ตอนที่ 681 : สิงห์โตอ้าปากกว้าง

“เจ้าสารเลวหน้าไหนบังอาจมาทุบประตูของข้า! มิเห็นรึว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)นี่ปิดทำการแล้ว? หากมี(@NameIsNovel)ธุระก็จงกลับมาใหม่ในวันพรุ่ง!” [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ครู่ต่อมา จึงบังเกิดเสียงบุรุษอันหยาบกระด้างและ(@NameIsNovel)เกรี้ยวกราดดังลอดออกมาจากในลาน

“เถ้าแก่ฮวา! ข้าเอง! เปิดประตูเร็วเข้า!” ซุนไห่ตะโกนตอบกลับไป พลางเร่งแรงทุบประตูหนักหน่วงขึ้น [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

บังเกิดเสียง “แกร๊ง” ดังลั่น บานประตูพลันถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง ปรากฏร่างของชายวัยกลางคนผู้หนึ่งในอาภรณ์สีเทา รูปร่างของมันค่อนข้างอวบอ้วน ดวงตาเล็กหยี หนวดเคราที่(@NameIsNovel)ขึ้นอยู่บนใบหน้ามี(@NameIsNovel)ลักษณะคล้ายอักษรจีนคำว่า(@NameIsNovel) ‘ปา’ (八) ทำให้มันดูคล้ายหนูยักษ์ตัวมหึมา (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“ที่(@NameIsNovel)แท้ก็เป็น(@NameIsNovel)เจ้าเด็กน้อยนี่เอง ครั้งนี้เจ้าพาผู้ใดมาอีกเล่า? พูดให้ชัดเจนไว้ก่อนเลย

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) หากไร้ปัญญาจ่าย ศิลาเซียน ก็จงพาพวกมันกลับไปเสีย อย่าได้(@NameIsNovel)มารบกวนเวลานอนของข้า” เถ้าแก่ฮวาจ้องมองซุนไห่เขม็ง

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ก่อนที่(@NameIsNovel)ดวงตาของมันจะเลื่อนไปจับจ้องยังเซินลั่วซึ่งยืนอยู่เบื้องหลัง แล้วเอ่ยขึ้นอย่างดูแคลน

“วางใจเถิด เถ้าแก่ฮวา ตราบใดที่(@NameIsNovel)ศาสตราประทับที่(@NameIsNovel)ท่านรังสรรค์ขึ้นนั้นเป็น(@NameIsNovel)ไปตามมาตรฐานที่(@NameIsNovel)ข้าต้องการ ราคาย่อมสามารถต่อรองได้(@NameIsNovel)เสมอ”

เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)แสดงอาการโกรธเคือง กลับกัน เขา(@NameIsNovel)กล่าวทักทายเถ้าแก่ฮวาด้วยรอยยิ้ม ขณะที่(@NameIsNovel)ในใจบังเกิดความประหลาดใจขึ้นระลอกหนึ่ง [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

ร่างเบื้องหน้านี้แผ่กำบังแสงสีขาวจางๆ ออกมา ซึ่งสามารถปิดกั้นได้(@NameIsNovel)ทั้งสัมผัสจิตเทวะและ(@NameIsNovel)สายตาของเขา(@NameIsNovel) ทำให้มิอาจหยั่งรู้ระดับพลังบำเพ็ญของคู่ต่อสู้ได้(@NameIsNovel)เลย [Source: NameIsNovel]

เถ้าแก่ฮวาเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น ก็พลันฉายแววประหลาดใจขึ้นเล็กน้อย โดยมิได้(@NameIsNovel)เอ่ยคำใดๆ มันเพียงทำท่าทางด้วยมือเชื้อเชิญให้เซินลั่วและ(@NameIsNovel)ซุนไห่เข้าไปในลาน

ภายในลานล้อมรอบไปด้วยโรงเก็บของที่(@NameIsNovel)สร้างขึ้นอย่างเรียบง่าย ซึ่งเต็มไปด้วยวัตถุดิบมากมายที่(@NameIsNovel)วางกองระเกะระกะอยู่ไม่เป็น(@NameIsNovel)ระเบียบ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ข้างโรงเก็บของเป็น(@NameIsNovel)เรือนศิลาสีดำทะมึนที่(@NameIsNovel)ดูเหมือนจะทำหน้าที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)โรงหลอม แสงสีแดงฉานและ(@NameIsNovel)ไอร้อนระอุแผ่ออกมาจากประตูศิลาที่(@NameIsNovel)แง้มเปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง

[Source: NameIsNovel] “เถ้าแก่ฮวา นี่คือท่านผู้อาวุโสเซิน ผู้มาจากต้าถังแห่งดินแดนภาคกลาง ท่านได้(@NameIsNovel)ยินถึงฝีมือการรังสรรค์ศาสตราอันยอดเยี่ยมของท่าน จึงได้(@NameIsNovel)เดินทางมาเยือนเป็น(@NameIsNovel)พิเศษเพื่อสั่งทำศาสตราประทับชั้นสูงสุด” ซุนไห่เหลือบมองเซินลั่ว แล้วจึงหันไปแนะนำเขา(@NameIsNovel)ให้เถ้าแก่ฮวา

“โอ้...มาจากต้าถังแห่งดินแดนภาคกลางรึ!” สีหน้าของเถ้าแก่ฮวาพลันแปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)ประหลาดใจขณะที่(@NameIsNovel)มันมองสำรวจเซินลั่วขึ้นๆ ลงๆ ในแววตาฉายร่องรอยแห่งความอยากรู้อยากเห็น

“เจ้าต้องการให้ข้ารังสรรค์ศาสตราประทับชนิดใด?” ทว่า(@NameIsNovel) มันก็กลับคืนสู่ความสงบเยือกเย็นได้(@NameIsNovel)อย่างรวดเร็ว เดินไปยังเก้าอี้เอนหลังตัวหนึ่งในลานแล้วเอ่ยถามอย่างเกียจคร้าน

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] แทนที่(@NameIsNovel)จะตอบในทันที เซินลั่วกลับพลิกฝ่ามือแล้วหยิบวัตถุสีเหลืองดินหลายชิ้นออกมา ซึ่งล้วนเป็น(@NameIsNovel)เศษกระจกที่(@NameIsNovel)แตกหัก ถึงแม้จะได้(@NameIsNovel)รับความเสียหาย แต่เศษชิ้นส่วนเหล่านี้ก็ยังคงแผ่ความผันผวนทางจิตวิญญาณอันรุนแรงออกมา

“นี่มัน...กระดองเต่าเสวียน! เจ้ามี(@NameIsNovel)ของล้ำค่าเช่นนี้อยู่มากมาย แถมยังเป็น(@NameIsNovel)ของคุณภาพชั้นเลิศอีกด้วย!

แต่เจ้าโง่เง่าหน้าไหนกันที่(@NameIsNovel)นำมันไปหลอมเป็น(@NameIsNovel)กระจก ผสมผสานกระดองเต่าเสวียนเข้าไปอย่างหยาบช้าเช่นนี้? มันมิได้(@NameIsNovel)หลอมรวมเข้ากับตราผนึกแม้แต่น้อย (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

มิเช่นนั้นแล้วกระจกบานนี้จะแตกหักลงได้(@NameIsNovel)อย่างง่ายดายถึงเพียงนี้ได้(@NameIsNovel)อย่างไร!” เถ้าแก่ฮวาสัมผัสสภาพของเศษชิ้นส่วนอย่างระมัดระวัง แล้วจึงสบถออกมาเสียงดัง [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

ในที่(@NameIsNovel)สุดเซินลั่วก็บังเกิดความกระจ่าง ย้อนกลับไปในตอนนั้น เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ทำลายกระจกทองสัมฤทธิ์ ที่(@NameIsNovel)อุดมไปด้วยกระดองเต่าเสวียนจำนวนมากได้(@NameIsNovel)อย่างง่ายดายและ(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel)มันแปลกประหลาดนัก ที่(@NameIsNovel)แท้เหตุผลก็อยู่ตรงนี้นี่เอง

เถ้าแก่ฮวาหยิบเศษชิ้นส่วนขึ้นมาลูบไล้มันอย่างระมัดระวัง สีหน้าอันหมกมุ่นปรากฏขึ้นในดวงตาของมัน

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เมื่อเห็นพฤติกรรมของเถ้าแก่ฮวา เซินลั่วก็แอบลอบหัวเราะเบาๆ อยู่ในใจ

ทว่า(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)ก็สัมผัสได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)เถ้าแก่ฮวาผู้นี้เป็น(@NameIsNovel)พวกที่(@NameIsNovel)หลงใหลในการรังสรรค์ศาสตราอย่างแท้จริง ความมั่นใจในตัวชายผู้นี้จึงเพิ่มขึ้นเล็กน้อย [Source: NameIsNovel]

“โชคยังดีที่(@NameIsNovel)คนผู้นั้นไร้ซึ่งความสามารถและ(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)หลอมกระดองเต่าเสวียนเข้ากับตราผนึก

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) มิเช่นนั้นแล้วเมื่อกระจกแตกสลาย พลังวิญญาณของกระดองเต่าเสวียนที่(@NameIsNovel)อยู่ภายในย่อมต้องได้(@NameIsNovel)รับความเสียหายอย่างใหญ่หลวง และ(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)การยากที่(@NameIsNovel)จะนำกลับมาใช้ใหม่ได้(@NameIsNovel)” เถ้าแก่ฮวากล่าวเสริม

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “สายตาของเถ้าแก่ฮวาล้ำลึกยิ่งนัก ข้าต้องการจะใช้กระดองเต่าเสวียนเหล่านี้รังสรรค์ศาสตราประทับชั้นสูงสุดในรูปของไม้พลอง หากเป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)?” เซินลั่วเอ่ยชมเขา(@NameIsNovel)ก่อน แล้วจึงเสนอเจตจำนงของตน

“ไม้พลองรึ?” เถ้าแก่ฮวาตอบรับด้วยเสียง “โอ้” คำหนึ่ง

“ใช่ ไม้พลองนี้จำต้องมี(@NameIsNovel)ความแข็งแกร่งที่(@NameIsNovel)สุดเท่าที่(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)สามารถทนทานต่อการไหลเข้าของปราณเต๋าอันรุนแรงได้(@NameIsNovel) ยิ่งมี(@NameIsNovel)น้ำหนักมากเท่าใดก็ยิ่งดี” เซินลั่วครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ แล้วจึงระบุความต้องการของตน

เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ร่ำเรียนเพลงกระบองราชาวานรอันน่าเกรงขามมาจากดินแดนแห่งความฝัน ทว่า(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)ยังมิได้(@NameIsNovel)พบพานศาสตราประทับที่(@NameIsNovel)เหมาะสมสำหรับมันในโลกแห่งความเป็น(@NameIsNovel)จริง

จึงมิอาจนำมันมาใช้ในการต่อสู้ได้(@NameIsNovel) ในระหว่า(@NameIsNovel)งการเผชิญหน้าครั้งล่าสุดที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)อัญเชิญพลังบำเพ็ญในความฝันมาต่อสู้กับอสูรวายุ

[Source: NameIsNovel] เขา(@NameIsNovel)มิอาจสำแดงเดชที่(@NameIsNovel)แท้จริงของเพลงกระบองราชาวานรได้(@NameIsNovel)ก็เพราะขาดศาสตราประทับที่(@NameIsNovel)ดี หากมี(@NameIsNovel)มันอยู่ในมือ อสูรวายุจะสามารถหนีรอดไปได้(@NameIsNovel)อย่างง่ายดายถึงเพียงนั้นเชียวรึ?

[Source: NameIsNovel] “จุ๊...จุ๊...ความต้องการของเจ้านับว่า(@NameIsNovel)สูงส่งอยู่ไม่น้อย ถึงแม้ในเศษกระจกเหล่านี้จะมี(@NameIsNovel)กระดองเต่าเสวียนอยู่พอสมควร

แต่ก็ยังมิอาจตอบสนองความต้องการทั้งหมดของเจ้าได้(@NameIsNovel)” เถ้าแก่ฮวาลูบปากของตนเองพลางแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ [Source: NameIsNovel]

“ข้าตระหนักดีว่า(@NameIsNovel)ความต้องการของข้าสูงเกินไป จำต้องใช้วัตถุดิบอื่นใดอีกบ้างเพื่อให้ได้(@NameIsNovel)ผลลัพธ์เช่นนี้?” เซินลั่วเอ่ยถามอย่างใจเย็น

“เพื่อตอบสนองความต้องการของเจ้า โดยยังมิต้องคำนึงถึงวัตถุดิบเสริมอื่นๆ ในตอนนี้ วัตถุดิบหลักที่(@NameIsNovel)จำเป็น(@NameIsNovel)คือศิลาซ่อมสวรรค์และ(@NameIsNovel)ผลึกหมึก ศิลาซ่อมสวรรค์ขึ้นชื่อในด้านความแข็งแกร่ง

ขณะที่(@NameIsNovel)ผลึกหมึกสามารถเพิ่มพูนความสามารถในการขับเคลื่อนปราณเต๋าของไม้พลองได้(@NameIsNovel)” เถ้าแก่ฮวาอธิบาย

“ศิลาซ่อมสวรรค์...ผลึกหมึก...” ร่างของเซินลั่วแข็งทื่อไปชั่วขณะ

เขา(@NameIsNovel)เคยได้(@NameIsNovel)ยินชื่อของวัตถุดิบทั้งสองนี้มาก่อน ทั้งสองล้วนหาได้(@NameIsNovel)ยากยิ่งและ(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)ด้อยไปกว่า(@NameIsNovel)กระดองเต่าเสวียนเลย แต่เขา(@NameIsNovel)จะไปเสาะหามันมาอย่างรวดเร็วได้(@NameIsNovel)จากที่(@NameIsNovel)ใดกัน?

เขา(@NameIsNovel)บังเกิดความรู้สึกหดหู่ขึ้นมาเล็กน้อย เดิมทีเขา(@NameIsNovel)คิดว่า(@NameIsNovel)ในบรรดาวัตถุดิบที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)สะสมมาในช่วงหลายปีที่(@NameIsNovel)ผ่านมา อย่างน้อยก็น่าจะพอมี(@NameIsNovel)ชิ้นที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ประโยชน์อยู่บ้าง แต่ใครเลยจะคาดคิดว่า(@NameIsNovel)มันจะไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง [Source: NameIsNovel]

เซินลั่วถอนหายใจอย่างเงียบงัน ทันทีที่(@NameIsNovel)กำลังจะเสนอให้ลดคุณภาพของศาสตราประทับลง เถ้าแก่ฮวากลับเอ่ยขัดจังหวะขึ้นมาก่อน: (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“แต่เจ้าก็นับว่า(@NameIsNovel)โชคดีอยู่บ้าง ข้ามี(@NameIsNovel)ศิลาซ่อมสวรรค์ชิ้นหนึ่งและ(@NameIsNovel)ผลึกหมึกอีกชิ้นหนึ่งอยู่ในมือพอดี ที่(@NameIsNovel)ข้าสามารถจัดหาให้เจ้าเพื่อรังสรรค์ศาสตราประทับได้(@NameIsNovel)

แต่ของสองชิ้นนี้เป็น(@NameIsNovel)สมบัติสุดยอดของข้า เจ้าจำต้องซื้อมันไปก่อนโดยใช้ศิลาเซียน และ(@NameIsNovel)ค่าธรรมเนียมสำหรับกระบวนการรังสรรค์จะถูกคำนวณแยกต่างหาก” (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“ตกลง ขอทราบหน่อยว่า(@NameIsNovel)ท่านจะคิดราคาเท่าใดสำหรับของทั้งสองชิ้นนี้?” เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น เซินลั่วผู้ซึ่งบังเกิดความยินดีอย่างยิ่งก็รีบเอ่ยถามในทันที

“คุณภาพของวัตถุดิบทั้งสองนี้ยอดเยี่ยมอย่างน่าทึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งผลึกหมึกนั้นเป็น(@NameIsNovel)ถึงผลึกม่วงใจกลางหมึก... (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

[Source: NameIsNovel] เช่นนั้น...ก็แล้วกัน...ห้าพันศิลาเซียน” เถ้าแก่ฮวาเอ่ยราคาออกมาอย่างไม่ใส่ใจ หลังจากครุ่นคิดอยู่เพียงชั่วครู่

“ว่า(@NameIsNovel)กระไรนะ! ห้าพันศิลาเซียน!” ใบหน้าของเซินลั่วพลันแปรเปลี่ยนไปในทันที [Source: NameIsNovel]

กระทั่งซุนไห่ที่(@NameIsNovel)ยืนอยู่ข้างกายยังต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบจะกัดลิ้นตนเอง (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

[Source: NameIsNovel] “อะไร แพงไปรึ? หึ! ข้าบอกไปแล้วว่า(@NameIsNovel)ถ้าเจ้าไม่มี(@NameIsNovel)ศิลาเซียน ก็จงรีบไสหัวไป อย่าได้(@NameIsNovel)มาเปลืองน้ำลายของข้า” เถ้าแก่ฮวาแสยะยิ้ม เมื่อเห็นสีหน้าของเซินลั่ว มันโยนเศษกระจกแตกในมือทิ้งไปแล้วเอนหลังลงบนเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์

[Source: NameIsNovel] “เถ้าแก่ฮวา ถึงแม้ศิลาซ่อมสวรรค์และ(@NameIsNovel)ผลึกหมึกจะล้ำค่า แต่ก็ไม่น่าจะมี(@NameIsNovel)มูลค่าสูงถึงห้าพันศิลาเซียน” เซินลั่วกล่าวพลางขมวดคิ้ว

กระดองเต่าเสวียนที่(@NameIsNovel)เซินลั่วมี(@NameIsNovel)อยู่นี้ ถูกแย่งชิงกันอย่างดุเดือดในการประมูลที่(@NameIsNovel)ศาลาเซวียนหยวนก็เพราะคุณค่าอันสูงส่งของมัน ถึงกระนั้น กระดองเหล่านี้ก็ยังขายได้(@NameIsNovel)เพียงสองพันศิลาเซียนเท่านั้น [Source: NameIsNovel]

“ไม่ต่อรองราคา หากเจ้าคิดจะต่อรองก็จงไปที่(@NameIsNovel)อื่น ที่(@NameIsNovel)นี่ข้ามี(@NameIsNovel)แต่ราคาเดียว” เถ้าแก่ฮวามิได้(@NameIsNovel)เหลือบแลเซินลั่วอีกเป็น(@NameIsNovel)ครั้งที่(@NameIsNovel)สอง

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ใบหน้าของเซินลั่วมืดทะมึนลง ในช่วงหลายปีที่(@NameIsNovel)ผ่านมา เขา(@NameIsNovel)ทำเงินได้(@NameIsNovel)พอสมควรจากการขายยันต์และ(@NameIsNovel)ปล้นชิงทรัพย์สินของจากผู้อื่น แต่ก็สะสมได้(@NameIsNovel)เพียงประมาณสองพันศิลาเซียนเท่านั้น ซึ่งห่างไกลจากความต้องการอย่างยิ่ง

ถึงแม้จะมี(@NameIsNovel)ศิลาเซียนเพียงพอ แต่ด้วยท่าทีที่(@NameIsNovel)อ้าปากกว้างดุจราชสีห์ของเถ้าแก่ฮวาผู้นี้ เขา(@NameIsNovel)ก็มิได้(@NameIsNovel)ปรารถนาจะเป็น(@NameIsNovel)ลูกไก่ในกำมือให้ถูกเชือดเฉือนแต่โดยดี

ศาสตราประทับในปัจจุบันของเขา(@NameIsNovel)ยังคงใช้งานได้(@NameIsNovel)ดี และ(@NameIsNovel)ศาสตราประทับรูปไม้พลองก็มิใช่สิ่งจำเป็น(@NameIsNovel)อย่างยิ่งยวด

“ไปกันเถอะ” เซินลั่วพึมพำเบาๆ เก็บกระดองเต่าเสวียนกลับไป แล้วเดินออกจากลานไปพร้อมกับซุนไห่ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“ท่านผู้อาวุโสเซิน ขออภัยด้วย เถ้าแก่ฮวาเรียกร้องมากเกินไปในครั้งนี้ เขา(@NameIsNovel)ไม่เคยเรียกร้องราคาสูงถึงเพียงนี้เมื่อรังสรรค์ศาสตราให้ผู้อื่นมาก่อน” ซุนไห่เอ่ยขอโทษด้วยสีหน้าเจื่อนๆ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] อ่านตอนต่อไปฟรี

เซินลั่วโบกมือเบาๆ มิได้(@NameIsNovel)เอ่ยคำใด

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเขา(@NameIsNovel) ซุนไห่ก็มิกล้าที่(@NameIsNovel)จะเอ่ยสิ่งใดต่อ

[Source: NameIsNovel] ----------