หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 803
ตอนที่ 803 : เจ้าเด็กซุกซน
ตอนที่ 803
รอยยิ้มปรากฏบนริมฝีปากของเซินลั่ว และ(@NameIsNovel)ด้วยการเคลื่อนไหวที่(@NameIsNovel)รวดเร็ว ก็ไปอยู่ด้านหลังเงาดำทันที ยื่นฝ่ามือออกไปพยายามจะคว้าด้านหลังของเงา
ทว่า(@NameIsNovel)ขณะที่(@NameIsNovel)มือกำลังจะสัมผัสเงาดำ ร่างกายของมันก็พลันหดตัวลง แปลงจากขนาดเท่าแตงโมเป็น(@NameIsNovel)ขนาดเท่ากำปั้น
ในพริบตาที่(@NameIsNovel)หลบฝ่ามือของเซินลั่ว เงาดำก็พุ่งขนาดขึ้นอีกครั้งและ(@NameIsNovel)ทะยานไปข้างหน้า พุ่งเป็น(@NameIsNovel)เส้นตรงสามฉื่อ ก่อนที่(@NameIsNovel)วงแหวนแสงจะส่องสว่า(@NameIsNovel)งขึ้นรอบตัว ในพริบตาก็หายไปจากสายตาของเซินลั่ว
เซินลั่วประหลาดใจที่(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel)ในขณะที่(@NameIsNovel)ร่างของมันหายไป ก็มิอาจรับรู้ความผันผวนของกลิ่นอายใดๆ ได้(@NameIsNovel)อีก
แต่ก่อนที่(@NameIsNovel)จะหาคำตอบได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)เกิดอะไรขึ้น เสียงคำรามอันกะทันหันก็ดังมาจากด้านบน จากนั้นพลังอันมหาศาลก็ดิ่งลงมาจากท้องฟ้าทุบพื้นแตกออก
เซินลั่วกระโดดถอยหลังทันเวลาเพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตีแต่ถูกคลื่นกระแทก ที่(@NameIsNovel)เกิดขึ้นซัดเข้าให้หน้าอกรู้สึกหนักอึ้ง และ(@NameIsNovel)แรงสะท้อนทำให้ร่างของเขา(@NameIsNovel)พุ่งออกจากพื้นดิน
ขณะที่(@NameIsNovel)ทะลุออกมาจากดิน แสงเย็นวาบหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ดาบยาวเก้าห่วงหวีดหวิวเข้าหา ฟันในแนวราบไปยังดวงตา
เซินลั่วตกใจ แต่ก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว แสงจันทร์ตกลงใต้ฝ่าเท้า และ(@NameIsNovel)ร่างของกะพริบทำให้เกิดชุดภาพติดตา พร่ามัวในแสงจันทร์ ขณะที่(@NameIsNovel)หลบการโจมตีไปได้(@NameIsNovel)อย่างหวุดหวิด
หลังจากหลบการโจมตี เซินลั่วมิกล้าลังเล ถอยหลังอย่างรวดเร็ว สำรวจสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างระมัดระวัง
จากนั้นก็เห็นร่างสูงตระหง่านเกือบสิบฉื่อ ยืนอยู่ประมาณสามสิบฉื่อเบื้องหน้า
"โว้ย! ขโมยที่(@NameIsNovel)กล้าหาญผู้ใดบังอาจบุกรุกเข้ามาในป่าไผ่ม่วง" สิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิตนั้นจ้องมองเซินลั่ว ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความโกรธขณะที่(@NameIsNovel)คำราม
"ผู้อาวุโส โปรดระงับความโกรธ ข้ามิใช่ขโมยที่(@NameIsNovel)บุกรุกโดยไม่มี(@NameIsNovel)สาเหตุ ข้าเพียงแต่กำลังไล่ตามปีศาจตนหนึ่งและ(@NameIsNovel)บังเอิญเข้ามาที่(@NameIsNovel)นี่... สิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิตนั้นได้(@NameIsNovel)บุกรุกเข้าไปแล้ว..." เซินลั่วทรงตัวและ(@NameIsNovel)โบกมืออย่างรวดเร็วขณะที่(@NameIsNovel)พูด
"เหลวไหล! ข้าเฝ้าที่(@NameIsNovel)นี่ และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)กระบวนอาคมเป็น(@NameIsNovel)เขตป้องกัน หากมี(@NameIsNovel)ปีศาจจริงๆ ข้าจะพลาดสังเกตได้(@NameIsNovel)อย่างไร" ได้(@NameIsNovel)ยินดังนี้ ปีศาจหมี(@NameIsNovel)ดำก็โกรธจัด เตรียมพร้อมที่(@NameIsNovel)จะโจมตีอีกครั้ง
"ปีศาจ ตนนั้นเชี่ยวชาญในการซ่อนร่องรอย มันหลบหนีโดยการมุดทะลุพื้นดินมาที่(@NameIsNovel)นี่ตลอดทาง และ(@NameIsNovel)ผ่านกระบวนอาคมเข้าไปโดยตรงมันเข้าไปข้างในแล้วจริงๆ"
เซินลั่วกล่าวด้วยสีหน้าเร่งรีบ มองผ่านปีศาจหมี(@NameIsNovel)ดำและ(@NameIsNovel)อธิบายอย่างรวดเร็ว
มองด้านหลังปีศาจ เห็นป่าไผ่ม่วงหนาทึบถูกปกคลุมด้วยม่านหมอก ทำให้มิอาจมองเห็นสถานการณ์ภายในได้(@NameIsNovel)
"อวดดี! ยังคิดจะสอดแนมอีกหรือ ขี้ขลาดจริง!" ปีศาจหมี(@NameIsNovel)ดำ พลันคำราม แกว่งดาบยาวในมือลงมาที่(@NameIsNovel)เซินลั่ว
รู้ว่า(@NameIsNovel)ตนมิใช่คู่ต่อสู้ เซินลั่วจึงไม่ต้องการต่อกรและ(@NameIsNovel)ยังคงถอยร่น
ในขณะนั้น เสียงที่(@NameIsNovel)น่าฟังก็พลันดังมาจากภายในป่าไผ่ม่วง "ผู้อาวุโสพิทักษ์ โปรดหยุดการโจมตี..."
ได้(@NameIsNovel)ยินเสียง ปีศาจหมี(@NameIsNovel)ดำ ก็หยุดการเคลื่อนไหว และ(@NameIsNovel)หยุดลงจริงๆ
"สหาย ผู้นั้นมิได้(@NameIsNovel)โกหก ปีศาจตนหนึ่งบุกรุกเข้ามาในป่าไผ่ม่วงจริงๆ เมื่อครู่นี้ข้าต้องการจับมัน แต่มันใช้เคล็ดวิชาหลบหนีหนีไปแล้ว" ร่างหนึ่งก็เดินออกมาจากป่าอย่างช้าๆ
เซินลั่วหันไปมองตามทิศทางของเสียง สีหน้าก็พลันแข็งค้าง และ(@NameIsNovel)ยืนอยู่ที่(@NameIsNovel)นั่นด้วยความตกตะลึง
นางสวมชุดสีเหลืองห่าน ผิวขาวกว่า(@NameIsNovel)หิมะ ดวงตาดำขลับราวหมึก จมูกเล็กๆ โด่งเล็กน้อยและ(@NameIsNovel)ริมฝีปากสีทับทิมราวหยก
ใบหน้าอันน่ารักมี(@NameIsNovel)คิ้วที่(@NameIsNovel)บางและ(@NameIsNovel)เข้ากันอย่างเหมาะสม ร่องรอยความเป็น(@NameIsNovel)เด็กหายไปหมดสิ้นดูมี(@NameIsNovel)เสน่ห์อย่างยิ่ง
ทว่า(@NameIsNovel)นางมิใช่คนแปลกหน้า แต่นางคือคู่หมั้นของตนเอง เนี่ยไฉจู
"เจ้าเห็นชัดเจนหรือไม่ว่า(@NameIsNovel)สิ่งนั้นคืออะไร ที่(@NameIsNovel)ผ่านเขตป้องกันด้านนอกป่าไผ่ม่วง เข้ามาอย่างเงียบๆ" ได้(@NameIsNovel)ยินดังนี้ปีศาจหมี(@NameIsNovel)ดำก็ถามทันที
"ดูเหมือนจะเป็น(@NameIsNovel)ภูตวิญญาณชนิดหนึ่ง แม้ว่า(@NameIsNovel)จะพกพาปราณปีศาจจางๆ มาด้วย ดังนั้นมันจึงยังอยู่ในกระบวนการกลายเป็น(@NameIsNovel)ปีศาจ" เนี่ยไฉจูตอบ ดวงตาของนางมิเคยละไปจากเซินลั่ว
"เจ้า...เจ้าเด็กซุกซน เจ้าจ้องมองอย่างตั้งใจทำไม" ปีศาจหมี(@NameIsNovel)ดำ ตั้งใจจะถามเซินลั่ว แต่หันศีรษะกลับไปพบว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)กำลังจ้องมองเนี่ยไฉจู อย่างโง่เขลา
เซินลั่วไม่ได้(@NameIsNovel)ยินคำถามแม้แต่คำเดียวของปีศาจหมี(@NameIsNovel)ดำ
"เจ้าขโมย เจ้านึกว่า(@NameIsNovel)คุณหนูเนี่ยเป็น(@NameIsNovel)ลูกสะใภ้ของเจ้าหรือไง จ้องไม่หยุดเลยใช่ไหม" ปีศาจหมี(@NameIsNovel)ดำพลันรู้สึกไม่พอใจ พึมพำคำว่า(@NameIsNovel) "เจ้าเด็กซุกซน" ในใจและ(@NameIsNovel)เพิ่มเสียงขณะที่(@NameIsNovel)ตะโกน
หลังจากเสียงตะโกนนี้ เซินลั่วจึงกลับมามี(@NameIsNovel)สติ และ(@NameIsNovel)เกือบจะในเวลาเดียวกัน ก็แลกเปลี่ยนรอยยิ้มกับเนี่ยไฉจู
"คุณหนูเนี่ย ท่านยังอยู่ในปิดด่านบำเพ็ญมิใช่หรือ ท่านออกมาเองได้(@NameIsNovel)อย่างไร ท่านไม่กลัวถูกอาจารย์ของท่านลงโทษหรือ" ปีศาจหมี(@NameIsNovel)ดำ ซึ่งไม่รู้ถึงการปฏิสัมพันธ์ที่(@NameIsNovel)แปลกประหลาดของพวกเขา(@NameIsNovel)ทั้งสองถาม
"ท่านเทพพิทักษ์ แท้จริงแล้วข้าสิ้นสุดการปิดด่านในเย็นวันนี้ ข้าไม่สามารถผ่านคอขวดนั้นไปได้(@NameIsNovel) จึงตัดสินใจทำตามคำแนะนำของอาจารย์และ(@NameIsNovel)พักไว้ก่อนชั่วระยะเวลาหนึ่ง" เนี่ยไฉจูกล่าว
"พรสวรรค์ของท่านดีที่(@NameIsNovel)สุดเท่าที่(@NameIsNovel)ข้าเคยเห็นในเผ่าพันธุ์มนุษย์ ตลอดหลายปีที่(@NameIsNovel)ผ่านมาแม้แต่เว่ยชิง ก็ยังด้อยกว่า(@NameIsNovel)ท่านเล็กน้อย
ท่านมาอยู่ที่(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว กี่ปีแล้ว ตอนนี้ก็มาถึงระดับก่อกำเนิดขั้นสูงสุดแล้ว ใกล้จะถึงระดับมหาโพธิญาณแล้ว
แต่ข้าจะบอกความจริงกับท่าน การก้าวหน้าในการบำเพ็ญเร็วเกินไปมิใช่สิ่งที่(@NameIsNovel)ดีทั้งหมด
เหตุผลที่(@NameIsNovel)คอขวด ในปัจจุบันของท่านดูเหมือนจะทะลุไม่ได้(@NameIsNovel) ก็เกี่ยวข้องกับการบำเพ็ญที่(@NameIsNovel)ราบรื่นเกินไปก่อนหน้านี้" ปีศาจหมี(@NameIsNovel)ดำ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูด
"เรื่องนี้...อาจารย์ ก็เคยกล่าวกับข้าเช่นกัน" เนี่ยไฉจูลังเลเล็กน้อย
"ฮ่าๆ... การพูดคุยก็มิได้(@NameIsNovel)ทำให้เกิดความแตกต่างอะไร ตอนนี้ใครบนภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวจะไม่รู้จักท่านในฉายา "สหายผู้ศรัทธา"
ตลอดหลายปีที่(@NameIsNovel)ผ่านมา ท่านก็วนเวียนอยู่แต่กับการปิดด่านบำเพ็ญเท่านั้น" ปีศาจหมี(@NameIsNovel)ดำกล่าวพร้อมเสียงหัวเราะ
"ท่านผู้พิทักษ์ โปรดหยุดล้อเล่นกับข้าได้(@NameIsNovel)แล้ว โปรดช่วยตรวจสอบกระบวนค่ายกลป้องกันในป่าไผ่ม่วง ว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความผิดปกติใดๆ หรือไม่" แก้มของเนี่ยไฉจู แดงเล็กน้อยขณะที่(@NameIsNovel)รีบกล่าว
"ได้(@NameIsNovel) ได้(@NameIsNovel) ได้(@NameIsNovel) ข้าเกือบจะลืมเรื่องสำคัญที่(@NameIsNovel)อยู่ในมือไปเสียแล้ว" ปีศาจหมี(@NameIsNovel)ดำกล่าว พยักหน้าซ้ำๆ
ทันทีที่(@NameIsNovel)หันหลังไป เขา(@NameIsNovel)ก็สังเกตเห็นเซินลั่วยังคงยืนอยู่ที่(@NameIsNovel)เดิม และ(@NameIsNovel)อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะส่งเสียง 'หึ' "นี่คือเขตหวงห้าม ของภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวเจ้ายังอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ทำไมเจ้าเด็กซุกซน"
"ระหว่า(@NameIsNovel)งทางมา ข้าเดินทางใต้ดินตลอดเวลา ตอนนี้ข้าอยู่บนพื้นผิว ข้าไม่แน่ใจว่า(@NameIsNovel)จะกลับไปที่(@NameIsNovel)หุบเขา(@NameIsNovel)สบายได้(@NameIsNovel)อย่างไร" เซินลั่วกล่าว เกาศีรษะอย่างเงอะงะ
"ไม่รู้แล้วไม่ถามหรือ เจ้าเพียงแค่..." ก่อนที่(@NameIsNovel)ปีศาจหมี(@NameIsNovel)ดำจะพูดจบ เนี่ยไฉจูก็ขัดจังหวะ
"ท่านผู้พิทักษ์ ข้าไม่มี(@NameIsNovel)ธุระเร่งด่วนในตอนนี้ ขอนำทางเขา(@NameIsNovel)ไปเองจะดีกว่า(@NameIsNovel)กระมัง" นางเสนอ
ได้(@NameIsNovel)ยินดังนี้ ปีศาจหมี(@NameIsNovel)ดำ ก็พลันสงสัยว่า(@NameIsNovel)คืนนี้พระจันทร์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไม่ เนื่องจากการกระทำของเนี่ยไฉจู นั้นผิดปกติอย่างมาก — เมื่อใดที่(@NameIsNovel)นางเคยแสดงความสนใจในเรื่องเช่นนี้
ทว่า(@NameIsNovel)ก่อนที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะทันได้(@NameIsNovel)พูด เนี่ยไฉจู ก็ได้(@NameIsNovel)กล่าวลาและ(@NameIsNovel)เดินนำเซินลั่วออกไปแล้ว
มองดูร่างทั้งสองที่(@NameIsNovel)เดินเคียงข้างกัน ปีศาจหมี(@NameIsNovel)ดำก็พลันรู้สึกว่า(@NameIsNovel)ตนเองเข้าใจบางอย่าง ตบต้นขาด้วยเสียง 'เผียะ' และ(@NameIsNovel)อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะอุทานว่า(@NameIsNovel) "มันคือเจ้าเด็กบัดซบนี่เอง"
--------------