หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 735
ตอนที่ 735 : ตอนที่ 735
ตอนที่ 735
“เจ้าคนทรยศที่(@NameIsNovel)อาจหาญ เจ้าได้(@NameIsNovel)สังหารลูกหลานจิ้งจอกของข้าในอาณาเขตภูเขา(@NameIsNovel)จี๋เหลยของข้ามาหลายวันแล้ว และ(@NameIsNovel)ยังกล้าที่(@NameIsNovel)จะลักพาตัวบุตรีคนเล็กของข้าอีก
หากเจ้าปล่อยนางไปโดยไม่ได้(@NameIsNovel)รับอันตรายตอนนี้ ข้าอาจจะไว้ชีวิตพวกเจ้า หากไม่ ข้าจะทำให้พวกเจ้าอยากตายเสียดีกว่า(@NameIsNovel)” ชายชราที่(@NameIsNovel)ติดอยู่ในค่ายกลยังคงมี(@NameIsNovel)ท่าทีสงบนิ่ง พูดด้วยเสียงดัง
“ท่านราชันย์จิ้งจอก พวกเราได้(@NameIsNovel)จับตัวนางไว้แล้ว เป็น(@NameIsNovel)ไปไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะปล่อยนางไปง่ายๆ หากท่านต้องการตัวบุตรีของท่านคืน ก็จงทำลายค่ายกลตาข่ายทองคำนี้ก่อน” หวังชิวตะโกนพร้อมรอยยิ้ม
“ราชันย์จิ้งจอกรึ? หรือจะเป็น(@NameIsNovel)ราชันย์จิ้งจอกหมื่นปีแห่งภูเขา(@NameIsNovel)จี๋เหลย?” เซินลั่วพึมพำ รู้สึกสับสน
“หาที่(@NameIsNovel)ตาย” ชายชราผมขาวในชุดคลุมผ้าไหมระเบิดเสียงร้องอย่างรุนแรง ยกไม้เท้าสีม่วงขึ้น ชี้ไปยังความว่า(@NameIsNovel)งเปล่าอย่างดุเดือด
หินแปดเหลี่ยมสีม่วงที่(@NameIsNovel)ประดับอยู่บนยอดไม้เท้าเปล่งลำแสงผลึกเจิดจ้า แผ่กระจายไปทุกทิศทาง
เซินลั่วหรี่ตาลงเล็กน้อย รู้สึกถึงแสงสีม่วงเจิดจ้าที่(@NameIsNovel)เกือบจะแทงทะลุดวงตา
หวังชิวและ(@NameIsNovel)ชายวัยกลางคนตกตะลึงและ(@NameIsNovel)หันหน้าหนี ไม่กล้าที่(@NameIsNovel)จะมองโดยตรง
เสียงแหลมคมดังก้องอยู่ในลาน รังสีผลึกคล้ายกับกระบี่แหลมคมที่(@NameIsNovel)เฉือนผ่านเนื้อแท้ของความเป็น(@NameIsNovel)จริง ฉีกกระชากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่าออกจากกัน
ค่ายกลตาข่ายทองคำ ไม่สามารถป้องกันรังสีที่(@NameIsNovel)แหลมคมอย่างยิ่งเหล่านี้ได้(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)ถูกทำลายเป็น(@NameIsNovel)ชิ้นๆ โดยพวกมัน
“ตูม ตูม ตูม...” สิ่งของที่(@NameIsNovel)ใช้สำหรับค่ายกลในลานเช่นเสาผูกม้าและ(@NameIsNovel)สิงโตหินระเบิดออกทีละชิ้น ระเบิดเป็น(@NameIsNovel)เศษชิ้นส่วนนับไม่ถ้วน
ชายผมขาวในชุดคลุมผ้าไหมซึ่งเคยยืนอยู่ในลาน พลันกลายเป็น(@NameIsNovel)ภาพติดตาต่อเนื่อง มาถึงในห้องด้วยการพุ่งอย่างรวดเร็ว และ(@NameIsNovel)เกือบจะถึงตัวหวังชิว
ฝ่ายหลังตกใจและ(@NameIsNovel)รีบถอยกลับไป ดึงมือผ่านอากาศ อสูรศพทั้งสี่เคลื่อนไหวทันทีราวกับหุ่นเชิด ขวางอยู่เบื้องหน้าเขา(@NameIsNovel)
ชายวัยกลางคนก็หวาดกลัวจนแข็งทื่อและ(@NameIsNovel)ลงเอยด้วยการนั่งลงบนพื้น พวกเขา(@NameIsNovel)ไม่เคยจินตนาการเลยว่า(@NameIsNovel)ค่ายกลตาข่ายทองคำซึ่งควรจะสามารถดักจับผู้บำเพ็ญเซียนแท้ได้(@NameIsNovel)อย่างง่ายดาย
จะไม่สามารถรั้งราชันย์จิ้งจอกหมื่นปีไว้ได้(@NameIsNovel)แม้แต่ชั่วครู่ สิ่งนี้ทำให้ภารกิจที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)รับมอบหมายจากอสูรก้าวเมฆาไม่สามารถบรรลุได้(@NameIsNovel)อย่างสิ้นเชิง
ชายชราในชุดคลุมหยุดการจู่โจมชั่วครู่ มองรอบ แล้วสายตาหยุดที่(@NameIsNovel)เซินลั่ว และ(@NameIsNovel)ถามว่า(@NameIsNovel): “เจ้าก็เป็น(@NameIsNovel)ผู้สมรู้ร่วมคิดด้วยรึ?”
“ท่านผู้เฒ่า ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าเพียงแค่บังเอิญผ่านมาและ(@NameIsNovel)ดูความตื่นเต้น คนที่(@NameIsNovel)ท่านกำลังมองหาอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ ข้าช่วยดูแลนางไว้ชั่วครู่” เซินลั่วตบกล่องไม้ใต้ร่างและ(@NameIsNovel)กล่าว
ขณะที่(@NameIsNovel)พูด เขา(@NameIsNovel)ก็กระโดดลงจากกล่องไม้
“กล่องนี้ถูกผนึกด้วยอาคมผนึกที่(@NameIsNovel)ราชาของข้าประทานให้ หากไม่มี(@NameIsNovel)วิธีการปลดผนึก เจ้าก็ไม่สามารถปล่อยเจ้าจิ้งจอกน้อยนั่นออกมาได้(@NameIsNovel)” หวังชิวเห็นการกระทำของเซินลั่วด้วยความเกลียดชัง และ(@NameIsNovel)พูดออกมา
“มี(@NameIsNovel)กลอุบายบางอย่างในผนึกอาคมของท่าน แต่กล่องนี้ดูไม่เหมือนสมบัติสวรรค์ ดังนั้นมันไม่น่าจะยากที่(@NameIsNovel)จะทำลายมันด้วยกำลังดุจวัวกระทิง” เซินลั่วกล่าว
“ถ้าเจ้าต้องการจะทำลายอาคมผนึกด้วยกำลัง ก็ลองดูสิ แต่เมื่อผนึกอาคมระเบิดออก ไม่ว่า(@NameIsNovel)เจ้าจิ้งจอกน้อยจะรอดชีวิตหรือไม่นั้นยากที่(@NameIsNovel)จะบอกได้(@NameIsNovel)” หวังชิวแสยะยิ้ม
ราชันย์จิ้งจอกหมื่นปีขมวดคิ้วเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)จนปัญญาว่า(@NameIsNovel)จะตอบสนองอย่างไร
สิ่งที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ทำคือยกมือขึ้น เปลวไฟสีม่วงภูตผีก็ลุกโชนขึ้นบนปลายนิ้ว สั่นไหวเล็กน้อยแต่ไม่เปล่งความร้อนออกมา
“เพลิงกระดูกภูตม่วง มันไม่เผาเนื้อ ไม่เผาวิญญาณ มันเพียงหลอมกระดูกเท่านั้น ท่านเคยได้(@NameIsNovel)ยินชื่อมันหรือไม่?” ราชันย์จิ้งจอกหมื่นปีแสยะยิ้ม มองไปที่(@NameIsNovel)หวังชิว
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น หวังชิวก็อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะสั่นสะท้าน
ขนตาของเซินลั่วสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความกระวนกระวาย เพลิงกระดูกภูตม่วงคล้ายกับเพลิงสมาธิแท้จริงและ(@NameIsNovel)อัคคีบัวสวรรค์และ(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ไฟที่(@NameIsNovel)ไม่ธรรมดาแห่งสวรรค์และ(@NameIsNovel)ปฐพี คุณสมบัติของมันพิเศษอย่างยิ่ง
มันจะไม่เผาไหม้เนื้อและ(@NameIsNovel)วิญญาณของมนุษย์ แต่กลับจะเผากระดูกจนกระทั่งโครงกระดูกของบุคคลหนึ่งจะแหลกเป็น(@NameIsNovel)ผงละเอียด
ทิ้งให้เนื้อไม่ได้(@NameIsNovel)รับอันตรายแต่ทำให้มันอ่อนแอราวกับกองโคลน ทิ้งให้พวกเขา(@NameIsNovel)อยู่ในสภาพที่(@NameIsNovel)เลวร้ายยิ่งกว่า(@NameIsNovel)ความตาย
“ข้าจะให้เวลาเจ้าสามลมหายใจ รีบยกเลิกอาคมผนึกทันที มิเช่นนั้นเจ้าจะได้(@NameIsNovel)ลิ้มรสพลังของเพลิงกระดูกภูตม่วง” ราชันย์จิ้งจอกหมื่นปีเอ่ยอย่างเย็นชา
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนี้ เซินลั่วก็พบว่า(@NameIsNovel)มันค่อนข้างแปลกและ(@NameIsNovel)ตรวจสอบชายชราในชุดคลุมอีกครั้ง
“เจ้าเด็กน้อย เจ้ามองอะไร? เจ้าคิดว่า(@NameIsNovel)ข้าจะใจดีเหมือนพระพุทธเจ้ารึ? อย่าคิดว่า(@NameIsNovel)ข้าไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)เจ้าก็เป็น(@NameIsNovel)พวกเดียวกับพวกเขา(@NameIsNovel)” ราชันย์จิ้งจอกหมื่นปีเหลือบมองเซินลั่วอย่างเย็นชา
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนี้ หวังชิวก็แสดงความหวาดกลัวอย่างชัดเจน ร่องรอยของความลังเลฉายวาบขึ้นในดวงตา
ทว่า(@NameIsNovel) เมื่อเห็นราชันย์จิ้งจอกกำลังจะโยนเพลิงกระดูกภูตม่วงมาทางตน ใบหน้าก็พลันเปลี่ยนไปและ(@NameIsNovel)รีบขัดจังหวะอย่างรวดเร็วว่า(@NameIsNovel)
“อย่าเพิ่งรีบร้อน ท่านราชันย์จิ้งจอก ข้าจะยกเลิกอาคมผนึกเดี๋ยวนี้...เพียงแต่ผนึกนี้ไม่ธรรมดาและ(@NameIsNovel)ต้องใช้เวลาในการถอดถอน ข้าหวังว่า(@NameIsNovel)ท่านจะรออย่างอดทนสักครู่”
ทันทีที่(@NameIsNovel)ราชันย์จิ้งจอกหมื่นปีกำลังจะตอบกลับ เซินลั่วก็เข้าแทรกแซงว่า(@NameIsNovel) “อย่าเชื่อเขา(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)แค่กำลังถ่วงเวลา”
“เจ้า...” เมื่อถูกเปิดโปง หวังชิวก็โกรธจัดในทันที
ทว่า(@NameIsNovel) ก่อนที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะทันพูดจบ ไฟสีม่วงเย็นเยียบก็บินมาห่างจากเขา(@NameIsNovel)ไม่กี่จั้งแล้ว
หวังชิวเงียบไปในทันที รีบเดินไปยังกล่องไม้ ประสานอินธรรมะด้วยมือทั้งสองข้าง และ(@NameIsNovel)ยิงลำแสงปราณเต๋าจากปลายนิ้วไปยังผนึกอาคมบนกล่อง
แสงสีทองจางๆ ส่องสว่า(@NameIsNovel)งออกมาจากยันต์ที่(@NameIsNovel)ติดอยู่บนฝากล่อง ลวดลายอาคมยาวชุดหนึ่งปรากฏขึ้นเป็น(@NameIsNovel)โซ่จากกล่อง สอดประสานกันขณะที่(@NameIsNovel)พันรอบกล่องเป็น(@NameIsNovel)สิบๆ รอบ ชวนให้นึกถึงโซ่จริงๆ
หวังชิวขมวดคิ้ว พึมพำคำว่า(@NameIsNovel) ‘ถอดถอน’ และ(@NameIsNovel)โซ่ลายอาคมบนกล่องก็เริ่มถอยกลับอย่างรวดเร็ว หายไปทีละเส้น
เมื่อเหลือลวดลายอาคมเพียงหนึ่งในสาม เสียงคำรามก็ดังก้องไปทั่วลาน ร่างสูงสง่า มี(@NameIsNovel)ปีกด้านหลังและ(@NameIsNovel)ศีรษะสุนัขมี(@NameIsNovel)ร่างกายเป็น(@NameIsNovel)มนุษย์ ร่อนลงมาจากท้องฟ้า ร่อนลงอย่างแรงนอกซากปรักหักพังของลานด้านหน้า
แรงสะเทือนจากการร่อนลงของมันก่อให้เกิดลมหมุนที่(@NameIsNovel)พัดกวาดไปทั่วลานและ(@NameIsNovel)ภายในบ้าน
ร่างของราชันย์จิ้งจอกหมื่นปีซึ่งเคยยืนอยู่ในบ้าน ก็สลายไปราวกับควันเมื่อถูกลมกระโชกกะทันหันนี้พัด
หวาดกลัวกับสิ่งที่(@NameIsNovel)เห็น หวังชิวต้องการจะหยุดความพยายามของตนในทันที
ทว่า(@NameIsNovel) เซินลั่วได้(@NameIsNovel)วาบตัวมาอยู่เบื้องหลังเขา(@NameIsNovel)แล้ว กดไหล่เพื่อถ่ายทอดปราณเต๋ารูปแบบครอบงำเข้าไปในเส้นลมปราณของเขา(@NameIsNovel)
หวังชิวไม่ทันได้(@NameIsNovel)ถอนมือกลับ ก็ถูกเซินลั่วบังคับให้ต้องปลดปล่อยปราณเต๋าออกจากปลายนิ้วอย่างต่อเนื่องโดยไม่ได้(@NameIsNovel)ตั้งใจ
ส่งผลให้กระบวนการปลดผนึกถูกเร่งให้เร็วขึ้นมหาศาล จนตราผนึกหนึ่งในสามส่วนที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่บนกล่องสลายไปในพริบตา
ด้วยการยกเลิกผนึกอาคมบนกล่อง เสียงทื่อๆ ก็ดังก้องมาจากข้างใน
“ปัง!”
กล่องไม้แตกออกเอง และ(@NameIsNovel)หางจิ้งจอกสีขาวสาม หางก็พุ่งออกมาจากข้างใน เล็งตรงไปยังหวังชิวและ(@NameIsNovel)เซินลั่ว
เซินลั่วปล่อยไหล่ของหวังชิว หลบการโจมตีอย่างใจเย็นขณะที่(@NameIsNovel)เหลือบมองไปยังทิศทางของหาง
จากท่ามกลางเศษไม้ที่(@NameIsNovel)แตกกระจาย เด็กสาวที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ใบหน้าซีดเผือกลุกขึ้นยืน สวมกระโปรงสั้นสีขาว เผยให้เห็นผิวขาวผ่องเป็น(@NameIsNovel)บริเวณกว้าง หางจิ้งจอกขนาดมหึมาและ(@NameIsNovel)แข็งแรงสาม หางตั้งตรงอยู่เบื้องหลัง
เด็กสาวขบฟัน ใบหน้าของนางแผ่กลิ่นอายที่(@NameIsNovel)ดุร้าย ทว่า(@NameIsNovel) เขี้ยวแหลมคมคู่หนึ่งที่(@NameIsNovel)ยื่นออกมาเล็กน้อยจากริมฝีปาก และ(@NameIsNovel)ความงามที่(@NameIsNovel)ไร้เดียงสาแต่ป่าเถื่อนที่(@NameIsNovel)เปล่งออกมาจากร่างกายทำให้นางเป็น(@NameIsNovel)ภาพที่(@NameIsNovel)น่าจดจำ
“ข้าเพิ่งจะช่วยเจ้า อย่ากัดมือที่(@NameIsNovel)ให้อาหารเจ้าสิ” เซินลั่ววาบตัวไปด้านข้าง กล่าวอย่างจนปัญญาเล็กน้อย
----------