หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 845
ตอนที่ 845 : มิอาจปลุกให้ตื่น
ตอนที่ 845
“บัดซบ! เว่ยชิงกับหลิวชิง สองคนไร้ประโยชน์นั่นทำอะไรกันอยู่ พวกเขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ขวดหยกชำระล้างอยู่กับตัวแท้ๆ ทำไมถึงปล่อยให้ระฆังทองคำม่วงตกไปอยู่ในมือของเจ้าเด็กเผ่าพันธุ์มนุษย์นั่นได้(@NameIsNovel)!
คนจากภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวมาอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่กันตั้งหลายคน แล้วเจ้าสองคนไร้ประโยชน์นั่นไปตายอยู่ที่(@NameIsNovel)ไหนกัน” แววตาของเฟิงซีฉายแววกังวลออกมาเล็กน้อย และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ก็สบถด่าอย่างโกรธเกรี้ยวในใจ
เซินลั่วไม่ได้(@NameIsNovel)พยายามทำอะไรที่(@NameIsNovel)ไร้ประโยชน์อีกต่อไป เขา(@NameIsNovel)กระตุ้นระฆังทองคำม่วงเพื่อรักษาการทำงานของเสาเพลิงยักษ์ไว้ พลางประหยัดการใช้ปราณเต๋าของตน
แต่ระฆังทองคำม่วงนั้นดูดกลืนพลังชีวิตมากเกินไปจริงๆ แม้เขา(@NameIsNovel)จะพยายามประหยัดพลังงานแล้วก็ตาม ปราณเต๋าภายในของเขา(@NameIsNovel)ก็ยังคงลดลงอย่างรวดเร็ว
และ(@NameIsNovel)ในขณะนี้ มันก็เหลือไม่ถึงสามส่วนแล้ว เขา(@NameIsNovel)นำโอสถฟื้นฟูสองเม็ดออกมาแล้วกลืนลงไป
“ฮ่าฮ่า! ข้าเกือบลืมไป ด้วยระดับการบำเพ็ญของเจ้าในตอนนี้ เจ้าไม่สามารถรักษาระดับการใช้พลังของระฆังทองคำม่วงได้(@NameIsNovel)เลย ปราณเต๋าของเจ้าคงจะใกล้หมดแล้วใช่หรือไม่
เจ้าเด็กเผ่าพันธุ์มนุษย์ เจ้ากล้าขัดขวางแผนการอันยิ่งใหญ่ของเผ่าปีศาจของเรา เมื่อข้าออกไปได้(@NameIsNovel) ข้าจะฉีกร่างของเจ้าเป็น(@NameIsNovel)หมื่นชิ้นและ(@NameIsNovel)กักขังจิตวิญญาณเทวะของเจ้าไว้ในไฟปีศาจ ทรมานเจ้าเป็น(@NameIsNovel)ร้อยปี!” เฟิงซีกล่าวพร้อมกับหัวเราะเมื่อเห็นการกระทำของเซินลั่ว
เซินลั่วไม่สนใจคำขู่ของเฟิงซีราวกับว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)ยิน ทำสุดความสามารถเพื่อโคจรปราณเต๋าของตนให้ราบรื่นและ(@NameIsNovel)หลอมรวมโอสถทิพย์ไปด้วย
ในขณะเดียวกัน เขา(@NameIsNovel)ก็ติดต่อกับแม่ทัพผีผ่านข้อความทางจิต บอกให้เขา(@NameIsNovel)ปลุกเนี่ยไฉจูและ(@NameIsNovel)ร่ายคาถาเพื่อช่วยเขา(@NameIsNovel)ฟื้นฟูปราณเต๋า
เหตุผลที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เลือกที่(@NameIsNovel)จะดักจับเฟิงซีด้วยวิธีนี้ก็เพราะเขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เนี่ยไฉจู ซึ่งสามารถเติมเต็มปราณเต๋าของเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ทันเวลานั่นเอง
“สหายเนี่ย! สถานการณ์ของนายท่านคับขันยิ่งนัก โปรดร่ายคาถาเพื่อช่วยเขา(@NameIsNovel)ฟื้นฟูปราณเต๋าบางส่วนด้วย” แม่ทัพผีเมื่อได้(@NameIsNovel)รับคำสั่งของเซินลั่ว ก็กล่าวกับเนี่ยไฉจูในทันที
แต่เนี่ยไฉจูกลับยืนนิ่งหลับตา ราวกับอยู่ในภวังค์ ไม่ตอบสนองต่อคำพูดของแม่ทัพผี
กิ่งหยางหลิวในมือของนางกำลังเปล่งคลื่นแสงสีเขียวออกมา เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)นางได้(@NameIsNovel)เริ่มหลอมมันแล้ว
“สหายเนี่ย ข้าไม่ได้(@NameIsNovel)บำเพ็ญพลังเทวะฟื้นฟูใดๆ ของภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว เอาไว้เลย ท่านสามารถหลอมกิ่งหยางหลิวต่อได้(@NameIsNovel)ในภายหลัง
ก่อนอื่น โปรดฟื้นฟูปราณเต๋าของเจ้าเด็กเผ่าพันธุ์มนุษย์ที่(@NameIsNovel)อยู่เหนือพวกเราก่อน” แม้ว่า(@NameIsNovel)อสูรหมี(@NameIsNovel)น้อยจะมี(@NameIsNovel)ความขัดแย้งกับเซินลั่วอยู่บ้าง แต่เขา(@NameIsNovel)ก็เข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันและ(@NameIsNovel)เอ่ยปากขึ้น
แต่เนี่ยไฉจูก็ยังคงไม่ตอบสนอง ดูเหมือนจะอยู่ในสมาธิ
“เกิดอะไรขึ้น สหายเนี่ย” ไป๋เสี่ยวเถียนรู้สึกว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)บางอย่างผิดปกติและ(@NameIsNovel)ยกมือขึ้นตบไหล่ของเนี่ยไฉจู
ถึงตอนนี้ เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)กลืนโอสถฟื้นฟูรักษาบาดเจ็บไปแล้ว และ(@NameIsNovel)อาการบาดเจ็บตามร่างกายของเขา(@NameIsNovel)ก็เริ่มฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)ไม่ซีดเหมือนเมื่อก่อน
ทว่า(@NameIsNovel) ทันทีที่(@NameIsNovel)ฝ่ามือของเขา(@NameIsNovel)กำลังจะสัมผัสไหล่ของเนี่ยไฉจู แสงสีเขียวบนกิ่งหยางหลิวก็พลันสว่า(@NameIsNovel)งจ้าขึ้นและ(@NameIsNovel)ปะทุออกไปทุกทิศทุกทาง ก่อนที่(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนจะทันได้(@NameIsNovel)สัมผัสตัวเนี่ยไฉจู แสงสีเขียวก็ผลักมือของเขา(@NameIsNovel)ออกไป
พลังที่(@NameIsNovel)ยืดหยุ่นแต่มหาศาลพลุ่งพล่านออกมา ส่งไป๋เสี่ยวเถียนลอยกระเด็นไป กระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง
แม่ทัพผีและ(@NameIsNovel)อสูรหมี(@NameIsNovel)น้อยก็ได้(@NameIsNovel)รับผลกระทบจากแสงสีเขียวเช่นกัน ถอยหลังไปหลายก้าว
“เกิดอะไรขึ้นกับเนี่ยไฉจู” แม่ทัพผีโบกมือ ปล่อยปราณสีดำสายหนึ่งออกมาเพื่อรับไป๋เสี่ยวเถียนขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ลอยกระเด็นไป และ(@NameIsNovel)ถามด้วยความตกใจ
“ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)นางกำลังหลอมกิ่งหยางหลิวและ(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เข้าสู่สภาวะลึกล้ำโดยบังเอิญ กิ่งหยางหลิวก็ได้(@NameIsNovel)ยอมรับนางเป็น(@NameIsNovel)นายของมันแล้ว ผลักไสวัตถุแปลกปลอมใดๆ ที่(@NameIsNovel)เข้าใกล้เนี่ยไฉจู” อสูรหมี(@NameIsNovel)น้อยกล่าวหลังจากสังเกตเนี่ยไฉจูอยู่ครู่หนึ่ง
“นายท่านกำลังต่อสู้อยู่กับปีศาจระดับเซียนแท้ตนนั้น พวกเราจะปล่อยให้เนี่ยไฉจูหลงอยู่ในการทำความเข้าใจสมบัติไม่ได้(@NameIsNovel) ปลุกนางให้ตื่น!” แม่ทัพผีสั่งอย่างเฉียบขาด พลางดีดนิ้ว
ปราณสีดำสายหนึ่งพุ่งออกจากปลายนิ้วของเขา(@NameIsNovel) กลายเป็น(@NameIsNovel)ลูกศรสีดำขนาดยักษ์ยาวหลายจั้ง พุ่งไปยังเนี่ยไฉจู รอบๆ ตัวลูกศรมี(@NameIsNovel)ลมกระโชกแรงสีดำอยู่ชั้นหนึ่ง
แต่ทันทีที่(@NameIsNovel)ลูกศรสีดำเข้าใกล้เนี่ยไฉจูในระยะสามฉื่อ แสงสีเขียวรอบกิ่งหยางหลิวก็สว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นอีกครั้ง และ(@NameIsNovel)ด้วยเสียงดัง “ตูม” ลูกศรสีดำก็แตกเป็น(@NameIsNovel)ชิ้นๆ
สีหน้าของแม่ทัพผีมืดลง และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ชี้ไปยังห้วงมิติ
พลันพลังอาฆาตสีดำพวยพุ่งออกจากร่างของเขา(@NameIsNovel)อย่างรุนแรง รวมตัวกันกลายเป็น(@NameIsNovel)หัวกะโหลกสีดำขนาดราวหนึ่งจั้ง ดวงตาแดงฉานดั่งโลหิต ก่อนจะกรีดร้องเสียงแหลมสะท้านใจ พุ่งตรงเข้าหาเนี่ยไฉจู
คลื่นเสียงสีดำสายหนึ่งปะทุออกมาจากปากของมัน ปลุกปั่นลมกระโชกแรงขณะที่(@NameIsNovel)มันพุ่งเข้าใส่เนี่ยไฉจูอย่างดุเดือด ทำให้ห้วงมิติใกล้เคียงสั่นสะเทือนเล็กน้อย
แต่ทันทีที่(@NameIsNovel)คลื่นเสียงสีดำเข้าใกล้เนี่ยไฉจู แสงสีเขียวบนกิ่งหยางหลิวก็พลุ่งพล่านขึ้นอีกครั้ง ทำลายคลื่นเสียงสีดำได้(@NameIsNovel)อย่างง่ายดาย
“เนี่ยไฉจู ตื่นได้(@NameIsNovel)แล้ว! เพลิงพิโรธปฐพี!” อสูรหมี(@NameIsNovel)น้อยลงมือทันที แสงสีแดงจำนวนมากก็ลุกโชนขึ้นบนหอกศึกในมือของเขา(@NameIsNovel) จากนั้นเขา(@NameIsNovel)ก็แทงมันลงไปในพื้นอย่างดุเดือด โดยครึ่งหนึ่งของตัวหอกจมลงไปในทันที
และ(@NameIsNovel)ตรงหน้าเนี่ยไฉจู พื้นดินก็พลันระเบิดออก เผยให้เห็นรอยแยกกว้างประมาณหนึ่งจั้งและ(@NameIsNovel)ยาวกว่า(@NameIsNovel)สิบจั้ง
ด้วยเสียงดังทุ้มขนาดใหญ่ เสาเพลิงสีแดงเข้มก็พวยพุ่งออกมา จากรอยแยกยักษ์ราวกับการปะทุของภูเขา(@NameIsNovel)ไฟ
เปลวเพลิงซึ่งใหญ่เท่าบ้านหลังหนึ่ง แฝงไว้ด้วยอุณหภูมิสูงที่(@NameIsNovel)ร้อนระอุและ(@NameIsNovel)พลังหยินอัปมงคลอันหนาทึบจากส่วนลึกของปฐพี ทำให้พลังของมันมากกว่า(@NameIsNovel)เปลวไฟวิญญาณธรรมดากว่า(@NameIsNovel)สิบเท่า
เปลวเพลิงที่(@NameIsNovel)ม้วนตัวก็ควบแน่นในทันที แปลงเป็น(@NameIsNovel)ใบมี(@NameIsNovel)ดอัคคียักษ์ยาวประมาณเจ็ดหรือแปดจั้งและ(@NameIsNovel)ฟันไปยังเนี่ยไฉจูอย่างเหี้ยมโหด
แสงสีเขียวบนกิ่งหยางหลิวดูเหมือนจะสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงภัยคุกคาม พลันสว่า(@NameIsNovel)งขึ้นสิบเท่า จากนั้นก็หดตัวเข้าด้านใน ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)ทรงกลมแสงสีเขียวอ่อนขนาดประมาณหนึ่งจั้งรอบกายเนี่ยไฉจู ห่อหุ้มนางไว้ภายใน
ยอดแสงสีเขียวสองสามยอดที่(@NameIsNovel)คล้ายกับรากไม้พุ่งออกมาจากทรงกลมสีเขียวลงไปในพื้นดิน
ใบมี(@NameIsNovel)ดเพลิงสีแดงเข้มบินเข้าโจมตีทรงกลมสีเขียวอย่างดุเดือด ทรงกลมเพียงแค่สั่นสะเทือนเล็กน้อยก่อนจะกลับคืนสู่ความสงบอย่างรวดเร็ว ไม่ถอยกลับแม้แต่น้อย
พลังมหาศาลสะท้อนกลับ และ(@NameIsNovel)ใบมี(@NameIsNovel)ดอัคคียักษ์ก็แตกสลายด้วยเสียงดังสนั่น กลายเป็น(@NameIsNovel)ประกายไฟและ(@NameIsNovel)เศษเปลวไฟนับไม่ถ้วนที่(@NameIsNovel)กระจัดกระจายไป
เนี่ยไฉจูยืนนิ่งอยู่ภายในทรงกลมแสง ไม่ได้(@NameIsNovel)รับผลกระทบใดๆ เลย
อสูรหมี(@NameIsNovel)น้อยและ(@NameIsNovel)แม่ทัพผีตะลึงกับฉากนั้น แต่พวกเขา(@NameIsNovel)ก็ฟื้นตัวอย่างรวดเร็วและ(@NameIsNovel)ยังคงเปิดฉากการโจมตีต่างๆ นานาต่อไป พยายามที่(@NameIsNovel)จะปลุกเนี่ยไฉจู
ไป๋เสี่ยวเถียนซึ่งกำลังโคจรเคล็ดวิชาเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของตนอยู่ด้านข้างอย่างเงียบๆ ก็รีบบินเข้ามาสมทบกับแม่ทัพผีและ(@NameIsNovel)อสูรหมี(@NameIsNovel)น้อยทันที
กลางอากาศ เซินลั่วก็สังเกตเห็นสถานการณ์บนพื้นดินเช่นกัน และ(@NameIsNovel)สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)ก็เปลี่ยนไป
“เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)อย่างไร”
เขา(@NameIsNovel)เคยเห็นเนี่ยไฉจูเข้าสู่สมาธิเพื่อทำความเข้าใจเคล็ดวิชาหลอมสมบัติโดยกำเนิดมาก่อน แต่เขา(@NameIsNovel)ไม่เคยจินตนาการว่า(@NameIsNovel)นางจะตกอยู่ในสภาวะที่(@NameIsNovel)ลุ่มลึกถึงเพียงนี้ และ(@NameIsNovel)กิ่งหยางหลิวจะถึงกับเริ่มปกป้องนายของมัน
เซินลั่วเสียใจอย่างยิ่งที่(@NameIsNovel)มอบเคล็ดวิชาหลอมสมบัติโดยกำเนิดให้เนี่ยไฉจู เพราะมันกลับนำไปสู่สถานการณ์ที่(@NameIsNovel)เลวร้ายในปัจจุบันของเขา(@NameIsNovel)อย่างไม่คาดคิด
ทว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ก็รีบหายใจเข้าลึกๆ สงบอารมณ์ และ(@NameIsNovel)หลีกเลี่ยงการสิ้นเปลืองพลังงานโดยไม่จำเป็น(@NameIsNovel) ในขณะเดียวกัน เขา(@NameIsNovel)ก็นำสมบัติต่างๆ ออกมาเพื่อฟื้นฟูปราณเต๋า พยายามที่(@NameIsNovel)จะเติมเต็มพลังชีวิตของตน
แต่ไม่ว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วจะพยายามหนักแค่ไหน ปราณเต๋าของเขา(@NameIsNovel)ก็ลดลงอย่างรวดเร็วจนถึงก้นบึ้ง เสาเพลิงยักษ์ก็หดตัวลงอย่างช้าๆ และ(@NameIsNovel)การหมุนของมันก็เริ่มช้าลง
เมื่อเห็นดังนั้น เฟิงซีก็ดีใจในทันที อ้าปากพ่นแก่นโลหิตออกมาคำหนึ่ง และ(@NameIsNovel)ประสานอินด้วยมืออย่างรวดเร็ว
แก่นโลหิตระเบิดออกเป็น(@NameIsNovel)หมอกโลหิตด้วยเสียงดังป๊อปและ(@NameIsNovel)หลอมรวมเข้ากับธงกระหายโลหิต พื้นผิวของธงพลันแผ่แสงโลหิตออกมาอย่างรุนแรงและ(@NameIsNovel)หัวปีศาจยักษ์ก็ปรากฏขึ้น
หัวปีศาจหัวเราะอย่างน่าสยดสยองแล้วอ้าปากพ่นเสาแสงสีโลหิตหนาเท่าไหใหญ่ออกมา เปล่งพลังหยินอัปมงคลอันน่าสะพรึงกลัว และ(@NameIsNovel)กระแทกเข้ากับเสาเพลิงโดยรอบอย่างแรง
เสาเพลิงส่งเสียงดังสนั่น สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แม้ว่า(@NameIsNovel)จะไม่แตกสลายในทันที แต่ก็มี(@NameIsNovel)ขนาดเล็กลงอย่างมาก
เฟิงซีไม่ได้(@NameIsNovel)โกรธ กลับดีใจ และ(@NameIsNovel)มือของเขา(@NameIsNovel)ก็ประสานอินมากขึ้นอย่างรวดเร็ว ตั้งใจที่(@NameIsNovel)จะขับเคลื่อนพลังของธงกระหายโลหิตต่อไปเพื่อทำลายเสาเพลิงในคราวเดียว
ในขณะนั้นเอง ภายในทรงกลมสีเขียวเบื้องล่าง คิ้วของเนี่ยไฉจูก็ส่องสว่า(@NameIsNovel)งด้วยแสงสีเขียวผืนหนึ่ง เผยให้เห็นรอยใบหลิวอยู่ภายใน
แต่ชั่วขณะต่อมา แสงสีเขียวก็สลายไปในทันที รอยใบหลิวก็จางหายไปเช่นกัน ร่างที่(@NameIsNovel)บอบบางของนางสั่นไหว จากนั้นนางก็ลืมตาขึ้นในทันที และ(@NameIsNovel)ทรงกลมสีเขียวรอบตัวนางก็หายไปในพริบตา
----------