ตอนที่ 693 : องค์ชายในอดีต

“ในเมืองมี(@NameIsNovel)คนล่วงรู้แล้วว่า(@NameIsNovel)ฉานเอ๋อร์คือร่างกลับชาติมาเกิดของจินฉานจื่อ หากข้ามิได้(@NameIsNovel)ลงมือก่อนเพื่อทำลายแผนการของพวกมัน ฉานเอ๋อร์คงจะตกเป็น(@NameIsNovel)เหยื่อไปแล้ว” พังพอนดอกไม้อธิบาย

“ท่านกำลังเอ่ยถึงผู้ใดกันแน่ และ(@NameIsNovel)เหตุใดมันจึงต้องการจะสังหารฉานเอ๋อร์?” เซินลั่วเอ่ยถามพลางขมวดคิ้ว

[Source: NameIsNovel] “บุคคลผู้นั้นมี(@NameIsNovel)สถานะที่(@NameIsNovel)ค่อนข้างเป็น(@NameIsNovel)ปริศนา หลังจากที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)สืบเสาะอย่างลับๆ มาเป็น(@NameIsNovel)เวลานานพอสมควร ข้าจึงได้(@NameIsNovel)ค้นพบร่องรอยเบื้องหลังของมัน ข้ารู้เพียงว่า(@NameIsNovel)มันและ(@NameIsNovel)เหลียน...

ระวัง!” พังพอนดอกไม้ก็พลันร้องอุทานขึ้นด้วยความตื่นตระหนก

ในชั่วพริบตาเดียวนั้น ร่างอ้วนท้วนของมันก็พุ่งเข้าชนไป๋เสี่ยวเถียน แล้วทะยานไปยืนป้องกันอยู่เบื้องหน้าฉานเอ๋อร์

[Source: NameIsNovel] เซินลั่วสะดุ้งสุดตัวและ(@NameIsNovel)หันขวับกลับไปทันที เพียงเพื่อจะเห็นลูกศรที่(@NameIsNovel)เกือบจะโปร่งใสสายหนึ่งพุ่งเข้ามาอย่างเงียบเชียบจากแดนไกล มันทะลุผ่านแขนเสื้อของเขา(@NameIsNovel)แล้วพุ่งตรงไปยังฉานเอ๋อร์

ขนหางของลูกศรโปร่งใสส่งเสียงฟู่ขณะที่(@NameIsNovel)ปลายศรส่งเสียง “ฟิ้ว” แหวกอากาศ พุ่งทะลุร่างอ้วนท้วนของพังพอนดอกไม้ ทะลวงผ่านหน้าอกแล้วออกมาทางด้านหลัง ยังคงมุ่งหน้าคุกคามฉานเอ๋อร์ต่อไปด้วยพลังที่(@NameIsNovel)ไม่ลดทอนลงแม้แต่น้อย (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ดวงตาของฉานเอ๋อร์เบิกกว้างในทันที เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เห็นหัวลูกศรหยุดนิ่งอยู่ห่างจากหว่า(@NameIsNovel)งคิ้วของตนเพียงหนึ่งนิ้ว มันสั่นสะท้านอย่างเกรี้ยวกราด เปล่งพลังหยินอันชั่วร้ายรุนแรงออกมาอย่างท่วมท้น

พังพอนดอกไม้มี(@NameIsNovel)มือข้างหนึ่งอยู่ข้างกายฉานเอ๋อร์ ขณะที่(@NameIsNovel)อีกข้างหนึ่งกำปลายขนหางของลูกศรที่(@NameIsNovel)ทะลุร่างของมันไว้แน่น มันกระอักโลหิตออกมาจากมุมปาก พร้อมกับรอยยิ้มจางๆ หันมาเอ่ยถามว่า(@NameIsNovel) “เจ้า...มิเป็น(@NameIsNovel)อะไรนะ?” [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

ในชาติก่อน มันขลาดเขลากลัวความตายและ(@NameIsNovel)มิอาจปกป้องปรมาจารย์เสวียนจั้งไว้ได้(@NameIsNovel) ชาตินี้ มันจะไม่ยอมทำผิดพลาดซ้ำรอยเดิมเมื่อฉานเอ๋อร์ต้องตกอยู่ในอันตรายเป็น(@NameIsNovel)อันขาด

ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้าของฉานเอ๋อร์ – มันคือโลหิตของพังพอนดอกไม้ เขา(@NameIsNovel)พลันรีบเช็ดมือ ฝ่ามือ และ(@NameIsNovel)ดวงตาของตน...บัดนี้ได้(@NameIsNovel)แดงฉานไปด้วยโลหิตแล้ว

ประกายโทสะฉายวาบขึ้นในดวงตาของเซินลั่ว เขา(@NameIsNovel)หันไปจ้องมองยังแดนไกล ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)กวาดไปมาอย่างรวดเร็วดุจพญาเหยี่ยวที่(@NameIsNovel)กำลังสอดส่ายสายตามองหาเหยื่อ ตรวจสอบทิศทางที่(@NameIsNovel)ลูกศรถูกยิงมาอย่างพิถีพิถัน

“ทางนั้น...”

ครู่ต่อมา เสียงคำรามก็ระเบิดออกมาขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เหวี่ยงตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์ออกไปอย่างรวดเร็ว ตามมาด้วยแสงจันทร์ที่(@NameIsNovel)แผ่ขยายใต้ฝ่าเท้า แปรเปลี่ยนเงาร่างให้พร่าเลือน ขณะที่(@NameIsNovel)ติดตามไปอย่างรวดเร็ว [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“ปกป้องพวกเขา(@NameIsNovel) ระวังพวกมันจะใช้กลล่อเสือออกจากถ้ำ” ไป๋เสี่ยวเถียนอยากจะไล่ตามไป แต่ต้องยับยั้งตนเองไว้เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเสียงของเซินลั่วดังขึ้นในใจ

ตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์บินด้วยความเร็วราวกับสายฟ้าฟาด วาดโค้งกระบี่กลางอากาศ แล้วพุ่งตรงไปยังเนินทรายบนไหล่เขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)อยู่ห่างไกล

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) บังเกิดเสียงกระแทกดังสนั่นกึกก้อง

กลุ่มฝุ่นระเบิดออกมาจากเนินทราย ตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์ถูกดีดกลับ วาดโค้งกลางอากาศก่อนจะดิ่งกลับเข้าไปในม่านฝุ่นที่(@NameIsNovel)หมุนวนอีกครั้ง

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] ในเวลาเดียวกัน ร่างของเซินลั่วก็ได้(@NameIsNovel)เร่งความเร็วมาถึงจุดนั้นแล้ว แสงจันทร์กระจายอยู่ใต้ฝ่าเท้า ขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ดิ่งตรงเข้าไปในกลุ่มฝุ่น

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เงาดำมืดสายหนึ่งพลันวาบออกมาจากฝุ่นที่(@NameIsNovel)ฟุ้งกระจาย ดูเหมือนจะถูกปกคลุมไว้ด้วยม่านหมอกภูติ

[Source: NameIsNovel] แม้ด้วยสายตาอันเฉียบคมของเซินลั่ว ก็สามารถมองเห็นได้(@NameIsNovel)เพียงเค้าโครงจางๆ ของชายผู้หนึ่ง มิอาจรับรู้ถึงใบหน้าของมันได้(@NameIsNovel)

ชายผู้นั้นดูมิได้(@NameIsNovel)สนใจที่(@NameIsNovel)จะจัดการกับเซินลั่ว ด้วยการตวัดชายเสื้อคลุม ก็อัญเชิญลูกศรจำนวนมากออกมาจากม่านหมอกดำที่(@NameIsNovel)ฝ่าเท้า สาดใส่เซินลั่วราวกับห่าฝนดอกแพร์ [Source: NameIsNovel]

หัวใจของเซินลั่วบีบรัด เขา(@NameIsNovel)พลันยกแขนขึ้นไปในอากาศ กระตุ้นกระจกแปดทิศขึ้นมา [Source: NameIsNovel]

แสงกระจกแปดดวงห่อหุ้มจากเบื้องบน ป้องกันร่างไว้ พายุลูกศรกระทบกับมันดังแครก อานุภาพของมันด้อยกว่า(@NameIsNovel)ลูกศรที่(@NameIsNovel)เล็งมายังฉานเอ๋อร์อยู่หลายส่วน (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

[Source: NameIsNovel] เมื่อรู้ว่า(@NameIsNovel)ตนถูกหลอกเข้าแล้ว เซินลั่วก็รีบคลายปราการแล้วพุ่งไปเบื้องหน้า ทว่า(@NameIsNovel)กลับพบว่า(@NameIsNovel)เป้าหมายของเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยเมฆดำทะมึนแล้ว ทะยานไปยังขอบฟ้า ทิ้งให้เขา(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)เวลาที่(@NameIsNovel)จะตามทัน

ด้วยความหงุดหงิด เขา(@NameIsNovel)จึงไม่มี(@NameIsNovel)ทางเลือกอื่นนอกจากต้องกลับไป

เมื่อมาถึง ก็พบว่า(@NameIsNovel)พังพอนดอกไม้ได้(@NameIsNovel)นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ศีรษะหนุนอยู่บนตักของฉานเอ๋อร์ ดวงตาทั้งคู่จ้องมองท้องฟ้าอย่างไร้ชีวิตชีวา...สิ้นลมหายใจไปแล้ว [Source: NameIsNovel]

ด้วยเสียงถอนหายใจอันเศร้าสร้อย เซินลั่วเหลือบมองฉานเอ๋อร์เพียงเพื่อจะเห็นเขา(@NameIsNovel)ก้มศีรษะลง สวดมนต์คาถาเกิดใหม่อย่างเงียบงัน

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ในขณะนี้ บนเนินทรายที่(@NameIsNovel)อยู่ห่างไกล ร่างของชายบ้าก็พลันปรากฏขึ้นจากพายุฝุ่น โดยที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)หารู้ไม่ว่า(@NameIsNovel) มันได้(@NameIsNovel)ฝังตนเองอยู่ในทราย

และ(@NameIsNovel)บัดนี้ มันกำลังตะโกนสุดเสียงว่า(@NameIsNovel) “มินำพา...มินำพา...ความตายคือความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า ทุกสิ่งคือภาพลวงตา...สู้ฆ่า...ฆ่า...ฆ่าเสียให้สิ้นดีกว่า(@NameIsNovel)...”

ในขณะนั้นเอง เสียงร้องขอความช่วยเหลือก็พลันปลุกเซินลั่วและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ให้ตื่นจากภวังค์ เตือนพวกเขา(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ฉีเหลียนหมี(@NameIsNovel)่ยังคงอยู่ในถ้ำ

[Source: NameIsNovel] ทันทีที่(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนกำลังจะเข้าไปในถ้ำเพื่อตามหาเขา(@NameIsNovel) เด็กหนุ่มผู้มี(@NameIsNovel)ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาก็วิ่งออกมา ชนเข้ากับไป๋เสี่ยวเถียน ป้ายน้ำมูกและ(@NameIsNovel)น้ำตาไปทั่วร่างของเขา(@NameIsNovel)

“ช่วยด้วย...มี(@NameIsNovel)อสูร...”

ฉีเหลียนหมี(@NameIsNovel)่ร้องไห้ไม่หยุด และ(@NameIsNovel)ต้องใช้ความพยายามอย่างมากของไป๋เสี่ยวเถียนในการปลอบโยนเขา(@NameIsNovel) (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] พวกเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ฝังร่างของพังพอนดอกไม้ไว้ข้างถ้ำภูเขา(@NameIsNovel)หลังจากทำพิธีศพอย่างเรียบง่าย

เมื่อเห็นคิ้วที่(@NameIsNovel)ขมวดลึกและ(@NameIsNovel)สีหน้าที่(@NameIsNovel)จริงจังของฉานเอ๋อร์ เซินลั่วก็เดินเข้าไป ตบไหล่ของเขา(@NameIsNovel)เบาๆ แล้วกล่าวว่า(@NameIsNovel) “มิต้องกังวล...อีกไม่นานท่านก็จะจำได้(@NameIsNovel)เอง”

“พังพอนดอกไม้ตายเพื่อข้า แต่ข้ากลับยังคงมิอาจระลึกถึงความทรงจำแม้เพียงน้อยนิดได้(@NameIsNovel)...ข้าโง่เขลาเกินไปรึ?

ข้าคือร่างกลับชาติมาเกิดของปรมาจารย์เสวียนจั้งจริงๆ รึ?” ฉานเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นมองเซินลั่ว อดมิได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะเอ่ยถาม

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคำถามเป็น(@NameIsNovel)ชุด เซินลั่วก็หยุดไปชั่วครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า(@NameIsNovel) (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

[Source: NameIsNovel] “ไม่ว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)ความจริงหรือไม่ ข้ามิอาจให้คำตอบแก่ท่านได้(@NameIsNovel)...บางทีอาจจะไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดอื่นสามารถทำได้(@NameIsNovel)เช่นกัน เพียงเมื่อท่านได้(@NameIsNovel)บรรลุถึงการรู้แจ้งแล้วเท่านั้น ท่านจึงจะล่วงรู้คำตอบได้(@NameIsNovel)ด้วยตนเอง”

เซินลั่วเข้าใจความรู้สึกของฉานเอ๋อร์เป็น(@NameIsNovel)อย่างดี เมื่อครั้งที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)รับมอบหมายจากหลี่จิ่ง เซินลั่วก็ได้(@NameIsNovel)เอ่ยถามตนเองเช่นกันว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)คือบุคคลพิเศษผู้นั้นจริงๆ รึ? เขา(@NameIsNovel)สามารถป้องกันทุกสิ่งที่(@NameIsNovel)จะเกิดขึ้นได้(@NameIsNovel)หรือไม่? [Source: NameIsNovel]

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) บัดนี้เขา(@NameIsNovel)ยังไม่มี(@NameIsNovel)คำตอบ สิ่งที่(@NameIsNovel)ทำได้(@NameIsNovel)คือเดินต่อไป พยายามที่(@NameIsNovel)จะค้นหาคำตอบนั้นอ่านตอนต่อไปฟรี

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำพูดของเซินลั่ว ฉานเอ๋อร์ก็กำพระธาตุมณีเจ็ดสมบัติในมือแน่นและ(@NameIsNovel)จมอยู่ในภวังค์ความคิดอันลึกซึ้ง นิ่งเงียบอยู่เป็น(@NameIsNovel)เวลานาน

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) หลังจากนั้น กลุ่มคนก็เดินทางกลับไปยังเมืองหุบเขา(@NameIsNovel)แดง

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ท่านมาที่(@NameIsNovel)นี่เพื่อช่วยเหลือผู้คน เหตุใดจึงนำคนบ้าอย่างจ้านกั๋วมาด้วยเล่า?” ฉีเหลียนหมี(@NameIsNovel)่เอ่ยถามอย่างงุนงงเล็กน้อย

“พวกเรามิได้(@NameIsNovel)พาเขา(@NameIsNovel)มา...เขา(@NameIsNovel)ต่างหากที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ผู้นำพวกเรามายังที่(@NameIsNovel)แห่งนี้” ไป๋เสี่ยวเถียนขบกรามแล้วตอบ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“เขา(@NameIsNovel)นำพวกท่านมา...มิน่าแปลกใจเลย ก่อนที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะเสียสติไปโดยสิ้นเชิง เขา(@NameIsNovel)ก็รักที่(@NameIsNovel)จะวิ่งเล่นอยู่แถวนี้จริงๆ” เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนี้ ฉีเหลียนหมี(@NameIsNovel)่ก็พยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วกล่าว (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ชายบ้าจ้านกั๋ว...นามของเขา(@NameIsNovel)คือจ้านกั๋วรึ?” เซินลั่วเอ่ยถามพลางขมวดคิ้ว

“ใช่ อย่าให้ความวิปลาสของเขา(@NameIsNovel)ในตอนนี้หลอกท่านได้(@NameIsNovel) เชื่อหรือไม่ว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยเป็น(@NameIsNovel)องค์ชายเช่นเดียวกับข้า ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น เขา(@NameIsNovel)ยังเคยมี(@NameIsNovel)ชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วทั้งดินแดนตะวันตกอีกด้วย” ฉีเหลียนหมี(@NameIsNovel)่กล่าว

“องค์ชายแห่งอาณาจักรหนึ่ง...เขา(@NameIsNovel)จะตกต่ำถึงเพียงนี้ได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” เซินลั่วเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “เป็น(@NameIsNovel)เรื่องที่(@NameIsNovel)ยาวนัก หากท่านต้องการจะฟังจริงๆ ข้าก็สามารถเล่าให้ท่านฟังได้(@NameIsNovel)...

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ทางตอนเหนือของอาณาจักรไก่ดำของเรา มี(@NameIsNovel)อาณาจักรเพื่อนบ้านนามว่า(@NameIsNovel)อาณาจักรตันหุน ดินแดนมิได้(@NameIsNovel)ใหญ่โตนัก มี(@NameIsNovel)ประชากรน้อยกว่า(@NameIsNovel)ครึ่งหนึ่งของอูซุน

ทว่า(@NameIsNovel) มันกลับเป็น(@NameIsNovel)สถานที่(@NameIsNovel)ซึ่งพุทธธรรมรุ่งเรืองอย่างยิ่ง (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ตั้งแต่กษัตริย์ไปจนถึงเหล่าสามัญชน ทุกคนล้วนเป็น(@NameIsNovel)ผู้ศรัทธาในองค์พระพุทธเจ้าอย่างจริงใจ” ฉีเหลียนหมี(@NameIsNovel)่อธิบาย

[Source: NameIsNovel] ------------