หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 814
ตอนที่ 814 : เพียงเพราะอยู่กลางขุนเขา
ตอนที่ 814
"สามารถยืนยันได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ค่ายกลปราบอสูรของสำนักพุทธเรา แต่เป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)น่าเสียดายที่(@NameIsNovel)ไม่ว่า(@NameIsNovel)เราจะค้นหาอย่างไร ก็มิอาจหาแกนกลางกระบวนอาคมได้(@NameIsNovel)" จ้านเยว่ส่ายศีรษะ แสดงความช่วยเหลือไม่ได้(@NameIsNovel)เล็กน้อย
"ท่านทั้งสองลองขยายพื้นที่(@NameIsNovel)ค้นหาดูสิ บางทีอาจจะมี(@NameIsNovel)การค้นพบอื่นๆ อีก" เซินลั่วกล่าวหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
"ขยายพื้นที่(@NameIsNovel)ค้นหาหรือ" จ้านเยว่และ(@NameIsNovel)คูลินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ถอยหลังไปเล็กน้อยและ(@NameIsNovel)เริ่มตรวจสอบลานกว้างด้านนอกอย่างระมัดระวังอีกครั้ง
เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)กล่าวสิ่งใดอีก ยิ้มและ(@NameIsNovel)เดินไปกับไป๋เสี่ยวเถียนซึ่งยังคงสับสน เพื่อตรวจสอบพื้นที่(@NameIsNovel)ต่อไป
ไม่นาน พวกเขา(@NameIsNovel)ก็มาพบกับเจิ้งจุนและ(@NameIsNovel)หลินเฉียนเฉียน ซึ่งกำลังนั่งอยู่บนก้อนหินขนาดใหญ่
หลินเฉียนเฉียนเท้าคางบนขา สีหน้าเต็มไปด้วยความหดหู่ ในขณะที่(@NameIsNovel)เจิ้งจุนมองนางด้วยดวงตาที่(@NameIsNovel)ยิ้มแย้ม ดูเหมือนมิได้(@NameIsNovel)กังวลว่า(@NameIsNovel)เขตป้องกันจะถูกทำลายได้(@NameIsNovel)หรือไม่
เมื่อทั้งสองเห็นเซินลั่วและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ เดินเข้ามา ก็ทักทาย แต่ก็มิได้(@NameIsNovel)พูดสิ่งใดมากนัก
เซินลั่วและ(@NameIsNovel)สหายมิได้(@NameIsNovel)รั้งรอ และ(@NameIsNovel)เดินต่อไปตามทาง
เมื่อทั้งสามเดินวนไปรอบเขตป้องกันส่วนใหญ่ เสียง "ตูม" ดังสนั่นก็พลันดังมาจากเบื้องหน้า
เมื่อเซินลั่วเงยหน้ามองตามเสียง ก็เห็นหวงถิงอยู่คนเดียว ถือกระบี่ยาวสีขาวราวหิมะ ฟันเข้าใส่ม่านแสงขอบเขต
ทันใดนั้น ก็ราวกับมี(@NameIsNovel)บทสวดภาษาสันสกฤตดังขึ้น และ(@NameIsNovel)บนม่านแสงกึ่งโปร่งใส ตราฝ่ามือสีทองขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า กดลงไปยังกระบี่ของหวงถิง
"ตูม" เสียงระเบิดที่(@NameIsNovel)รุนแรงยิ่งกว่า(@NameIsNovel)ก็ปะทุขึ้น
หวงถิงพร้อมด้วยกระบี่ของนาง ถูกพลังอันมหาศาลนี้ผลักกลับและ(@NameIsNovel)ส่งให้บินถอยหลังไปหนึ่งร้อยฉื่อ พลางกระอักโลหิตสดๆออกมาเต็มปาก ซึ่งเปื้อนผ้าไหมสีขาวที่(@NameIsNovel)ปกปิดใบหน้าของนางทันที
พยายามลุกขึ้นจากพื้นดิน นางถอดผ้าไหมออกเพื่อเช็ดโลหิตจากใบหน้า รีบเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)อันใหม่ และ(@NameIsNovel)ปกปิดรอยแผลเป็น(@NameIsNovel)เฉียงใกล้ปาก
"สหายหวง กระบวนอาคมนี้เข้มแข็งอย่างยิ่ง มิอาจเอาชนะด้วยกำลังได้(@NameIsNovel)" เซินลั่วกล่าว เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)หวงถิงกำลังจะลองอีกครั้ง ก็อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะกล่าวเตือน
ได้(@NameIsNovel)ยินดังนี้ นางก็หยุดลงในที่(@NameIsNovel)สุดและ(@NameIsNovel)พยักหน้าให้เซินลั่วเป็น(@NameIsNovel)การขอบคุณ
เซินลั่วถอนหายใจเล็กน้อยในใจ พวกเขา(@NameIsNovel)ยังมิได้(@NameIsNovel)เข้าสู่ขั้นตอนสุดท้ายของการแข่งขันเพื่อชิงผลซิ่งเซียน
ทว่า(@NameIsNovel)ภายในกลุ่มนั้น เริ่มเกิดการแบ่งฝักฝ่ายอย่างเลือนรางแล้ว
คูลินจากวัดชิงเหลียนอยู่ข้างเดียวกับจ้านเยว่แห่งภูเขา(@NameIsNovel)จิ่วหัว ส่วนเจิ้งจุนจากสำนักกระบี่ยักษ์จับมือกับหลินเฉียนเฉียนจากภูเขา(@NameIsNovel)เอ๋อเหมย
ฝั่งของเขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เพียงไป๋เสี่ยวเถียนกับเนี่ยไฉจู — เหลือหวงถิงอยู่อีกคนเพียงลำพัง
ทว่า(@NameIsNovel)เมื่อประเมินโดยรวม ทั้งสามของพวกเขา(@NameIsNovel)ดูมี(@NameIsNovel)โอกาสเหนือกว่า(@NameIsNovel)เล็กน้อย
หลังจากเดินสำรวจรอบม่านแสงกึ่งโปร่งใสครบหนึ่งรอบ เซินลั่วหยุดลงตรงจุดเริ่มต้น ยืนนิ่งครู่หนึ่ง ก่อนก้าวถอยและ(@NameIsNovel)เริ่มตรวจดูอิฐหินใต้เท้า
ไม่นาน คิ้วของเขา(@NameIsNovel)ก็ขมวดเข้าหากันแน่น รีบถอยออกจากลานกว้างจนถึงขอบนอก ก่อนจะหยุดหายใจนิ่ง
ไป๋เสี่ยวเถียนกับเนี่ยไฉจูตามออกมาทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความฉงน ไม่เข้าใจว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)กำลังทำอะไรอยู่
ทันทีที่(@NameIsNovel)เซินลั่วหยุดนิ่ง ก็ท่องคาถาอย่างเงียบๆ และ(@NameIsNovel)ด้วยการเช็ดดวงตาของตนเองเบาๆ รูม่านตาสีดำขลับก็พลันส่องประกายด้วยแสงที่(@NameIsNovel)แปลกประหลาด ราวกับมี(@NameIsNovel)อักขระเวทเรืองแสงปรากฏขึ้นภายใน
"เคล็ดวิชาเนตร..." ไป๋เสี่ยวเถียนประหลาดใจเล็กน้อย ไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วเชี่ยวชาญเคล็ดวิชาลับเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด
แท้จริงแล้ว เคล็ดวิชานี้คือเนตรภูตแห่งยมโลกที่(@NameIsNovel)เซินลั่วเคยได้(@NameIsNovel)รับจากแท่นบูชามังกร ตลอดระยะเวลานี้ นอกเหนือจากการบำรุงตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์แล้ว เคล็ดวิชาที่(@NameIsNovel)ฝึกฝนมากที่(@NameIsNovel)สุดก็คือเคล็ดวิชาเนตรนี้เอง
เมื่อสองวันก่อน ขณะที่(@NameIsNovel)เดินทางในเวลากลางคืน เขา(@NameIsNovel)ก็กำลังบำเพ็ญเคล็ดวิชานี้และ(@NameIsNovel)กำลังจะทะลวงผ่าน
ขณะที่(@NameIsNovel)แสงสว่า(@NameIsNovel)งในดวงตาแข็งแกร่งขึ้น ทิวทัศน์เบื้องหน้าก็เริ่มเปลี่ยนแปลง
เขา(@NameIsNovel)เห็นว่า(@NameIsNovel)ด้านนอกลานหินสีขาว ก็มี(@NameIsNovel)ม่านแสงจางๆ สีเหลืองเล็กน้อย รูปร่างคล้ายหม้อเหล็กคว่ำ ปกคลุมพื้นที่(@NameIsNovel)พื้นดินทั้งหมด
แต่เมื่อใช้เคล็ดวิชาเนตรอีกครั้ง ม่านแสงเบื้องหน้าก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
"ฮ่าๆ ข้าเข้าใจแล้ว..." อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะหัวเราะอย่างมี(@NameIsNovel)ความสุข
"ท่านเข้าใจอะไร" ไป๋เสี่ยวเถียนถามด้วยความประหลาดใจ
"ด้านนอกค่ายกลปราบอสูร มี(@NameIsNovel)กระบวนอาคมภาพลวงตาอยู่" เซินลั่วกล่าวอย่างตื่นเต้น
"นั่นเป็น(@NameIsNovel)การกล่าวสิ่งที่(@NameIsNovel)ชัดเจนมิใช่หรือ ข้าบอกท่านไปแล้วว่า(@NameIsNovel)เช่นนั้น เพียงแต่ทุกคนหาร่องรอยของกระบวนอาคมภาพลวงตามิพบ มิสามารถทำลายม่านหมอก
จึงมิสามารถหาแกนกลางของค่ายกลปราบอสูรได้(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)ถูกกักอยู่ด้านนอก" ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าว จ้องเซินลั่วราวกับมองคนโง่
"ขุนเขา(@NameIsNovel)ทับซ้อนธาราน้ำวุ่นวาย ผู้คนสงสัยว่า(@NameIsNovel)ไร้ทางออก แท้จริงเพียงเพราะผู้คนอยู่กลางขุนเขา(@NameIsNovel)" เซินลั่วกล่าวพร้อมเสียงหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ
"เฮ้! ท่านพูดให้รู้เรื่องหน่อยได้(@NameIsNovel)หรือไม่ จะมาเล่นปริศนาอะไรกัน!" ไป๋เสี่ยวเถียนกลอกตาและ(@NameIsNovel)กล่าวอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย
"พูดง่ายๆ คือ พวกเขา(@NameIsNovel)หากระบวนอาคมภาพลวงตาไม่พบ เพราะทันที ที่(@NameIsNovel)ก้าวเข้าสู่ลานหินสีขาวและ(@NameIsNovel)มาถึงขอบเขตของค่ายกลปราบอสูร ก็เข้าสู่กระบวนอาคมภาพลวงตาแล้ว
การค้นหาข้อบกพร่องของกระบวนอาคมภาพลวงตา ภายในกระบวนอาคมภาพลวงตาเป็น(@NameIsNovel)เรื่องที่(@NameIsNovel)โง่เขลา" เซินลั่วอธิบาย
"ท่านหมายความว่า(@NameIsNovel) กระบวนอาคมภาพลวงตาครอบคลุมลานกว้างทั้งหมด และ(@NameIsNovel)การจะสลายมัน ต้องหาข้อบกพร่องจากด้านนอกหรือ" ได้(@NameIsNovel)ยินดังนี้ ไป๋เสี่ยวเถียนและ(@NameIsNovel)เนี่ยไฉจูก็เข้าใจ
"ข้าพบแล้ว" เซินลั่วกล่าวพร้อมเสียงหัวเราะเบาๆ
กล่าวจบ เขา(@NameIsNovel)โบกมือเบา ๆ ตัวอ่อนกระบี่หยางบริสุทธิ์พลันบินมารับ แล้วพุ่งพาร่างเขา(@NameIsNovel)ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า จนถึงระดับราวหนึ่งร้อยฉื่อ
ลอยกลางอากาศ เซินลั่วกวาดตามองลงเบื้องล่าง ดวงตาส่องประกายคมกริบ
แผนผังของกระบวนอาคมค่อย ๆ เผยขึ้นเป็น(@NameIsNovel)ภาพเต็มตรงหน้า
เขา(@NameIsNovel)จ้องไปยังส่วนสูงสุดของกระบวนอาคม — จุดศูนย์กลางก้นหม้อ — ก่อนพึมพำเบา ๆ
“อยู่ที่(@NameIsNovel)นี่เอง...”
พร้อมกันนั้น ก็ตบฝ่ามือ แสงสีทองชุดหนึ่งก็พุ่งขึ้นข้างตัว พร้อมด้วยเสียงคำรามมังกร
สว่า(@NameIsNovel)นสั้นเขา(@NameIsNovel)มังกรที่(@NameIsNovel)พันด้วยแสงสีทอง พุ่งไปยังพื้นดินด้านล่าง และ(@NameIsNovel)ในพริบตา ก็ชนเข้ากับใจกลางของม่านแสง
ตรงนั้น มี(@NameIsNovel)ขนนกสีเหลืองจางๆ ลอยอยู่ในความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า ซึ่งในขณะที่(@NameIsNovel)ถูกสว่า(@NameIsNovel)นสั้นเขา(@NameIsNovel)มังกรโจมตี ก็ลุกเป็น(@NameIsNovel)เปลวไฟที่(@NameIsNovel)รุนแรงด้วยเสียง "วูบ" และ(@NameIsNovel)กลายเป็น(@NameIsNovel)เถ้าถ่านอย่างรวดเร็ว
ขณะที่(@NameIsNovel)ขนนกหายไป ชั้นแสงที่(@NameIsNovel)มองเห็นได้(@NameIsNovel)ด้วยตาเปล่าก็พลันส่องประกายในความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า ถอยกลับไปราวกับกระแสน้ำในทุกทิศทาง และ(@NameIsNovel)ในที่(@NameIsNovel)สุดก็หายไปอย่างสมบูรณ์
เจิ้งจุนและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ที่(@NameIsNovel)ตกใจกับเสียงดังด้านบน ต่างเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเพียงเซินลั่วที่(@NameIsNovel)ค่อยๆ ดิ่งลงมาจากท้องฟ้า
ในขณะเดียวกัน พื้นดินของลานหินสีขาวด้านล่างก็เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงที่(@NameIsNovel)สะเทือนโลก
กระเบื้องหินสีขาวที่(@NameIsNovel)เคยบริสุทธิ์ที่(@NameIsNovel)ปูพื้นอยู่ ตอนนี้ดูเหมือนได้(@NameIsNovel)ผ่านการกัดเซาะนับพันปี กลายเป็น(@NameIsNovel)ลายและ(@NameIsNovel)แตกเป็น(@NameIsNovel)เสี่ยงๆ
แต่ที่(@NameIsNovel)สี่ทิศหลัก — ตะวันออก ใต้ ตะวันตก และ(@NameIsNovel)เหนือ อักขระเวทสีดำก็ปรากฏขึ้น แผ่ขยายออกไป
"ศิษย์พี่เซิน...เขา(@NameIsNovel)...เขา(@NameIsNovel)ทำลายกระบวนอาคมภาพลวงตาแล้วหรือ" เจิ้งจุนกล่าวด้วยความตกตะลึง
ใบหน้าของหลินเฉียนเฉียนก็แสดงความยินดีทันทีเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนี้
คูลิน จ้านเยว่ และ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ก็รู้สึกประหลาดใจและ(@NameIsNovel)ดีใจ หลังจากล่าช้าไปครู่หนึ่ง พวกเขา(@NameIsNovel)ก็เริ่มค้นหารอบๆ เพื่อหาแกนกลางเพื่อทำลายค่ายกลปราบอสูร...
ในเวลาเดียวกัน ภายในภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว ฝูงชนที่(@NameIsNovel)เฝ้าดูจากกระจกนภากาศลอยฟ้า ก็อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะส่งเสียงโห่ร้อง
"ละเอียดรอบคอบอย่างไม่น่าเชื่อ ศิษย์พี่เซินช่างน่าประทับใจจริงๆ..."
"ดังนั้นอาณาจักรภาพลวงตาอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่เอง..." บางคนกล่าว พลันเข้าใจ
"ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยม! สมแล้วที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ชายที่(@NameIsNovel)ศิษย์น้องเนี่ยเลือก น่าประทับใจจริงๆ"
----------