(@NameIsNovel) [Source: NameIsNovel]

โชคยังดีที่(@NameIsNovel)การประชุมธรรมมหายานอันยิ่งใหญ่กำลังจะจัดขึ้นในเมืองหุบเขา(@NameIsNovel)แดง เหล่าพระสงฆ์ผู้ทรงเกียรติจากสามสิบหกอาณาจักรแห่งดินแดนตะวันตกกำลังมารวมตัวกัน ทำให้เป็น(@NameIsNovel)การยากที่(@NameIsNovel)ปรมาจารย์หลงถานจะลงมือทำร้ายเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)อย่างเปิดเผย เขา(@NameIsNovel)คงต้องค่อยๆ ดำเนินการไปทีละก้าว

โดยมิได้(@NameIsNovel)ครุ่นคิดซ้ำสอง เขา(@NameIsNovel)ก็ร่ายอาคมเพื่อสร้างตราผนึกขึ้นภายในโถง แล้วจึงเริ่มฝึกฝนหลอมน้ำเต้าหยกที่(@NameIsNovel)เพิ่งได้(@NameIsNovel)มา [Source: NameIsNovel]

สถานการณ์ในตอนนี้ช่างละเอียดอ่อน และ(@NameIsNovel)การเพิ่มพูนพลังแม้เพียงน้อยนิดก็ย่อมเป็น(@NameIsNovel)ประโยชน์

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ไม่นานหลังจากออกจากสถานีพักม้า ปรมาจารย์หลงถานก็กลับมายังที่(@NameIsNovel)พำนักของตนในนิกายธรรมบัวศักดิ์สิทธิ์ – โถงใหญ่ที่(@NameIsNovel)หรูหราและ(@NameIsNovel)สูงตระหง่าน

“ออกไปให้หมด!” มันตวาดเสียงเย็น และ(@NameIsNovel)เหล่าผู้ติดตามก็รีบเผ่นหนีไปด้วยความหวาดกลัว ในไม่ช้า มันก็เป็น(@NameIsNovel)ผู้เดียวที่(@NameIsNovel)หลงเหลืออยู่ในโถงกว้าง

[Source: NameIsNovel] มันเดินไปมาอยู่สองสามรอบ ก่อนจะหยุดลงกะทันหันแล้วตบมือคราหนึ่ง

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “ท่านอาจารย์ ท่านกำลังตามหาข้าอยู่รึ?” พระสงฆ์หนุ่มรูปงามในอาภรณ์สีขาวปรากฏกายขึ้นในชั่วครู่ต่อมา

“ข้าพบตัวคนที่(@NameIsNovel)ขโมยงูเหมยพันปีแล้ว” ปรมาจารย์หลงถานเหลือบมองพระในชุดขาวแล้วเอ่ยเสียงเรียบ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“จริงรึ? เยี่ยมไปเลย! มันเป็น(@NameIsNovel)ผู้ใดกัน? ข้าจะไปจับตัวพวกมันแล้วชิงงูเหมยกลับมาทันที!” พระในชุดขาวแสดงความยินดีและ(@NameIsNovel)รับปากว่า(@NameIsNovel)จะลงมือทันที (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“สายไปแล้ว...เจ้าโจรชั่วนั่นได้(@NameIsNovel)บริโภคดีงูของงูเหมยพันปีเข้าไปแล้ว” ปรมาจารย์หลงถานกล่าว

“ว่า(@NameIsNovel)กระไรนะ? มันบังอาจถึงเพียงนี้! ต่อให้สับร่างมันเป็น(@NameIsNovel)หมื่นชิ้นก็ยังมินับว่า(@NameIsNovel)เพียงพอต่อความผิดของมัน!” โทสะของพระในชุดขาวพลันพลุ่งพล่านขึ้นมา ใบหน้าที่(@NameIsNovel)เคยดูอ่อนโยนพลันบิดเบี้ยวจนดุร้ายราวกับภูตพราย [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“อย่าเพิ่งตื่นตระหนกไป สถานการณ์ยังมิได้(@NameIsNovel)สิ้นหวังโดยสิ้นเชิง เจ้าโจรนั่นเพิ่งจะบริโภคดีงูเข้าไป แต่ยังมิได้(@NameIsNovel)ดูดซับมันโดยสมบูรณ์ พลังของดียังคงหลงเหลืออยู่ในดวงตาทั้งสองข้างของมัน หากพวกเราสามารถควักดวงตาของมันออกมาได้(@NameIsNovel) ก็จะสามารถเรียกคืนพลังของดีกลับมาได้(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ส่วนใหญ่” ปรมาจารย์หลงถานทำท่าทางประกอบคำพูด

“โล่งใจไปที ในเมื่อเป็น(@NameIsNovel)เช่นนั้น พวกเราก็รีบลงมืออย่างรวดเร็วแล้วควักลูกตาของเจ้าโจรนั่นออกมากันเถอะ” พระในชุดขาวอุทานอย่างยินดี [Source: NameIsNovel]

“หากมันง่ายดายถึงเพียงนั้น ข้าคงจะลงมือไปนานแล้ว หนึ่งในพวกของเจ้าโจรนั่นเป็น(@NameIsNovel)พระสงฆ์จากต้าถังแห่งดินแดนภาคกลาง ซึ่งเดินทางมาเพื่อเข้าร่วมการประชุมธรรมมหายาน ตอนนี้พวกมันพำนักอยู่ที่(@NameIsNovel)สถานีพักม้า ซึ่งเนืองแน่นไปด้วยเหล่าพระเถระผู้ทรงเกียรติจากอาณาจักรต่างๆ หลายรูปมี(@NameIsNovel)ระดับพลังบำเพ็ญที่(@NameIsNovel)ลึกล้ำ ดังนั้นจึงมิใช่เรื่องง่ายที่(@NameIsNovel)จะลงมือ ให้คนไปจับตาดูพวกมันไว้ทั้งวันทั้งคืน หลังจากเข้ามาในเมืองหุบเขา(@NameIsNovel)แดงแล้ว พวกมันย่อมต้องเคลื่อนไหวไปมาอย่างแน่นอน เมื่อใดที่(@NameIsNovel)พวกมันออกจากสถานีพักม้า ให้รีบแจ้งข้าทันที นี่คือภาพเหมือนของเจ้าโจรน้อยนั่น” ปรมาจารย์หลงถานกล่าวเสียงเย็น ก่อนจะหยิบแผ่นหยกขาวชิ้นหนึ่งออกมา เผยให้เห็นภาพของเซินลั่ว

“ขอรับ” พระในชุดขาวรับแผ่นหยกไป กำลังจะหมุนกายจากไปแต่ก็ได้(@NameIsNovel)ยินเสียง “เดี๋ยวก่อน”

ทันใดนั้นเอง แสงสีทองก็สว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นในโถง และ(@NameIsNovel)ร่างของปรมาจารย์เป่าซานก็ปรากฏขึ้นจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า

“เป่าซาน เจ้ามิได้(@NameIsNovel)นั่งสบายๆ อยู่ในหอเป่าซานของเจ้ารึ? เหตุใดจึงมาที่(@NameIsNovel)นี่?” ปรมาจารย์หลงถานขมวดคิ้ว แล้วจึงบ่นอย่างไม่พอใจ

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ปรมาจารย์หลินต๋ามี(@NameIsNovel)คำสั่ง ว่า(@NameIsNovel)ห้ามมิให้เฝ้าจับตาดูคนทั้งสามจากดินแดนภาคกลาง และ(@NameIsNovel)ห้ามมิให้พยายามกระทำการอันใดที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)อันตรายต่อพวกเขา(@NameIsNovel)” ปรมาจารย์เป่าซานหยิบสัญลักษณ์หยกทองคำออกมาแล้วกล่าว

ใบหน้าของปรมาจารย์หลงถานแปรเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวงเมื่อเห็นสัญลักษณ์หยกทองคำ มันรีบคุกเข่าลงกับพื้นทันที

พระในชุดขาวก็รีบคุกเข่าลงตามเช่นกัน มิกล้าที่(@NameIsNovel)จะเงยหน้าขึ้นมอง [Source: NameIsNovel]

“คำสั่งของปรมาจารย์หลินต๋าจะถูกปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด ข้ามิกล้าที่(@NameIsNovel)จะไม่เชื่อฟัง แต่ถ้าพวกเราไม่รีบลงมือ พลังของข้าจากดีงู นั่น...” ปรมาจารย์หลงถานพึมพำ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“เจ้ากล้าที่(@NameIsNovel)จะท้าทายคำสั่งของปรมาจารย์หลินต๋ารึ!” ปรมาจารย์เป่าซานกล่าวเสียงเรียบ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “ไม่...ข้ามิกล้า ข้าจะเชื่อฟัง” ปรมาจารย์หลงถานเหงื่อกาฬไหลท่วมกาย รีบรับคำในทันที

ปรมาจารย์เป่าซานแค่นลมหายใจ เก็บสัญลักษณ์หยกกลับไป แล้วอันตรธานหายไปพร้อมกับประกายแสงวาบหนึ่ง

ตอนนั้นเองที่(@NameIsNovel)ปรมาจารย์หลงถานและ(@NameIsNovel)พระในชุดขาวลุกขึ้นยืน ใบหน้าของพวกเขา(@NameIsNovel)เคร่งขรึม และ(@NameIsNovel)มิกล้าที่(@NameIsNovel)จะเอ่ยคำใดออกมาแม้แต่ครึ่งคำ

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] ----------