หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 707
ตอนที่ 707 : คืนสู่ความว่างเปล่า
ตอนที่ 707
“ฮ่าฮ่า...สวรรค์เข้าข้างข้า...ฮ่าฮ่าฮ่า!”
ในขณะนี้ หลินต๋าซึ่งรู้สึกมั่นใจในชัยชนะ ก็อดมิได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง
ณ อีกฟากหนึ่ง เซินลั่วร้อนใจอย่างยิ่งยวดขณะเฝ้ามองการพลิกผันมากมายที่(@NameIsNovel)เกิดขึ้น ณ ที่(@NameIsNovel)แห่งนี้ ทว่า(@NameIsNovel)หลงถานก็กำลังรุกไล่เข้าใกล้เขา(@NameIsNovel)มาทีละก้าว ทิ้งให้เขา(@NameIsNovel)มิมี(@NameIsNovel)โอกาสที่(@NameIsNovel)จะจากไปเพื่อช่วยเหลือฉานเอ๋อร์ได้(@NameIsNovel)
“เจ้าอยากจะช่วยพระน้อยองค์นั้นมิใช่รึ? ข้าจะให้เจ้าเฝ้าดูด้วยตาของเจ้าเอง ขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)รับทัณฑ์สวรรค์แทนอาจารย์ของข้า แล้วกลายเป็น(@NameIsNovel)เถ้าธุลี!
น่าสนุก...น่าสนุกนัก!” เมื่อเห็นสถานการณ์ที่(@NameIsNovel)แท่นธรรม หลงถานก็อดมิได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะรู้สึกพึงพอใจอยู่บ้าง
หลังจากประกาศจบ มันก็หยุดกดดันการโจมตี แต่กลับยืนอยู่ข้างๆ อย่างเคร่งขรึม เฝ้ามองเซินลั่วอย่างสบายอารมณ์
ความกังวลในดวงตาของเซินลั่วเห็นได้(@NameIsNovel)ชัดสำหรับทุกคน สายตาของเขา(@NameIsNovel)เหลือบไปมาระหว่า(@NameIsNovel)งฉานเอ๋อร์และ(@NameIsNovel)หลงถาน ราวกับกำลังพิจารณาว่า(@NameIsNovel)จะเสี่ยงฝ่าหลงถานไป แล้วรีบไปช่วยฉานเอ๋อร์โดยตรงหรือไม่
หลังจากลังเลอยู่ชั่วครู่หนึ่ง เซินลั่วก็พลันเคลื่อนไหว! แสงจันทร์ใต้ฝ่าเท้าสั่นไหว ร่างของเขา(@NameIsNovel)พุ่งทะยานออกจากด้านขวา มุ่งตรงไปยังแท่นธรรมที่(@NameIsNovel)ฉานเอ๋อร์อยู่
เมื่อเห็นดังนี้ รอยยิ้มเย้ยหยันก็ฉายวาบขึ้นในดวงตาของหลงถาน...มันกำลังรอให้เซินลั่วเสี่ยงเช่นนี้อยู่พอดี!
ทันทีที่(@NameIsNovel)เซินลั่วเคลื่อนไหว ร่างของหลงถานก็พลันอันตรธานหายไปจากตำแหน่งเดิม
ในชั่วขณะต่อมา มันก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเซินลั่วอย่างกะทันหัน มือข้างหนึ่งพุ่งออกไป จากฝ่ามือซึ่งมี(@NameIsNovel)เส้นใยผลึกสีดำบางๆ นับไม่ถ้วนปรากฏขึ้น แทงเข้าหาราวกับเข็มเหล็กนับล้านเล่ม
ศีรษะของเซินลั่วสว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นชั่วขณะ กระจกแปดแขวนก็ฉายม่านแสงชั้นหนึ่งอีกครั้ง ป้องกันเขา(@NameIsNovel)ไว้ตรงกลาง
ทว่า(@NameIsNovel) ในขณะที่(@NameIsNovel)เส้นใยผลึกสีดำสัมผัสกับม่านแสง สิ่งแปลกประหลาดก็พลันเกิดขึ้น...พวกมันกลับทะลุผ่านม่านแสงโดยตรง แล้วแทงไปยังหน้าอกของเซินลั่ว!
โดยมิทันได้(@NameIsNovel)ตั้งตัว เซินลั่วก็ถูกเส้นใยผลึกแทงทะลุ รู้สึกถึงความเย็นเยียบเข้าครอบงำร่างกายในทันที โลหิตของตนเองเริ่มไหลไปตามเส้นใยผลึกสีดำเข้าสู่ร่างของหลงถาน
ในเวลาเดียวกัน คฑาอาคมสีดำในมือของหลงถานก็ชี้ไปเบื้องหน้า สัมผัสเข้ากับหว่า(@NameIsNovel)งคิ้วของเซินลั่ว จิตของเขา(@NameIsNovel)สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ร่างกายสั่นไหวหลายครั้ง แล้วยืนนิ่งอยู่กับที่(@NameIsNovel)
“เซินลั่ว...” ไป๋เสี่ยวเถียนร้องอุทานขึ้นด้วยความตกใจเมื่อเห็นสถานการณ์
เขา(@NameIsNovel)มิสนใจที่(@NameIsNovel)จะฟื้นฟูต่อไปอีกแล้ว แต่รีบลอยขึ้นไปในอากาศ บินไปยังตำแหน่งของเซินลั่ว
ณ อีกฟากหนึ่ง จ้าวเฟยจีก็ขับไล่คู่ต่อสู้ของตนแล้วไล่ตามไปเช่นกัน
ทว่า(@NameIsNovel) ระหว่า(@NameIsNovel)งทาง พวกเขา(@NameIsNovel)ก็พลันเห็นแสงสว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นในมือขวาของเซินลั่ว และ(@NameIsNovel)กระแสวนน้ำแบนๆ ก็เริ่มควบแน่นขึ้นในฝ่ามือที่(@NameIsNovel)คว่ำลง
จากใจกลางของกระแสวน พลังงานอสูรสีชมพูพลันปรากฏขึ้น และ(@NameIsNovel)จากนั้นปลิงทะเลสีชมพูขนาดมหึมาก็บินออกมา ด้วยดวงตาสีเขียวเล็กๆ คู่หนึ่งที่(@NameIsNovel)กลอกไปมา มันก็พลันอ้าปากแล้วพ่นลมหายใจออกมา
หมอกสีชมพูหนาทึบพวยพุ่งออกมา พ่นตรงไปยังหลงถาน
ฝ่ายหลังตอบสนองอย่างรวดเร็วยิ่งนัก มันกลั้นหายใจในทันทีแล้วกระโดดกลับไปทันทีที่(@NameIsNovel)เห็นสิ่งนี้ สร้างระยะห่างจากเซินลั่ว
แต่ในขณะนี้เอง แสงกระบี่สีแดงฉานก็พลันปรากฏขึ้น พุ่งตรงไปยังหน้าผากของมัน!
หลงถานมองไปยังแสงกระบี่ที่(@NameIsNovel)เข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว ทัศนวิสัยของมันพลันพร่ามัวและ(@NameIsNovel)จิตใจก็รู้สึกขุ่นมัว มันพยายามรวบรวมปราณเต๋าในมือแล้วปัดแสงกระบี่ออกไป เพียงเพื่อจะพบว่า(@NameIsNovel)มันบิดเบี้ยวและ(@NameIsNovel)มิอาจโจมตีได้(@NameIsNovel)
ณ จุดนี้ มันจึงได้(@NameIsNovel)ตระหนักว่า(@NameIsNovel)ตนได้(@NameIsNovel)ถูกวางยาพิษเสียแล้ว! ถึงแม้จะทำอย่างรวดเร็วก่อนหน้านี้ พิษได้(@NameIsNovel)แพร่กระจายผ่านโลหิตของเซินลั่ว เข้าสู่ร่างกายของมันผ่านเส้นใยผลึกสีดำในฝ่ามือ และ(@NameIsNovel)ถูกดึงกลับมา
หลังจากลงสู่พื้น ปลิงทะเลก็รีบมาอยู่ข้างกายเซินลั่ว อ้าปาก แล้วดูดแผลของเซินลั่วอย่างกะทันหัน จากนั้นก็ถ่มไปด้านข้างด้วยเสียง “แผะ!”
“มันผสมกับพิษหยินเย็นของเจ้านั่น...น่าขยะแขยงจริงๆ” เหมาซุนกล่าวด้วยความรังเกียจเล็กน้อย
“ขอบคุณ” เซินลั่วกล่าว ประสานมือขอบคุณหลังจากฟื้นตัว
“เฮอะ! ในยามคับขันก็ต้องพึ่งพาท่านผู้นี้แหละ” เหมาซุนกล่าวอย่างหยิ่งยโสเล็กน้อย
มิทันจะสิ้นคำพูด เสียง “กัมปนาท” ดังกึกก้องก็ดังก้องไปทั่วท้องฟ้าสูง ทำให้มันตกใจ
“อ๊ะ! ที่(@NameIsNovel)นี่แห้งแล้งเหลือเกิน! รีบส่งท่านผู้นี้กลับบ้านเร็วเข้า!” เหมาซุนหดคอ ตอบอย่างประหม่า
“ขอบคุณมาก ข้าจะส่งเจ้ากลับไปเดี๋ยวนี้” เซินลั่วโบกมืออย่างรวดเร็ว ใช้วิชาเชื่อมสื่อปราบอสูรเพื่อส่งมันกลับไป
ในที่(@NameIsNovel)สุด ไป๋เสี่ยวเถียนและ(@NameIsNovel)จ้าวเฟยจีก็มาถึงและ(@NameIsNovel)เข้าร่วมกับเซินลั่ว พร้อมกับทั้งสามมุ่งหน้าไปยังแท่นธรรมที่(@NameIsNovel)ฉานเอ๋อร์อยู่
ณ อีกฟากหนึ่ง พระสงฆ์แห่งนิกายธรรมบัวศักดิ์สิทธิ์ที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่สามรูปกลับมาแล้วขวางทางพวกเขา(@NameIsNovel)ไว้
“พวกเราจะหยุดพวกมันเอง! เจ้าไปช่วยฉานเอ๋อร์!” ไป๋เสี่ยวเถียนสั่งเซินลั่วเมื่อเห็นดังนั้น
เซินลั่วพยักหน้าแล้วทะยานไปยังใจกลางลานกว้าง ที่(@NameIsNovel)ซึ่งเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เห็นว่า(@NameIsNovel)อัสนีสวรรค์สายที่(@NameIsNovel)แปดได้(@NameIsNovel)ควบแน่นเป็น(@NameIsNovel)กลุ่มสายฟ้าสีทองแล้ว แบกรับความชอบธรรมอันท่วมท้น ทุบลงมาจากท้องฟ้า
ในขณะเดียวกัน หลินต๋าก็กำลังดึงดูดบุญกุศลแห่งแสงพุทธะจากฉานเอ๋อร์อย่างต่อเนื่อง เติมเต็มกายาธรรมพระโพธิสัตว์ของตนเอง
ฉานเอ๋อร์ยังคงลอยอยู่ในอากาศกับหลินต๋า ล้อมรอบไว้ด้วยปราการแสงสีเลือด ยังคงหลับตาอยู่ แต่ใบหน้ากลับซีดเผือดราวกับความตาย
“ท่านอาจารย์ฉานเอ๋อร์...” เซินลั่วอดมิได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะร้องเรียกเสียงดัง
เขา(@NameIsNovel)ควบคุมตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์ด้วยมือทั้งสองข้าง โดยมิได้(@NameIsNovel)ลังเลอีกต่อไป พุ่งเข้าใส่หลินต๋า!
“ไม่...” หลินต๋ายุ่งอยู่กับการรับมือกับทัณฑ์สวรรค์ มันเหลือบมองฉากนี้จากหางตาแล้วโกรธจัดในทันที
ในขณะนั้นเอง ตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์ก็พลันเผาไหม้เปลวเพลิงสีแดงที่(@NameIsNovel)ดุเดือดที่(@NameIsNovel)สุดเท่าที่(@NameIsNovel)เคยมี(@NameIsNovel)มา ทันทีที่(@NameIsNovel)มันทะลุเข้าไปในปราการแสงสีเลือด มันก็ละลายหายไปอย่างรวดเร็ว ราวกับหิมะที่(@NameIsNovel)ถูกเปลวอัคคีแผดเผา
ปราการแสงสีเลือดพลันสลายไป และ(@NameIsNovel)เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเสียงเรียกของเซินลั่ว ฉานเอ๋อร์ก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น
“ทัศนะแห่งความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า...คืนสู่ความดับสูญ...” ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)สะท้อนสีสันอันสุกใสของแก้วหลากสี
แสงสีทองที่(@NameIsNovel)แผ่ออกมาจากร่างกายเริ่มหดกลับอย่างรวดเร็ว และ(@NameIsNovel)เงาของจินฉานก็พลันจางหายไปเช่นกัน
เมื่อปราศจากการสนับสนุนจากบุญกุศลของฉานเอ๋อร์ ร่างมายาพระโพธิสัตว์รอบกายหลินต๋าก็พลันสลัดกายาทองคำออกไป โลหิตและ(@NameIsNovel)กลิ่นอายอันชั่วร้ายก็พลันอาละวาดอย่างมิอาจควบคุมได้(@NameIsNovel)
ทัณฑ์อัสนีสายที่(@NameIsNovel)แปดที่(@NameIsNovel)กำลังจะฟาดลงมาสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงการเปลี่ยนแปลงเบื้องล่าง เสียงฟ้าร้องพลันรุนแรงขึ้น อานุภาพของอัสนีเทวะเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว
ทำให้เมฆดำทะมึนบนท้องฟ้าสลายไปเล็กน้อย เผยให้เห็นสระอัสนีที่(@NameIsNovel)เอ่อล้นไปด้วยสายฟ้า!
ภาพนั้นทำให้หลินต๋าตื่นตระหนก มันมิได้(@NameIsNovel)สนใจที่(@NameIsNovel)จะจับกุมฉานเอ๋อร์อีกต่อไป พยายามจะควบคุมแท่นธรรมอื่นๆ โดยใช้บุญกุศลและ(@NameIsNovel)ชีวิตที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่ของเหล่าพระเถระผู้ใหญ่จำนวนมากเพื่อป้องกันตนเองจากภัยพิบัตินี้
แต่แล้ว...แสงสีดำสายหนึ่งก็พลันพุ่งมาจากที่(@NameIsNovel)ไกลพันฉื่อ กลายเป็น(@NameIsNovel)โซ่สีดำทะมึนที่(@NameIsNovel)สลักไว้ด้วยลวดลายอาคมหนาแน่น มันมัดรัดเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แท่นบัวผลึกโลหิตเข้าไว้ด้วยกัน ให้ลอยอยู่กลางอากาศ
“ผู้ใดกัน?”
หลินต๋าตกใจและ(@NameIsNovel)โกรธจัด ปราณเต๋ามิได้(@NameIsNovel)หดกลับแม้แต่น้อย เปล่งออกมาจากร่างกายอย่างเต็มกำลัง ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)เปลวเพลิงโลหิตนอกกายแล้วเผาไหม้โซ่สีดำอย่างดุเดือด...แต่เขา(@NameIsNovel)กลับมิสามารถหลอมมันได้(@NameIsNovel)ในขณะนี้
อำนาจเทวะอันเป็น(@NameIsNovel)ลางร้ายที่(@NameIsNovel)ถูกกดข่มมาเป็น(@NameIsNovel)เวลานานมิอาจยับยั้งได้(@NameIsNovel)อีกต่อไป กลายเป็น(@NameIsNovel)สระอัสนีที่(@NameIsNovel)ลดหลั่นลงมา สาดซัดไปทั่วร่างของหลินต๋า
“เปรี้ยง...”
ภายในสวรรค์และ(@NameIsNovel)ปฐพี มิมี(@NameIsNovel)เสียงอื่นใดจะเทียบได้(@NameIsNovel)กับเสียงฟ้าร้องในขณะนี้...จุดอัสนีนับร้อยฟาดลงมาอย่างมิอาจควบคุมได้(@NameIsNovel) โปรยปรายลงมาบนดินแดนรกร้างนี้อย่างไม่หยุดยั้ง
------------