หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 839
ตอนที่ 839 : กบฏแห่งภูเขาผู่ถัว
ตอนที่ 839
“อะไรกัน!” เซินลั่วตกใจ เพราะเพลงกระบองพิรุณโกลาหลไม่เคยถูกทำลายได้(@NameIsNovel)อย่างง่ายดายเช่นนี้มาก่อน
ทว่า(@NameIsNovel)เพลงกระบองพิรุณโกลาหลก็เป็น(@NameIsNovel)เคล็ดวิชาเทวะที่(@NameIsNovel)หาใดเปรียบ และ(@NameIsNovel)ถึงแม้กระบี่ยักษ์บัวเขียวจะฟันผ่านมันไปได้(@NameIsNovel) ทำให้ขนาดของมันเล็กลงไปเกือบครึ่งหนึ่ง มันก็ไม่ได้(@NameIsNovel)หยุดลงและ(@NameIsNovel)ยังคงฟันต่อไปยังเซินลั่ว
“ญาติผู้พี่ ระวัง นั่นคือกระบี่ชิงเหลียน! สมบัติล้ำค่าอันโด่งดังของภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว!” เสียงของเนี่ยไฉจูดังเข้ามา
เซินลั่วไม่สนใจเสียงเรียกของเนี่ยไฉจู สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)เปลี่ยนไปอย่างมากขณะถอยกลับอย่างรวดเร็ว
ในขณะเดียวกัน แสงสีเขียวก็สว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นเบื้องหน้าของเขา(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)กระจกแปดแขวนก็ปรากฏออกมา ยิงเสาแสงสีเขียวหนาทึบเท่าไหใหญ่ออกไป ซึ่งยันกระบี่ยักษ์บัวเขียวไว้
อักขระวิญญาณสิบแปดลายปรากฏขึ้นบนพื้นผิวของกระจก และ(@NameIsNovel)แสงภายในเสาแสงสีเขียวก็กะพริบอย่างต่อเนื่อง
ม่านแสงคล้ายกระจกสิบแปดชั้นควบแน่นเป็น(@NameIsNovel)รูปเป็น(@NameIsNovel)ร่างในทันที ซ้อนทับกัน และ(@NameIsNovel)ตั้งตระหง่านอยู่บนเส้นทางของกระบี่ยักษ์บัวเขียว
หลังจากก้าวขึ้นสู่ระดับก่อกำเนิดขั้นกลาง เซินลั่วก็สามารถปลดปล่อยพลังทั้งหมดของกระจกแปดแขวนได้(@NameIsNovel)แล้ว
ทันทีที่(@NameIsNovel)ม่านแสงทั้งสิบแปดชั้นถูกตั้งขึ้น กระบี่ยักษ์บัวเขียวก็แทงทะลุเสาแสงสีเขียวและ(@NameIsNovel)โจมตีเขตอาคมสีเขียวทั้งสิบแปดชั้น
เสียง “ฉี่ๆ” ดังขึ้นเป็น(@NameIsNovel)ชุดราวกับว่า(@NameIsNovel)อากาศกำลังลุกไหม้ด้วยดอกไม้ไฟสีเขียวอันตระการตา ม่านแสงสีเขียวถูกทำลายลงทีละชั้น โดยมากกว่า(@NameIsNovel)ครึ่งหนึ่งแตกสลายไปในชั่วพริบตา
แม้ว่า(@NameIsNovel)ความเร็วของกระบี่ยักษ์บัวเขียวจะเริ่มลดลง แต่มันก็ยังคงกดดันไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่
สีหน้าของเซินลั่วเปลี่ยนไป และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ก็โบกแขนเสื้ออย่างเร่งรีบ ทำให้ลูกแก้วสีม่วงขนาดใหญ่ปรากฏออกมาและ(@NameIsNovel)บินเข้าไปในม่านแสงสีเขียว
พลองเสวียนเหลืองตามหลังลูกแก้วสีม่วงขนาดใหญ่ไปติดๆ ปลดปล่อยแสงสีเหลืองออกมา มันแปลงเป็น(@NameIsNovel)เสาแสงสีเหลืองหนาทึบและ(@NameIsNovel)ฟาดออกไปอย่างดุเดือด
ด้วยเสียง “เคร้ง” ห้วงมิติสั่นสะเทือน ม่านแสงสีเขียวที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่สั่นไหวอย่างรุนแรง และ(@NameIsNovel)แตกสลายโดยสิ้นเชิง
เสียง “แคร็ก” ดังมาจากกระจกแปดแขวนเบื้องหน้าของเซินลั่ว ซึ่งน่าประหลาดใจที่(@NameIsNovel)มันเกิดรอยร้าวขึ้น ลูกแก้วสีม่วงขนาดใหญ่บินกลับมา แสงสีม่วงของมันหรี่ลง
และ(@NameIsNovel)พื้นผิวของมันมี(@NameIsNovel)รอยบากลึกหลายนิ้ว พลองเสวียนเหลืองก็พลิกคว่ำและ(@NameIsNovel)บินกลับมาเช่นกัน แสงวิญญาณของมันหรี่ลง เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)รับความเสียหายพอสมควร
ทว่า(@NameIsNovel)กระบี่ยักษ์บัวเขียวในที่(@NameIsNovel)สุดก็ถูกสกัดกั้นไว้ได้(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)หลังจากกะพริบอย่างบ้าคลั่ง มันก็บินถอยหลังกลับไป
“ดังคำกล่าวที่(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel) คืนบุญคุณ รับกระบวนท่าของข้าไปบ้าง!” เซินลั่วมองไปยังศาสตราเวทที่(@NameIsNovel)เสียหายด้วยความเจ็บปวดในใจ และ(@NameIsNovel)เขย่าระฆังทองคำม่วงในมืออีกครั้ง
เสียง “ติ๊งๆ” ของระฆังดังขึ้น และ(@NameIsNovel)เปลวเพลิงสีแดงสายหนึ่งก็พุ่งออกมา ปกคลุมท้องฟ้าและ(@NameIsNovel)ถาโถมเข้าใส่เว่ยชิง
เนี่ยไฉจูกำลังจะบินเข้าไปช่วย แต่เมื่อเห็นเปลวเพลิงที่(@NameIsNovel)ร้อนระอุอย่างรุนแรง นางก็รีบหยุดฝีเท้าลง
“ระฆังทองคำม่วง!” เว่ยชิงก็กลับมาสงบลงแล้วในตอนนี้ และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ก็สะบัดกระบี่ชิงเหลียนในมือ ปราณกระบี่สีเขียวหลายสายปะทุออกมา เปล่งเสียงร้องของกระบี่ที่(@NameIsNovel)หนาแน่น และ(@NameIsNovel)ราวกับฝนกระบี่ พวกมันก็ฟันลงบนเปลวเพลิงสีแดง สกัดกั้นพวกมันไว้ได้(@NameIsNovel)ชั่วขณะ
แต่คลื่นเปลวเพลิงที่(@NameIsNovel)ตามมาก็ถาโถมไปข้างหน้าราวกับคลื่นที่(@NameIsNovel)บ้าคลั่ง กลืนกินและ(@NameIsNovel)เผาผลาญปราณกระบี่ได้(@NameIsNovel)อย่างง่ายดาย
ทว่า(@NameIsNovel) ฉวยโอกาสในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ เท้าของเว่ยชิงก็ส่องแสงสีเขียวสดใส ซึ่งจากนั้นก็ควบแน่นเป็น(@NameIsNovel)ร่างมายาบัวสีครามสองดอก หมุนด้วยความเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ ร่างของเว่ยชิงพร่าเลือนในทันที
และ(@NameIsNovel)ในชั่วขณะต่อมา เขา(@NameIsNovel)ก็ปรากฏตัวขึ้นห่างออกไปหลายร้อยฉื่ออย่างน่าเหลือเชื่อด้วยความเร็วอันเหลือเชื่อ
เซินลั่วเลิกคิ้วขึ้นแต่ไม่ได้(@NameIsNovel)ไล่ตามอย่างแข็งขันด้วยระฆังทองคำม่วง หลังจากแสดงเคล็ดวิชาใหญ่ๆ ติดต่อกันหลายครั้ง ปราณเต๋าของเขา(@NameIsNovel)ก็หมดไปกว่า(@NameIsNovel)ครึ่ง
“วิชาท่ากายบัวนั่งของภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวช่างไม่ธรรมดาจริงๆ” หยวนชิวกล่าวจากภายในห้วงมิติแห่งคัมภีร์สวรรค์
“วิชาท่ากายบัวนั่งรึ เป็น(@NameIsNovel)เคล็ดวิชาเหินบินหลบหนีที่(@NameIsNovel)เว่ยชิงใช้เมื่อครู่หรือ” เซินลั่วถาม
“ถูกต้อง พลังเทวะนี้เป็น(@NameIsNovel)การผสมผสานระหว่า(@NameIsNovel)งเคล็ดวิชาเคลื่อนไหวและ(@NameIsNovel)เคล็ดวิชาเหินพฤกษา และ(@NameIsNovel)ในแง่ของความเร็ว มันจัดอยู่ในสามอันดับแรกของดินแดนมนุษย์” หยวนชิวกล่าว
ร่องรอยแห่งความประหลาดใจวาบผ่านดวงตาของเซินลั่ว แท้จริงแล้ว การเคลื่อนไหวของเว่ยชิงเร็วกว่า(@NameIsNovel)วิชาเยื้องย่างจันทราเสียอีก
“สหายเซิน เคล็ดวิชาลับห้าธาตุของภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวนั้นประณีตอย่างเหลือเชื่อ ท่านต้องอยากได้(@NameIsNovel)มันเช่นกันใช่หรือไม่
เว่ยชิงผู้นี้บัดนี้เป็น(@NameIsNovel)กบฏของภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว สมควรตายด้วยน้ำมือของทุกคน ด้วยระฆังทองคำม่วงในครอบครองของท่านและ(@NameIsNovel)พละกำลังของท่านที่(@NameIsNovel)เพิ่มขึ้นอย่างมาก
เหตุใดไม่สังหารเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)นี่และ(@NameIsNovel)กักขังจิตวิญญาณเทวะของเขา(@NameIsNovel)ไว้ในห้วงมิติสีทองนี้ ข้ามี(@NameIsNovel)เคล็ดวิชาแมลงวิญญาณที่(@NameIsNovel)เชี่ยวชาญในการสอบสวนวิญญาณ
พวกเราจะต้องได้(@NameIsNovel)อะไรบางอย่างจากเขา(@NameIsNovel)อย่างแน่นอน” หยวนชิวกล่าวด้วยเสียงหัวเราะอย่างมี(@NameIsNovel)เลศนัย พูดอย่างนุ่มนวล
สายตาของเซินลั่วกะพริบเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินข้อเสนอนี้ แต่เขา(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)พูดอะไร โบกมือเพื่อเก็บกระจกแปดแขวนและ(@NameIsNovel)ลูกแก้วสีม่วงขนาดใหญ่ก่อนจะหยิบยันต์โปรดสัตว์ทั่วหล้าออกมาและ(@NameIsNovel)ขยำมันในมือ
ยันต์กลายเป็น(@NameIsNovel)แสงสีเขียวและ(@NameIsNovel)หลอมรวมเข้าสู่ร่างของเซินลั่ว รัศมี(@NameIsNovel)สีเขียวปรากฏขึ้นรอบตัวเขา(@NameIsNovel)ทันทีและ(@NameIsNovel)กะพริบอย่างรวดเร็ว
การกะพริบของรัศมี(@NameIsNovel)สีเขียวแต่ละครั้งจะดึงพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินจากรอบข้างเข้ามาอย่างต่อเนื่อง แปลงมันเป็น(@NameIsNovel)ปราณเต๋าของเขา(@NameIsNovel) ในชั่วเวลาเพียงสองหรือสามลมหายใจ รัศมี(@NameIsNovel)สีเขียวก็กะพริบเก้าครั้งก่อนจะหายไป
สีหน้ายินดีปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเซินลั่วเนื่องจากผลของยันต์โปรดสัตว์ทั่วหล้านั้นยอดเยี่ยมมาก
แม้ว่า(@NameIsNovel)ปราณเต๋าของเขา(@NameIsNovel)จะยังไม่ฟื้นคืนเต็มที่(@NameIsNovel) แต่มันก็ฟื้นคืนมาอย่างมาก และ(@NameIsNovel)ความเหนื่อยล้าในร่างกายของเขา(@NameIsNovel)ก็หายไปเช่นกัน
เขา(@NameIsNovel)เริ่มกระตุ้นระฆังทองคำม่วงอีกครั้ง ไม่เพียงเท่านั้น เขา(@NameIsNovel)ยังถอดที่(@NameIsNovel)อุดออกจากระฆังควันและ(@NameIsNovel)กระตุ้นระฆังทั้งสองพร้อมกัน
ท้องฟ้าปะทุขึ้นด้วยเปลวเพลิงสีแดงอีกครั้งขณะที่(@NameIsNovel)ระฆังควันปล่อยควันออกมาเป็น(@NameIsNovel)บริเวณกว้าง—ไม่ใช่ควันจากเตาปรุงอาหารหรือการเผาพืชพรรณ แต่เป็น(@NameIsNovel)ควันวิญญาณห้าสีในสีคราม แดง ขาว ดำ และ(@NameIsNovel)เหลือง
ควันวิญญาณห้าสีที่(@NameIsNovel)เจิดจ้าและ(@NameIsNovel)ทำให้ตาพร่าทำให้เนี่ยไฉจูและ(@NameIsNovel)อสูรหมี(@NameIsNovel)น้อย ซึ่งเพียงแค่เฝ้าดูจากระยะไกล รู้สึกเจ็บแปลบในดวงตาและ(@NameIsNovel)น้ำตาไหล กระตุ้นให้พวกเขา(@NameIsNovel)ต้องรีบถอยกลับไปอีก
ด้วยไฟและ(@NameIsNovel)ควันที่(@NameIsNovel)ทำงานร่วมกัน พลังของเปลวเพลิงสีแดงก็พลุ่งพล่านขึ้นในทันที และ(@NameIsNovel)ราวกับคลื่นพิโรธจากทะเลลึก
พวกมันก็กวาดไปยังเว่ยชิง ทุกที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)พวกมันผ่านไป ป่าเบื้องล่างก็ลุกไหม้อย่างรุนแรง กลายเป็น(@NameIsNovel)เถ้าถ่าน พื้นดินแตกระแหง และ(@NameIsNovel)ป่าที่(@NameIsNovel)เคยเขียวชอุ่มและ(@NameIsNovel)เขียวขจีก็ถูกทำลายลงในชั่วพริบตา
“บัดซบ เจ้าหนู แม้จะเป็น(@NameIsNovel)ศัตรูก็ควรจะมี(@NameIsNovel)ขอบเขตบ้าง!” อสูรหมี(@NameIsNovel)น้อยตะโกนขณะที่(@NameIsNovel)เห็นที่(@NameIsNovel)อยู่ของตนกลายเป็น(@NameIsNovel)สภาพเช่นนี้ มันโกรธจัดและ(@NameIsNovel)คำรามใส่เซินลั่วอย่างต่อเนื่อง แต่ไม่กล้าเข้าใกล้
เนี่ยไฉจูก็แสดงสีหน้าตกใจและ(@NameIsNovel)รีบถอยกลับไปอีก นางรีบเอื้อมมือไปหยิบกิ่งหยางหลิวและ(@NameIsNovel)เทปราณเต๋าของนางเข้าไปเพื่อพยายามกระตุ้นมัน
แต่ไม่ว่า(@NameIsNovel)นางจะพยายามใช้เคล็ดวิชาที่(@NameIsNovel)สำนักสอนมาเพื่อหลอมมันอย่างไร นางก็ไม่สามารถสร้างการเชื่อมต่อแม้แต่น้อยกับกิ่งไม้สีเขียวได้(@NameIsNovel)
“อย่าพยายามเลย กิ่งหยางหลิวนี้เป็น(@NameIsNovel)สมบัติส่วนตัวที่(@NameIsNovel)ใกล้ชิดของพระโพธิสัตว์กวนอิม หากไม่มี(@NameIsNovel)เคล็ดวิชาหลอมที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เอกลักษณ์ของพระองค์ ท่านจะไม่มี(@NameIsNovel)วันกระตุ้นมันได้(@NameIsNovel)” อสูรหมี(@NameIsNovel)น้อยบินเข้ามาแล้วกล่าว
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น เนี่ยไฉจูก็ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เหตุผลหลักที่(@NameIsNovel)นางมาที่(@NameIsNovel)วังแห่งนี้กับเซินลั่วและ(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียน ก็เพื่อครอบครองสมบัติที่(@NameIsNovel)พระโพธิสัตว์กวนอิมทิ้งไว้ก่อนใคร
เพื่อที่(@NameIsNovel)จะได้(@NameIsNovel)ต่อต้านเว่ยชิงและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ หากไม่มี(@NameIsNovel)ความสามารถที่(@NameIsNovel)จะกระตุ้นมันได้(@NameIsNovel) นางจะใช้พวกมันต่อสู้กับศัตรูได้(@NameIsNovel)อย่างไร
“ท่านผู้อาวุโส ท่านรู้จักเคล็ดวิชาหลอมหรือไม่” เนี่ยไฉจูรีบถาม
“ข้าเป็น(@NameIsNovel)เพียงผู้พิทักษ์ จะรู้เรื่องเช่นนั้นได้(@NameIsNovel)อย่างไร ข้าเกรงว่า(@NameIsNovel)ภายในภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวทั้งหมด มี(@NameIsNovel)เพียงท่านอาจารย์กวนเยว่เท่านั้นที่(@NameIsNovel)รู้เคล็ดวิชาหลอม แม้แต่ท่านอาจารย์ชิงเหลียนก็ไม่รู้” อสูรหมี(@NameIsNovel)น้อยส่ายหน้า
เนี่ยไฉจูผิดหวังอย่างมาก แต่ทันใดนั้นนางก็ตระหนักถึงปัญหาอีกอย่างหนึ่ง “ถ้าสมบัติเหล่านี้ต้องใช้เคล็ดวิชาหลอมที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เอกลักษณ์ของพระโพธิสัตว์กวนอิม แล้วญาติผู้พี่ของข้าจะกระตุ้นระฆังทองคำม่วงได้(@NameIsNovel)อย่างไร”
“ข้าก็สงสัยเรื่องนั้นอยู่เหมือนกัน เจ้าหนูนั่นไปเรียนเคล็ดวิชาหลอมมาจากที่(@NameIsNovel)ไหนกัน หรือว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะมี(@NameIsNovel)ความเกี่ยวข้องบางอย่างกับพระโพธิสัตว์กวนอิม” อสูรหมี(@NameIsNovel)น้อยสงสัย สายตาของมันกะพริบขณะมองไปยังแผ่นหลังของเซินลั่ว
------------