หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 831
ตอนที่ 831 : ภายในถ้ำ
ตอนที่ 831
“เจ้าฟื้นฟูร่างกายอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ให้ดี เมื่อข้าต้องการเจ้า ข้าจะออกคำสั่งเอง” เซินลั่วพยักหน้าเบาๆ แล้วกล่าว หลังจากนั้น ร่างของเขา(@NameIsNovel)ก็สว่า(@NameIsNovel)งวาบแล้วหายไปจากห้วงมิติ พร้อมกับแหวนสีเหลืองและ(@NameIsNovel)ของอีกสองชิ้น
หยวนชิวเป็น(@NameIsNovel)ยอดฝีมือระดับมหาโพธิญาณ ตอนนี้แม้จะฟื้นคืนชีพขึ้นมาด้วยแมลงวิญญาณประจำตัวทำให้พลังลดลงไปบ้าง แต่ก็ยังคงแข็งแกร่งอย่างยิ่ง
โดยธรรมชาติแล้วเซินลั่วจะไม่ปล่อยเขา(@NameIsNovel)ออกไปง่ายๆ การกักขังเขา(@NameIsNovel)ไว้ในห้วงมิติแห่งคัมภีร์สวรรค์ย่อมปลอดภัยกว่า(@NameIsNovel)
หยวนชิวถูกพันธนาการด้วยข้อจำกัดต่างๆ นานา ไม่กล้ากล่าววาจาใดมากนัก ทำได้(@NameIsNovel)เพียงหลับตาลงเพื่อดูดซับพลังวิญญาณแห่งฟ้าดิน รักษาอาการบาดเจ็บภายในร่างกาย
เซินลั่วหลับตาลงแล้วยืนนิ่ง รับรู้ได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)หยวนชิวอยู่ในห้วงมิติแห่งคัมภีร์สวรรค์อย่างเชื่อฟัง เมื่อนั้นจึงลืมตาขึ้นแล้วมองไปยังของสามชิ้นที่(@NameIsNovel)นำออกมา
เขา(@NameIsNovel)สวมแหวนสีเหลืองลงบนนิ้วก่อนเป็น(@NameIsNovel)อันดับแรก ลองร่ายคาถาดู สีหน้าก็พลันปรากฏแววแห่งความยินดี
แหวนสีเหลืองวงนี้มี(@NameIsNovel)ตราผนึกถึงยี่สิบชั้น เป็น(@NameIsNovel)ศาสตราตราประทับชั้นสูงสุด พลังวิญญาณที่(@NameIsNovel)บรรจุอยู่ภายในไม่ด้อยไปกว่า(@NameIsNovel)สว่า(@NameIsNovel)นสั้นเขา(@NameIsNovel)มังกรเลย
“ไม่เลว!” เซินลั่วประหลาดใจอย่างยินดีในใจ โคจรปราณเต๋าหลอมรวมอย่างเงียบๆ แล้วหันไปมองตราสีเขียว
ตราสีเขียวนั้นไม่ใช่ศาสตราตราประทับ แต่เป็น(@NameIsNovel)ตราประจำตัวธรรมดา ด้านหนึ่งแกะสลักเป็น(@NameIsNovel)ลวดลายต้นไม้ยักษ์ ส่วนอีกด้านหนึ่งมี(@NameIsNovel)อักษรขนาดใหญ่สามตัวสลักไว้ว่า(@NameIsNovel) “ป่าพฤกษาเทวะ”
“ป่าพฤกษาเทวะรึ เมื่อครู่หยวนชิวได้(@NameIsNovel)กล่าวถึงการเข้าร่วมสถานที่(@NameIsNovel)แห่งนี้ ดูเหมือนจะเป็น(@NameIsNovel)ชื่อของสำนักแห่งหนึ่ง” เซินลั่วครุ่นคิด
ตราสีเขียวทั้งอันเป็น(@NameIsNovel)สีเขียวมรกต เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ไม้ชนิดพิเศษที่(@NameIsNovel)บรรจุพลังชีวิตอันแข็งแกร่งอย่างยิ่งยวดเอาไว้ เขา(@NameIsNovel)ตรวจสอบมันคร่าวๆ จากนั้นก็เก็บตราไปโดยไม่ได้(@NameIsNovel)เจาะลึกลงไปอีก แล้วมองไปยังถุงสีดำใบสุดท้าย
ถุงสีดำเป็น(@NameIsNovel)ศาสตราเวทเก็บของ เมื่อสัมผัสจิตเทวะแทรกซึมเข้าไป ใบหน้าก็พลันปรากฏความประหลาดใจและ(@NameIsNovel)ยินดีในทันที
ในฐานะยอดฝีมือระดับมหาโพธิญาณ ศาสตราเวทเก็บของของหยวนชิวย่อมมี(@NameIsNovel)สมบัติมากมายเกินกว่า(@NameIsNovel)ของเซินลั่วไปไกลโข
เฉพาะศิลาเซียนก็มี(@NameIsNovel)เกือบแสนก้อนแล้ว ยังมี(@NameIsNovel)วัตถุดิบล้ำค่า โอสถทิพย์ และ(@NameIsNovel)ศาสตราตราประทับนานาชนิดอยู่มากมาย ทว่า(@NameIsNovel)น่าเสียดายที่(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)ศาสตราเวทชิ้นอื่นอีก
เซินลั่วไม่มี(@NameIsNovel)เวลาที่(@NameIsNovel)จะจำแนกของแต่ละชิ้นอย่างละเอียด ด้วยการสื่อสารกับหยวนชิวในคัมภีร์สวรรค์ผ่านสัมผัสจิตเทวะ เขา(@NameIsNovel)ก็เข้าใจถึงข้อมูลเกี่ยวกับวัตถุดิบ โอสถทิพย์ และ(@NameIsNovel)ศาสตราตราประทับเหล่านี้ได้(@NameIsNovel)อย่างรวดเร็ว
ในขณะนั้นเอง พลันมี(@NameIsNovel)เสียงทุ้มต่ำดังมาจากเบื้องหน้าเป็น(@NameIsNovel)ระลอก และ(@NameIsNovel)หมอกสีขาวโดยรอบก็ม้วนตัวราวกับน้ำเดือด แสดงท่าทีว่า(@NameIsNovel)จะสลายไป ทำให้ทัศนวิสัยของเขา(@NameIsNovel)กว้างขึ้นอย่างมาก
“เอ๊ะ เกิดอะไรขึ้น” สีหน้าของเซินลั่วเปลี่ยนไปเล็กน้อย พลิกฝ่ามือเก็บถุงสีดำไป กระตุ้นยันต์มุดดินอีกครั้ง แล้วมุดลงใต้ดินมุ่งหน้าไปยังต้นตอของเสียงดังนั้น
เพียงไม่กี่ลมหายใจต่อมา เขา(@NameIsNovel)ก็มาถึงต้นตอของเสียงดัง แล้วก็พบด้วยความประหลาดใจว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)นั่นคือทางเข้าถ้ำเจ้าแม่กวนอิม
เว่ยชิงและ(@NameIsNovel)หลิวชิงไม่ได้(@NameIsNovel)อยู่ที่(@NameIsNovel)นั่น กลับเป็น(@NameIsNovel)เนี่ยไฉจูที่(@NameIsNovel)ยืนอยู่เพียงลำพัง ธงสีขาวที่(@NameIsNovel)อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำมอบให้นางกำลังส่องแสงสว่า(@NameIsNovel)งจ้าอย่างไม่อาจทราบสาเหตุ ผสานเข้ากับเขตอาคมของประตูใหญ่ถ้ำเจ้าแม่กวนอิม
เขตอาคมบนประตูใหญ่ถ้ำเจ้าแม่กวนอิมก็กำลังแผ่แสงสีทองออกมาเช่นกัน กะพริบอย่างรวดเร็ว และ(@NameIsNovel)ทั้งสองดูเหมือนจะสอดประสานกัน
ใบหน้าของเนี่ยไฉจูแดงก่ำ ขณะที่(@NameIsNovel)พยายามอย่างสุดกำลังที่(@NameIsNovel)จะดึงธงสีขาวกลับคืนมา แต่แสงสีขาวบนธงดูเหมือนจะถูกประตูหินดูดเข้าไป ไม่สามารถดึงกลับมาได้(@NameIsNovel)เลย
ในตอนนั้นเอง เสียงแหลมเสียดแก้วหูสองสายก็พุ่งออกมาจากม่านหมอกสีขาวด้านหลัง มุ่งตรงมายังเนี่ยไฉจู เป็น(@NameIsNovel)หลิวชิงและ(@NameIsNovel)เว่ยชิงที่(@NameIsNovel)กำลังรุดหน้าเข้ามา
ในขณะนี้ แสงสีทองบนถ้ำเจ้าแม่กวนอิมพลันสว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นอย่างรุนแรง เปล่งเสียงแหลมเสียดแทงออกมาเป็น(@NameIsNovel)ระลอก สร้างเป็น(@NameIsNovel)วงแหวนสีทองขึ้นวงหนึ่ง แสงสีทองนับไม่ถ้วนหมุนวนอยู่ภายใน ส่งเสียงดังหึ่งๆ
แรงดูดมหาศาลปรากฏขึ้นจากวงแหวนสีทอง เนี่ยไฉจูที่(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)พลังพอจะต้านทานได้(@NameIsNovel)ก็ถูกดูดเข้าไป แล้วหายลับไปในพริบตา
หลิวชิงและ(@NameIsNovel)เว่ยชิงที่(@NameIsNovel)กำลังใกล้เข้ามามองด้วยความตกใจแล้วพยายามจะหยุดยั้งแรงของตน ทว่า(@NameIsNovel)แรงดูดที่(@NameIsNovel)แผ่ออกมาจากวงแหวนสีทองนั้นมหาศาลเกินไป
แม้จะมี(@NameIsNovel)ระดับการบำเพ็ญของพวกเขา(@NameIsNovel)ก็ยังทำได้(@NameIsNovel)เพียงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะถูกกลืนเข้าไปเช่นกัน
“ญาติผู้น้อง!” เซินลั่วเมื่อเห็นดังนั้นก็ตกใจอย่างยิ่ง โดยไม่คิดหน้าคิดหลัง โผล่ขึ้นมาจากใต้ดินแล้วพุ่งตรงเข้าไปในวงแหวนสีทองทันที
ทัศนวิสัยพร่ามัว รู้สึกราวกับว่า(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ตกลงไปในวังวนที่(@NameIsNovel)ปั่นป่วนอย่างรุนแรง ร่างกายถูกฉีกกระชากด้วยพลังมหาศาล ราวกับกำลังจะถูกฉีกเป็น(@NameIsNovel)ชิ้นๆ
ทว่า(@NameIsNovel)แรงฉีกกระชากนั้นไม่ได้(@NameIsNovel)คงอยู่นานนัก เพียงไม่กี่ลมหายใจต่อมา ร่างของเซินลั่วก็เบาลงแล้วถูกเหวี่ยงออกไป ชั่วขณะต่อมาก็กระแทกเข้ากับพื้นที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)น้ำอย่างรุนแรง
บังเกิดเสียง “ซ่า” น้ำกระเซ็นขึ้นมาเป็น(@NameIsNovel)วงกว้าง
เซินลั่วรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่างและ(@NameIsNovel)จิตใจก็หยุดนิ่งไปชั่วครู่ แต่สติสัมปชัญญะก็ฟื้นคืนมาอย่างรวดเร็ว ด้วยการโคจรปราณเต๋า เขา(@NameIsNovel)ก็ทรงตัวได้(@NameIsNovel)แล้วบินขึ้นไปอีกครั้ง
โดยรอบสว่า(@NameIsNovel)งขึ้น เขา(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel)ตนเองอยู่ในพื้นที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)สว่า(@NameIsNovel)งกว้างขวาง รอบตัวเป็น(@NameIsNovel)สถานที่(@NameIsNovel)คล้ายสระน้ำ เต็มไปด้วยดอกบัว—แดง เขียว ขาว
และ(@NameIsNovel)แม้กระทั่งสีทอง ช่างงดงามตระการตายิ่งนัก ดอกบัวเหล่านี้ไม่ใช่ของธรรมดา แต่ละดอกแผ่คลื่นพลังวิญญาณจางๆ ออกมา
“ที่(@NameIsNovel)นี่ที่(@NameIsNovel)ใดกัน ภายในถ้ำเจ้าแม่กวนอิมรึ” เซินลั่วมองไปรอบๆ ขณะเดียวกันก็ร่ายเคล็ดวิชาบำเพ็ญไร้นาม ทำให้น้ำแยกออกจากตัวเขา(@NameIsNovel)ในทันทีและ(@NameIsNovel)เสื้อผ้าก็แห้งสนิท
สระน้ำล้อมรอบด้วยพื้นที่(@NameIsNovel)รกร้างกว้างใหญ่ที่(@NameIsNovel)ทอดยาวไปจนสุดขอบฟ้าโดยไม่มี(@NameIsNovel)อาคารใดๆ ให้เห็น ดูเหมือนจะเป็น(@NameIsNovel)สถานที่(@NameIsNovel)รกร้างและ(@NameIsNovel)ถูกทอดทิ้ง
ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น แม้ที่(@NameIsNovel)นี่จะไม่มี(@NameIsNovel)หมอกสีขาว แต่ผลกระทบของค่ายกลก็ยังคงอยู่ เนื่องจากห้วงมิติเต็มไปด้วยพลังที่(@NameIsNovel)มองไม่เห็นซึ่งขัดขวางไม่ให้สัมผัสจิตเทวะออกจากร่างของเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)
ด้วยความเป็น(@NameIsNovel)ห่วงสถานการณ์ของเนี่ยไฉจู เซินลั่วจึงกวาดตามองไปรอบๆ แล้วรีบบินไปยังทิศทางหนึ่งในทันที
แต่ทันทีที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)บินออกจากขอบเขตสระบัว ด้วยเสียง “ตุ้บ” เขา(@NameIsNovel)ก็ชนเข้ากับบางสิ่งอย่างจัง
“อะไรกัน!” เซินลั่วปวดศีรษะจากการกระแทก เขา(@NameIsNovel)มองไปข้างหน้าแล้วขมวดคิ้ว
เบื้องหน้าเขา(@NameIsNovel) ม่านแสงสีครามปรากฏขึ้นจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่าในห้วงมิติ ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)รูปครึ่งทรงกลมที่(@NameIsNovel)ล้อมรอบสระน้ำไว้ทั้งหมด
“เขตอาคม!” เขา(@NameIsNovel)หรี่ตาลงแล้วเอ่ยเสียงเย็นชา ดีดนิ้วออกไป
รุ้งสีทองสายหนึ่งพุ่งออกจากมือ—เป็น(@NameIsNovel)สว่า(@NameIsNovel)นสั้นเขา(@NameIsNovel)มังกร ในพริบตา มันก็แปลงเป็น(@NameIsNovel)เงาสว่า(@NameIsNovel)นยักษ์สีทองยาวหลายสิบจั้ง แล้วแทงเข้าใส่ม่านแสงสีครามอย่างเหี้ยมโหด
ด้วยเสียง “ตูม” ดังสนั่น เงาสว่า(@NameIsNovel)นยักษ์ระเบิดออกในทันที กลายเป็น(@NameIsNovel)กลุ่มแสงสีทองสว่า(@NameIsNovel)งจ้า กลืนกินม่านแสงสีครามในรัศมี(@NameIsNovel)หลายจั้งไปจนหมด ทำให้มองไม่เห็นด้านในชั่วขณะ ขณะที่(@NameIsNovel)ม่านแสงโดยรอบสั่นสะเทือนไม่หยุด
เมื่อเห็นดังนี้ คิ้วของเซินลั่วก็ขมวดลึกลงไปอีก แสงสีทองที่(@NameIsNovel)พลุ่งพล่านสลายไปอย่างรวดเร็ว และ(@NameIsNovel)สว่า(@NameIsNovel)นสั้นเขา(@NameIsNovel)มังกรก็ถูกมองเห็นว่า(@NameIsNovel)กำลังแทงอยู่บนม่านแสงสีคราม ซึ่งยังคงไม่ได้(@NameIsNovel)รับความเสียหายโดยสิ้นเชิงแม้แต่รอยขีดข่วนเดียว
“เขตอาคมที่(@NameIsNovel)แข็งแกร่งถึงเพียงนี้!” เขา(@NameIsNovel)พึมพำกับตนเอง ดึงสว่า(@NameIsNovel)นสั้นเขา(@NameIsNovel)มังกรกลับมาแล้วร่ายวิชาเชื่อมสื่อปราบอสูร
น้ำเบื้องล่างปั่นป่วนและ(@NameIsNovel)สระน้ำก็เริ่มหมุนวนอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)โพรงน้ำอย่างรวดเร็วซึ่งอสูรโลหิตก็โผล่บินออกมา
ในขณะเดียวกัน เงาหนึ่งก็สว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นที่(@NameIsNovel)เอวของเซินลั่ว และ(@NameIsNovel)ร่างของแม่ทัพผีจ้าวเฟยจีก็ปรากฏตัวขึ้นเช่นกัน
“เร็วเข้า ส่งพลังของพวกเจ้ามาให้ข้า” เซินลั่วหยิบธงค่ายกลแห่งค่ายกลเมฆาออกมา ประกอบค่ายกลเมฆาอย่างรวดเร็ว รัศมี(@NameIsNovel)สีขาวห่อหุ้มพวกเขา(@NameIsNovel)ทั้งสามไว้
ปราณเต๋าของจ้าวเฟยจีและ(@NameIsNovel)อสูรโลหิตรวมตัวกันผ่านค่ายกลในทันที และ(@NameIsNovel)ปราณเต๋าของเซินลั่วก็พลุ่งพล่านขึ้นแข็งแกร่งกว่า(@NameIsNovel)เดิมหลายเท่าตัว โดยเส้นลมปราณของเขา(@NameIsNovel)รู้สึกราวกับกำลังจะระเบิดออกมา
เขา(@NameIsNovel)นำพลองเสวียนเหลืองออกมาแล้วทุ่มสุดกำลังเพื่อใช้วิชาเพลงกระบองพิรุณโกลาหล เงาพลองหกสิบสี่สายปรากฏขึ้น เขย่าห้วงมิติ ขณะที่(@NameIsNovel)พลังวิญญาณแห่งฟ้าดินปั่นป่วนอย่างรุนแรง
“ไป!” เซินลั่วตะโกนอย่างดุดัน และ(@NameIsNovel)เงาพลองทั้งหกสิบสี่สายก็กระแทกเข้ากับม่านแสงสีครามอย่างจัง
ม่านแสงสีครามสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง บุบเข้าไปด้านในอย่างลึก พื้นดินใกล้ๆ มันระเบิดออก และ(@NameIsNovel)น้ำในสระก็ทะลักออกมา ทำลายบัววิญญาณทั้งหมดที่(@NameIsNovel)เติบโตอยู่ภายใน
------------