หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 701
ตอนที่ 701 : ทหารสวรรค์ผู้บังคับใช้กฎ
ตอนที่ 701
“เช่นนั้น...ท่านตั้งใจจะใช้เหล่าพระเถระผู้ใหญ่เหล่านี้เป็น(@NameIsNovel)เคล็ดวิชาช่วยชีวิตของท่านรึ?” เซินลั่วเอ่ยถามพลางขมวดคิ้ว
“มิคาดคิดว่า(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญเพียรระดับก่อกำเนิดเพียงผู้เดียวจะล่วงรู้ถึงเรื่องเคล็ดวิชาช่วยชีวิตด้วยรึ?
ฮ่าฮ่า...เจ้าพูดถูก...นับเป็น(@NameIsNovel)เกียรติสูงสุดของพวกเขา(@NameIsNovel)โดยแท้ ที่(@NameIsNovel)จะได้(@NameIsNovel)ร่วมรับทัณฑ์สวรรค์แทนข้าผู้นี้” หลินต๋าหัวเราะออกมาด้วยความประหลาดใจระคนดูแคลน
“เต๋าสวรรค์หาได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความลำเอียง...ฮ่าฮ่า ข้ารู้ดีว่า(@NameIsNovel)วิถีหลอมร้อยภูติเข้าสู่กายของข้านั้นมิเป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ยอมรับของเต๋าสวรรค์ ข้าได้(@NameIsNovel)กดข่มอสูรในใจและ(@NameIsNovel)เสแสร้งทำตัวเป็น(@NameIsNovel)ปรมาจารย์ ปฏิบัติพุทธธรรมมาเป็น(@NameIsNovel)เวลาร้อยปี
ในช่วงเวลานี้ ข้าได้(@NameIsNovel)หลีกเลี่ยงการฆ่าฟันและ(@NameIsNovel)บำเพ็ญคุณงามความดีอย่างจริงใจ หวังที่(@NameIsNovel)จะขจัดอุปสรรคทางกรรมของข้า
แต่ใครเลยจะคาดคิดว่า(@NameIsNovel)บุญกุศลของข้าจะหาได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ค่าอันใดเลยเมื่อเทียบกับบาปกรรมที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ก่อไว้?
ในเมื่อเต๋าสวรรค์มิให้โอกาสข้าได้(@NameIsNovel)ไถ่บาป ก็ให้มันเป็น(@NameIsNovel)ไปเถิด...ด้วยเหล่าพระเถระผู้ทรงคุณธรรมหลายสิบรูปเหล่านี้ที่(@NameIsNovel)ร่วมรับทัณฑ์สวรรค์กับข้าในบัดนี้
ข้าอยากจะเห็นนักว่า(@NameIsNovel)เต๋าสวรรค์จะยังคงความเป็น(@NameIsNovel)กลางอยู่ได้(@NameIsNovel)อย่างไร! ฮ่าฮ่า...” หลินต๋าหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
“การบำเพ็ญพุทธธรรมของท่านอาจจะเป็น(@NameIsNovel)ของจริง และ(@NameIsNovel)การทำความดีของท่านก็อาจจะเป็น(@NameIsNovel)ของจริงเช่นกัน
แต่เจตนาในการปฏิบัติพุทธธรรมของท่านนั้นกลับเป็น(@NameIsNovel)เรื่องหลอกลวง แล้วผลที่(@NameIsNovel)ตามมาจะเป็น(@NameIsNovel)ของจริงได้(@NameIsNovel)อย่างไร?
มิน่าเล่าเมื่อข้าได้(@NameIsNovel)เห็นท่านในวันนั้น ถึงแม้ท่านจะถูกห่อหุ้มไว้ด้วยแสงแห่งพุทธะ แต่กลับมี(@NameIsNovel)แสงสีแดงฉานแผ่ออกมาจากภายในกาย ในท้ายที่(@NameIsNovel)สุด ท่านก็หาใช่ผู้ทรงคุณธรรมที่(@NameIsNovel)แท้จริงไม่” เซินลั่วเยาะเย้ย
“ถึงแม้จะกล่าวมาทั้งหมดนี้แล้ว ผู้บำเพ็ญเพียรระดับก่อกำเนิดตัวเล็กๆ เช่นเจ้าจะทำอันใดข้าได้(@NameIsNovel)?” หลินต๋ามิได้(@NameIsNovel)ใส่ใจ
ขณะที่(@NameIsNovel)เอ่ย มือของมันก็พลันกางออก และ(@NameIsNovel)ร่างกายก็ลอยสูงขึ้นพร้อมกับแท่นบัวสีเลือดสด ลอยตระหง่านอยู่บนที่(@NameIsNovel)สูง
ใบหน้าภูตอันน่าเกลียดน่ากลัวทั่วทั้งร่างเริ่มขยับเขยื้อนราวกับมี(@NameIsNovel)ชีวิต บิดเบี้ยวกะโหลกศีรษะ และ(@NameIsNovel)ปูดโปนออกมาจากใต้ผิวหนังสีเลือดสด
ดูราวกับว่า(@NameIsNovel)พวกมันทั้งหมดกำลังจะทะลุทะลวงผิวหนังและ(@NameIsNovel)ระเบิดออกมาจากร่างกายของมัน
“โฮก...”
โดยที่(@NameIsNovel)หลินต๋ามิได้(@NameIsNovel)อ้าปาก เสียงคำรามราวกับสัตว์ร้ายก็พลันดังก้องออกมาจากร่างกาย ใบหน้าภูตอันน่าเกลียดน่ากลัวทั้งหมดอ้าปากอันโชกเลือดของพวกมันในบัดนี้ ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)รูดำทะมึนหนาแน่นหลายร้อยรูรอบกาย
ด้วยเสียงลมกรีดร้องโหยหวน แรงดูดอันรุนแรงก็พลันมาจากปากอันโชกเลือดเหล่านั้นอย่างต่อเนื่อง ผู้คนนับพันที่(@NameIsNovel)เพิ่งจะเสียชีวิตลงในลานกว้างถูกห่อหุ้มไว้ด้วยควันดำ
วิญญาณหยินของผู้ที่(@NameIsNovel)เพิ่งจะเสียชีวิตและ(@NameIsNovel)ยังมิได้(@NameIsNovel)เข้าสู่ปรโลกล้วนถูกฉีกกระชากด้วยพลังนี้แล้วตกลงไปในปากอันโชกเลือดเหล่านั้น
ขณะที่(@NameIsNovel)วิญญาณหยินเหล่านี้ถูกดูดซับเข้าไป กลิ่นอายอันน่าเกรงขามอยู่แล้วของหลินต๋าก็พลันพุ่งทะยานขึ้นอีกครั้ง
รัศมี(@NameIsNovel)สีแดงเบื้องหลังทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าในทันที แปรเปลี่ยนพลังปราณอันชั่วร้ายให้กลายเป็น(@NameIsNovel)เสาโลหิตที่(@NameIsNovel)ทะลุทะลวงสวรรค์และ(@NameIsNovel)ปฐพีโดยตรง!
ระดับพลังบำเพ็ญที่(@NameIsNovel)เคยหยุดนิ่งของมันได้(@NameIsNovel)ถูกทะลวงผ่านในบัดนี้...เข้าสู่ระดับเซียนแท้อย่างเป็น(@NameIsNovel)ทางการ!
เมฆทะมึนอันหนาทึบที่(@NameIsNovel)กดดันอยู่บนท้องฟ้าดูเหมือนจะสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงบางสิ่งบางอย่าง ชั้นเมฆอันหนักอึ้งได้(@NameIsNovel)สะสมตัวลงมาจนเหลือระยะห่างจากพื้นดินเพียงไม่กี่ร้อยฉื่อ ราวกับว่า(@NameIsNovel)หลังคาแห่งสรวงสวรรค์ทั้งหมดได้(@NameIsNovel)ร่วงหล่นลงมา ทำให้เกิดความรู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออก
ในเวลาเพียงไม่นาน รังสีแห่งแสงสวรรค์หลายสายก็ปรากฏขึ้นจากก้อนเมฆ และ(@NameIsNovel)ม่านหมอกในส่วนลึกของชั้นเมฆก็ค่อยๆ ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)ใบหน้าที่(@NameIsNovel)เลือนลางขนาดมหึมาอย่างมิอาจเชื่อได้(@NameIsNovel)ถึงสี่ใบหน้า
“ตูม...ตูม...”
ด้วยเสียงกลองขุยสามครั้ง...ทัณฑ์สวรรค์ได้(@NameIsNovel)มาถึงแล้ว!
เซินลั่วรู้ดีว่า(@NameIsNovel)ใบหน้าขนาดมหึมาทั้งสี่ที่(@NameIsNovel)ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้านั้นคือทหารสวรรค์ผู้บังคับใช้กฎที่(@NameIsNovel)สำแดงออกมาโดยเต๋าสวรรค์ แต่เขา(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel)รูปลักษณ์ของพวกมันนั้นแตกต่างไปจากที่(@NameIsNovel)เคยได้(@NameIsNovel)เห็นในดินแดนแห่งความฝันอย่างมาก
สิ่งที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เห็นในตอนนั้นคือเทพบุรุษสี่องค์ในชุดเกราะทองคำ แต่ละองค์ถือขวานอาคมไว้ในมือ
ถึงแม้พวกเขา(@NameIsNovel)จะมี(@NameIsNovel)สีหน้าที่(@NameIsNovel)เฉยเมยเช่นกัน แต่ความเป็น(@NameIsNovel)เทพของพวกเขา(@NameIsNovel)กลับดูเหมือนจะมิได้(@NameIsNovel)แผ่กลิ่นอายวิญญาณอันใดออกมา ทำให้พวกเขา(@NameIsNovel)ดูชอบธรรมกว่า(@NameIsNovel)พวกที่(@NameIsNovel)อยู่เบื้องหน้าเขา(@NameIsNovel)ในขณะนี้อย่างมาก
เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ใบหน้ามหึมาทั้งสี่ที่(@NameIsNovel)ลอยอยู่บนที่(@NameIsNovel)สูงนี้ล้วนควบแน่นขึ้นจากม่านหมอก ลักษณะใบหน้าไม่ชัดเจน ดูไม่เหมือนมนุษย์และ(@NameIsNovel)ก็มิใช่มนุษย์ แผ่กลิ่นอายภูตผีอันน่าขนลุกซึ่งมิอาจบรรยายได้(@NameIsNovel)ออกมา
ทว่า(@NameIsNovel) กลิ่นอายภูตผีบนร่างกายของพวกมันกลับดูบริสุทธิ์อย่างยิ่ง ราวกับปราศจากสิ่งเจือปนใดๆ เป็น(@NameIsNovel)ตัวแทนของพลังงานหยินอันชั่วร้ายที่(@NameIsNovel)บริสุทธิ์ที่(@NameIsNovel)สุดในโลกหล้า
จ้าวเฟยจีซึ่งอยู่ห่างออกไป เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าด้วยใบหน้าที่(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยความตื่นเต้น ทัณฑ์สวรรค์ที่(@NameIsNovel)กำลังจะมาถึงนี้มิได้(@NameIsNovel)มุ่งเป้ามาที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)
ในฐานะผู้บำเพ็ญเพียรร่วมในวิถีหลอมร้อยภูติเข้าสู่กาย เขา(@NameIsNovel)สามารถรู้สึกถึงความสัมพันธ์อันมองไม่เห็นภายใต้การหมุนเวียนอันลึกลับของพลังปราณฟ้าดินนี้ได้(@NameIsNovel)
ปราณเต๋าภายในร่างกายดูเหมือนจะทำงานด้วยตัวเองโดยมิจำเป็น(@NameIsNovel)ต้องควบคุม และ(@NameIsNovel)ถึงแม้ทุกคนที่(@NameIsNovel)อยู่ใต้หลังคาเมฆตะกั่วอันกดดันนี้จะรู้สึกหายใจไม่ออกอยู่บ้าง แต่เขา(@NameIsNovel)กลับรู้สึกผ่อนคลายกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เคยเป็น(@NameIsNovel)มา
“ตูม!”
ด้วยเสียงกลองฟ้าร้องครั้งสุดท้าย ใบหน้าขนาดมหึมาทั้งสี่ก็เริ่มหดตัวลง ลักษณะใบหน้าของพวกมันก็ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายที่(@NameIsNovel)สมบูรณ์ของพวกมันค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากม่านหมอกหนาทึบ
แตกต่างจากเหล่าแม่ทัพสวรรค์ในชุดเกราะ ทหารสวรรค์ผู้บังคับใช้กฎทั้งสี่นี้ล้วนเปลือยอก ผมเผ้ายุ่งเหยิง ถืองูไว้ในมือข้างหนึ่งและ(@NameIsNovel)ศาสตราประทับปราบอสูรในอีกข้างหนึ่ง
พวกมันจ้องมองอย่างเกรี้ยวกราด จ้องเขม็งไปยังพื้นดินเบื้องล่าง ดูประดุจเทพเจ้าวัชระ
“อมิตาภพุทธ” เมื่อเห็นดังนั้น เหล่าพระเถระผู้ใหญ่ก็ประสานมือเข้าด้วยกันแล้วสวดพระนามของพระพุทธเจ้า
“วันนี้...ในที่(@NameIsNovel)สุดก็มาถึงเสียที...” หลินต๋าเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ดวงตาซับซ้อน เต็มไปด้วยความตื่นเต้น ความโกรธ และ(@NameIsNovel)ความหวาดกลัว
มิทันจะสิ้นคำพูด เสียงสวดมนต์อันลึกลับก็เริ่มดังก้องขึ้นระหว่า(@NameIsNovel)งสวรรค์และ(@NameIsNovel)ปฐพี
ในเวลาเดียวกัน คลื่นของปราณเต๋าก็กระเพื่อมไปทั่วร่างของเหล่าทหารสวรรค์ผู้บังคับใช้กฎ ลวดลายค่ายกลรูปกากบาทเริ่มก่อตัวขึ้น
ลมหายใจของเซินลั่วสะดุดเล็กน้อยขณะที่(@NameIsNovel)สังเกตเห็นได้(@NameIsNovel)ในทันทีว่า(@NameIsNovel)กระแสอากาศรอบกายเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)หยุดนิ่งลงอย่างเห็นได้(@NameIsNovel)ชัด สวรรค์และ(@NameIsNovel)ปฐพีโดยรอบดูเหมือนจะถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า กลายเป็น(@NameIsNovel)เงียบสงัดอย่างน่าขนลุก
การต่อสู้อันวุ่นวายของไป๋เสี่ยวเถียนและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ก็ได้(@NameIsNovel)หยุดลงชั่วขณะในตอนนี้เช่นกัน ความสนใจของทุกคนล้วนจดจ่ออยู่ที่(@NameIsNovel)เหล่าทหารสวรรค์ผู้บังคับใช้กฎที่(@NameIsNovel)ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า
ในขณะนั้นเอง ลูกตาสีดำทะมึนทั้งสองบนร่างของเหล่าทหารสวรรค์ผู้บังคับใช้กฎทั้งสี่ก็กลอกไปมา และ(@NameIsNovel)ศาสตราประทับปราบอสูรในมือของพวกมันก็ถูกยกขึ้นพร้อมกัน ปะทะกันบนท้องฟ้าเหนือศีรษะของหลินต๋า
เสียงกังวานแหลมคมได้(@NameIsNovel)ทำลายความเงียบลงในบัดดล
ค่ายกลที่(@NameIsNovel)ลอยอยู่ในความว่า(@NameIsNovel)งเปล่าส่องสว่า(@NameIsNovel)งขึ้นด้วยแสงสีแดงเลือดในทันที พร้อมกับเสียง “ตูม” อันกดดัน อัสนีบาตสีดำทะมึนที่(@NameIsNovel)มหึมาราวกับเสาค้ำสวรรค์ก็พลันทะลุทะลวงชั้นเมฆแล้วเทลงมาจากท้องฟ้าในทันที
เมื่อเห็นดังนี้ หลินต๋าซึ่งได้(@NameIsNovel)ก้าวเข้าสู่ระดับเซียนแท้แล้ว ก็พลันเผยร่องรอยของความประหลาดใจขึ้นในดวงตาเช่นกัน มันรีบประสานอินอาคมด้วยมือแล้วโบกขึ้นไปยังท้องฟ้า
ในชั่วพริบตา ใบหน้าภูตอันน่าเกลียดน่ากลัวหลายร้อยใบบนร่างกายก็พลันพ่นแสงสีดำออกมา หลอมรวมเป็น(@NameIsNovel)สิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิตภูตสีดำสนิทมหึมาที่(@NameIsNovel)เทียบได้(@NameIsNovel)กับเหล่าทหารสวรรค์ผู้บังคับใช้กฎ มันถือหอกอสูรไว้ในมือ แล้วกระโจนขึ้นสู่ท้องฟ้า
------------