หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 797
ตอนที่ 797 : กลไก
ตอนที่ 797
"เซินลั่ว ข้าแนะนำว่า(@NameIsNovel)พวกเราควรจะหยุดบังคับบัญชาเรือแตกๆ ลำนี้ การควบคุมคลื่นน้ำเพื่อผลักพวกเราไปข้างหน้าจะเป็น(@NameIsNovel)ทางเลือกที่(@NameIsNovel)ปลอดภัยกว่า(@NameIsNovel)" ไป๋เสี่ยวเถียนหยอกล้อ
"ความคิดดี" เซินลั่วตอบหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
เขา(@NameIsNovel)นั่งลงขัดสมาธิ บำเพ็ญเพียรเคล็ดวิชาบำเพ็ญไร้นามอย่างเงียบๆ และ(@NameIsNovel)ยื่นมือลงไปในน้ำทะเลเพื่อควบคุมคลื่นรอบๆ เรือ
ขณะที่(@NameIsNovel)ปราณเต๋าไหลลงไปในน้ำ เสียงฉ่าก็เริ่มดังขึ้นนอกเรือเหยียบสมุทร เมื่อถูกคลื่นน้ำผลักดันไปข้างหน้า เรือก็พุ่งไปข้างหน้า
ด้วยสมาธิทั้งหมด เซินลั่วชี้นำคลื่นอย่างคล่องแคล่วในขณะที่(@NameIsNovel)สำรวจภูมิประเทศใต้น้ำเพื่อหาแนวปะการังใดๆ ไปพร้อมกัน รับประกันการเดินทางที่(@NameIsNovel)ราบรื่น
เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)รู้ทิศทางแน่นอนนัก อาศัยเพียงการคาดคะเนจากลมและ(@NameIsNovel)คลื่น เพื่อนำทางไปยังเกาะหลักแห่งภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว
ทว่า(@NameIsNovel)ท่ามกลางม่านหมอกทะเลไม่ไกลนัก เงาร่างหนึ่งกำลังซุ่มอยู่ — อู๋หมิงนั่นเอง เครื่องรางสีเขียวเรืองแสงอยู่บนหน้าผาก ดวงตาเปล่งประกายทองอ่อน แสงนั้นช่วยให้มองทะลุหมอกขาวที่(@NameIsNovel)บดบังทุกสิ่งได้(@NameIsNovel)ราวไม่มี(@NameIsNovel)อยู่จริง
เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วกับสหายยังคงหลุดพ้นจากกับดักหมอกและ(@NameIsNovel)กำลังหาทางออกได้(@NameIsNovel)สำเร็จ มุมปากของอู๋หมิงก็ยกขึ้นเป็น(@NameIsNovel)รอยยิ้มเย็นชา เท้าแตะผิวน้ำเบาๆ คลื่นเล็กกระเพื่อม ก่อนร่างจะทะยานตามไปอย่างเงียบงัน
ครึ่งชั่วขณะผ่านไป — หลังต้องหยุดชะงักและ(@NameIsNovel)ปรับทิศทางหลายครั้ง ในที่(@NameIsNovel)สุด เซินลั่วก็มองเห็นแสงสว่า(@NameIsNovel)งรำไรเบื้องหน้า ขอบเขตของทะเลหมอกค่อยๆ จางหาย เขา(@NameIsNovel)กำลังจะหลุดพ้นจากดินแดนลวงตาแห่งนี้เสียที...
และ(@NameIsNovel)สามารถมองเห็นเค้าโครงที่(@NameIsNovel)สง่างามของยอดเขา(@NameIsNovel)ยักษ์ในระยะไกลได้(@NameIsNovel)อย่างเลือนราง
“อืม... ดูท่าพวกเราจะโชคดีไม่น้อย เหมือนจะออกมาจากทะเลหมอกได้(@NameIsNovel)แล้วนะ” ไป๋เสี่ยวเถียนเอ่ยขึ้นพลางยืนอยู่หัวเรือ พัดพับในมือสะบัดกางอย่างสง่างาม
ก่อนโบกเบาๆ ด้วยท่วงทีผู้ดีมี(@NameIsNovel)ชั้นเชิง ราวกับมิได้(@NameIsNovel)อยู่กลางทะเลอันตราย
ส่วนเซินลั่วนั้นยืนคุมทิศทางอยู่ด้านหลัง ดูคล้ายคนพายเรือรับใช้มากกว่า(@NameIsNovel)สหายร่วมเดินทางเสียอีก
“ท่านช่วยขยับมือบ้างจะดีไม่น้อย—” คำพูดยังไม่ทันขาดจากริมฝีปาก สีหน้าของเซินลั่วก็พลันเปลี่ยนทันที
ลำเรือเหยียบสมุทรใต้เท้าเริ่มสั่นสะเทือน แล้วแสงสว่า(@NameIsNovel)งพลันแผ่พุ่งออกมารอบลำเรือ ก่อนจะทะยานพรวดไปข้างหน้าอย่างควบคุมมิได้(@NameIsNovel) ราวกับถูกพลังบางสิ่งฉุดลาก
ในจังหวะฉับพลันนั้น เซินลั่วคว้าข้อมือของไป๋เสี่ยวเถียนไว้แน่น กระตุกร่างขึ้นสู่กระบี่บินที่(@NameIsNovel)ลอยอยู่เหนือหัวทันที
ยังไม่ทันทะยานสูง ลำเรือเบื้องล่างก็พุ่งกระแทกเข้ากับแนวปะการังสีดำขนาดใหญ่
เสียงระเบิดดังสนั่น “ครืน!” เศษซากแตกกระจายปลิวเกลื่อน น้ำทะเลพวยพุ่งขึ้นสูงราวกับพายุโหมกระหน่ำ
"เกิดอะไรขึ้น" ไป๋เสี่ยวเถียนถาม คิ้วของเขา(@NameIsNovel)ขมวดมุ่น
"หากนี่เป็น(@NameIsNovel)เพียงการแสดงพลัง ข้าต้องบอกว่า(@NameIsNovel)มันค่อนข้างเกินไป" เซินลั่วตอบพร้อมกับหน้าบึ้ง เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)โกรธ
ทันทีที่(@NameIsNovel)พูดจบ เสียงฉ่าก็เริ่มดังก้องจากน้ำเบื้องล่าง วังวนขนาดใหญ่ เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณสิบกว่า(@NameIsNovel)จั้ง เริ่มก่อตัวขึ้น เผยให้เห็นเงาขนาดมหึมาที่(@NameIsNovel)ค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากใจกลางของมัน
"ไปกันเถอะ"
โดยไม่ลังเล เซินลั่วคว้าตัวไป๋เสี่ยวเถียนและ(@NameIsNovel)พุ่งไปยังนอกพื้นที่(@NameIsNovel)ทะเลที่(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยหมอก
ทันทีที่(@NameIsNovel)ทั้งคู่จากไป เสียงหวีดหวิวแหลมสูงพลันดังลั่นจากเบื้องหลัง วังวนกลางทะเลแตกกระจายออกพร้อมเสียง ครืน!
โซ่เหล็กสีดำหนากว่า(@NameIsNovel)ทศพุ่งพรวดขึ้นจากคลื่นราวหนวดปลาหมึกยักษ์ เหล็กเย็นเยียบแผ่ไอปีศาจ มุ่งตรงเข้าหาพวกเขา(@NameIsNovel)ในชั่วพริบตา
เซินลั่วเหลือบตามองอย่างเฉียบคม เห็นข้อต่อแต่ละปล้องหนาเท่าชามใหญ่ แกะสลักด้วยอักขระเวทซับซ้อน ปลายโซ่แต่ละเส้นประดับกรวยแหลมเปล่งแสงดำสลัว รัศมี(@NameIsNovel)นั้นเยียบเย็นจนรู้สึกถึงกระดูก
“ติดอยู่ในค่ายกล...” เขา(@NameIsNovel)พึมพำ คิ้วขมวดแน่น แล้วรีบส่งเสียงสั้นๆ ไปยังไป๋เสี่ยวเถียน ก่อนทั้งคู่จะแยกร่างออกจากกันในทันที
โซ่เหล็กตอบสนองราวสิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิต — เมื่อเห็นเป้าหมายแยกออก ก็แบ่งเส้นทางตามเช่นกัน สองกระแสพุ่งเข้าหาแต่ละฝ่ายอย่างรวดเร็ว
เซินลั่วไม่คิดต่อกรตรงๆ ใช้ วิชาเยื้องย่างจันทรา เคลื่อนร่างราวเงาแสงเดือน พลิ้วหลบการโจมตีของโซ่ที่(@NameIsNovel)พุ่งเข้ามาด้วยท่วงท่าอ่อนช้อยแต่แม่นยำ
ทว่า(@NameIsNovel)ทันใดที่(@NameIsNovel)คลื่นพลังผ่อนลง เสียงลมกระแทกดังขึ้นจากด้านหลัง — โซ่สามเส้นที่(@NameIsNovel)เพิ่งหลบพ้นกลับพลิกตัวกลับราวมี(@NameIsNovel)สติ เล็งตรงมายังหัวใจของเขา(@NameIsNovel)อีกครั้ง!
โดยไม่ต้องหันกลับ เซินลั่วสะบัดมือทำท่าชี้เคล็ด ปราณทองคำพุ่งทะลัก แสงสีทองระเบิดขึ้นจากเบื้องหลังราวดวงอาทิตย์อัสดง ผลึกมังกรทองคำ ปรากฏขึ้นในชั่วเสี้ยวลมหายใจ
กลายเป็น(@NameIsNovel)สว่า(@NameIsNovel)นสั้นรูปเขา(@NameIsNovel)มังกรทะยานขึ้นฟ้า กระแทกเข้ากับโซ่สีดำอย่างแรง เสียงปะทะดังสะเทือน
เคร้ง! เคร้ง! โซ่ทั้งสามเส้นปลิวกระเด็นแตกเป็น(@NameIsNovel)ประกายไฟพร่างพราวกลางอากาศ
คลื่นกระแทกขนาดมหึมาแผ่ออกมาจากการปะทะ ทำให้เซินลั่วตกใจ กระบวนค่ายกลทรงพลังกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)คาดไว้มาก
"ไป๋เสี่ยวเถียน เรามิสามารถเอาชนะกระบวนค่ายกลนี้ได้(@NameIsNovel)ด้วยตัวเราเอง" เซินลั่วตะโกนขณะถอยหนี กล่าวต่อว่า(@NameIsNovel) "ไปที่(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวกันเถอะ ผู้อาวุโสที่(@NameIsNovel)นั่นคงจะไม่นิ่งดูดาย"
ไป๋เสี่ยวเถียนตอบรับด้วยเสียงฮึ่ม เข้าร่วมกับเซินลั่วขณะที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)เร่งความเร็วไปยังภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว
ทว่า(@NameIsNovel)ยิ่งรีบร้อนถอยหนีเท่าใด โซ่เบื้องหลังก็ยิ่งไล่ตามเร็วขึ้นเท่านั้น ทันทีที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)ข้ามเขตแดนของหมอกไป โซ่เจ็ดหรือแปดเส้นก็ไล่ตามทันแล้ว
เซินลั่วดึงพลังทั้งหมดจากเคล็ดวิชาบำเพ็ญไร้นาม และ(@NameIsNovel)แทงมือลงไปด้านล่าง สร้างลมกระโชกแรงในทะเลเบื้องล่าง
ขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ดึงมือขึ้น คลื่นขนาดใหญ่ก็สร้างมังกรน้ำมหึมาที่(@NameIsNovel)ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ปะทะเข้ากับโซ่สีดำและ(@NameIsNovel)กระจายน้ำไปทั่วทุกแห่ง เปล่งเสียงดังกึกก้องจนหูดับ
ภาพอันน่าตื่นตานี้ดึงดูดเหล่าศิษย์แห่งภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวให้หลั่งไหลมามุงดู
บางคนโบยบินจากเกาะหลักขึ้นสู่ท้องฟ้าเพื่อมองจากเบื้องบน บ้างพายเรือเข้ามาใกล้ในรัศมี(@NameIsNovel)ร้อยจั้ง ส่วนอีกหลายคนยืนแน่นอยู่ริมฝั่ง จ้องเหตุการณ์จากระยะไกลด้วยความตื่นตะลึง
ไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดล่วงรู้ว่า(@NameIsNovel)เกิดสิ่งใดขึ้น — เหตุใดชายทั้งสองจึงไปกระตุ้นกระบวนค่ายกลใต้น้ำเข้าได้(@NameIsNovel)
หลังเซินลั่วสลายการโจมตีของโซ่สีดำ เขา(@NameIsNovel)ยังเร่งเหินเคียงไป๋เสี่ยวเถียนมุ่งสู่เกาะหลัก โดยไม่รู้เลยว่า(@NameIsNovel)ใต้ผิวน้ำเบื้องล่าง เงาดำมหึมากำลังคืบคลานติดตามอย่างเงียบงัน เคลื่อนไหวรวดเร็วกว่า(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)หลายเท่า
“ตูม!”
เสียงระเบิดทึบกึกก้องจากก้นทะเล คลื่นยักษ์สูงหลายสิบจั้งกระโจนขึ้นราวกำแพงน้ำ
โซ่เหล็กดำหลายร้อยเส้นพุ่งทะลุจากส่วนลึกราวหางนกยูงที่(@NameIsNovel)กางออก ก่อนวกกลับมาเล็งตรงใส่เซินลั่วกับไป๋เสี่ยวเถียนอีกครั้ง
ทั้งสองสบตากัน สีหน้ากลับเคร่งขรึมในบัดดล
ทันใดนั้น สมบัติทั้งคู่ก็ถูกปลุกพร้อมกัน — เซินลั่วเรียกสว่า(@NameIsNovel)นสั้นเขา(@NameIsNovel)มังกร ส่วนไป๋เสี่ยวเถียนชูคทาปราบปีศาจ แสงจากอักขระเวทสลับสีสาดประกายจนแทบลืมตาไม่ขึ้น
"ไปกันเถอะ" ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าว อาบด้วยชั้นแสงสีทองราวกับปกคลุมด้วยทองคำเหลวในขณะที่(@NameIsNovel)เซินลั่วซึ่งใช้สว่า(@NameIsNovel)นสั้นเขา(@NameIsNovel)มังกร สร้างหัวมังกรมายาขนาดมหึมาขึ้นรอบตัวและ(@NameIsNovel)พุ่งเข้าใส่โซ่สีดำที่(@NameIsNovel)เข้ามา
เสียงคำรามของมังกรดูเหมือนจะดังขึ้นขณะที่(@NameIsNovel)โซ่สีดำกระแทกเข้ากับเงาของมังกรทอง ถูกผลักกลับ และ(@NameIsNovel)ตกลงไปในทุกทิศทุกทาง
โซ่เส้นหนึ่งกระแทกเข้ากับปลายสว่า(@NameIsNovel)นสั้นเขา(@NameIsNovel)มังกร ทำให้เกิดการระเบิดสีทอง โซ่ถูกเหวี่ยงออกไปร้อยจั้ง พุ่งด้วยความเร็วสูงไปยังเรือเหยียบสมุทร
เรือนั้นมี(@NameIsNovel)เด็กสาวที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)แววรุ่งในระดับอิงปราณขั้นต้นโดยสารอยู่
--------------