ตอนที่ 798 : ผู้มีกรรมย่อมต้องชดใช้

เด็กสาวบนเรือเหยียบสมุทร ในตอนแรกเพียงตั้งใจจะเข้าร่วมดูความตื่นเต้น

แต่ก็คาดไม่ถึงว่า(@NameIsNovel)จะถูกสถานการณ์ไม่คาดฝันดึงเข้ามาเกี่ยวข้อง เห็นโซ่สีดำขลับ พุ่งตรงเข้าใส่นางก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก แม้แต่จะหลบหลีกก็ลืมไปสิ้น

ในขณะที่(@NameIsNovel)ทั้งเด็กสาวและ(@NameIsNovel)เรือกำลังจะถูกแทงทะลุในการโจมตีเพียงครั้งเดียว แสงสีเขียวสายหนึ่งก็พลันพุ่งมาจากทิศทางของ ภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว มาถึงตัวเด็กสาวในทันทีและ(@NameIsNovel)ยืนขวางไว้ [Source: NameIsNovel]

ภายในแสงสีเขียวเผยร่างชายหนุ่มผู้มี(@NameIsNovel)ใบหน้าธรรมดา รูปร่างผอมเพรียว เขา(@NameIsNovel)เหยียดฝ่ามือขาวราวหยกออกไปข้างหน้า ท่าทางสงบนิ่ง แต่แผ่วอำนาจ ภายในฝ่ามือมี(@NameIsNovel)รัศมี(@NameIsNovel)สีขาวเรืองรองแผ่ซ่าน

ปลายกรวยของโซ่ปีศาจกระแทกเข้ากับฝ่ามือทันที เกิดเสียง “ปัง!” ดังสะเทือน

น้ำทะเลรอบข้างปั่นป่วนเป็น(@NameIsNovel)วง คลื่นพลังสั่นสะเทือนกวาดออกไปรอบกาย อาภรณ์ของเขา(@NameIsNovel)ปลิวสะบัด ผมดำพลิ้วไปด้านหลัง

ทว่า(@NameIsNovel)ร่างกลับไม่ไหวเอนแม้แต่น้อย—ใต้เท้าเพียงมี(@NameIsNovel)ระลอกคลื่นบางเบา [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“ท่าน... อาจารย์อา... ขอบพระคุณ อาจารย์อาเว่ยชิง!”

เด็กสาวที่(@NameIsNovel)เพิ่งตั้งสติได้(@NameIsNovel)รีบเอ่ยขอบคุณอย่างตื่นตระหนก [Source: NameIsNovel]

“รีบกลับไป” เว่ยชิงกล่าวเรียบๆ โดยไม่หันกลับมามอง

"รีบกลับไป" ชายหนุ่มนามว่า(@NameIsNovel) เว่ยชิง เอ่ยโดยมิได้(@NameIsNovel)หันกลับไปมอง

ได้(@NameIsNovel)ยินคำพูด เด็กสาวก็รีบนำทางเรือไปยัง เกาะหลักของภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว จากไปราวกับกำลังหลบหนี

"มันปิดแล้ว..." พึมพำและ(@NameIsNovel)หยุดเคลื่อนไหว

เซินลั่วสังเกตเห็นความวุ่นวายที่(@NameIsNovel)นี่เมื่อครู่ บอกไป๋เสี่ยวเถียน และ(@NameIsNovel)ทั้งสองก็บินมาด้วยกัน [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

"ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือเมื่อครู่นี้ สหาย" เซินลั่วประสานหมัดคำนับเขา(@NameIsNovel) [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) "มิจำเป็น(@NameIsNovel)ต้องมี(@NameIsNovel)พิธีรีตอง ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)ท่านทั้งสองจะเป็น(@NameIsNovel)สหาย จากสำนักอื่นที่(@NameIsNovel)เข้าร่วม "การประชุมผลซิ่งเซียน" ใช่หรือไม่" เว่ยชิงโบกมือและ(@NameIsNovel)ถาม

"ถูกต้อง ข้าคือเซินลั่ว เป็น(@NameIsNovel)ตัวแทนจากสำนักหลวงต้าถัง"

"ข้าไป๋เสี่ยวเถียน ศิษย์จากวัดหัวเซิง"

เซินลั่วและ(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าวแนะนำตนเองโดยสังเขป

"ข้าคือ เว่ยชิง ในเมื่อท่านทั้งสองเป็น(@NameIsNovel)สหายที่(@NameIsNovel)มาเยือน ควรจะมี(@NameIsNovel)ศิษย์นำทาง แล้วเหตุใดท่านจึงไปยุ่งเกี่ยวกับกลไกได้(@NameIsNovel)" เว่ยชิงถามด้วยสีหน้าสงสัย

"เรื่องนี้..." เซินลั่วและ(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนสบตากันอย่างรู้ความ ยังมิรู้ว่า(@NameIsNovel)จะอธิบายอย่างไรดีในตอนนี้ [Source: NameIsNovel]

"อาจารย์เว่ย อาจารย์เว่ย..." ในขณะนั้น เสียงร้องอย่างรีบร้อนก็ดังมาจากระยะไกล

ทั้งสามคนหันศีรษะไปมองพร้อมกัน และ(@NameIsNovel)เห็นเงาร่างหนึ่งเปียกโชกราวกับลูกไก่ตกน้ำ เหยียบกระบี่บินสีฟ้า มุ่งหน้ามาหาพวกเขา(@NameIsNovel)อย่างเร่งรีบ นั่นคืออู๋หมิง

"พี่ใหญ่เซิน สหายไป๋ ข้าขออภัยอย่างยิ่ง เป็น(@NameIsNovel)ความผิดของข้าทั้งหมด ข้าประมาทไปชั่วขณะทำให้เรือเหยียบสมุทรชนเข้ากับแนวปะการัง [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

ทำให้ท่านทั้งสองไปกระตุ้นกลไกค่ายกลโดยไม่ตั้งใจ โปรดให้อภัยข้าด้วย" อู๋หมิง รีบอธิบายและ(@NameIsNovel)โค้งคำนับอย่างลึกซึ้งต่อทั้งสอง [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

เซินลั่วและ(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนยังคงสงบนิ่ง จับตาดูการแสดงนี้อย่างเย็นชา

เว่ยชิงที่(@NameIsNovel)อยู่ด้านข้างขมวดคิ้ว และ(@NameIsNovel)สามารถบอกได้(@NameIsNovel)แล้วจากปฏิกิริยาของเซินลั่วและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)บางอย่างไม่ชอบมาพากล (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

[Source: NameIsNovel] ในขณะนั้น ชายชราสวมชุดคลุมยาวสีเทา ก็บินมาจากระยะไกลและ(@NameIsNovel)ร่อนลงข้างพวกเขา(@NameIsNovel)

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] "ศิษย์น้องเว่ย ก็อยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ด้วยรึ เกิดอะไรขึ้นเมื่อครู่นี้ ทำไมค่ายกลหนวดน้ำถึงถูกเรียกใช้งาน" ชายชราทักทาย เว่ยชิงก่อนเมื่อเห็นเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)ถาม

"ผู้อาวุโสอวี่ ข้าคิดว่า(@NameIsNovel)ท่านควรปล่อยให้ อู๋หมิง เป็น(@NameIsNovel)คนอธิบาย" เว่ยชิง กล่าวตอบคำทักทายพลางเสนอแนะ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

ผู้อาวุโสอวี่เลิกคิ้ว มองไปยังอู๋หมิง และ(@NameIsNovel)หลังก็ไม่มี(@NameIsNovel)ทางเลือกอื่นนอกจากเล่าเหตุการณ์ที่(@NameIsNovel)กล่าวถึงก่อนหน้านี้ซ้ำอีกครั้ง [Source: NameIsNovel]

หลังจากฟังคำอธิบาย ผู้อาวุโสอวี่ ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวว่า(@NameIsNovel) "ในเมื่อเจ้ามิได้(@NameIsNovel)ตั้งใจให้เกิดเรื่องนี้ เราจะไม่ถือโทษในครั้งนี้ แต่เจ้ายังต้องขอโทษ สหาย ทั้งสองของเรา"

"พี่ใหญ่เซิน สหายไป๋ ข้าขออภัยอย่างจริงใจสำหรับความประมาทของข้าในครั้งนี้ ข้าหวังว่า(@NameIsNovel)ท่านจะให้อภัยข้าได้(@NameIsNovel)" อู๋หมิง โค้งคำนับทันทีที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ยินคำพูด

[Source: NameIsNovel] เซินลั่วและ(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนสบตากัน ไม่มี(@NameIsNovel)ใครพูดสิ่งใด

[Source: NameIsNovel] "ในเมื่อสหายอู๋ ขอโทษหลายครั้งแล้ว และ(@NameIsNovel)พวกเราก็มิได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บใดๆ ปล่อยผ่านไปในครั้งนี้เถิด

[Source: NameIsNovel] ข้าเชื่อว่า(@NameIsNovel)สหายอู๋ จะระมัดระวังมากขึ้นในภายภาคหน้า เพื่อมิให้ทำร้ายผู้อื่นโดยไม่ตั้งใจ" เมื่อบรรยากาศเริ่มอึดอัด เซินลั่วก็เอ่ยขึ้นในที่(@NameIsNovel)สุด

"ไม่...ไม่..." อู๋หมิง กล่าว ฟันกัดแน่น

"ในเมื่อไม่มี(@NameIsNovel)สิ่งใดอีกแล้ว เจ้ามิควรจะนำสหายของเราไปยังหุบเขา(@NameIsNovel)สบาย เพื่อลงทะเบียนและ(@NameIsNovel)จัดหาที่(@NameIsNovel)พักหรือ" ผู้อาวุโสอวี่เหลือบมอง อู๋หมิงและ(@NameIsNovel)กล่าว

"ขอรับ" อู๋หมิงตอบรับ [Source: NameIsNovel]

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) "ไม่ต้องแล้ว เจ้ากลับไปที่(@NameIsNovel)เกาะดาวได้(@NameIsNovel) ข้าจะนำสหายทั้งสองนี้ไปยังหุบเขา(@NameIsNovel)สบายด้วยตนเอง" เว่ยชิงพลันเอ่ยขึ้น

[Source: NameIsNovel] "ศิษย์น้องเว่ย ท่านเป็น(@NameIsNovel)ผู้อาวุโสของสำนัก นี่มิเหมาะสม..." ผู้อาวุโสอวี่ ลังเล

"มิจำเป็น(@NameIsNovel)ต้องรบกวน อาจารย์อาเว่ย ข้าจะนำสหายทั้งสองไปลงทะเบียนอย่างดีที่(@NameIsNovel)สุด" อู๋หมิง เหงื่อไหลท่วมตัวและ(@NameIsNovel)รีบกล่าวอย่างรวดเร็ว

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เซินลั่วและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยอ่านตอนต่อไปฟรี

[Source: NameIsNovel] "ให้เป็น(@NameIsNovel)เช่นนี้เถิดสหายทั้งสอง โปรดตามข้ามา" เว่ยชิงกล่าว พลางยกมือขึ้นกระสวยบินสีฟ้าก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

"พวกเรายินดีอย่างยิ่ง" เซินลั่วและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ขอบคุณ จากนั้นจึงขึ้นกระสวยบิน

ทั้งสามบินขึ้นสู่ท้องฟ้าทันที มุ่งหน้าไปยังเกาะหลักของภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) "ท่านคุ้นเคยกับอู๋หมิง ผู้นั้นหรือไม่" หลังจากบินไปหนึ่งร้อยฉื่อ เว่ยชิงก็ถามขึ้นทันที

[Source: NameIsNovel] เซินลั่วครุ่นคิดเล็กน้อย เห็นว่า(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)เหตุผลที่(@NameIsNovel)จะต้องปิดบัง จึงกล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า(@NameIsNovel) "พวกเราเคยพบกันในบริเวณฉางอัน และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความขัดแย้งกันเล็กน้อย"

"ดังนั้น เขา(@NameIsNovel)จงใจทำให้เรื่องยุ่งยากในครั้งนี้ใช่หรือไม่" เว่ยชิงถาม

[Source: NameIsNovel] "เรื่องนี้..." เผชิญหน้ากับการถามที่(@NameIsNovel)ตรงไปตรงมาเช่นนี้ เซินลั่วก็พูดไม่ออกเล็กน้อย

พรสวรรค์ของอู๋หมิงมิได้(@NameIsNovel)โดดเด่นนัก ทว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เกิดในตระกูลใหญ่ มี(@NameIsNovel)ชื่อเสียงและ(@NameIsNovel)อิทธิพลไม่น้อย อีกทั้งยังมี(@NameIsNovel)สายสัมพันธ์อยู่ในสำนักภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

ธรรมชาติที่(@NameIsNovel)คับแคบและ(@NameIsNovel)ถืออัตตา หากมิได้(@NameIsNovel)ขัดเกลาให้ดี อาจก่อปัญหาในภายหน้าได้(@NameIsNovel)ไม่มากก็น้อย [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

วันข้างหน้าทางที่(@NameIsNovel)ดีที่(@NameIsNovel)สุดคือท่านควรรักษาระยะห่าง" เว่ยชิง ดูเหมือนจะได้(@NameIsNovel)รับคำตอบแล้วและ(@NameIsNovel)กล่าวต่อ

"ขอบคุณสำหรับคำแนะนำ ผู้อาวุโส" เซินลั่วรับรู้ถึงเจตนาที่(@NameIsNovel)ดีของ เว่ยชิงและ(@NameIsNovel)ตอบรับ

[Source: NameIsNovel] "เรียกข้าว่า(@NameIsNovel)สหายก็พอ พวกเราน่าจะอายุพอๆกัน" เว่ยชิงกล่าว

"สหาย... ผู้อาวุโสอวี่ เพิ่งจะเรียกท่านว่า(@NameIsNovel)ศิษย์พี่มิใช่หรือ" เซินลั่วถามด้วยความสงสัย [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

"ข้าเป็น(@NameIsNovel)หนึ่งในผู้อาวุโส อาวุโสของสำนักท่าหนึ่งได้(@NameIsNovel)รับข้าเป็น(@NameIsNovel)ศิษย์ที่(@NameIsNovel)ปิดด่าน ส่งผลให้สถานะของข้าสูงขึ้นอย่างมาก (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ในเมื่อท่านมิใช่ศิษย์ของภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว ท่านก็ไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องกังวลเกี่ยวกับรายละเอียดเหล่านี้" เว่ยชิงอธิบาย

ขณะที่(@NameIsNovel)พูดทั้งสามก็ร่อนลงบนพื้นดินอาคารต่างๆ ถูกสร้างขึ้นตามแนวชายฝั่ง ยิ่งเข้าใกล้ภูเขา(@NameIsNovel)กลางของเกาะมากเท่าใด บ้านเรือนก็ยิ่งหนาแน่นมากขึ้นเท่านั้น

ทว่า(@NameIsNovel)เว่ยชิง ดูเหมือนจะมิได้(@NameIsNovel)ตั้งใจร่อนลง ณ จุดนี้ แต่กลับควบคุมกระสวยบินมุ่งหน้าไปยังพื้นที่(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel) ในที่(@NameIsNovel)สุดก็ร่อนลงที่(@NameIsNovel)ทางเข้าหุบเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เกิดจากสันเขา(@NameIsNovel)คู่

บนผนังหินที่(@NameIsNovel)ยื่นออกมาของหุบเขา(@NameIsNovel) มี(@NameIsNovel)อักษรสามตัวสลักไว้ด้วยลายมือเรียบสง่า — “หุบเขา(@NameIsNovel)สบาย”

“ศิษย์จากสำนักต่างๆ ที่(@NameIsNovel)เข้าร่วมการประชุมผลซิ่งเซียน จะพักที่(@NameIsNovel)นี่ชั่วคราว” เว่ยชิงเอ่ยเรียบ “เชิญตามข้าไปลงทะเบียนที่(@NameIsNovel)ศาลาธุรการในหุบเขา(@NameIsNovel) จากนั้นพวกท่านจะเลือกที่(@NameIsNovel)พักได้(@NameIsNovel)ตามสะดวก”

“ขอบคุณ” เซินลั่วกับไป๋เสี่ยวเถียนค้อมศีรษะกล่าวขอบคุณพร้อมกัน [Source: NameIsNovel]

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ทั้งสามเดินตามทางหินสีฟ้าที่(@NameIsNovel)ทอดลึกเข้าไปในหุบเขา(@NameIsNovel) ระหว่า(@NameIsNovel)งทางพบผู้คนมากมายกำลังทำงานเล็กน้อยอยู่ตามสองข้างทาง

เมื่อเหล่าศิษย์เหล่านั้นเห็นเว่ยชิง ต่างแสดงสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย แต่แทนที่(@NameIsNovel)จะหวาดกลัว กลับทักทายเขา(@NameIsNovel)อย่างอบอุ่น เสียง “อาจารย์เซียนเว่ย” ดังขึ้นทีละคนไม่ขาดสาย

เว่ยชิงตอบรับทุกคนอย่างสุภาพ ไม่เร่งร้อน ไม่เย็นชา ดูเป็น(@NameIsNovel)ธรรมชาติราวกับสายลมในหุบเขา(@NameIsNovel)

ภาพนั้นทำให้เซินลั่วกับไป๋เสี่ยวเถียนอดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้(@NameIsNovel) — เขา(@NameIsNovel)ผู้นี้ แม้จะมี(@NameIsNovel)พลังอำนาจลึกล้ำ แต่กลับไม่สร้างช่องว่า(@NameIsNovel)งระหว่า(@NameIsNovel)งตนกับผู้คนเลยจริงๆ

--------------