หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 721
ตอนที่ 721 : บันทึกสมบัติ
ตอนที่ 721
สายตาของเซินลั่วกวาดมองป้ายชื่อบนชั้นวางไม้อย่างรวดเร็ว พลันสังเกตเห็นโอสถทิพย์มากมายที่(@NameIsNovel)เคยได้(@NameIsNovel)อ่านเจอในคัมภีร์มาก่อน ทั้งหมดล้วนมี(@NameIsNovel)ความสำคัญมิใช่น้อย เขา(@NameIsNovel)จึงได้(@NameIsNovel)เข้าไปดูใกล้ๆ
น่าเสียดายที่(@NameIsNovel)ขวดยาเหล่านี้ล้วนว่า(@NameIsNovel)งเปล่า หรือสิ่งที่(@NameIsNovel)อยู่ภายในได้(@NameIsNovel)ถูกเก็บรักษาไว้นานเกินไปจนสูญสิ้นฤทธิ์ยาไปแล้ว
ถึงแม้จะบังเกิดความผิดหวัง เขา(@NameIsNovel)ก็ยังคงค้นหาต่อไปในห้องศิลา หวังลมๆ แล้งๆ และ(@NameIsNovel)ความอดทนของเขา(@NameIsNovel)ก็ได้(@NameIsNovel)รับผลตอบแทนเมื่อได้(@NameIsNovel)พบกับขวดหยกสีดำใบหนึ่งในมุมห้อง
ขวดหยกเย็นยะเยือกเมื่อได้(@NameIsNovel)สัมผัส ดูเหมือนจะทำขึ้นจากหยกเย็นบางชนิด แลดูค่อนข้างใหม่ ปากขวดถูกปิดผนึกไว้อย่างแน่นหนา ปกคลุมไว้ด้วยยันต์สีเขียว ขวดใบนี้ได้(@NameIsNovel)รับการเก็บรักษาไว้อย่างพิถีพิถัน
แสงสีเขียวจางๆ สว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นบนยันต์ มิได้(@NameIsNovel)แสดงร่องรอยของการผุพังแม้แต่น้อย
เซินลั่วหยิบขวดหยกขึ้นมา หลังจากครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่หนึ่ง เขา(@NameIsNovel)ก็ถือมันไว้ในฝ่ามือที่(@NameIsNovel)แผ่ประกายแสงสีทองออกมา
หลังจากเตรียมการเหล่านี้แล้ว เขา(@NameIsNovel)ก็ดึงยันต์สีเขียวออก แล้วจึงจับจุกขวดอย่างระมัดระวังและ(@NameIsNovel)ดึงออกอย่างแรง
ด้วยเสียง “ปุ๊” เบาๆ จุกขวดก็พลันหลุดออกมาอย่างง่ายดาย ก่อนที่(@NameIsNovel)จะทันได้(@NameIsNovel)เห็นว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)สิ่งใดอยู่ข้างใน ไอสีดำทะมึนก็พลันพวยพุ่งออกมา
แววตาของเซินลั่วพลันแข็งกร้าวขึ้นขณะที่(@NameIsNovel)แสงสีทองในมือพลุ่งพล่านขึ้น กักขังไอสีดำนั้นไว้ภายใน มิให้เล็ดลอดออกไปแม้แต่เส้นใยเดียว
ในเมื่อเคล็ดวิชาหวงถิงเป็น(@NameIsNovel)ถึงคัมภีร์ล้ำค่าของภูเขา(@NameIsNovel)ฟางชุ่น มิเพียงแต่จะทรงพลังอย่างมิอาจเชื่อได้(@NameIsNovel)
แต่ยังมี(@NameIsNovel)ความสามารถในการยับยั้งพิษ หมอกพิษ และ(@NameIsNovel)สิ่งอื่นๆ ที่(@NameIsNovel)เหนือกว่า(@NameIsNovel)อีกด้วย ดังนั้น การบรรจุไอสีดำนี้จึงแทบจะรับประกันได้(@NameIsNovel)
แต่ทันทีที่(@NameIsNovel)แสงสีทองสัมผัสเข้ากับไอสีดำ ไอสีดำนั้นก็พลันละลายหายเข้าไปในแสงสีทองแล้วอันตรธานหายไป
เซินลั่วรู้สึกราวกับมี(@NameIsNovel)บางสิ่งหลอมรวมเข้าสู่ร่างกาย ใบหน้าพลันเปลี่ยนสีในทันที! เขา(@NameIsNovel)รีบปิดจุกขวดกลับคืนเพื่อป้องกันมิให้ไอสีดำออกมาอีก และ(@NameIsNovel)ปิดผนึกมันด้วยยันต์สีเขียวอีกครั้ง
จากนั้นเขา(@NameIsNovel)ก็วางขวดหยกสีดำลง หลับตาเพื่อตรวจสอบสภาพของตนเองอย่างระมัดระวัง แต่กลับมิสามารถรับรู้ถึงสิ่งผิดปกติอันใดได้(@NameIsNovel) มิได้(@NameIsNovel)รู้สึกไม่สบาย และ(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)อุปสรรคต่อการใช้ปราณเต๋า
แต่เขา(@NameIsNovel)ก็มิกล้าที่(@NameIsNovel)จะประมาทเมื่อพิจารณาจากสิ่งที่(@NameIsNovel)เพิ่งจะเกิดขึ้น
“ช่างเถิด ตอนนี้มิใช่เวลาที่(@NameIsNovel)จะมาตรวจสอบโดยละเอียด ข้าจะค่อยมาพิจารณาในภายหลัง” เซินลั่วพึมพำกับตนเองก่อนจะเก็บขวดหยกสีดำไป
เขา(@NameIsNovel)ตรวจสอบห้องศิลาอีกชั่วครู่หนึ่งแต่กลับมิได้(@NameIsNovel)พบสิ่งใด จากนั้นจึงหันกลับไปแล้วไปยังห้องศิลาที่(@NameIsNovel)อยู่ตรงข้าม
ประตูห้องนี้ก็มิได้(@NameIsNovel)ปิดและ(@NameIsNovel)ถูกผลักเปิดออกอย่างง่ายดาย ขนาดของห้องคล้ายคลึงกับห้องก่อนหน้านี้ เพียงแต่ห้องนี้ดูเหมือนจะเป็น(@NameIsNovel)ห้องนอน ครึ่งหน้าของห้องมี(@NameIsNovel)โต๊ะไม้แดงตั้งอยู่
โดยมี(@NameIsNovel)เก้าอี้หวายอยู่ด้านหลัง พิงกับกำแพงข้างโต๊ะเป็น(@NameIsNovel)ชั้นหนังสือที่(@NameIsNovel)อัดแน่นไปด้วยหนังสือมากมาย
สิ่งของทั้งหมดในครึ่งหน้าของห้องเป็น(@NameIsNovel)เช่นนั้น ครึ่งหลังของห้องมี(@NameIsNovel)เตียงศิลาขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ทางซ้ายของเตียงเป็น(@NameIsNovel)ม้านั่งศิลาสีเขียวสูงหนึ่งฉื่อ บนม้านั่งมี(@NameIsNovel)หนังสือสองสามเล่มและ(@NameIsNovel)เชิงเทียนทองสัมฤทธิ์
และ(@NameIsNovel)บนเตียงนั้น มี(@NameIsNovel)คนนอนอยู่ หรือจะให้ถูกก็คือ ศพ มันแห้งผากไปแล้ว เป็น(@NameIsNovel)เพียงโครงกระดูก
เซินลั่วเลิกคิ้วขึ้นแต่ก็มิได้(@NameIsNovel)ให้ความสนใจกับศพมากนัก เขา(@NameIsNovel)เริ่มค้นหาอย่างรวดเร็วทั่วทั้งห้อง และ(@NameIsNovel)ในเวลาเพียงไม่นานก็ได้(@NameIsNovel)ตรวจสอบหนังสือส่วนใหญ่แล้ว
หนังสือเหล่านี้ล้วนเกี่ยวกับหญ้าวิญญาณและ(@NameIsNovel)วัตถุดิบ คุณภาพของพวกมันทัดเทียมกับของที่(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)ฟางชุ่น เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)ทั้งหมดล้วนค่อนข้างล้ำค่า
เซินลั่วให้ความสำคัญกับหนังสือที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ประโยชน์เช่นนี้เสมอ ดังนั้นเขา(@NameIsNovel)จึงรวบรวมทั้งหมดโดยมิได้(@NameIsNovel)ลังเล เพื่อที่(@NameIsNovel)จะได้(@NameIsNovel)นำไปอ่านในภายหลังยามว่า(@NameIsNovel)ง
หลังจากทำเช่นนั้นแล้ว เขา(@NameIsNovel)ก็เข้าใกล้ศพ
เมื่อมิสามารถใช้สัมผัสจิตเทวะ ณ ที่(@NameIsNovel)แห่งนี้ได้(@NameIsNovel) เซินลั่วจึงต้องค้นหาศพด้วยตนเอง แต่กลับมิได้(@NameIsNovel)พบสิ่งใด
ตัวตนของศพเป็น(@NameIsNovel)ปริศนา และ(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ศาสตราเวทเก็บของ อาวุธอาคม หรือสมบัติอันใดบนร่าง สวมเพียงอาภรณ์สีดำซึ่งได้(@NameIsNovel)ผุพังไปมากแล้ว
ด้วยความรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เซินลั่วจึงได้(@NameIsNovel)นำศพกลับไปไว้บนเตียงดังเดิม
ในความผิดหวังนั้น เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)จัดการกับศพค่อนข้างหยาบกระด้าง ทำให้มันกระแทกเข้ากับเตียงด้วยเสียง “ตุบ”
เมื่อเซินลั่วได้(@NameIsNovel)ยินเสียง ก็พลันกลับคืนสู่ความเป็น(@NameIsNovel)จริงแล้วตำหนิตนเองในใจ ขออภัยต่อศพอย่างเงียบๆ ในใจ
แต่ในขณะนั้นเอง ด้วยเสียง “แกร๊ง” เบาๆ บางสิ่งก็พลันร่วงหล่นลงมาจากศพ มันคือแผ่นหยกสีขาวแผ่นหนึ่ง
แผ่นหยกนี้ดูแตกต่างไปจากแผ่นธรรมดาๆ อย่างมาก พื้นผิวของมันมี(@NameIsNovel)ประกายแสงที่(@NameIsNovel)เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา
เซินลั่วก้มลงเพื่อหยิบแผ่นหยกขึ้นมา เมื่อเขา(@NameIsNovel)ส่งสัมผัสจิตเทวะเข้าไป สีหน้าก็พลันแปรเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว!
แท้จริงแล้ว แผ่นหยกนี้แตกต่างจากแผ่นธรรมดาทั่วไปอย่างสิ้นเชิง ความจุในการเก็บข้อมูลของมันมากกว่า(@NameIsNovel)แผ่นหยกปกติกว่า(@NameIsNovel)ร้อยเท่า ซึ่งนับเป็น(@NameIsNovel)ความสำเร็จอันน่าทึ่ง!
พื้นที่(@NameIsNovel)เก็บข้อมูลอันมหึมาภายในแผ่นหยกเต็มไปด้วยอักษรขนาดเล็กที่(@NameIsNovel)อัดแน่น เริ่มจากสมุนไพรพื้นฐาน
ค่อยๆ ขยายไปเพื่อให้คำแนะนำโดยละเอียดเกี่ยวกับหญ้าวิญญาณและ(@NameIsNovel)ยาชนิดต่างๆ ที่(@NameIsNovel)พบได้(@NameIsNovel)ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร
ข้อมูลเกี่ยวกับหญ้าวิญญาณนับหมื่นชนิดถูกรวบรวมไว้ รวมไปถึงที่(@NameIsNovel)มา คุณสมบัติ และ(@NameIsNovel)วิธีการเพาะปลูก ทั้งหมดล้วนถูกบันทึกไว้อย่างละเอียด ทำให้มันเป็น(@NameIsNovel)สารานุกรมเกี่ยวกับหญ้าวิญญาณโดยแท้
เซินลั่วเคยได้(@NameIsNovel)อ่านหนังสือเกี่ยวกับหญ้าวิญญาณที่(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)ฟางชุ่น และ(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)อ่านหนังสือคล้ายๆ กันบางเล่มที่(@NameIsNovel)ตระกูลไป่และ(@NameIsNovel)ในนครฉางอัน
ทว่า(@NameIsNovel) เมื่อเทียบกับเนื้อหาของแผ่นหยกนี้แล้ว พวกมันทั้งหมดล้วนดูค่อนข้างจะขาดตกบกพร่องไปมาก
ภายในแผ่นหยก ยังมี(@NameIsNovel)ตำรับยาโอสถมากมายบันทึกอยู่ด้วย
ในบรรดาตำรับยาโอสถเหล่านี้ มี(@NameIsNovel)สองสามสูตรที่(@NameIsNovel)สามารถเพิ่มอายุขัยได้(@NameIsNovel)! ถึงแม้วัตถุดิบที่(@NameIsNovel)จำเป็น(@NameIsNovel)จะหาได้(@NameIsNovel)ยาก
แต่ก็มิได้(@NameIsNovel)ใกล้เคียงกับการสูญพันธุ์เหมือนน้ำนมวิญญาณพันปีหรือโลหิตมังกร นับว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความเป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)ค่อนข้างมากที่(@NameIsNovel)จะสามารถหาพบได้(@NameIsNovel)ในความเป็น(@NameIsNovel)จริง
“ดังที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)กล่าวไว้ โถงสมบัติเชี่ยวชาญในการหลอมโอสถทิพย์ พวกเขา(@NameIsNovel)สมคำร่ำลือจริงๆ” เซินลั่วมองผ่านแผ่นหยกอยู่นานก่อนจะถอนสัมผัสจิตเทวะอย่างมิเต็มใจนัก แล้วจึงเก็บมันไปอย่างระมัดระวัง
นี่คือสมบัติล้ำค่าที่(@NameIsNovel)มิอาจประเมินได้(@NameIsNovel) การทำลายมันย่อมเป็น(@NameIsNovel)มหันตภัย
ทันทีที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)กำลังจะค้นหาต่อไปในห้องศิลา ประตูที่(@NameIsNovel)ปิดแน่นก็พลันเปิดออก และ(@NameIsNovel)ชายชราในอาภรณ์สีเทาก็ปรากฏขึ้นด้านนอก
“ให้ตายเถิด! ข้ามัวแต่หมกมุ่นอยู่กับการตรวจสอบแผ่นหยกจนมิได้(@NameIsNovel)ทันสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวข้างนอก!” เซินลั่วสบถถึงความประมาทของตนเองในใจ
“หึ! เซินลั่ว! เป็น(@NameIsNovel)เจ้า!” ชายชราในอาภรณ์สีเทาประหลาดใจที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เห็นเซินลั่วพอๆ กับที่(@NameIsNovel)เซินลั่วประหลาดใจที่(@NameIsNovel)มันจำชื่อของเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)
“เจ้ารู้จักข้างั้นรึ? ท่านผู้สูงศักดิ์คือผู้ใดกัน?” เซินลั่วค่อนข้างจะตกตะลึง
เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เข้าสู่ดินแดนแห่งความฝันมาหลายครั้งและ(@NameIsNovel)จำคนบางคนได้(@NameIsNovel) แต่ชายชราในอาภรณ์สีเทาผู้นี้กลับค่อนข้างไม่คุ้นเคย ไม่น่าจะเคยได้(@NameIsNovel)พบพานกันมาก่อน
ดวงตาเบื้องหลังเสื้อคลุมสีเทาของชายชราดูเหมือนจะสั่นไหวสองครั้ง จากนั้นเขา(@NameIsNovel)ก็พลันหันหลังแล้วหนีออกไปด้านนอก!
“เดี๋ยวก่อน! อย่าหนี!” เซินลั่วตะลึงงันไปชั่วขณะหนึ่งก่อนจะรีบไล่ตามเขา(@NameIsNovel)ไป
เป็น(@NameIsNovel)การยากที่(@NameIsNovel)จะบินในอุโมงค์แห่งนี้ ดังนั้นทั้งสองจึงทำได้(@NameIsNovel)เพียงไล่และ(@NameIsNovel)วิ่งด้วยเท้าเท่านั้น
ชายชราในอาภรณ์สีเทาเคลื่อนไหวราวกับอสรพิษที่(@NameIsNovel)เลื้อยไปมา – ค่อนข้างคล่องแคล่ว เซินลั่ว ในชั่วขณะหนึ่ง มิอาจตามทันได้(@NameIsNovel)
ทั้งสองคนไล่ล่าและ(@NameIsNovel)หลบหนี ในไม่ช้าก็วิ่งออกจากทางเดินแล้วมาถึงพื้นดินด้านนอก
ชายชราในอาภรณ์สีเทารีบห้อมล้อมตนเองไว้ด้วยแสงสีดำขนาดมหึมา กลายเป็น(@NameIsNovel)แสงคล้ายอสรพิษสีดำ แล้วพุ่งทะยานไปยังแดนไกลด้วยความเร็วอันน่าทึ่ง
ทว่า(@NameIsNovel) ความเร็วของเซินลั่วหาใช่สิ่งที่(@NameIsNovel)ชายชราในอาภรณ์สีเทาจะสามารถเทียบได้(@NameIsNovel)ไม่ เซินลั่วกวัดแกว่งแส้หกเฉิน
และ(@NameIsNovel)ในชั่วพริบตา เขา(@NameIsNovel)ก็พลันกลายเป็น(@NameIsNovel)รุ้งสีดำสนิท เร็วกว่า(@NameIsNovel)แสงคล้ายอสรพิษอยู่หลายเท่า ในไม่ช้า เขา(@NameIsNovel)ก็ตามทันชายชราในอาภรณ์สีเทา
----------