ตอนที่ 804 : เดินเคียงข้าง

เซินลั่วเดินเคียงบ่าเคียงไหล่กับเนี่ยไฉจู เดินไปได้(@NameIsNovel)ระยะหนึ่งในความเงียบ โดยไม่มี(@NameIsNovel)ใครเริ่มบทสนทนา (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

"ญาติผู้น้อง ในเรื่องบำเพ็ญ นอกจากความขยันหมั่นเพียรแล้ว การปล่อยให้ทุกอย่างเป็น(@NameIsNovel)ไปตามธรรมชาติก็สำคัญเช่นกัน เหตุใดต้องผลักดันตนเองหนักถึงเพียงนี้" ในที่(@NameIsNovel)สุด เซินลั่วก็ทำลายความเงียบและ(@NameIsNovel)ถามขึ้น (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) อ่านตอนต่อไปฟรี

ทว่า(@NameIsNovel)กล่าวไปแล้วก็รู้สึกขบขันเล็กน้อย ระดับบำเพ็ญของเนี่ยไฉจู ตอนนี้สูงกว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)มาก แต่คำพูดของเขา(@NameIsNovel)เหมือนกับการเล่นบทเป็น(@NameIsNovel)อาจารย์ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

"ไม่มี(@NameIsNovel)ทางเลือก" เนี่ยไฉจูอธิบาย "หลังจากอาจารย์ พาข้ากลับมาที่(@NameIsNovel)ประตูสำนัก ข้าก็อยากกลับไปเสมอแต่นางไม่เคยอนุญาต

นางออกคำสั่งอย่างเคร่งครัดว่า(@NameIsNovel)ข้าไม่ได้(@NameIsNovel)รับอนุญาตให้ออกจากประตูสำนัก จนกว่า(@NameIsNovel)การบำเพ็ญของข้าจะถึงระดับมหาโพธิญาณ" (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

"นางไม่ปฏิบัติต่อเจ้าดีหรือ" เซินลั่วรู้สึกใจเต้นและ(@NameIsNovel)ถาม (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

"ไม่เลยอย่าเข้าใจผิด อาจารย์ดีกับข้ามาก แม้จะเป็น(@NameIsNovel)ประมุขคนปัจจุบันของภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว และ(@NameIsNovel)ยุ่งอยู่กับเรื่องมากมาย แต่นางก็ไม่เคยละเลยหรือทำอย่างเสียไม่ได้(@NameIsNovel)ในการชี้แนะการบำเพ็ญของข้า

มิฉะนั้น ไม่ว่า(@NameIsNovel)ข้าจะขยันหมั่นเพียรเพียงใด ข้าก็ไม่มี(@NameIsNovel)ทางบรรลุระดับบำเพ็ญในปัจจุบันได้(@NameIsNovel)" เนี่ยไฉจู รีบโบกมือและ(@NameIsNovel)อธิบาย (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

"เช่นนั้นก็ดี...เดิมทีข้าคิดว่า(@NameIsNovel)ต้องใช้เวลาอีกหลายปีกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ข้าจะได้(@NameIsNovel)พบเจ้าอีกครั้ง ข้าไม่คิดเลยว่า(@NameIsNovel)จะมาที่(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวเร็วถึงเพียงนี้" เซินลั่วถอนหายใจลึก [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

เนี่ยไฉจู หยุดเดิน หันกลับมาและ(@NameIsNovel)มองเซินลั่วอย่างระมัดระวัง ดวงตาของนางก็พลันเอ่อล้นด้วยน้ำตา

"เกิดอะไรขึ้น" เซินลั่วคิดว่า(@NameIsNovel)ตนพูดอะไรผิดไป ก็พลันดูงุนงงเล็กน้อย (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

"หลังจากข้าเริ่มบำเพ็ญ ข้าจึงตระหนักได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความทุกข์ทรมานมากเพียงใด แม้จะได้(@NameIsNovel)รับการสนับสนุนจากสำนัก ก็ยังมี(@NameIsNovel)หลายครั้งที่(@NameIsNovel)ข้ารู้สึกว่า(@NameIsNovel)ข้าไม่สามารถทำต่อไปได้(@NameIsNovel)

การเดินทางของท่านก็คงจะยากลำบากมากเช่นกันใช่หรือไม่" เนี่ยไฉจู กล่าวด้วยคิ้วที่(@NameIsNovel)ขมวดแน่นและ(@NameIsNovel)น้ำเสียงอ่อนโยน

เซินลั่วรู้สึกอบอุ่นด้วยความกังวลของนาง มองสตรีเบื้องหน้า ตอนนี้ปราศจากความไร้เดียงสาในวัยเยาว์ ก็อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะยกมือขึ้นและ(@NameIsNovel)ลูบศีรษะนางอย่างอ่อนโยน ราวกับว่า(@NameIsNovel)กลับไปที่(@NameIsNovel)เมืองชุนฮวาในปีนั้น (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) "แม้ข้าจะมิได้(@NameIsNovel)รับการสนับสนุนจากสำนัก แต่ข้าก็ได้(@NameIsNovel)พบกับผู้มี(@NameIsNovel)เกียรติ มากมายตลอดหลายปีที่(@NameIsNovel)ผ่านมา ดังนั้นมันจึงมิได้(@NameIsNovel)ยากลำบากอย่างที่(@NameIsNovel)เจ้าคิด" เซินลั่วกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

แม้จะต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์ความเป็น(@NameIsNovel)ความตายหลายครั้งตลอดหลายปีที่(@NameIsNovel)ผ่านมา และ(@NameIsNovel)อยู่บนขอบของการหมดอายุขัยตลอดเวลา ทว่า(@NameIsNovel)ไม่รู้ทำไม ทั้งหมดก็ดูไม่ยากลำบากอีกต่อไป

"เอ๊ะ นั่นศิษย์น้องเนี่ย ใช่หรือไม่" ขณะนั้น เสียงตะโกนด้วยความประหลาดใจก็ดังมาจากไม่ไกล [Source: NameIsNovel]

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เซินลั่วจึงตระหนักได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ทั้งสองคนได้(@NameIsNovel)เดินมาถึงลานเล็กๆ โดยไม่รู้ตัว แม้จะเป็น(@NameIsNovel)เวลากลางคืนและ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ผู้คนไม่มากนัก แต่พวกเขา(@NameIsNovel)ก็ยังดึงดูดความสนใจของผู้อื่น

หลังจากศิษย์หญิงคนหนึ่งจำพวกเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)ร้องเรียก ศิษย์อีกสามหรือสี่คนที่(@NameIsNovel)อยู่รอบๆ ก็หันสายตามาทางพวกเขา(@NameIsNovel)เช่นกัน

"คนผู้นั้นเป็น(@NameIsNovel)ใคร ดูเหมือนมิใช่ศิษย์ของสำนักเรา..."

"เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)อย่างไร ทำไมศิษย์น้องเนี่ย ถึงสนิทสนมกับชายผู้นี้มาก"

[Source: NameIsNovel] "และ(@NameIsNovel)มิใช่ศิษย์พี่โจวอวี่ ด้วย..."

"ชายผู้นั้นดูดี แต่ก็ห่างไกลจากศิษย์พี่โจวอวี่..."

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ชุดเสียงพึมพำและ(@NameIsNovel)เสียงกระซิบเบาๆ จากรอบข้างก็เริ่มดังขึ้น

เซินลั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็มิได้(@NameIsNovel)ลังเลมากนัก ตรงเข้าจับมืออันบอบบางของเนี่ยไฉจู และ(@NameIsNovel)เดินไปข้างหน้าอย่างสบายๆ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เนี่ยไฉจู มิได้(@NameIsNovel)ขัดขืน แม้ว่า(@NameIsNovel)ปลายหูจะเริ่มรู้สึกร้อนเล็กน้อย นางเดินตามไปอย่างเงียบๆ ทิ้งศิษย์ภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว ไว้เบื้องหลัง ซึ่งส่งเสียงถอนหายใจและ(@NameIsNovel)ร้องอุทานด้วยความประหลาดใจกับฉากนั้น

ซ่อนอยู่ในเงามืดของพุ่มไม้ อู๋หมิง กอดลำต้นข้างๆ เขา(@NameIsNovel) นิ้วจิกเข้าไปในเปลือกไม้ ขณะที่(@NameIsNovel)มิอาจซ่อนความอิจฉาและ(@NameIsNovel)ความโกรธในดวงตาได้(@NameIsNovel)

ทว่า(@NameIsNovel)ในชั่วขณะต่อมา ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)ก็พลันสว่า(@NameIsNovel)งขึ้น และ(@NameIsNovel)ถอนหายใจยาว พึมพำกับตนเองว่า(@NameIsNovel) "ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)เจตนาของเขา(@NameIsNovel)จะมิได้(@NameIsNovel)อยู่ที่(@NameIsNovel)ศิษย์พี่หญิงหลี่ซู ตอนนี้คนที่(@NameIsNovel)ควรกังวลมิใช่ข้าแล้ว ฮิฮิ..."

กล่าวจบแม้จะยังคงพยายามระงับความตื่นเต้น แต่ก็มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ถ้ำของโจวอวี่ ในคืนนั้น

เซินลั่วและ(@NameIsNovel)เนี่ยไฉจู เดินออกจากขอบเขตของลาน และ(@NameIsNovel)ความเงียบก็ปกคลุมพวกเขา(@NameIsNovel)อีกครั้ง ทว่า(@NameIsNovel)ทั้งสองก็มิได้(@NameIsNovel)ปล่อยมือของกันและ(@NameIsNovel)กัน

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] "เจ้ามารู้ได้(@NameIsNovel)อย่างไรว่า(@NameIsNovel)ข้ามาที่(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว" เซินลั่วถาม

รู้ว่า(@NameIsNovel)การที่(@NameIsNovel)เนี่ยไฉจู สิ้นสุดการปิดด่าน อย่างกะทันหันในวันนี้มิใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน

"ใกล้จะถึงเย็นแล้ว ศิษย์พี่หญิงหลู่หยิง พลันส่งข้อความมาหาข้า นางบอกว่า(@NameIsNovel)เจ้าเด็กซุกซน จากสำนักหลวงต้าถัง อ้างว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)คู่หมั้นของข้าได้(@NameIsNovel)มาถึงแล้ว และ(@NameIsNovel)ถามว่า(@NameIsNovel)ข้าต้องการความช่วยเหลือในการสั่งสอนเขา(@NameIsNovel)หรือไม่ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ในตอนแรกข้าไม่เชื่อว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ท่าน แต่ก็หวังว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)เช่นนั้น ข้าจึงสิ้นสุดการปิดด่านก่อนกำหนดและ(@NameIsNovel)ออกมา ข้าไม่คิดเลยว่า(@NameIsNovel)จะบังเอิญพบท่านที่(@NameIsNovel)ป่าไผ่ม่วง ทันทีที่(@NameIsNovel)ออกมา" เนี่ยไฉจู กล่าวอย่างช้าๆ

"น่าจะเป็น(@NameIsNovel)สหายหลี่ซู ที่(@NameIsNovel)บอกนาง" เซินลั่วอดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะหัวเราะ

"ญาติผู้พี่ ท่านมาเป็น(@NameIsNovel)ตัวแทนของสำนักหลวงต้าถัง ใน "การประชุมผลซิ่งเซียน" ได้(@NameIsNovel)อย่างไร" เนี่ยไฉจู ถามด้วยความสงสัย (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

"เรื่องนั้น...คงต้องใช้เวลานานพอสมควรในการอธิบาย..." เซินลั่วไม่แน่ใจว่า(@NameIsNovel)จะเริ่มจากตรงไหนดี

"ไม่เป็น(@NameIsNovel)ไร ค่อยๆ เล่าไป ข้ากำลังฟังอยู่" เนี่ยไฉจูกล่าว ริมฝีปากโค้งเป็น(@NameIsNovel)รอยยิ้ม

ร่องรอยความอึดอัดสุดท้ายที่(@NameIsNovel)หลงเหลืออยู่จากการพบกันครั้งแรกได้(@NameIsNovel)หายไปอย่างสมบูรณ์แล้ว

"หลังจากเจ้าจากไป ไม่นานข้าก็ออกจากเมืองชุนฮวา ด้วยเช่นกัน จากนั้นข้าก็ไปที่(@NameIsNovel)..." เซินลั่วเริ่มเล่าประสบการณ์ของตนเองตลอดหลายปีที่(@NameIsNovel)ผ่านมาอย่างละเอียด

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ทว่า(@NameIsNovel) ละเว้นรายละเอียดทั้งหมดเกี่ยวกับหมอนหยก และ(@NameIsNovel)การเข้าสู่ดินแดนแห่งความฝัน เนื้อหาที่(@NameIsNovel)เหลือเชื่อเช่นนั้นช่างเป็น(@NameIsNovel)เรื่องราวที่(@NameIsNovel)พิสดารเกินกว่า(@NameIsNovel)จะเข้าใจได้(@NameIsNovel) แม้แต่เนี่ยไฉจู ก็อาจไม่เชื่ออย่างสมบูรณ์

เสียงฝีเท้าเบาๆ และ(@NameIsNovel)เสียงกระซิบของเซินลั่วดังก้องไปตามทางภูเขา(@NameIsNovel) ทำให้ค่ำคืนในภูเขา(@NameIsNovel) เงียบสงบยิ่งขึ้น (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

ฟังเรื่องเล่าจากเซินลั่ว เนี่ยไฉจู รับรู้ถึงอันตรายมากมาย อารมณ์ของนางแปรปรวนราวกับลอยอยู่บนสายลม — บางครั้งสูง บางครั้งต่ำ ไม่มี(@NameIsNovel)สงบสุขเท่าไรนัก

เซินลั่วเองก็มิได้(@NameIsNovel)เปิดเผยความจริงที่(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)อายุขัยของกำลังจะหมดลงต่อเนี่ยไฉจู แต่นางดูเหมือนจะรับรู้ได้(@NameIsNovel)บางอย่างจากคำพูดของเขา(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)เม้มริมฝีปากไว้เงียบไป

ขณะนั้น แสงสีเขียวชุดหนึ่งก็พลันดิ่งลงมาจากที่(@NameIsNovel)สูง ปรากฏขึ้นสามฉื่อในความว่า(@NameIsNovel)งเปล่าเหนือศีรษะ เผยให้เห็นร่างที่(@NameIsNovel)สง่างาม (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) สตรีผู้นั้นสวมชุดผ้าแพรสีเขียวคราม เท้าเปล่าขาวราวหิมะ ลอยอยู่กลางอากาศ ยืนอย่างโดดเดี่ยว ใบหน้าที่(@NameIsNovel)สวยงามเป็น(@NameIsNovel)ธรรมชาติ ปราศจากการแต่งหน้า

และ(@NameIsNovel)ผมสีเขียวอมฟ้าอันเป็น(@NameIsNovel)เอกลักษณ์ห้อยลงมาด้านหลัง มอบกลิ่นอาย แห่งความเย็นชาและ(@NameIsNovel)การปลีกตัว

เซินลั่วจำนางได้(@NameIsNovel)ในทันที นางคืออาจารย์เซียน จากภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว ที่(@NameIsNovel)พาเนี่ยไฉจูไปในหลายปีก่อน [Source: NameIsNovel]

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) "อาจารย์" เนี่ยไฉจู รีบปล่อยมือเซินลั่ว และ(@NameIsNovel)ก้าวไปข้างหน้าเพื่อคารวะเมื่อเห็นนาง

"คารวะ อาจารย์ชิงเหลียน" เซินลั่วก็ประสานหมัดคำนับเช่นกัน

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] "แม้ว่า(@NameIsNovel)เจ้าจะนำทางให้ใครบางคน แต่มันก็ถึงเวลากลับแล้ว" สตรีกล่าว สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง

ได้(@NameIsNovel)ยินดังนี้ เนี่ยไฉจู ก็มองเซินลั่วอย่างอาลัยอาวรณ์ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เซินลั่วยิ้มให้นางและ(@NameIsNovel)พยักหน้า กระตุ้นให้เนี่ยไฉจู กล่าวว่า(@NameIsNovel) "เจ้าค่ะ" อย่างไม่เต็มใจนัก (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

หลังจากเดินออกไปสองสามก้าว นางก็หันกลับมาและ(@NameIsNovel)เห็นว่า(@NameIsNovel)อาจารย์ชิงเหลียน ยังคงยืนอยู่ที่(@NameIsNovel)เดิม ดูเหมือนมิได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เจตนาที่(@NameIsNovel)จะจากไปในทันที [Source: NameIsNovel]

คิ้วของนางขมวดเล็กน้อย ตั้งใจจะกลับมาพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็เห็นเซินลั่วโบกมือให้นาง

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เนี่ยไฉจู เม้มริมฝีปากอีกครั้งก่อนจะจากไปอย่างสมบูรณ์

-------------- [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]