ตอนที่ 686 : ภูตโลหิต

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] จากแดนไกล ภายในห้วงน้ำสีเทาขาว พลันบังเกิดเสียงเดือดปุดๆ ก่อนที่(@NameIsNovel)มวลน้ำจะพวยพุ่งขึ้นกลางอากาศ แล้วแปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)คมดาบวารีสีเทาขาวสองเล่ม พุ่งเข้าจู่โจมร่างของภูตผีสีดำและ(@NameIsNovel)แดง

ภูตผีสีดำและ(@NameIsNovel)แดงสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงภยันตราย กรงเล็บภูตทั้งสองข้างของมันตวัดออกไปหมายจะคว้าจับคมดาบวารีสีเทาขาวไว้ในทันที

ทว่า(@NameIsNovel)คมดาบวารีกลับพลิ้วไหวหลบหลีกกรงเล็บภูตไปได้(@NameIsNovel)อย่างง่ายดาย ก่อนจะอ้อมไปโจมตีภูตตนนั้นจากทางด้านหลัง [Source: NameIsNovel]

ภูตผีสีดำและ(@NameIsNovel)แดงขณะที่(@NameIsNovel)ต้องพยายามต้านทานอาคมอัญเชิญสัตว์วิญญาณ ก็จำต้องหันมารับมือกับคมดาบวารีทั้งสองเล่มไปพร้อมกัน มันถูกโจมตีขนาบจากทั้งสองทิศทางจนเรี่ยวแรงพลันถูกบั่นทอนลงอย่างรวดเร็ว และ(@NameIsNovel)ในที่(@NameIsNovel)สุดก็มิอาจต้านทานได้(@NameIsNovel)อีกต่อไป

เซินลั่วมิเคยคาดคิดเลยว่า(@NameIsNovel)จะสามารถสยบภูตตนนี้ได้(@NameIsNovel)อย่างง่ายดายถึงเพียงนี้ ทั้งหมดต้องขอบคุณพลังอันน่าพิศวงของห้วงมิติแห่งนี้

ถึงแม้จะดูอ่อนแอ แต่กลับสำแดงเดชได้(@NameIsNovel)อย่างน่าอัศจรรย์ในระหว่า(@NameIsNovel)งการปราบภูติพราย

“เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)การใช้กระจกสีเทาขาวบานนี้ในการปราบภูตินั้นมี(@NameIsNovel)ประสิทธิภาพยิ่งกว่า(@NameIsNovel)การใช้เพียงเวทอัญเชิญสัตว์วิญญาณเสียอีก” เขา(@NameIsNovel)ครุ่นคิดกับตนเอง

จากนั้นจึงริเริ่มวิชาเชื่อมสื่อปราบอสูร และ(@NameIsNovel)สอดผนึกวิญญาณเข้าไปในร่างของภูตตนนั้น (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

หลังจากดำเนินการทั้งหมดนี้เสร็จสิ้น ปราณเต๋าของเขา(@NameIsNovel)ก็ถูกใช้ไปเป็น(@NameIsNovel)ส่วนใหญ่ ดังนั้นจึงมิได้(@NameIsNovel)วางแผนที่(@NameIsNovel)จะสื่อสารกับวิญญาณตนนี้ต่อไป และ(@NameIsNovel)พยายามที่(@NameIsNovel)จะถอนปราณเต๋าและ(@NameIsNovel)สัมผัสจิตเทวะออกจากห้วงมิติสีเทาขาว

“แล้วข้าจะนำมันกลับคืนมาได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” เซินลั่วครุ่นคิด [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ถึงแม้ปราณเต๋าที่(@NameIsNovel)หลงเหลืออยู่จะมิใช่ปัญหา แต่หากมิสามารถเรียกคืนสัมผัสจิตเทวะกลับมาได้(@NameIsNovel) ก็จะสร้างความเสียหายร้ายแรงต่อจิตวิญญาณเทวะของเขา(@NameIsNovel)อย่างแน่นอน

ทันทีที่(@NameIsNovel)กำลังครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ ความผันผวนก็พลันบังเกิดขึ้นในความว่า(@NameIsNovel)งเปล่าเหนือสัมผัสจิตเทวะ และ(@NameIsNovel)ประตูแสงสีเทาขาวบานหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า

เซินลั่วรีบส่งสัมผัสจิตเทวะและ(@NameIsNovel)ปราณเต๋าของตนเข้าไป และ(@NameIsNovel)ในชั่วขณะต่อมา พวกมันก็ได้(@NameIsNovel)กลับคืนสู่โลกแห่งความเป็น(@NameIsNovel)จริงและ(@NameIsNovel)เข้าสู่ร่างกายของเขา(@NameIsNovel)

และ(@NameIsNovel)ฝ่ามือก็พลันแยกตัวออกจากกระจกสีเทาขาวได้(@NameIsNovel)อย่างราบรื่น

“ช่างเป็น(@NameIsNovel)กระจกวิเศษนัก! มันช่างเชี่ยวชาญในการสื่อสารกับวิญญาณเสียจริง!” เซินลั่วหยิบกระจกโบราณขึ้นมา พลางแย้มยิ้มกว้าง

ถึงแม้จะมิรู้ว่า(@NameIsNovel)กระจกบานนี้มี(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)มาที่(@NameIsNovel)ไปอย่างไร แต่ด้วยมัน เขา(@NameIsNovel)ก็สามารถเข้าสู่ห้วงมิติสีเทาขาวและ(@NameIsNovel)สื่อสารกับเหล่าภูตผีได้(@NameIsNovel)ทุกเมื่อ

ในระหว่า(@NameIsNovel)งการเดินทางไปยังแม่น้ำปรโลกครั้งนั้น เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ลิ้มรสความดุร้ายของเหล่าสิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิตในปรโลกมาแล้ว

เซินลั่วเริ่มร่ายมนต์ในทันที ใช้ผนึกหลายชั้นผนึกกระจกเอาไว้เพื่อป้องกันการรั่วไหลของแสงสีเทาขาวที่(@NameIsNovel)เปล่งประกายออกมาจากกระจก แล้วจึงเก็บมันเข้ากระเป๋า (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

จากนั้นจึงหยิบโอสถทิพย์ออกมา ใช้เคล็ดวิชาหลอมมัน และ(@NameIsNovel)ฟื้นฟูปราณเต๋าที่(@NameIsNovel)หมดไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะประสานอินด้วยมือแล้วอัญเชิญกระแสน้ำขึ้นมา และ(@NameIsNovel)ริเริ่มเวทอัญเชิญสัตว์วิญญาณอีกครั้ง

ในไม่ช้า โพรงน้ำแห่งอาคมอัญเชิญก็ปรากฏขึ้นในกระแสน้ำ และ(@NameIsNovel)เส้นใยของพลังปราณสีดำอันเย็นเยียบก็แผ่ออกมาจากภายในโพรงนั้น

จากนั้นด้วยเสียงฟู่ ภูตผีสีดำและ(@NameIsNovel)แดงก็พุ่งทะยานออกมาจากโพรงน้ำ ทิ้งไว้เพียงภาพติดตาหลายสาย ความเร็วของมันน่าทึ่งอย่างยิ่ง (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เซินลั่วถึงแม้จะล่วงรู้ถึงความแข็งแกร่งของภูตผีสีดำและ(@NameIsNovel)แดงตนนี้ดีอยู่แล้ว แต่ก็ยังคงอดที่(@NameIsNovel)จะตกตะลึงอยู่บ้างมิได้(@NameIsNovel)

ภูตผีสีดำและ(@NameIsNovel)แดงปรากฏกายขึ้น ดวงตาสีแดงเลือดหลังผ้าคลุมหน้าสีดำจดจ่ออยู่ที่(@NameIsNovel)เซินลั่วอย่างไม่วางตา ยังคงแฝงไว้ด้วยความเป็น(@NameIsNovel)ปรปักษ์อยู่บ้าง [Source: NameIsNovel]

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) กรงเล็บภูตสีแดงเลือดทั้งสองข้างยื่นออกมาจากใต้หมวกไม้ไผ่ ปลายนิ้วส่องประกายด้วยแสงเย็นเยียบและ(@NameIsNovel)เยือกเย็น พร้อมที่(@NameIsNovel)จะจู่โจมได้(@NameIsNovel)ทุกเมื่อ

“เจ้ามี(@NameIsNovel)นามว่า(@NameIsNovel)อะไร?” เซินลั่วเอ่ยถามภูตผีสีดำและ(@NameIsNovel)แดงเบื้องหน้า พลางแย้มยิ้มบางเบา (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“ฮิฮิ...” ภูตผีส่งเสียงร้องอันมิอาจเข้าใจได้(@NameIsNovel)ออกมาสองครา (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เซินลั่วมิอาจเข้าใจความหมายของมันได้(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)ผนึกวิญญาณเชื่อมสื่อในร่างของภูตก็มิได้(@NameIsNovel)ให้ข้อมูลที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ประโยชน์อันใดเช่นกัน [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“เจ้ามี(@NameIsNovel)ความสามารถอันใดบ้าง?” เซินลั่วเอ่ยถามอีกครั้ง คิ้วขมวดเล็กน้อย

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) อีกครั้งหนึ่ง ภูตผีสีดำและ(@NameIsNovel)แดงก็ส่งเสียงที่(@NameIsNovel)ไม่ชัดเจนออกมาสองครา

คิ้วของเซินลั่วขมวดเข้าหากันยิ่งขึ้น สิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิตนี้ทรงพลังอย่างยิ่ง แต่หากเขา(@NameIsNovel)มิอาจสื่อสารกับมันได้(@NameIsNovel) มันก็ไร้ประโยชน์ที่(@NameIsNovel)จะทรงพลัง เขา(@NameIsNovel)จะไม่สามารถใช้ประโยชน์จากมันในการต่อสู้ได้(@NameIsNovel)อย่างเต็มที่(@NameIsNovel) (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) หลังจากครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่หนึ่ง เขา(@NameIsNovel)ก็ประสานอินด้วยมือ และ(@NameIsNovel)ผนึกวิญญาณเชื่อมสื่อในร่างของภูตผีสีดำและ(@NameIsNovel)แดงก็พลันเปล่งแสงเจิดจ้า ภูตผีดูเหมือนจะถูกแช่แข็งอยู่กับที่(@NameIsNovel) มิอาจขยับเขยื้อนได้(@NameIsNovel)แม้แต่น้อย และ(@NameIsNovel)ดวงตาใต้ผ้าคลุมหน้าสีดำก็แผ่ประกายแสงอันเกรี้ยวกราดออกมา

เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)ใส่ใจสายตาอันโกรธเกรี้ยวของภูตตนนั้น หลังจากทำให้มันมิอาจเคลื่อนไหวได้(@NameIsNovel)ด้วยวิชาเชื่อมสื่อปราบอสูรแล้ว เขา(@NameIsNovel)ก็เดินเข้าไป วางฝ่ามือลงบนศีรษะของภูตผีสีดำและ(@NameIsNovel)แดง แล้วเริ่มสวดคาถาโบราณที่(@NameIsNovel)ดูเรียบง่ายบทหนึ่งออกมา

ในฝ่ามือของเขา(@NameIsNovel) กลุ่มหมอกดำกลุ่มหนึ่งพลันผุดขึ้น บรรจุไว้ด้วยอักขระเวทสีดำรูปตัวอ่อนจำนวนมาก ซึ่งเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)กดมันลงบนศีรษะของภูตผีสีดำและ(@NameIsNovel)แดง

หมอกดำแทรกซึมเข้าไปในศีรษะของภูตตนนั้นในทันที และ(@NameIsNovel)ดวงตาสีแดงเลือดของมันก็พลันแสดงความเจ็บปวดออกมาอย่างชัดเจน ร่างกายของมันเริ่มสั่นสะท้าน [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

และ(@NameIsNovel)แสงสีดำและ(@NameIsNovel)แดงก็ส่องสว่า(@NameIsNovel)งขึ้นบนร่างกาย พันกันและ(@NameIsNovel)สว่า(@NameIsNovel)งวาบอย่างรวดเร็ว

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เพียงหลังจากผ่านไปครึ่งชั่วยาม เซินลั่วจึงได้(@NameIsNovel)ปล่อยมือในที่(@NameIsNovel)สุด ดูเหนื่อยล้าลงเล็กน้อยและ(@NameIsNovel)ถอยหลังไปหนึ่งก้าว

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ร่างกายของภูตผีสีดำและ(@NameIsNovel)แดงยังคงสั่นสะท้านอยู่ แต่ก็ฟื้นตัวกลับมาอย่างรวดเร็วมาก มันเงยหน้าขึ้นมองเซินลั่ว ความรู้สึกกระจ่างใสพลันปรากฏขึ้นในดวงตาสีแดงเลือดของมัน

“นาย...ท่าน...ขอบคุณ...ที่(@NameIsNovel)เปิด...ปัญญาแห่งจิตวิญญาณ...ของข้า...” ภูตผีสีดำและ(@NameIsNovel)แดงโค้งคำนับให้เซินลั่ว เสียงของมันยังคงพึมพำตะกุกตะกัก แต่ความหมายก็ชัดเจน

“เคล็ดวิชาเบิกปัญญาในตำราลับหลอมกายา ช่างล้ำเลิศนัก! สามารถปลุกปัญญาแห่งจิตวิญญาณของสรรพสิ่งให้ตื่นขึ้นได้(@NameIsNovel)จริงๆ” เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)ใส่ใจภูตผีสีดำและ(@NameIsNovel)แดงอีกต่อไป แต่กลับพึมพำกับตนเองด้วยความทึ่ง (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

สิ่งที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เพิ่งจะร่ายใส่ภูตผีสีดำและ(@NameIsNovel)แดงไปนั้นคือเคล็ดวิชาลับเบิกปัญญาที่(@NameIsNovel)บันทึกไว้ในตำราลับหลอมกายา เคล็ดวิชานี้สามารถกระตุ้นปัญญาแห่งเทวะของสิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิตที่(@NameIsNovel)โง่เขลาได้(@NameIsNovel)อย่างแข็งขัน เขา(@NameIsNovel)เพียงแค่ลองใช้มันดูเล่นๆ และ(@NameIsNovel)มิเคยคาดคิดเลยว่า(@NameIsNovel)มันจะได้(@NameIsNovel)ผลจริงๆ

“เจ้ามี(@NameIsNovel)นามว่า(@NameIsNovel)อะไร?” เซินลั่วมองขึ้นไปยังภูตผีสีดำและ(@NameIsNovel)แดงแล้วเอ่ยถาม

“ข้า... เป็น(@NameIsNovel)ของ... ปรโลก... เผ่าพันธุ์... ภูตโลหิต... หาได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)นามไม่...” ภูตโลหิตเอ่ยตอบอย่างตะกุกตะกัก

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ภูตโลหิตรึ? เช่นนั้นจากนี้ไป ข้าจะเรียกเจ้าว่า(@NameIsNovel)ภูตโลหิตก็แล้วกัน...เจ้ามี(@NameIsNovel)ความสามารถอันใดบ้าง?” เซินลั่วพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเอ่ยถาม

“พวกเราภูตโลหิต...สามารถเคลื่อนที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)อย่างรวดเร็ว...ซ่อนเร้น...ร่องรอย...บริโภคโลหิตแก่นแท้...” ภูตโลหิตสาธิตความสามารถของตนโดยการทำให้ร่างของมันอันตรธานหายไปในชั่วพริบตา

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เซินลั่วเหลือบมองไปยังมุมหนึ่งของห้อง

การหายตัวไปอย่างกะทันหันนี้ฉับพลันอย่างยิ่ง เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)รับรู้ล่วงหน้าแม้แต่น้อย [Source: NameIsNovel]

เซินลั่วเลิกคิ้วขึ้น มิรู้เลยว่า(@NameIsNovel)ภูตโลหิตปรากฏตัวขึ้นที่(@NameIsNovel)นั่นอย่างกะทันหันได้(@NameIsNovel)อย่างไร [Source: NameIsNovel]

ภูตโลหิตถอนกรงเล็บภูตของตนกลับมา และ(@NameIsNovel)ขณะที่(@NameIsNovel)ข้อมือตวัดลง ปลายกรงเล็บภูตก็ขูดผ่านเสาศิลา ทิ้งรอยลึกห้ารอยไว้บนนั้นได้(@NameIsNovel)อย่างง่ายดาย

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] วัสดุศิลาที่(@NameIsNovel)ใช้สำหรับเสาของสถานีพักม้านั้นขุดมาจากภูเขา(@NameIsNovel)ในบริเวณใกล้เคียง มันมี(@NameIsNovel)ส่วนผสมของทองแดงและ(@NameIsNovel)แข็งแกร่งอย่างยิ่ง แต่กลับดูเปราะบางราวกับเต้าหู้เบื้องหน้ากรงเล็บภูตโลหิต

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “ความสามารถน่าประทับใจนัก” เซินลั่วเอ่ยชม

“ที่(@NameIsNovel)นี่...ไม่มี(@NameIsNovel)สิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิต...จึงมิอาจสาธิต...ความสามารถในการดูดกลืนโลหิตได้(@NameIsNovel)...หากเป็น(@NameIsNovel)สิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิต...ที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ระดับพลังบำเพ็ญใกล้เคียงกัน...และ(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)ใหญ่โตเกินไป...ข้าสามารถดูดกลืนโลหิตของพวกมันจนเหือดแห้งได้(@NameIsNovel)...ภายในเวลาห้าลมหายใจ...” ภูตโลหิตยังคงเอ่ยต่อไปอย่างตะกุกตะกัก

“ดูดกลืนโลหิตจนเหือดแห้งได้(@NameIsNovel)ภายในห้าลมหายใจ!” เซินลั่วเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ

[Source: NameIsNovel] เขา(@NameIsNovel)เคยได้(@NameIsNovel)เห็นความสามารถในการดูดกลืนโลหิตของภูตตนนี้มาก่อนแล้ว แต่กลับมิเคยคาดคิดเลยว่า(@NameIsNovel)มันจะทรงพลังถึงเพียงนี้

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ด้วยความสามารถในการเคลื่อนที่(@NameIsNovel)เร็วราวกับสายฟ้าและ(@NameIsNovel)ซ่อนเร้นกายา กรงเล็บภูตอันแหลมคม และ(@NameIsNovel)พลังในการดูดกลืนโลหิตสดอย่างรวดเร็ว หากมิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ศาสตราเวทป้องกันใดๆ เตรียมไว้ล่วงหน้า การเผชิญหน้ากับภูตโลหิตตนนี้ในระยะประชิดก็เกือบจะเป็น(@NameIsNovel)การตัดสินโทษประหารอย่างแน่นอนอ่านตอนต่อไปฟรี

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่า(@NameIsNovel)ภูตโลหิตตนนี้จะมี(@NameIsNovel)ประโยชน์อย่างยิ่ง

“ความสามารถในการดูดกลืนโลหิตของเจ้า ข้าเคยได้(@NameIsNovel)เห็นมาก่อนแล้ว เจ้ากลับไปก่อนเถิด ข้าจะอัญเชิญเจ้าออกมาอีกครั้งในระหว่า(@NameIsNovel)งการต่อสู้ในภายภาคหน้า”

บัดนี้เซินลั่วอยู่ในสถานีพักม้า ซึ่งมี(@NameIsNovel)เหล่าพระเถระผู้ทรงเกียรติจำนวนมากจากสามสิบหกอาณาจักรแห่งดินแดนตะวันตกพำนักอยู่ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เขา(@NameIsNovel)จึงมิกล้าปล่อยให้ภูตโลหิตอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่นานเกินไปเพื่อหลีกเลี่ยงการสร้างความสงสัย จึงได้(@NameIsNovel)ร่ายคาถาเพื่อเปิดโพรงน้ำแห่งอาคมอัญเชิญแล้วส่งมันกลับไป [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

----------