หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 736
ตอนที่ 736 : เซินลั่วลงมือ
ตอนที่ 736
หวังชิวซึ่งเมื่อครู่ถูกเด็กสาวในกระโปรงสั้นกระแทก ลุกขึ้นอย่างอับอาย แต่ไม่มี(@NameIsNovel)เวลาสนใจนาง กลับมองออกไปนอกลานด้วยความหวาดระแวง
ชายวัยกลางคนได้(@NameIsNovel)ล้มลงกับพื้นและ(@NameIsNovel)กำลังคลานอยู่ ไม่กล้าที่(@NameIsNovel)จะขยับ
เซินลั่วหันสายตาไปยังใจกลางลาน หลังฝุ่นจางลง เห็นว่า(@NameIsNovel)ค่ายกลตาข่ายทองคำยังคงสมบูรณ์ และ(@NameIsNovel)ผู้ที่(@NameIsNovel)ติดอยู่ข้างใน ไม่ใช่ “ราชันย์จิ้งจอกหมื่นปี” จากเมื่อครู่ แต่กลับเป็น(@NameIsNovel)สตรีงดงามในชุดยาวสีแดง
รูปร่างของนางมี(@NameIsNovel)เสน่ห์และ(@NameIsNovel)อวบอิ่ม ใบหน้ายั่วยวนและ(@NameIsNovel)ดูคล้ายจิ้งจอก แต่สีหน้ากลับเย็นชาอย่างยิ่ง
“เจ้าสองตัวนี่ช่างโง่เง่านัก! แค่ภาพลวงตาเพียงน้อยก็ยังถูกหลอกเสียได้(@NameIsNovel) — ทำประโยชน์มิได้(@NameIsNovel)สักนิด กลับสร้างความยุ่งยากเสียยิ่งกว่า(@NameIsNovel)เดิม!”
สัตว์อสูรศีรษะสุนัขร่างมนุษย์คำรามลั่น ดวงตาแดงฉานแผดจ้อง ทั้งร่างสั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว
“ไม่ ไม่ใช่ราชันย์จิ้งจอกหมื่นปี ท่านฉวนซี เช่นนั้นแผนของนายท่าน ข้า...”
“ข้าคิดว่า(@NameIsNovel) หากจับหญิงสาวที่(@NameIsNovel)มันรักไว้เป็น(@NameIsNovel)เหยื่อล่อ มันย่อมต้องปรากฏตัวแน่...
ไม่คาดเลยว่า(@NameIsNovel)จิ้งจอกเฒ่าจะหวาดกลัวต่อความตายถึงเพียงนี้ ถึงกับส่งเพียงจิ้งจอกอัคคีหกหางระดับมหาโพธิญาณมาขัดหน้าแทนตน”
ฉวนซีขมวดคิ้ว เอ่ยเสียงเย็น แววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“เสี่ยวอวี้ เจ้าเป็น(@NameIsNovel)อย่างไรบ้าง?” สตรีในกระโปรงแดงถามเสียงดัง
“พี่หลี ข้า...ข้าไม่เป็น(@NameIsNovel)ไร...” เด็กสาวตอบเสียงดังในทันที
“สัตว์ร้ายเหล่านี้ร่วมมือกับเผ่าพันธุ์อสูรเพื่อโจมตีภูเขา(@NameIsNovel)จี๋เหลยของเรา และ(@NameIsNovel)เพื่อประโยชน์สุขส่วนรวม
ราชันย์จิ้งจอกทำได้(@NameIsNovel)เพียงตั้งรับเท่านั้น ไม่ควรจะโทษท่าน” สตรีในกระโปรงแดงกล่าว น้ำเสียงของนางผ่อนคลายลงเล็กน้อย นางกล่าวต่อ
“ไม่ใช่ความผิดของราชันย์จิ้งจอก ข้าเองที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)คนสร้างปัญหาให้ทุกคน” เด็กสาวนามเสี่ยวอวี้กล่าว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสำนึกผิด
“ถึงสหายผู้บำเพ็ญที่(@NameIsNovel)อยู่ข้างใน ถึงแม้ข้าจะไม่ทราบนามของท่าน แต่หากท่านยังไม่ได้(@NameIsNovel)ยอมจำนนต่อเผ่าพันธุ์อสูร
ข้าขอร้องให้ท่านช่วยพี่สาวของข้า เผ่าพันธุ์จิ้งจอกหยกจะขอบคุณท่านอย่างแน่นอนในภายภาคหน้า” สตรีในกระโปรงแดงกล่าวกับเซินลั่ว
“แค่ช่วยพี่สาวของท่านรึ? แล้วท่านล่ะ?” เซินลั่วขมวดคิ้ว
“ค่ายกลตาข่ายทองคำนี้ข้าทำลายไม่ได้(@NameIsNovel) ข้ายอมรับความจริงแล้วว่า(@NameIsNovel)ข้าคงจะหนีไปไม่ได้(@NameIsNovel) ทั้งหมดที่(@NameIsNovel)ข้าขอจากท่านคือให้ช่วยพี่สาวของข้า” เสียงของสตรีในกระโปรงแดงดังผ่านเข้ามาอีกครั้ง
“พี่หลี...”
“หึ! วันนี้ พวกเจ้าไม่มี(@NameIsNovel)ใครได้(@NameIsNovel)ไปไหนทั้งนั้น” ฉวนซีแสยะยิ้ม
ทันทีที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)กล่าวจบ ร่างของเขา(@NameIsNovel)ก็กระโจนไปข้างหน้า ราวกับหินก้อนใหญ่ ตรงไปยังหลังคาบ้านโดยตรง
“เสียงกัมปนาทดังลั่น!”
บ้านทั้งหลังพังทลาย ฝุ่นฟุ้งไปทั่วและ(@NameIsNovel)แสงจันทร์ที่(@NameIsNovel)เลือนลางก็กระจายไปรอบๆ
เซินลั่วเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า ก่อนที่(@NameIsNovel)เด็กสาวเผ่าจิ้งจอกจะทันได้(@NameIsNovel)ตั้งตัว เขา(@NameIsNovel)ก็ได้(@NameIsNovel)คว้าเอวของนางไว้แล้ว และ(@NameIsNovel)นำนางออกจากซากปรักหักพัง วางนางไว้ที่(@NameIsNovel)ลานด้านหน้า
“อยู่ที่(@NameIsNovel)นี่และ(@NameIsNovel)อย่าขยับ”
ตามคำสั่งของเซินลั่ว เขา(@NameIsNovel)ก็บินไปยังข้างสิงโตหินใกล้กำแพงภายในลานอีกครั้ง
ด้วยการบิดข้อมือ เสาเหล็กสะกดสมุทรก็อยู่ในมือแล้ว ลมหมุนก่อตัวขึ้นรอบตัว เพลงกระบองสะท้านฟ้าถูกปลดปล่อยออกมา และ(@NameIsNovel)เงาพลองทองคำก็บรรจบกันและ(@NameIsNovel)กระแทกเข้ากับสิงโตหิน
การเคลื่อนไหวต่อเนื่องนี้ไหลลื่นราวกับสายน้ำ รวดเร็วอย่างยิ่ง
“หยุด!”
เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)ฉวนซีไม่ได้(@NameIsNovel)คาดคิดว่า(@NameIsNovel)การเคลื่อนไหวของเซินลั่วจะรวดเร็วถึงเพียงนี้ พยายามจะหยุดมันแต่ก็สายเกินไปแล้ว
ด้วยเสียง “ปัง” สิงโตหินเต็มไปด้วยแสงสีทองเจิดจ้า ระเบิดเป็น(@NameIsNovel)ชิ้นเล็กชิ้นน้อย
ด้วยการสูญเสียเสาหลักหนึ่งต้นของค่ายกลตาข่ายทองคำ แสงสีทองก็ยุ่งเหยิงและ(@NameIsNovel)ไม่สามารถก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)โครงสร้างที่(@NameIsNovel)เหนียวแน่นได้(@NameIsNovel)อีกต่อไป
สตรีในกระโปรงแดงดีใจ รีบถอนตัวออกจากลาน กลับไปยังข้างกายเด็กสาว
เซินลั่วร่อนลงบนเสาผูกม้า ยืนด้วยขาข้างเดียว พลองวางพาดอยู่บนไหล่ มองไปยังฉวนซีอย่างท้าทาย
หากเซินลั่วติดอยู่ภายในค่ายกลตาข่ายทองคำ เขา(@NameIsNovel)จะต้องใช้พละกำลังทั้งหมดเพื่อทำลายค่ายกลโดยการกวัดแกว่งเพลงกระบองสะท้านฟ้า แต่ในเมื่อเขา(@NameIsNovel)อยู่ข้างนอกค่ายกล มันก็ง่ายกว่า(@NameIsNovel)มากที่(@NameIsNovel)จะทำลายมัน
สตรีในกระโปรงแดงและ(@NameIsNovel)เสี่ยวอวี้มองไปที่(@NameIsNovel)เงาร่างของเซินลั่ว ทั้งสองเต็มไปด้วยความสงสัย แลกเปลี่ยนสายตาที่(@NameIsNovel)งุนงง
ไม่สามารถเข้าใจได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญชาวมนุษย์เช่นเขา(@NameIsNovel)ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันได้(@NameIsNovel)อย่างไร และ(@NameIsNovel)เหตุใดเขา(@NameIsNovel)จึงเข้าข้างพวกเขา(@NameIsNovel)?
“เจ้าหาที่(@NameIsNovel)ตาย...”
ฉวนซีคำรามอย่างโกรธแค้น ปีกทั้งสองข้างกระพืออย่างดุเดือด ทันใดนั้น พายุหมุนสีดำก็ห่อหุ้มเขา(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)หายไปจากสายตาทันที
เซินลั่วหรี่ตาลง กำเสาเหล็กสะกดสมุทรไว้ในมือข้างเดียว และ(@NameIsNovel)บิดตัวอย่างกะทันหัน เหวี่ยงพลองไปข้างหลังในแนวนอน
ทันทีที่(@NameIsNovel)ฉวนซีก่อตัวขึ้น เขา(@NameIsNovel)ก็เห็นพลองยาวที่(@NameIsNovel)ปกคลุมด้วยแสงสีทอง กวาดมาในทิศทางของเขา(@NameIsNovel) ในความพร่ามัว เขา(@NameIsNovel)ก็หายไปอีกครั้ง
เซินลั่วเหวี่ยงพลองไปในอากาศที่(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)งเปล่า แต่เขา(@NameIsNovel)ก็ไม่กังวล เงยหน้าขึ้นมองเหนือเขา(@NameIsNovel)
ที่(@NameIsNovel)นั่น ฉวนซีปรากฏตัว กระพือปีก มองลงมาที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel) ใบหน้าเคร่งขรึมมาก
“เจ้าสองคนโง่เง่าสร้างความยุ่งยาก เจ้าคนผู้นี้มาจากไหน?” อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะเปลี่ยนเส้นทางความโกรธไปยังหวังชิวและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ
“คนผู้นี้ซ่อนตัวเก่งเกินไป เราไม่อาจรู้ได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญเพียรจริงหรือไม่ — แท้จริงข้าอยากขับไล่เขา(@NameIsNovel)ไปตั้งแต่แรก
ทว่า(@NameIsNovel) หวังชิว กลับต้องการสร้างอสูรศพมี(@NameIsNovel)ชีวิตตัวที่(@NameIsNovel)ห้าจากร่างนั้น และ(@NameIsNovel)นั่นเองเป็น(@NameIsNovel)เหตุให้เราต้องสนใจเขา(@NameIsNovel)” ชายวัยกลางคนตอบรีบเร่ง.
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนี้ หวังชิวก็หน้าซีด แต่เขา(@NameIsNovel)ก็นึกคำอธิบายไม่ออก
“ข้าจะสะสางบัญชีกับเจ้าสองคนทีหลัง ตอนนี้ไปจับจิ้งจอกวิญญาณสองตัวนั่นมา!” ฉวนซีสั่งอย่างโกรธเคือง
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนี้ ชายวัยกลางคนก็รีบพยักหน้า ผิวของเขา(@NameIsNovel)กลายเป็น(@NameIsNovel)สีน้ำเงินดำในทันที ราวกับถูกย้อมด้วยพิษร้ายแรง เปล่งพลังปราณสีม่วงดำออกมา
พุ่งออกไป ผ่านเซินลั่วและ(@NameIsNovel)มุ่งตรงไปยังเสี่ยวอวี้และ(@NameIsNovel)สตรีอีกคน หวังชิวไม่ขยับในทันที เขา(@NameIsNovel)รู้ดีว่า(@NameIsNovel)ใครก็ตามที่(@NameIsNovel)ลงมือก่อนกับสตรีจิ้งจอกจะเป็น(@NameIsNovel)เป้าหมายแรกของ “สหายเสิน” ที่(@NameIsNovel)น่ารำคาญคนนั้น
ตามที่(@NameIsNovel)คาดไว้ ทันทีที่(@NameIsNovel)ชายวัยกลางคนวิ่งผ่านกลางลาน เซินลั่วก็ลงมือทันที พื้นใต้ร่างกระจายแสงจันทร์ และ(@NameIsNovel)หายไปจากจุดนั้น
ชั่วขณะต่อมา เขา(@NameIsNovel)ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหลังชายวัยกลางคนราวกับภูตผี ทุบพลองยาวไปยังด้านหลังศีรษะของเขา(@NameIsNovel)
“ตอนนี้แหละ!” เสียงตะโกนอย่างเคร่งขรึมดังขึ้น และ(@NameIsNovel)ฉวนซีก็ไล่ตามเขา(@NameIsNovel)ไปราวกับปลิง
คำสั่งที่(@NameIsNovel)ชายวัยกลางคนจงใจให้ หวังชิว กับอีกคนหนึ่งลงมือก่อนนั้น เพื่อสร้างการโจมตีลวงตาให้เซินลั่วหันไปรับศัตรูด้านหน้า
แล้วฉวยโอกาสตอนอีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว ใช้จังหวะที่(@NameIsNovel)พลองยังไม่ทันดึงกลับ สังหารด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว
แต่รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนริมฝีปากของเซินลั่ว — พลองยาวที่(@NameIsNovel)เหวี่ยงออกไปนั้นเป็น(@NameIsNovel)เพียงเหยื่อล่อ
พลองพลาดชายวัยกลางคนไปโดยสิ้นเชิง กวาดเป็น(@NameIsNovel)วงโค้งเหนือศีรษะ แล้ววกเข้าใส่ฉวนซีอย่างเหนือความคาดหมาย
ฉวนซีตกตะลึง รีบพุ่งหอกสีดำในมือขึ้นรับการโจมตี
เสียง แครก! ดังสะท้อนก้อง — พลังมหาศาลถาโถมจนแขนชา ร่างเสียการทรงตัว ถูกแรงปะทะซัดปลิวไปข้างหลัง
ฉวนซีรู้สึกถึงพลังอันท่วมท้นกดทับลงมา แขนของเขา(@NameIsNovel)ชาไปหมด และ(@NameIsNovel)สูญเสียการควบคุมร่างกาย บินไปข้างหลัง
เซินลั่วไม่เหลียวมองชายวัยกลางคนแม้แต่น้อย กลับวาบร่างพุ่งตามฉวนซีไปทันที
ชายวัยกลางคนรอดจากความตายอย่างฉิวเฉียด รู้ทันทีว่า(@NameIsNovel)ตนถูกใช้เป็น(@NameIsNovel)เหยื่อล่อ ถึงแม้สบถอยู่ในใจ แต่ก็ยังกัดฟันไล่ตามเสี่ยวอวี้และ(@NameIsNovel)พวกต่อไป
----------