หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 837
ตอนที่ 837 : กิ่งหลิว
ตอนที่ 837
เซินลั่วไม่ได้(@NameIsNovel)ให้ความสนใจกับสภาพแวดล้อมโดยรอบ สายตาของเขา(@NameIsNovel)จับจ้องอยู่ที่(@NameIsNovel)บัวสีชมพูอย่างไม่วางตา แสงสีทองบนนั้นกะพริบอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ กลับคืนสู่ความสงบ
“เขตอาคมที่(@NameIsNovel)เหนียวแน่นถึงเพียงนี้ ปล่อยให้ข้าจัดการเอง” ภายในห้วงมิติแห่งคัมภีร์สวรรค์ ใบหน้าของหยวนชิวแสดงความตื่นเต้น
เขา(@NameIsNovel)ตวัดแขนเสื้อ และ(@NameIsNovel)กลุ่มเถ้าถ่านสองสายก็พรั่งพรูออกมา ซึ่งก็คือแมลงกู่กลืนหยวนนั่นเอง
คิ้วของเซินลั่วขยับเล็กน้อยขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ชูมือขึ้นพร้อมกับโบกสะบัด แสงสีทองสว่า(@NameIsNovel)งวาบผ่านฝ่ามือของเขา(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)ฝูงแมลงกู่กลืนหยวนก็ปรากฏขึ้น ห่อหุ้มบัวสีชมพูไว้
แมลงแต่ละตัวร่อนลงบนบัวสีชมพูและ(@NameIsNovel)กลายเป็น(@NameIsNovel)ไอเถ้าในทันที พากันกรูกันเข้าไปในเขตอาคมของบัวสีชมพู เขตอาคมสีทองพลันปรากฏจุดสีเทาขึ้น แสงของมันเริ่มหรี่ลง
ทว่า(@NameIsNovel) ไม่เหมือนกับตอนที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ทำลายเขตอาคมรูปครึ่งทรงกลมก่อนหน้านี้ เขตอาคมสีทองนี้เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)แข็งแกร่งกว่า(@NameIsNovel)มาก
ในชั่วเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ แมลงกู่กลืนหยวนหลายหมื่นตัวได้(@NameIsNovel)บุกรุกเข้าไป และ(@NameIsNovel)แสงของเขตอาคมสีทองก็เพียงแค่หรี่ลงเล็กน้อยเท่านั้น
“แมลงกู่กลืนหยวนของเจ้ามี(@NameIsNovel)ผลอัศจรรย์ในการทำลายเขตอาคมจริงๆ แต่ผลลัพธ์นี้ไม่ช้าไปหน่อยหรือ” เซินลั่วสื่อสารกับหยวนชิวผ่านสัมผัสจิตเทวะ
“อย่าได้(@NameIsNovel)กังวล แมลงกู่กลืนหยวนโดยพื้นฐานแล้วเป็น(@NameIsNovel)พลังงานกัดกร่อนหยวนสายหนึ่ง ซึ่งข้าหลอมขึ้นมาจากศาสตราวุธที่(@NameIsNovel)หลงเหลือมาจากสมัยโบราณ พวกมันสามารถกัดกร่อนพลังวิญญาณได้(@NameIsNovel)ทุกชนิด
พูดให้ง่ายคือ ตราบใดที่(@NameIsNovel)มันเป็น(@NameIsNovel)เขตอาคมที่(@NameIsNovel)ก่อตัวขึ้นจากพลังวิญญาณ แมลงกู่กลืนหยวนของข้าก็สามารถทำลายมันได้(@NameIsNovel) อันนี้ก็รวมอยู่ด้วย แค่ต้องใช้แมลงจำนวนมากขึ้นเท่านั้น” หยวนชิวกล่าวอย่างมั่นใจ
“เช่นนั้นเจ้ามี(@NameIsNovel)แมลงกู่กลืนหยวนเพียงพอรึ” เซินลั่วหลังจากได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้นก็รู้สึกมั่นใจและ(@NameIsNovel)รีบถามอีกครั้งในทันที
“ข้าถูกปีศาจพวกนั้นพามาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ โดยปรกติแล้วข้าก็ได้(@NameIsNovel)เตรียมแมลงไว้เพียงพอแล้ว” หยวนชิวกล่าวพร้อมกับปล่อยแมลงกู่กลืนหยวนออกมาอีกชุดหนึ่ง
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น เซินลั่วก็คลายกังวลโดยสิ้นเชิงและ(@NameIsNovel)ปล่อยแมลงกู่กลืนหยวนชุดนี้ออกจากห้วงมิติแห่งคัมภีร์สวรรค์
แมลงกู่กลืนหยวน ระลอกแล้วระลอกเล่า บุกรุกเข้าไปในเขตอาคมของบัวสีชมพู และ(@NameIsNovel)ก็เป็น(@NameIsNovel)จริงดังที่(@NameIsNovel)หยวนชิวกล่าวไว้ เขตอาคมสีทองบนบัวสีชมพูหรี่แสงลงอย่างต่อเนื่องและ(@NameIsNovel)บางลงอย่างรวดเร็ว
ครึ่งชั่วขณะต่อมา เขตอาคมสีทองก็บางลงไปครึ่งหนึ่ง
เซินลั่วไม่ได้(@NameIsNovel)รอต่อไป เขา(@NameIsNovel)หยิบพลองเสวียนเหลืองออกมาด้วยการพลิกฝ่ามือ เคลื่อนไหวไปพร้อมกับพลองในมือ และ(@NameIsNovel)ใช้วิชาเพลงกระบองพิรุณโกลาหล
เงาพลองหกสิบสี่สายห่อหุ้มบัวสีชมพูไว้ในวงล้อม และ(@NameIsNovel)เขตอาคมสีทองที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่บนบัวสีชมพูก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เผยให้เห็นรอยร้าวเจ็ดถึงแปดรอย
แสงสีทองเจิดจ้าพุ่งออกมาจากรอยร้าว แพร่กระจายอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็ครอบคลุมทั่วทั้งบัวสีชมพู
ด้วยเสียง “ตูม” เขตอาคมสีทองก็แตกสลายโดยสิ้นเชิง
“เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)อย่างไร!” ธิดามังกรน้อยจากที่(@NameIsNovel)ไกลๆ เห็นฉากนี้และ(@NameIsNovel)ไม่อาจเชื่อสายตาของตนเองได้(@NameIsNovel)ขณะที่(@NameIsNovel)จ้องมองตาโต
ความยินดีปรากฏขึ้นในดวงตาของเซินลั่ว และ(@NameIsNovel)ด้วยการสะบัดแขนเสื้อ แสงสีครามก็ปะทุออกมาห่อหุ้มบัวสีชมพู
บัวสีชมพูที่(@NameIsNovel)แย้มบานอยู่ครึ่งหนึ่งก็บานสะพรั่งอย่างรวดเร็วในทันที และ(@NameIsNovel) ณ ศูนย์กลางของบัว ของชิ้นหนึ่งก็ถูกเปิดเผย
เป็น(@NameIsNovel)วงแหวนทองคำสีม่วงที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ระฆังทองคำสามใบแขวนอยู่ เสียบด้วยที่(@NameIsNovel)อุดระฆัง และ(@NameIsNovel)แกะสลักด้วยลวดลายลึกลับบางอย่าง ดูแล้วห่างไกลจากความธรรมดา
“นี่คือศาสตราเวทอะไร” เซินลั่วโบกมือและ(@NameIsNovel)นำวงแหวนทองคำสีม่วงมาไว้ในกำมือ พลิกดู ด้านในของวงแหวนมี(@NameIsNovel)อักขระผนึกโบราณสามตัวแกะสลักอยู่
“ระฆังทองคำม่วง” ตอนนี้เขา(@NameIsNovel)เชี่ยวชาญในอักษรผนึกโบราณแล้ว จึงอ่านอักขระสามตัวนี้ได้(@NameIsNovel)อย่างง่ายดาย แม้ว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะไม่เคยได้(@NameIsNovel)ยินชื่อนี้มาก่อนก็ตาม
“หยวนชิว เจ้าเคยได้(@NameIsNovel)ยินชื่อสมบัติชิ้นนี้หรือไม่” เขา(@NameIsNovel)สื่อสารกับหยวนชิวผ่านข้อความ
“ข้าไม่เคย” หยวนชิวส่ายหน้า
ใครจะสนใจเล่า ในเมื่อระฆังทองคำม่วงนี้ แม้จะไม่เป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)รู้จัก แต่ก็ต้องเป็น(@NameIsNovel)สมบัติอย่างแน่นอนในเมื่อมันถูกวางไว้ที่(@NameIsNovel)นี่
เขา(@NameIsNovel)กระตุ้นเคล็ดเก้าสิบเก้าทรัพย์สมบัติเพื่อหลอมมัน แต่ระฆังทองคำม่วงกลับไม่ตอบสนอง และ(@NameIsNovel)ปราณเต๋าที่(@NameIsNovel)เทเข้าไปก็ระเหยไปราวกับวัวดินลงทะเล โดยไม่มี(@NameIsNovel)ผลใดๆ
คิ้วของเซินลั่วขมวดเข้าหากันขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ใช้วิธีการหลอมที่(@NameIsNovel)สืบทอดมาจากเฉิงเหย่าจิน แต่ระฆังทองคำม่วงก็ยังคงไม่มี(@NameIsNovel)ทีท่าว่า(@NameIsNovel)จะถูกกระตุ้น
หัวใจของเขา(@NameIsNovel)เย็นเฉียบเมื่อตระหนักว่า(@NameIsNovel)หากเขา(@NameIsNovel)ไม่สามารถกระตุ้นสมบัติได้(@NameIsNovel) การได้(@NameIsNovel)มาซึ่งมันก็ไร้ประโยชน์
“ในดินแดนแห่งความฝัน สหายหยวนได้(@NameIsNovel)มอบเคล็ดวิชาหลอมสมบัติแต่กำเนิดให้ อ้างว่า(@NameIsNovel)มันสามารถหลอมสมบัติวิญญาณแต่กำเนิดได้(@NameIsNovel) ข้าสงสัยว่า(@NameIsNovel)มันจะใช้ได้(@NameIsNovel)กับระฆังทองคำม่วงหรือไม่” เขา(@NameIsNovel)คิดถึงเคล็ดวิชานั้นและ(@NameIsNovel)เริ่มนำมาใช้
รัศมี(@NameIsNovel)สีม่วงทองหลายสายผุดขึ้นจากระฆังทองคำม่วง และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ก็สร้างการเชื่อมต่อทางจิตวิญญาณเล็กน้อยกับมันได้(@NameIsNovel)ในทันที
“ได้(@NameIsNovel)ผลจริงๆ!” เซินลั่วดีใจ
แม้ว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะหลอมมันได้(@NameIsNovel)เพียงเล็กน้อย แต่เขา(@NameIsNovel)ก็ได้(@NameIsNovel)รับความรู้เกี่ยวกับพลังเทวะของระฆังทองคำม่วงแล้ว
มี(@NameIsNovel)ระฆังสามใบคือ ระฆังอัคคี ซึ่งสามารถปล่อยเปลวไฟเพื่อทำร้ายศัตรูได้(@NameIsNovel) ระฆังควัน ซึ่งสามารถปล่อยควันเทวะได้(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)สุดท้าย ระฆังวายุ ซึ่งสามารถปล่อยพายุทรายสีเหลืองได้(@NameIsNovel)
ทว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ไม่สามารถระบุขอบเขตพลังของเปลวไฟ ควัน และ(@NameIsNovel)พายุทรายเหล่านี้ได้(@NameIsNovel) แม้ว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะคาดว่า(@NameIsNovel)มันคงไม่เล็กน้อยก็ตาม
ตอนนี้ไม่มี(@NameIsNovel)เวลามาครุ่นคิด เขา(@NameIsNovel)เหน็บระฆังทองคำม่วงไว้ที่(@NameIsNovel)อกเสื้อ หลอมมันต่อไปด้วยเคล็ดวิชาหลอมสมบัติแต่กำเนิด และ(@NameIsNovel)รีบบินไปยังด้านนอกทันที
ขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ผ่านธิดามังกรน้อยไป เซินลั่วก็ชูมือขึ้น เรียกเข็มผนึกหยวนทั้งเก้ากลับคืนมา และ(@NameIsNovel)ความผันผวนของปราณเต๋ารอบกายของธิดามังกรน้อยก็ฟื้นคืนมาในทันที
สีหน้าของธิดามังกรน้อยผ่อนคลายลง แต่ความขุ่นเคืองในดวงตาของนางขณะที่(@NameIsNovel)มองไปยังเซินลั่วกลับทวีความรุนแรงขึ้น หวังว่า(@NameIsNovel)นางจะสามารถกลืนกินเขา(@NameIsNovel)ทั้งเป็น(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)
“ด้วยพลังเทวะของท่าน ท่านหญิง ท่านคงจะทำลายยันต์ผนึกพันธนาการได้(@NameIsNovel)ในไม่ช้า หลังจากนั้น ท่านสามารถตัดสินใจได้(@NameIsNovel)เองว่า(@NameIsNovel)จะทำอะไรต่อไป”
เซินลั่วไม่ได้(@NameIsNovel)ให้ความสนใจกับธิดามังกรน้อยและ(@NameIsNovel)พุ่งลงไปตามทางเดิน เพื่อตามหาเนี่ยไฉจูและ(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียน
ด้วยความเร็วของเขา(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)ก็มาถึงโถงใหญ่แห่งเดิมในชั่วเวลาไม่กี่ลมหายใจและ(@NameIsNovel)กำลังจะพุ่งลงไปตามทางเดินกลางไปยังเนี่ยไฉจู
ทันใดนั้นก็มี(@NameIsNovel)เสียงดังมาจากข้างนอก พื้นในโถงก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ใครบางคนทำลายเขตอาคมได้(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)ไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ใคร
สีหน้าของเซินลั่วเปลี่ยนไป และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ก็โบกมือในทันที และ(@NameIsNovel)แม่ทัพผีก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับแสงสว่า(@NameIsNovel)งวาบ
“ไปช่วยเสี่ยวเถียน นำสมบัติที่(@NameIsNovel)นั่นมาให้ได้(@NameIsNovel) พกยันต์ล่องหนนี้ไปด้วย และ(@NameIsNovel)ถ้าศัตรูแข็งแกร่งเกินไป ให้เอาชีวิตรอดเป็น(@NameIsNovel)อันดับแรก” เขา(@NameIsNovel)สั่งอย่างจริงจังพลางมอบยันต์ล่องหนให้
“ขอรับ” แม่ทัพผีตอบตกลงและ(@NameIsNovel)แปลงเป็น(@NameIsNovel)เงาดำพุ่งลงไปตามทางเดินที่(@NameIsNovel)ไกลที่(@NameIsNovel)สุด
เซินลั่วเองก็แปลงเป็น(@NameIsNovel)เงาสีแดง วิ่งลงไปตามทางเดินกลาง และ(@NameIsNovel)ในชั่วเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ เขา(@NameIsNovel)ก็มาถึงปลายทางซึ่งมี(@NameIsNovel)ประตูแสงสีขาวปรากฏอยู่เบื้องหน้า
โดยไม่หยุดชะงัก เขา(@NameIsNovel)บินตรงผ่านไป และ(@NameIsNovel)ทัศนวิสัยของเขา(@NameIsNovel)ก็พร่ามัว ป่าทึบปรากฏขึ้นเบื้องหน้า มี(@NameIsNovel)ต้นไม้ใหญ่โตจนแต่ละต้นสูงหลายสิบ หรือแม้กระทั่งร้อยฉื่อ บางต้นสูงกว่า(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)ลูกเล็กๆ ซึ่งค่อนข้างน่าอัศจรรย์
เซินลั่วบินขึ้นไปกลางอากาศเพื่อมองไปรอบๆ พื้นที่(@NameIsNovel)นี้ใหญ่กว่า(@NameIsNovel)หุบเขา(@NameIsNovel)อันเงียบสงบที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เคยอยู่ก่อนหน้านี้มาก ต้นไม้ยักษ์ทอดยาวไปไกลสุดสายตา ทอดยาวไปจนสุดขอบฟ้าโดยไม่มี(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)สิ้นสุด
เซินลั่วเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วไปยังส่วนที่(@NameIsNovel)ลึกกว่า(@NameIsNovel)ของป่าเขา(@NameIsNovel)
ทันทีที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เข้าไป ก็มี(@NameIsNovel)เสียงระเบิดทุ้มๆ ดังมาจากเบื้องหน้า คลื่นพลังปราณขนาดใหญ่ผสมกับฝุ่นที่(@NameIsNovel)ฟุ้งกระจาย พุ่งเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์ โค่นต้นไม้ใหญ่ลง
เขา(@NameIsNovel)รีบเพิ่มความเร็วและ(@NameIsNovel)ในชั่วพริบตาก็ผ่านฝุ่นและ(@NameIsNovel)คลื่นพลังปราณไป พื้นที่(@NameIsNovel)โล่งในป่าก็ปรากฏแก่สายตา
บนพื้นดิน มี(@NameIsNovel)แท่นบูชาขนาดใหญ่ตั้งอยู่ สูงยี่สิบหรือสามสิบฉื่อ บนแท่นบูชานั้น มี(@NameIsNovel)ม่านแสงสีทองกะพริบไหวอยู่ ปกป้องกิ่งหลิวสีเขียวสดกิ่งหนึ่งซึ่งแผ่ประกายแสงวิญญาณอันนุ่มนวลออกมา
เนี่ยไฉจูบินอยู่ใกล้แท่นบูชา กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับร่างสีดำร่างหนึ่ง
ร่างสีดำนั้นเป็น(@NameIsNovel)อสูรหมี(@NameIsNovel)เช่นกัน สวมเกราะสีดำ ถือหอกสีแดงเข้ม คล้ายกับอสูรหมี(@NameIsNovel)ดำข้างนอก แต่มี(@NameIsNovel)ขนาดเล็กกว่า(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ระดับการบำเพ็ญที่(@NameIsNovel)ต่ำกว่า(@NameIsNovel) อยู่เพียงแค่ระดับมหาโพธิญาณขั้นต้นเท่านั้น
เนี่ยไฉจูอยู่ในจุดสูงสุดของระดับก่อกำเนิด ห่างจากการบรรลุระดับมหาโพธิญาณเพียงก้าวเดียว ศาสตราเวทของนางแหลมคม และ(@NameIsNovel)นางเสียเปรียบเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
------------