หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 844
ตอนที่ 844 : เปิดใช้งานระฆังทั้งสามอย่างเต็มกำลัง
ตอนที่ 844
สีหน้าของอสูรหมี(@NameIsNovel)ดำเปลี่ยนไป การโจมตีของเฟิงซีนั้นทรงพลัง และ(@NameIsNovel)แม้แต่สำหรับเขา(@NameIsNovel)แล้ว ก็ยังยากอย่างยิ่งที่(@NameIsNovel)จะต้านทานได้(@NameIsNovel) เซินลั่วที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เพียงผู้บำเพ็ญระดับก่อกำเนิดจะต้านทานมันได้(@NameIsNovel)อย่างไร
แม้ว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะไม่พอใจที่(@NameIsNovel)เซินลั่วเข้ามาร่วมในสนามรบ แต่เขา(@NameIsNovel)ก็จะไม่ยืนดูเฉยๆ ปล่อยให้เขา(@NameIsNovel)ตาย
ในมือของเขา(@NameIsNovel) หอกศึกสีดำปะทุขึ้นด้วยอัสนีและ(@NameIsNovel)สายฟ้าในชั่วพริบตา ควบแน่นเป็น(@NameIsNovel)มังกรอัสนีหนาทึบห้าตัว พร้อมที่(@NameIsNovel)จะลงมือ
เซินลั่วพลิกฝ่ามือและ(@NameIsNovel)หยิบระฆังทองคำม่วงออกมา ถอดที่(@NameIsNovel)อุดระฆังทั้งสามออกพร้อมกันและ(@NameIsNovel)เขย่ามันด้วยสุดกำลังของเขา(@NameIsNovel)
ด้วยเสียง “กระดิ่งดัง” ที่(@NameIsNovel)ใสกังวาน ระฆังทั้งสามก็ขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่าในทันที พ่นเสาเพลิงที่(@NameIsNovel)สูงจรดสวรรค์ เมฆควันวิญญาณห้าสี และ(@NameIsNovel)พายุทรายสีเหลืองที่(@NameIsNovel)ปั่นป่วนออกมา
ลมโหมกระหน่ำเปลวเพลิง และ(@NameIsNovel)เปลวเพลิงก็มี(@NameIsNovel)แรงลมหนุน ด้วยแรงกระตุ้นจากควันวิญญาณห้าสีและ(@NameIsNovel)ทรายสีเหลือง เสาเพลิงสีแดงก็พลันพลุ่งพล่านขึ้นสิบเท่า กลายเป็น(@NameIsNovel)ทะเลเพลิงสีแดงที่(@NameIsNovel)ห่อหุ้มเกือบครึ่งหนึ่งของท้องฟ้า
ภายในทะเลเพลิง มี(@NameIsNovel)ดอกไม้ไฟปะปนอยู่ และ(@NameIsNovel)อุณหภูมิที่(@NameIsNovel)ร้อนระอุอยู่แล้วก็พุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง ห้วงมิติใกล้เคียงกลายเป็น(@NameIsNovel)สีแดงเข้ม ราวกับว่า(@NameIsNovel)มันไม่สามารถทนทานต่อพลังเทวะของระฆังทองคำม่วงได้(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)กำลังจะละลายหายไป
พายุขนาดใหญ่สีเขียวที่(@NameIsNovel)กำลังกวาดเข้ามา เผชิญหน้ากับทะเลเพลิงสีแดงและ(@NameIsNovel)ละลายหายไปในทันที ถูกกลืนกินโดยทะเลเพลิง
ทะเลเพลิงสีแดงยังคงบินไปข้างหน้าต่อไป อาจเป็น(@NameIsNovel)เพราะการเพิ่มเข้ามาของทรายสีเหลือง ความเร็วของมันจึงรวดเร็วอย่างน่าอัศจรรย์ ไปถึงเฟิงซีในทันทีและ(@NameIsNovel)กลืนกินเฟิงซีที่(@NameIsNovel)กำลังตกใจเข้าไป
อุณหภูมิสูงที่(@NameIsNovel)น่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านมาจากกลางอากาศ ทำให้พืชพรรณบนเกาะเบื้องล่างเหี่ยวเฉาในทันที และ(@NameIsNovel)ระเหยน้ำทะเลจำนวนมากในรัศมี(@NameIsNovel)ไม่กี่ลี้รอบๆ ทำให้ระดับน้ำทะเลลดลงไปถึงสิบฉื่อ
บนเกาะ ไป๋เสี่ยวเถียน อสูรหมี(@NameIsNovel)น้อย และ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ แสดงสีหน้าตกใจ
กลางอากาศอีกด้านหนึ่ง อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำตะลึงไปก่อนแล้วจึงดีใจอย่างยิ่ง “สหายเซิน ทำได้(@NameIsNovel)ดีมาก!”
“ระฆังทองคำม่วง!”
กุยถูเห็นวัตถุในมือของเซินลั่ว สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)ก็เปลี่ยนไปอย่างมากขณะที่(@NameIsNovel)ร้องอุทานด้วยความตกใจ รีบถอนตัวออกจากการต่อสู้และ(@NameIsNovel)พุ่งไปยังทะเลเพลิงสีแดงทันที ดูเหมือนพยายามจะช่วยเฟิงซี
“เหอะๆ พวกเจ้าสองคนร่วมมือกัน และ(@NameIsNovel)ข้าก็ยังไม่สามารถรับมือพวกเจ้าได้(@NameIsNovel)จนถึงตอนนี้
บัดนี้เฟิงซีติดกับแล้ว เจ้าคิดว่า(@NameIsNovel)เจ้าคนเดียวจะสามารถสร้างคลื่นลมใดๆ ได้(@NameIsNovel)อีกรึ!” อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำเย้ยหยัน ยกหอกยาวในมือขึ้น ยิงสายฟ้าสีดำเกือบร้อยสายออกจากตัวหอก
สายฟ้าสีดำเหล่านี้หนาขึ้นหลายเท่าทันทีที่(@NameIsNovel)พวกมันออกจากตัวหอก ไปถึงท้องฟ้าของกุยถูในชั่วพริบตา
อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำอ้าปากและ(@NameIsNovel)พ่นกลุ่มปราณสีดำออกมา ซึ่งก็พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าเหนือกุยถูในชั่วพริบตาเช่นกัน ผสานเข้ากับสายฟ้าสีดำเพื่อก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)อุ้งเท้าหมี(@NameIsNovel)อัสนีสีดำขนาดเท่าบ้าน ซึ่งฟาดลงมาอย่างเหี้ยมโหด
ก่อนที่(@NameIsNovel)อุ้งเท้ายักษ์จะมาถึง พลังมหาศาลที่(@NameIsNovel)ไม่อาจจินตนาการได้(@NameIsNovel)ก็ห่อหุ้มพื้นที่(@NameIsNovel)ไว้
กุยถูรู้สึกหนักอึ้งอย่างมหาศาล ราวกับจมลงไปในบึงที่(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)สิ้นสุด ความเร็วในการบินของเขา(@NameIsNovel)ช้าลงเหลือหนึ่งในสิบส่วน บีบให้เขา(@NameIsNovel)ต้องหยุดและ(@NameIsNovel)ตบมือทั้งสองข้างลงบนร่างกายอย่างรวดเร็ว
ด้วยเสียง “หึ่ง” ชุดเกราะทองคำที่(@NameIsNovel)เก่าแก่แต่สง่างามก็ปรากฏขึ้นบนร่างกายของเขา(@NameIsNovel)
โดยมี(@NameIsNovel)กระดองเต่าหนาทึบที่(@NameIsNovel)ด้านหลังและ(@NameIsNovel)ขอบบุด้วยหนามแหลมและ(@NameIsNovel)ตะขอที่(@NameIsNovel)คมกริบ ส่องประกายด้วยสายฟ้าจางๆ แสดงให้เห็นว่า(@NameIsNovel)เกราะไม่ได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ไว้เพื่อป้องกันเพียงอย่างเดียว
แสงสีทองปะทุออกมาจากเกราะทองคำ และ(@NameIsNovel)เมื่อรวมตัวกัน มันก็แปลงเป็น(@NameIsNovel)เต่าทองคำขนาดมหึมาที่(@NameIsNovel)พุ่งไปยังอุ้งเท้าหมี(@NameIsNovel)อัสนีสีดำกลางอากาศ
มือขวาของกุยถูสว่า(@NameIsNovel)งวาบด้วยแสงสีเหลือง และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ก็นำโล่ทองสัมฤทธิ์สีเหลืองโบราณออกมา ด้วยการสั่นสะเทือน ร่างมายาภูเขา(@NameIsNovel)หลายชั้นก็ปรากฏขึ้นและ(@NameIsNovel)ลอยขึ้นไปโต้กลับ
ด้วยเสียง “ตูม” ที่(@NameIsNovel)ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เต่าทองคำยักษ์และ(@NameIsNovel)ร่างมายาภูเขา(@NameIsNovel)ก็ระเบิดและ(@NameIsNovel)สลายไปทั้งหมด และ(@NameIsNovel)อุ้งเท้าหมี(@NameIsNovel)อัสนีก็แตกสลายเช่นกัน สลายไปเป็น(@NameIsNovel)สายฟ้าสีดำหลายสาย
ทว่า(@NameIsNovel)กุยถูเองก็ถูกโจมตีจากกลางอากาศและ(@NameIsNovel)พุ่งชนผิวน้ำทะเลเบื้องล่างราวกับอุกกาบาต
“สหายเซิน กระตุ้นระฆังทองคำม่วงอย่างเต็มที่(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)กักขังเฟิงซีนั่นไว้!” อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำตะโกนบอกเซินลั่ว ร่างกายทั้งหมดของเขา(@NameIsNovel)กลายเป็น(@NameIsNovel)สายฟ้าสีดำหนาทึบขณะที่(@NameIsNovel)ไล่ตามกุยถูไป
ใบหน้าของเซินลั่วค่อนข้างซีดในขณะนี้ ระฆังทองคำม่วงซึ่งปลดปล่อยระฆังทั้งสามอย่างเต็มที่(@NameIsNovel)นั้นมี(@NameIsNovel)พลังเพิ่มขึ้นอย่างมาก แต่การสิ้นเปลืองปราณเต๋าของเขา(@NameIsNovel)ก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน ราวกับหลุมที่(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)ก้นซึ่งกำลังกลืนกินปราณเต๋าของเขา(@NameIsNovel)อย่างบ้าคลั่ง
ในชั่วเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ ปราณเต๋าของเขา(@NameIsNovel)เกือบสองส่วนก็ถูกกลืนกินไป
ทว่า(@NameIsNovel)หลังจากได้(@NameIsNovel)ยินคำพูดของอสูรหมี(@NameIsNovel)ดำ เขา(@NameIsNovel)ก็หายใจเข้าลึกๆ และ(@NameIsNovel)โดยไม่ตระหนี่ถี่เหนียว เขา(@NameIsNovel)ก็โคจรปราณเต๋าด้วยสุดกำลังของเขา(@NameIsNovel) เทมันเข้าไปในระฆังทองคำม่วงเพื่อเพิ่มพลังให้สูงสุด
โดยเฉพาะระฆังวายุนั้น พายุสีเหลืองที่(@NameIsNovel)กวาดท้องฟ้าก็ปะทุออกมาจากมัน พุ่งเข้าไปในทะเลเพลิง
ทะเลเพลิงสีแดงเข้มก็พลันพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง หดตัวลงอย่างรวดเร็วจนเหลือขนาดไม่กี่ร้อยฉื่อ
และ(@NameIsNovel)ด้วยพลังควบแน่น มันก็พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า แปลงเป็น(@NameIsNovel)เสาเพลิงยักษ์สูงหลายร้อยฉื่อ หมุนอย่างรวดเร็วราวกับพายุขนาดใหญ่ กักขังเฟิงซีไว้ภายในอย่างแน่นหนา
เสียงฟ้าร้องดังก้องไปทั่วห้วงมิติ ขณะที่(@NameIsNovel)เฟิงซีในใจกลางของเสาเพลิงต้องทน กับความร้อนที่(@NameIsNovel)ไม่อาจอธิบายได้(@NameIsNovel)จากอุณหภูมิที่(@NameIsNovel)สูงและ(@NameIsNovel)ความกดดันมหาศาลจากการหมุนของเสา
ทว่า(@NameIsNovel)บัดนี้ “เฟิงซี” หาได้(@NameIsNovel)อยู่ในสภาพย่ำแย่ไม่ ทั้งร่างของมันถูกห่อหุ้มไว้ด้วยธงเวทโลหิตผืนหนึ่ง แสงโลหิตเป็น(@NameIsNovel)ชั้น ๆ พุ่งกระจายออกจากผืนธงไม่หยุด คอยสกัดพลังเพลิงที่(@NameIsNovel)พุ่งโอบล้อมอยู่รอบด้าน
ธงเวทผืนใหญ่ผืนนี้ดูจะเป็น(@NameIsNovel)ศาสตราที่(@NameIsNovel)ใช้ได้(@NameIsNovel)ทั้งรุกและ(@NameIsNovel)รับ ไม่เพียงปกป้องเฟิงซีจากเปลวเพลิงเท่านั้น แต่ยังปลดปล่อยพายุโลหิตออกมาอย่างต่อเนื่อง
ซึ่งมี(@NameIsNovel)อานุภาพรุนแรงกว่า(@NameIsNovel)พายุสีเขียวก่อนหน้านี้หลายเท่า พยายามเจาะทะลุเสาเพลิงยักษ์ตรงหน้าอยู่ตลอดเวลา
แต่ระฆังม่วงทองนั้นหาใช่ของธรรมดาไม่ — มันคือศาสตราคุ้มภัยของพระโพธิสัตว์ มี(@NameIsNovel)พลังอำนาจเกินจะจินตนาได้(@NameIsNovel)
แม้เซินลั่วจะมี(@NameIsNovel)พลังบำเพ็ญเพียงจำกัด สามารถปลดปล่อยพลังของมันออกมาได้(@NameIsNovel)เพียงส่วนเล็กน้อยเท่านั้น ทว่า(@NameIsNovel)ก็ยังไม่ใช่สิ่งที่(@NameIsNovel) “เฟิงซี” จะสามารถทำลายทะลุได้(@NameIsNovel)เลย
ดวงตาของเซินลั่วสว่า(@NameIsNovel)งวาบขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ประสานอินและ(@NameIsNovel)แตะระฆังวายุอีกครั้ง
พายุสีเหลืองพุ่งออกมาจากภายในระฆัง ผสานเข้ากับเสาเพลิงยักษ์
ความเร็วในการหมุนของเสาเพลิงยักษ์ก็พลันเพิ่มขึ้นสามสิบส่วน และ(@NameIsNovel)ภายในเสาเพลิง ใบมี(@NameIsNovel)ดวายุสีเหลืองขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นและ(@NameIsNovel)เปลวเพลิงโดยรอบก็รวมตัวกันเช่นกัน สานและ(@NameIsNovel)บิดตัวเข้ากับใบมี(@NameIsNovel)ดวายุ
ในชั่วพริบตา ใบมี(@NameIsNovel)ดวายุสีเหลืองหลายใบก็กลายเป็น(@NameIsNovel)ใบมี(@NameIsNovel)ดอัคคียักษ์ ดูคมกริบเช่นเดียวกัน
ด้วยการหมุนของเสาเพลิง ใบมี(@NameIsNovel)ดอัคคียักษ์เหล่านี้ ราวกับเฟือง บดขยี้ไปยังธงโลหิตอย่างโหดเหี้ยม
แสงโลหิตรอบๆ ธงถูกตัดผ่านอย่างง่ายดาย และ(@NameIsNovel)ใบมี(@NameIsNovel)ดอัคคีสีแดงก็โจมตีธงโลหิตโดยตรง
เสียงทุ้มๆ ขนาดใหญ่ดังขึ้นเป็น(@NameIsNovel)ชุด ธงโลหิตสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แต่ไม่มี(@NameIsNovel)ทีท่าว่า(@NameIsNovel)จะแตกหัก
“หึ! เจ้าหนู ถึงแม้ระฆังทองคำม่วงจะทรงพลัง แต่น่าเสียดายที่(@NameIsNovel)ระดับการบำเพ็ญของเจ้าอ่อนแอเกินไปที่(@NameIsNovel)จะทำลายธงกระหายโลหิตของข้าได้(@NameIsNovel)” เฟิงซีกล่าวพร้อมกับหัวเราะเย็นชา กอดอก
เซินลั่วขมวดคิ้วและ(@NameIsNovel)ด้วยอินมือเดียว เขา(@NameIsNovel)ก็สลายใบมี(@NameIsNovel)ดอัคคีเหล่านั้น
เขา(@NameIsNovel)หวังว่า(@NameIsNovel)จะทำลายธงโลหิตได้(@NameIsNovel)โดยใช้พลังของเสาเพลิง เสริมด้วยพลังผสมของลมและ(@NameIsNovel)ไฟ ดูเหมือนจะสิ้นหวังแล้วในตอนนี้ เนื่องจากพละกำลังของเขา(@NameIsNovel)ไม่เพียงพอ
ทว่า(@NameIsNovel)ความพยายามนี้ก็ไม่ได้(@NameIsNovel)ไร้ผลโดยสิ้นเชิง เนื่องจากเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)รวบรวมประสบการณ์ในการใช้ระฆังวายุและ(@NameIsNovel)ระฆังอัคคีร่วมกัน
“หน้าที่(@NameIsNovel)ของข้าเป็น(@NameIsNovel)เพียงการพันธนาการท่านไว้เท่านั้น เมื่อท่านผู้พิทักษ์จัดการกับสหายอีกคนของท่านได้(@NameIsNovel)แล้ว เขา(@NameIsNovel)ก็จะมาจัดการกับท่านเป็น(@NameIsNovel)รายต่อไป” เซินลั่วกล่าวอย่างใจเย็น
สีหน้าของเฟิงซีแข็งทื่อ ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)สว่า(@NameIsNovel)งวาบด้วยแสงสีเขียว ราวกับว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)กำลังใช้พลังเทวะเนตรวิญญาณเพื่อมองผ่านเสาเพลิงไปยังที่(@NameIsNovel)ห่างไกล
อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำและ(@NameIsNovel)กุยถูกำลังต่อสู้กันในบริเวณทะเลเบื้องล่าง อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำซึ่งล้อมรอบไปด้วยอัสนีและ(@NameIsNovel)สายฟ้าสีดำสนิท สลับไปมาระหว่า(@NameIsNovel)งสายฟ้าและ(@NameIsNovel)ร่างแข็งอย่างต่อเนื่อง คาดเดาได้(@NameIsNovel)ยากอย่างยิ่ง
หอกศึกสีดำของเขา(@NameIsNovel)ยิ่งคาดเดาได้(@NameIsNovel)ยากกว่า(@NameIsNovel) ในบางครั้งก็สร้างเงาหอกนับพัน ในบางครั้งก็แปลงเป็น(@NameIsNovel)หอกยักษ์ยาวร้อยฉื่อ เปิดฉากการโจมตีระลอกแล้วระลอกเล่า
เมื่อเผชิญกับการโจมตีอย่างไม่หยุดยั้งของอสูรหมี(@NameIsNovel)ดำ กุยถูก็เสียเปรียบอย่างสิ้นเชิง ถูกบีบให้ต้องถอยกลับอย่างต่อเนื่อง เกราะทองคำของเขา(@NameIsNovel)แตกเป็น(@NameIsNovel)เสี่ยงๆ ในหลายแห่ง
และ(@NameIsNovel)โล่สีเหลืองในมือของเขา(@NameIsNovel)ก็เกือบถูกผ่าครึ่งไปแล้ว แทบจะต้านทานการโจมตีของอสูรหมี(@NameIsNovel)ดำไม่ได้(@NameIsNovel) แต่ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)จะไม่สามารถทนได้(@NameIsNovel)นานกว่า(@NameIsNovel)นี้อีกแล้ว
----------