ตอนที่ 694 : เพียงหนึ่งความคิดกลายเป็นอสูร

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เมื่อได้(@NameIsNovel)ฟังเรื่องราวของฉีเหลียนหมี(@NameIsNovel)่ สีหน้าของเซินลั่วและ(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนก็ค่อยๆ มืดทะมึนลง

ขณะที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)ทอดสายตามองไปยังจ้านกั๋วซึ่งกำลังนั่งอย่างเงียบสงบอยู่ในมุมหนึ่งของเรือเหาะเบื้องหลัง ก็อดมิได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะบังเกิดความเวทนาสงสารขึ้นในใจ [Source: NameIsNovel]

[Source: NameIsNovel] ปรากฏว่า(@NameIsNovel)จ้านกั๋วเคยเป็น(@NameIsNovel)ถึงองค์กษัตริย์แห่งอาณาจักรตันหุน และ(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)รับการเลี้ยงดูเติบใหญ่ในอารามมาตั้งแต่เยาว์วัย

ด้วยเหตุนี้ เขา(@NameIsNovel)จึงมี(@NameIsNovel)จิตใจที่(@NameIsNovel)เปี่ยมด้วยเมตตา มี(@NameIsNovel)ศรัทธาในพุทธธรรมอย่างแรงกล้า และ(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ขึ้นสืบทอดราชบัลลังก์โดยชอบธรรมเมื่อองค์กษัตริย์องค์ก่อนสิ้นพระชนม์

หลังจากขึ้นครองราชย์เป็น(@NameIsNovel)องค์กษัตริย์องค์ใหม่ เขา(@NameIsNovel)ก็ได้(@NameIsNovel)อุทิศตนให้กับการปกครองอาณาจักร ลดหย่อนภาษี สร้างอาราม เผยแผ่ความเมตตาไปทั่วทุกแคว้นแดนดิน ตั้งปณิธานอันยิ่งใหญ่ และ(@NameIsNovel)สร้างสมคุณงามความดี หวังที่(@NameIsNovel)จะสั่งสมบุญบารมี(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)บรรลุถึงการรู้แจ้งผ่านการทำความดี

ในช่วงรัชสมัยอันสั้นเพียงสามปีของเขา(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ออกผนวชหลายครั้ง อุทิศตนให้กับอารามที่(@NameIsNovel)ใหญ่ที่(@NameIsNovel)สุดในแคว้น...อารามคงหลิน และ(@NameIsNovel)ถูกเหล่าเสนาบดีเชิญตัวออกมาหลายครั้งหลายครา

การกระทำของจ้านกั๋วถึงแม้จะนำมาซึ่งความสงบสุขและ(@NameIsNovel)ความเจริญรุ่งเรืองให้แก่ราษฎรและ(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)รักใคร่ของผู้คน (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

แต่ก็ค่อยๆ ก่อให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากเหล่าเสนาบดี และ(@NameIsNovel)กระแสใต้น้ำก็กำลังก่อตัวขึ้นในราชสำนักอย่างเงียบงัน

ในที่(@NameIsNovel)สุดวันหนึ่ง แม่ทัพผู้บัญชาการทหารก็ได้(@NameIsNovel)ก่อการกบฏ กักบริเวณเขา(@NameIsNovel)ไว้ในตำหนัก แล้วบังคับให้เขา(@NameIsNovel)สละราชสมบัติ

จ้านกั๋วซึ่งมิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความสนใจในกิจการของอาณาจักรอยู่แล้ว จึงได้(@NameIsNovel)ยอมสละตำแหน่งผู้ปกครองอาณาจักรโดยสมัครใจ

ชีวิตของเขา(@NameIsNovel)พลิกผันไปอย่างใหญ่หลวง ราชินีอันเป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)รักของเขา(@NameIsNovel)ถูกริบตำแหน่งและ(@NameIsNovel)ถูกส่งไปเป็น(@NameIsNovel)นางกำนัลในวังหลวง

จ้านกั๋วผู้ซึ่งพอใจกับความต้องการเพียงน้อยนิดอยู่แล้ว ก็มิได้(@NameIsNovel)รู้สึกเดือดเนื้อร้อนใจกับการเปลี่ยนแปลงในชีวิตครั้งนี้

อีกทั้งราชินีก็ยังคงเปี่ยมด้วยคุณธรรมและ(@NameIsNovel)ความเมตตา ชีวิตของพวกเขา(@NameIsNovel)อาจจะกลับกลายเป็น(@NameIsNovel)สามัญ แต่ก็สงบสุขและ(@NameIsNovel)เปี่ยมด้วยความสุข และ(@NameIsNovel)ครอบครัวของพวกเขา(@NameIsNovel)ก็อบอวลไปด้วยความปิติยินดี

แม้จะเป็น(@NameIsNovel)เพียงคนธรรมดา จ้านกั๋วก็ยังคงสวดมนต์และ(@NameIsNovel)บูชาพระพุทธเจ้า บำเพ็ญคุณงามความดีและ(@NameIsNovel)ความเมตตาในชีวิตประจำวันของเขา(@NameIsNovel) (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

จนกระทั่งวันหนึ่ง จ้านกั๋วได้(@NameIsNovel)พบชายผู้หนึ่งซึ่งร่างอาบโชกไปด้วยโลหิตนอนสลบอยู่นอกเรือนอ่านตอนต่อไปฟรี

ถึงแม้จะล่วงรู้ว่า(@NameIsNovel)ชายผู้นี้เป็น(@NameIsNovel)คนชั่วร้ายที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ชื่อเสียง แต่เขา(@NameIsNovel)ก็ยังคงช่วยชีวิตและ(@NameIsNovel)ดูแลมันตามหลักศีลธรรมของชาวพุทธที่(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ทุกชีวิตล้วนมี(@NameIsNovel)ค่าควรแก่การทะนุถนอม

ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น ในระหว่า(@NameIsNovel)งกระบวนการนี้ เขา(@NameIsNovel)ก็ได้(@NameIsNovel)อดทนใช้คำสอนจากพระสูตรเพื่อพยายามชักนำชายผู้นี้ไปสู่หนทางที่(@NameIsNovel)ถูกต้อง หวังว่า(@NameIsNovel)มันจะสำนึกผิดและ(@NameIsNovel)ละทิ้งวิถีอันชั่วร้ายของตน

ทว่า(@NameIsNovel) แทนที่(@NameIsNovel)จะหันหลังให้กับความชั่วร้าย เจ้าคนชั่วผู้นั้นกลับคิดอกุศลกับราชินีที่(@NameIsNovel)เคยช่วยดูแลมัน เมื่อจ้านกั๋วออกไปทำงานการกุศล เจ้าคนชั่วผู้นั้นก็ได้(@NameIsNovel)พยายามจะล่วงละเมิดนาง [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

ในท้ายที่(@NameIsNovel)สุด ราชินีได้(@NameIsNovel)เลือกความตายแทนที่(@NameIsNovel)จะยอมรับความอัปยศอดสู และ(@NameIsNovel)นางพร้อมกับองค์ชายน้อยทั้งสองก็ถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เมื่อจ้านกั๋วกลับมาถึงเรือน เจ้าคนชั่วผู้นั้นก็ได้(@NameIsNovel)หลบหนีไปอย่างไร้ร่องรอยเสียแล้ว...และ(@NameIsNovel)ทุกอย่างก็สายเกินไป

เมื่อได้(@NameIsNovel)เห็นสภาพอันน่าสลดใจของภรรยาและ(@NameIsNovel)ลูกๆ จ้านกั๋วก็จมดิ่งอยู่ในห้วงแห่งความเศร้าโศกและ(@NameIsNovel)สิ้นหวัง

การศึกษาและ(@NameIsNovel)ปฏิบัติธรรมมาหลายปีของเขา(@NameIsNovel) มิอาจช่วยให้เขา(@NameIsNovel)หลุดพ้นจากความทุกข์ทรมานนี้ได้(@NameIsNovel) ความเจ็บปวด ความเสียใจ [Source: NameIsNovel]

และ(@NameIsNovel)ความโกรธแค้นทั้งหมดได้(@NameIsNovel)แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)โทสะอันเดือดพล่านของวัชรเพชรฆาต และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ตั้งปณิธานที่(@NameIsNovel)จะตามล่าเจ้าคนชั่วผู้นั้นแล้วล้างแค้นให้จงได้(@NameIsNovel)

ทว่า(@NameIsNovel) เมื่อเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)พบกับเจ้าคนชั่วผู้นั้นในที่(@NameIsNovel)สุดหลังจากที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ออกตามหาอย่างไม่ลดละมาหลายปี ชายผู้นั้นก็ได้(@NameIsNovel)ละทิ้งวิถีแห่งการฆาตกรของตน แล้วเข้าพึ่งใบบุญในพุทธนิกายภายใต้การชี้แนะของพระเถระผู้ใหญ่รูปหนึ่งแล้ว

เมื่อจ้านกั๋วเผชิญหน้ากับชายผู้นั้น เจ้าคนชั่วผู้นั้นได้(@NameIsNovel)คุกเข่าลงเบื้องหน้าเขา(@NameIsNovel)ด้วยสีหน้าสำนึกผิด

กล่าวว่า(@NameIsNovel)กรรมชั่วในอดีตของมันยังคงตามหลอกหลอนอยู่ และ(@NameIsNovel)ถึงแม้จะสวดมนต์และ(@NameIsNovel)บูชาพระพุทธเจ้ามาหลายปี [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

เขา(@NameIsNovel)ก็มิอาจบรรลุถึงความสงบในจิตใจได้(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)วิงวอนขอให้จ้านกั๋วช่วยให้เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)พบกับการปลดปล่อย

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เมื่อยกมี(@NameIsNovel)ดเหล็กขึ้นสูง จ้านกั๋วก็บังเกิดความลังเลใจ เขา(@NameIsNovel)มองเห็นได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ชายผู้นั้นได้(@NameIsNovel)สำนึกผิดในสิ่งที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)กระทำลงไปในอดีตอย่างแท้จริง

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ทว่า(@NameIsNovel) ด้วยแรงผลักดันจากความเกลียดชัง เขา(@NameIsNovel)ก็ได้(@NameIsNovel)ตัดสินใจที่(@NameIsNovel)จะสังหารเจ้าคนชั่วผู้นั้น มิเช่นนั้น เขา(@NameIsNovel)จะไม่สามารถเผชิญหน้ากับภรรยาและ(@NameIsNovel)ลูกๆ ที่(@NameIsNovel)ล่วงลับไปแล้วได้(@NameIsNovel)

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] แต่พระเถระผู้ใหญ่จากอารามได้(@NameIsNovel)เข้ามายับยั้งเขา(@NameIsNovel)ไว้ พลางกล่าวว่า(@NameIsNovel) “วางมี(@NameIsNovel)ดเขียงลง แล้วจะสำเร็จเป็น(@NameIsNovel)พุทธะในทันที”

[Source: NameIsNovel] จ้านกั๋วตกอยู่ในสภาวะตกตะลึง ติดอยู่ในห้วงแห่งความสับสน

[Source: NameIsNovel] ถึงแม้จะถือมี(@NameIsNovel)ดเหล็กไว้ในมือ แต่ก็ยังมิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)โลหิตติดมือแม้แต่หยดเดียว

ส่วนเจ้าคนชั่วผู้นั้น ถึงแม้จะประสานมือสวดมนต์ภาวนา แต่กลับมี(@NameIsNovel)โลหิตสดติดอยู่ที่(@NameIsNovel)ปลายนิ้ว...พวกเขา(@NameIsNovel)ทุกคนกำลังขอให้เขา(@NameIsNovel)วางมี(@NameIsNovel)ดเขียงลง แต่มี(@NameIsNovel)ดในมือของเขา(@NameIsNovel)...เป็น(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ดเขียงจริงๆ รึ?

ความดีและ(@NameIsNovel)ความชั่ว...เหตุและ(@NameIsNovel)ผล...ทุกสิ่งพันกันยุ่งเหยิงในห้วงสำนึกของเขา(@NameIsNovel)ในขณะนั้น

“มี(@NameIsNovel)รายงานว่า(@NameIsNovel)จ้านกั๋วได้(@NameIsNovel)เสียสติไปแล้ว เขา(@NameIsNovel)ตะโกนก้องขึ้นสู่ท้องฟ้า ตั้งคำถามว่า(@NameIsNovel)สิ่งใดคือความดีและ(@NameIsNovel)สิ่งใดคือความชั่ว...ผู้ใดกันแน่ที่(@NameIsNovel)ถือมี(@NameIsNovel)ดเขียง และ(@NameIsNovel)ผลที่(@NameIsNovel)ตามมาคืออะไร? [Source: NameIsNovel]

คนที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)กระทำความชั่วมานับไม่ถ้วนจะสามารถบรรลุถึงพุทธภาวะได้(@NameIsNovel)เพียงแค่การวางมี(@NameIsNovel)ดเขียงลงจริงๆ รึ?” ฉีเหลียนหมี(@NameIsNovel)่กล่าว

“แล้วพระเถระผู้ใหญ่ได้(@NameIsNovel)ให้คำตอบหรือไม่?” ฉานเอ๋อร์เอ่ยถาม

“พระเถระผู้ใหญ่เพียงแค่บอกแก่เขา(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel) ทะเลแห่งความทุกข์นั้นไร้ซึ่งฝั่งฝา แต่การหันหลังกลับจะนำพาเขา(@NameIsNovel)ไปสู่มัน

[Source: NameIsNovel] ตราบใดที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)สำนึกผิดในความชั่วของตนอย่างจริงใจ แม้แต่พยัคฆ์ร้ายและ(@NameIsNovel)มังกรชั่วก็สามารถแปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)พุทธะได้(@NameIsNovel)” ฉีเหลียนหมี(@NameIsNovel)่ตอบ

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำพูดเหล่านี้ ฉานเอ๋อร์ก็ส่ายศีรษะ เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)พึงพอใจกับคำตอบที่(@NameIsNovel)หลีกเลี่ยงเช่นนั้น

“แล้วเกิดอะไรขึ้นต่อไป?” ไป๋เสี่ยวเถียนเอ่ยถามพลางขมวดคิ้ว

“ในที่(@NameIsNovel)สุด จ้านกั๋วก็คลุ้มคลั่ง เขา(@NameIsNovel)สังหารพระสงฆ์ทั้งสามร้อยรูปในอารามในวันเดียว เขา(@NameIsNovel)ปักมี(@NameIsNovel)ดยาวของเขา(@NameIsNovel)ลงบนพื้นเบื้องหน้าอาราม แล้วเขียนด้วยโลหิตบนประตูอารามว่า(@NameIsNovel) (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

‘คนชั่วสามารถเป็น(@NameIsNovel)พุทธะได้(@NameIsNovel)โดยการวางมี(@NameIsNovel)ดเขียงลง...คนดีหาได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ดไม่ แล้วจะข้ามผ่านได้(@NameIsNovel)อย่างไร?’ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

หลังจากนั้น เขา(@NameIsNovel)ก็อันตรธานหายไป เมื่อเขา(@NameIsNovel)ถูกพบเห็นอีกครั้งในอีกสามปีต่อมา ก็คือที่(@NameIsNovel)นี่ในเมืองหุบเขา(@NameIsNovel)แดง ในตอนแรก เขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)อาการคลุ้มคลั่งเป็น(@NameIsNovel)ครั้งคราว [Source: NameIsNovel]

แต่แล้วเขา(@NameIsNovel)ก็กลายเป็น(@NameIsNovel)เช่นนี้ คอยเอ่ยถามผู้คนอยู่เสมอว่า(@NameIsNovel)คนดีจะข้ามผ่านได้(@NameIsNovel)อย่างไร” ฉีเหลียนหมี(@NameIsNovel)่ตอบอย่างเชื่องช้า (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เซินลั่วและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ต่างจมอยู่ในภวังค์ความคิดอย่างเคร่งขรึมหลังจากได้(@NameIsNovel)ฟังเรื่องราวทั้งหมด เมื่อหันกลับไปมองจ้านกั๋ว ก็เห็นว่า(@NameIsNovel)ถึงแม้จะมี(@NameIsNovel)รอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า แต่น้ำตากลับไหลอาบแก้ม และ(@NameIsNovel)ดูเหมือนจะไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย [Source: NameIsNovel]

“อมิตาภพุทธ ผู้ที่(@NameIsNovel)บูชาพระพุทธเจ้าอย่างสุดหัวใจมิน่าจะตกอยู่ในอุปสรรคเช่นนี้ได้(@NameIsNovel)” ฉานเอ๋อร์พึมพำ ร่องรอยของความเห็นใจฉายวาบขึ้นในดวงตา

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)ความวิปลาสของเขา(@NameIsNovel)น่าจะเกิดจากปัญหาที่(@NameIsNovel)ยังมิได้(@NameIsNovel)รับการแก้ไขในใจของเขา(@NameIsNovel) มี(@NameIsNovel)หนทางใดที่(@NameIsNovel)จะนำเขา(@NameIsNovel)กลับคืนสู่ความเป็น(@NameIsNovel)จริงได้(@NameIsNovel)หรือไม่?” ไป๋เสี่ยวเถียนถอนหายใจแล้วเอ่ยถามฉานเอ๋อร์

“คุณชายเซิน เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)หรือไม่ที่(@NameIsNovel)จะนำเขา(@NameIsNovel)กลับไปยังสถานีพักม้ากับพวกเรา?

ข้ายินดีที่(@NameIsNovel)จะใช้ความรู้ในพุทธธรรมของข้าเอง เพื่อช่วยให้เขา(@NameIsNovel)หลุดพ้นจากความสับสนและ(@NameIsNovel)ความทุกข์ทรมานนี้” ฉานเอ๋อร์กล่าวอย่างเคร่งขรึมกับเซินลั่ว (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“แน่นอน” เซินลั่วตอบพร้อมรอยยิ้ม พลางพยักหน้า

[Source: NameIsNovel] เมื่อเซินลั่วและ(@NameIsNovel)คณะกลับมาถึงเมืองหุบเขา(@NameIsNovel)แดง ก็มี(@NameIsNovel)ทหารหลายร้อยนายรวมตัวกันอยู่นอกเมือง บางคนอยู่บนหลังม้าและ(@NameIsNovel)บางคนจูงอูฐ ดูเหมือนจะกำลังเตรียมตัวออกจากเมืองเพื่อตามหาฉีเหลียนหมี(@NameIsNovel)่

เมื่อเห็นเซินลั่วและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ร่อนลงมาจากท้องฟ้า ทหารทั้งหมดก็ลงจากหลังม้าแล้วประสานมือคารวะด้วยความเคารพ ตะโกนก้องว่า(@NameIsNovel) “ท่านอาจารย์เซียน!”

เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)ฉีเหลียนหมี(@NameIsNovel)่ก็อยู่ในฝูงชนด้วย พวกเขา(@NameIsNovel)ก็บังเกิดความยินดีอย่างยิ่งยวดและ(@NameIsNovel)รีบส่งผู้ส่งสารกลับไปยังเมืองพร้อมกับข่าวดี

ภายใต้การคุ้มกันของเหล่าทหาร เซินลั่วและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ก็ได้(@NameIsNovel)กลับมาถึงสถานีพักม้า ก่อนที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)จะทันได้(@NameIsNovel)ก้าวเข้าไปข้างใน ขบวนผู้ติดตามขนาดใหญ่ก็พลันพุ่งเข้ามาจากด้านนอกแล้วล้อมรอบสถานีพักม้าไว้โดยสิ้นเชิง (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] ไม่นานหลังจากนั้น ชายร่างสูงผู้สวมมงกุฎทองคำ แต่งกายในอาภรณ์ผ้าไหม มี(@NameIsNovel)เรือนผมหยิกขอดเล็กน้อยและ(@NameIsNovel)นัยน์ตาสีฟ้าครามก็ก้าวเข้ามาในลานเรือนภายใต้การคุ้มกันของฝูงชน

ทันทีที่(@NameIsNovel)ฉีเหลียนหมี(@NameIsNovel)่ได้(@NameIsNovel)เห็นเขา(@NameIsNovel) ใบหน้าก็พลันเผยรอยยิ้มอันสดใส ร้องเรียก “เสด็จพ่อ!” ขณะที่(@NameIsNovel)โผเข้าสู่อ้อมแขนของชายร่างสูงผู้นั้น (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ความกระจ่างพลันบังเกิดขึ้นในใจของเซินลั่ว ตระหนักได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ชายผู้นี้ต้องเป็น(@NameIsNovel)องค์กษัตริย์แห่งอาณาจักรไก่ดำ...เจียวเหลียนหมี(@NameIsNovel)่ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) สายตาของเขา(@NameIsNovel)กวาดมองไปทั่วฝูงชนและ(@NameIsNovel)สังเกตเห็นว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)คนหลายคนเบื้องหลังองค์กษัตริย์กำลังเปล่งความผันผวนของปราณเต๋าออกมา

ในหมู่พวกเขา(@NameIsNovel) ผู้ที่(@NameIsNovel)แข็งแกร่งที่(@NameIsNovel)สุดก็หาใช่ใครอื่นไกล แต่กลับเป็น(@NameIsNovel)ปรมาจารย์หลินต๋า ซึ่งพวกเขา(@NameIsNovel)เคยได้(@NameIsNovel)พบพานมาก่อนที่(@NameIsNovel)ประตูเมือง

ส่วนปรมาจารย์หลงถานและ(@NameIsNovel)เป่าซานและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ก็ยืนอยู่อย่างนอบน้อมเบื้องหลังปรมาจารย์หลินต๋า

ทว่า(@NameIsNovel) แตกต่างจากอาภรณ์อันซอมซ่อที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)สวมใส่ก่อนหน้านี้ บัดนี้ปรมาจารย์หลินต๋าได้(@NameIsNovel)สวมจีวรพระสีแดงสด พร้อมกับสายประคำศิลาสีขาวที่(@NameIsNovel)ร้อยเรียงกันอย่างไม่สม่ำเสมอ ห้อยประดับอยู่บนอก

------------ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)