หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 815
ตอนที่ 815 : แย่งชิงธง
ตอนที่ 815
เสียงชื่นชมและ(@NameIsNovel)เสียงเรียกชื่อเซินลั่วที่(@NameIsNovel)มาจากรอบด้าน ย่อมทำให้โจวอวี่เป็น(@NameIsNovel)คนที่(@NameIsNovel)หงุดหงิดที่(@NameIsNovel)สุดในขณะนั้น
ก่อนหน้านี้ โจวอวี่ได้(@NameIsNovel)รับคำสั่งลับจากเจ้าสำนัก จึงเข้าไปยุ่งและ(@NameIsNovel)ส่งเซินลั่วไปยังหนองน้ำแห่งนั้น จากนั้นก็ล่ออสูรกายให้โจมตีเซินลั่วอย่างต่อเนื่อง โดยมิปรารถนาให้เซินลั่วสำเร็จเลย
แต่สิ่งที่(@NameIsNovel)ปรากฏนั้นคือ เซินลั่วได้(@NameIsNovel)ก้าวเข้าสู่ลานกว้างแล้ว และ(@NameIsNovel)ก็เริ่มทำลายค่ายกลปราบอสูร
"ขอบคุณสหายเซินที่(@NameIsNovel)ทำลายกระบวนอาคมภาพลวงตา มิฉะนั้นความยากลำบากในครั้งนี้ของเราอาจจบลงด้วยความพ่ายแพ้โดยไม่มี(@NameIsNovel)ใครประสบความสำเร็จ" หลินเฉียนเฉียนกล่าวพร้อมรอยยิ้มเล็กน้อย
“ในเมื่อสหายเซินทำได้(@NameIsNovel)ถึงเพียงนี้ ยังจำเป็น(@NameIsNovel)ต้องแย่งชิงผลซิ่งเซียนอีกหรือ” จ้านเยว่กล่าวพร้อมยกมือขึ้นข้างหนึ่ง
"ความดีในการทำลายกระบวนอาคมย่อมเป็น(@NameIsNovel)ของสหายเซิน แต่ท้ายที่(@NameIsNovel)สุดแล้ว นี่คือการทดสอบ
และ(@NameIsNovel)พวกเราได้(@NameIsNovel)รับคำสั่งจากอาจารย์ให้มาแข่งขันเพื่อชิงผลซิ่งเซียน จะยอมแพ้ง่ายๆได้(@NameIsNovel)อย่างไร" คูลินขมวดคิ้วและ(@NameIsNovel)กล่าว
“สิ่งที่(@NameIsNovel)สหายคูลินกล่าวมี(@NameIsNovel)เหตุผล หากพวกท่านมิทุ่มเทสุดกำลัง นั่นย่อมเป็น(@NameIsNovel)ความผิดหวังต่อสำนักของเรา และ(@NameIsNovel)ต่อผู้ร่วมชิงทั้งปวงอย่างแท้จริง” เจิ้งจุนกล่าวเสริมเสียงราบนิ่ง
ได้(@NameIsNovel)ยินดังนี้ จิตวิญญาณการต่อสู้ของทุกคนก็พลันถูกจุดประกายขึ้น และ(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)ก็อุทานว่า(@NameIsNovel)
“ฮ่า ๆ ในเมื่อเป็น(@NameIsNovel)เช่นนี้ ได้(@NameIsNovel)ประลองกันอย่างตรงไปตรงมากับพวกท่านก็มิใช่เสียเปล่า!”
หลังจากนั้น ทั้งหมดก็เข้าสู่การลงมือจริง แต่ละคนเร่งร่ายอาคมและ(@NameIsNovel)ปลดปล่อยพลังเข้าใส่ค่ายกล
แม้จะไม่มี(@NameIsNovel)กระบวนอาคมภาพลวงตาขวางแกนกลางค่ายกลปราบอสูร แต่ค่ายกลก็ยังคงแข็งแกร่งอย่างยิ่ง มันไม่สามารถถูกทำลายด้วยพลังของคนคนเดียวได้(@NameIsNovel)
ท้ายที่(@NameIsNovel)สุด ทุกคนจึงต้องรวมพลังและ(@NameIsNovel)โจมตีพร้อมกัน ก่อนที่(@NameIsNovel)จะสามารถทำลายมันได้(@NameIsNovel)ในที่(@NameIsNovel)สุด
ทันทีที่(@NameIsNovel)ม่านแสงซึ่งห่อหุ้มป่าไม้แตกสลาย แสงเจิดจ้าก็พุ่งกระจายทั่วลาน เซินลั่วและ(@NameIsNovel)พวกพ้องต่างเร่งพลัง ปราณในกายปะทุ มุ่งตรงไปยังต้นหวงเหลียนขมเบื้องหน้า
หวงถิงชักยันต์สีเขียวออกมา แปะลงบนหน้าอกทันที ร่างของนางพลันถูกกลืนด้วยพายุหมุนสีมรกต
เสียง “วูบ” ดังสะท้อน ก่อนร่างนางจะพุ่งทะยานนำลิ่วไปข้างหน้า ดั่งเส้นแสงสีเขียวตัดอากาศ
แต่ยังไม่ทันผ่านระยะร้อยจั้ง แสงเขียวพลันระเบิดเบื้องหน้า
กระบี่ยักษ์กว้างเท่าแผ่นประตูตกลงมาจากนภา ราวกำแพงฟ้าที่(@NameIsNovel)มิอาจฝ่าข้าม ฟาดกระแทกพื้น ปิดเส้นทางของนางทันที
ด้ามกระบี่นั้นเชื่อมกับโซ่เหล็กหนาเท่าแขน
เสียง “แคล้ง” ดังสะท้อนขณะมันหดกลับอย่างรวดเร็ว
ปลายโซ่ดึงร่างเจิ้งจุนจากเบื้องบน เขา(@NameIsNovel)ร่อนลงอย่างมั่นคงบนด้ามกระบี่ ดวงตานิ่งเยือก
“ขออภัยด้วย—ผลซิ่งเซียนนี้ ข้าขอมอบให้ศิษย์น้องหลิน” เขา(@NameIsNovel)กล่าวพลางเผยรอยยิ้มใสซื่อ
ร่างของหลินเฉียนเฉียนกะพริบผ่านไปเบา ๆ ราวผีเสื้อในยามสายลม
นางกระโดดแตะพื้นเบา ๆ พร้อมเอ่ยว่า(@NameIsNovel) “ขอบคุณ”
ก่อนพุ่งตรงไปยังต้นหวงเหลียนขมอย่างรวดเร็ว
"อมิตาพุธ..."
ขณะนั้น เสียงสวดก็พลันดังก้องขึ้น
หลินเฉียนเฉียนหันกลับไปมอง และ(@NameIsNovel)เห็นจ้านเยว่ยืนอยู่ห่างออกไปประมาณสิบจั้ง ยกฝ่ามือขึ้นข้างหนึ่ง ร่ายคาถาอย่างรวดเร็วภายใต้ลมหายใจ
รู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่(@NameIsNovel)ไม่ดี นางกำลังจะเร่งความเร็ว เมื่อพลันพื้นดินเบื้องหน้าก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ซุ้มประตูเหล็กสีดำขลับราวกับหล่อจากทองแดงและ(@NameIsNovel)เหล็กก็ผุดขึ้นมาจากใต้ดิน ปิดกั้นเส้นทางของนาง
เห็นดังนี้ หลินเฉียนเฉียนก็ยกมือขึ้นทำผนึกคาถา และ(@NameIsNovel)โจมตีเข้าใส่พื้นที่(@NameIsNovel)เบื้องหน้าอย่างรุนแรง
แสงเรืองรองพุ่งออกจากฝ่ามือและ(@NameIsNovel)กระทบซุ้มประตูเหล็กดำ ปะทุเป็น(@NameIsNovel)ระเบิดที่(@NameIsNovel)รุนแรง
"ตูม"
เสียงดังสนั่นก้อง แสงเจิดจ้ากระจัดกระจายไปทุกทิศทางจากการระเบิด ทว่า(@NameIsNovel)ซุ้มประตูเหล็กดำยังคงไม่ขยับ
ขณะที่(@NameIsNovel)หลินเฉียนเฉียนกำลังจะเข้าใกล้ ประตูสองบานที่(@NameIsNovel)แกะสลักใบหน้าภูตผีร้ายอยู่ใต้ซุ้มประตูเหล็กดำ ก็พลันเปิดเข้าไปด้านใน เผยให้เห็นวังวนสีดำขลับที่(@NameIsNovel)หมุนอย่างสบายๆ แรงดึงดูดอันแข็งแกร่งก็มาจากภายใน
หลินเฉียนเฉียนรู้สึกทันทีราวกับถูกพันธนาการด้วยด้ายที่(@NameIsNovel)มองไม่เห็นนับไม่ถ้วน และ(@NameIsNovel)ความเร็วของนางก็ช้าลงทันที
จ้านเยว่ก้าวไปข้างหน้า แสงจันทร์ควบแน่นใต้ฝ่าเท้า ราวกับรวมตัวเป็น(@NameIsNovel)เรือวิญญาณที่(@NameIsNovel)ร่อนไปตามพื้นดิน พาเขา(@NameIsNovel)ผ่านไปอย่างรวดเร็ว มุ่งตรงไปยังใจกลาง
"สหายจ้านเยว่ ไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องรีบร้อน"
ในขณะนั้นเอง เสียงของไป๋เสี่ยวเถียนดังขึ้น
เขา(@NameIsNovel)ปรากฏร่างอยู่บนกระบี่บิน มือมิได้(@NameIsNovel)ถือคทาปราบปีศาจดังเช่นทุกครั้ง
หากแต่เปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)พัดพับเล่มหนึ่ง — ศาสตราเวทคู่กายอันเลื่องชื่อ “พัดรูปมังกร”
พัดเล่มนี้เป็น(@NameIsNovel)สมบัติสืบทอดประจำตระกูลไป๋ ทว่า(@NameIsNovel)ผู้คนในตระกูลกลับไม่ล่วงรู้ถึงที่(@NameIsNovel)มาอันแท้จริงของมัน
จนเมื่อไป๋เสี่ยวเถียนเข้าสู่วัดหัวเซิง และ(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)รับคำชี้แนะจากอาจารย์ เขา(@NameIsNovel)จึงตระหนักถึงพลังอันน่าเกรงขามของศาสตราเล่มนี้อย่างแท้จริง
ทันทีที่(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนพูดจบ ก็เปิดพัดออกด้วยเสียง "วูบ" และ(@NameIsNovel)กวาดเข้าใส่จ้านเยว่
บนพื้นผิวพัดด้านหนึ่งเป็น(@NameIsNovel)ภาพพระพุทธเจ้า และ(@NameIsNovel)อีกด้านเป็น(@NameIsNovel)ภาพมังกรคู่เล่นกับลูกแก้ว
ขณะที่(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนโบกพัด เส้นสีทองก็สว่า(@NameIsNovel)งขึ้นรอบขอบของภาพพระพุทธเจ้าจำนวนมาก และ(@NameIsNovel)ลูกแก้วมังกรบนอีกด้านก็ส่องแสงเจิดจ้าเช่นกัน
ในพริบตา เสียงฟ้าร้องและ(@NameIsNovel)ลมก็ปะทุออกมาจากพื้นผิวพัด และ(@NameIsNovel)กลิ่นอายของเมฆและ(@NameIsNovel)ฝนก็พุ่งออกมา แปลงเป็น(@NameIsNovel)พายุลมและ(@NameIsNovel)ฝนที่(@NameIsNovel)ทรงพลัง
ลมจากพัดสลายแสงจันทร์ใต้เท้าจ้านเยว่ในพริบตา บังคับให้เขา(@NameIsNovel)หยุดชะงักกลางอากาศ
ในเวลาเดียวกัน คูลินมิได้(@NameIsNovel)เข้าไปพัวพัน เขา(@NameIsNovel)เคลื่อนไหวฉับไว ถอยออกห่างจากวงต่อสู้ ใช้เส้นทางอ้อมเล็กน้อย มุ่งตรงไปยังต้นหวงเหลียนขม
ทว่า(@NameIsNovel)การเคลื่อนไหวของเขา(@NameIsNovel)ย่อมไม่รอดพ้นสายตาเนี่ยไฉจู
แสงร่างนางพุ่งออกมาทันที ตัดหน้าเพื่อปิดกั้นเส้นทางนั้นอย่างเฉียบพลัน
เซินลั่วถูกทิ้งไว้ตามลำพัง โดยไม่มี(@NameIsNovel)ใครมาขวาง
เขา(@NameIsNovel)เกาศีรษะอย่างเก้อเขินเล็กน้อย จากนั้นก็ใช้วิชาเยื้องย่างจันทราทันที พุ่งเข้าใส่ต้นหวงเหลียนขม
ต้นหวงเหลียนขม สูงหนึ่งร้อยจั้ง และ(@NameIsNovel)คล้ายต้นแปะก๊วย มี(@NameIsNovel)ลำต้นตรงและ(@NameIsNovel)ใบที่(@NameIsNovel)หนาทึบ มันปล่อยกลิ่นหอมขมจางๆ ใต้ต้นมี(@NameIsNovel)แท่นหินสีเทาขาวรูปทรงไม่สม่ำเสมอ โดยมี(@NameIsNovel)ธงสามเหลี่ยมสีแดงสดปักอยู่
มี(@NameIsNovel)รูปปั้นกวนอิมปักอยู่บนธง ดูสวยงามอย่างยิ่ง
เซินลั่วรีบมาถึงฐานต้นไม้ สำรวจสภาพแวดล้อมด้วยเนตรภูตแห่งยมโลก และ(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)เขตห้ามใดๆ จึงรีบก้าวไปข้างหน้าและ(@NameIsNovel)คว้าธงจากแท่นหิน
นอกแดนลับ ทุกคนที่(@NameIsNovel)เฝ้าดูฉากนี้ก็ส่งเสียงโห่ร้อง
“พี่ใหญ่เซินทำได้(@NameIsNovel)จริง ๆ! แค่ยึดไว้ให้ถึงหมดเวลา ก็ชนะแล้ว!” หลี่ซูอุทานเสียงดีใจ
หลู่หยิงกลอกตาเบา ๆ พลางเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์
“เจ้าไม่เห็นรึ ว่า(@NameIsNovel)พวกนั้นตั้งใจปล่อยให้เขา(@NameIsNovel)ชนะ? มี(@NameIsNovel)ทั้งศิษย์น้องเนี่ย กับคนจากวัดหัวเซิงคอยหนุน—แบบนี้ยังจะแพ้อีกหรือ?”
ดวงตาที่(@NameIsNovel)สดใสของหลิวชิงจับจ้องไปที่(@NameIsNovel)ใบหน้าของเซินลั่ว ราวกับกำลังครุ่นคิดบางอย่าง
ข้างๆ นาง ใบหน้าของอู๋หมิงแข็งทื่อ และ(@NameIsNovel)ดวงตาก็เริ่มแสดงสัญญาณของความเร่งรีบขณะที่(@NameIsNovel)เหลือบมองโจวอวี่ ที่(@NameIsNovel)ยืนอยู่บนลานกว้าง
บนลานกว้าง โจวอวี่นั่งอยู่บนเก้าอี้ขนาดใหญ่ มองเซินลั่วอย่างสงบ ทว่า(@NameIsNovel)มือที่(@NameIsNovel)ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกลับกำแน่นขึ้นเรื่อยๆ
ทันใดนั้น คิ้วของเขา(@NameIsNovel)ก็พลันกระตุกเล็กน้อย และ(@NameIsNovel)มือที่(@NameIsNovel)กำแน่นในแขนเสื้อก็คลายออก เผยให้เห็นมุมของแผ่นอาคมสำริดในฝ่ามือ ซึ่งมี(@NameIsNovel)แสงสีทองกะพริบชั่วขณะ
เว่ยชิงที่(@NameIsNovel)นั่งอยู่ข้างๆ ดูเหมือนจะสังเกตเห็นบางอย่างและ(@NameIsNovel)หันศีรษะไปมองครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปจดจ่อกับกระจกนภากาศลอยฟ้า
----------