หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 850
ตอนที่ 850 : หมากตัวที่ถูกทิ้ง
ตอนที่ 850
หลังจากผ่านไปนาน แสงระยิบระยับต่างๆ ก็ค่อยๆ สลายไป เผยให้เห็นสถานการณ์ภายใน
เซินลั่วและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ต่างเบิกตากว้าง
ณ ศูนย์กลางของแสงที่(@NameIsNovel)กระจายออกไป โล่สีครามลอยอยู่อย่างเงียบๆ ไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม การโจมตีร่วมกันของผู้บำเพ็ญหลายคนเป็น(@NameIsNovel)เพียงสายลมที่(@NameIsNovel)อ่อนโยน ไม่สามารถสร้างความเสียหายแม้แต่น้อยให้กับโล่แสงสีคราม
“เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)อย่างไร!” ดวงตาของอสูรหมี(@NameIsNovel)ดำอดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะเบิกกว้าง
เมื่อครู่ หากเป็น(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ต้องรับการโจมตีร่วมกันของผู้บำเพ็ญหลายคน เขา(@NameIsNovel)คงจะได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บสาหัส แต่กลับไม่ทำให้โล่สีครามที่(@NameIsNovel)ดูธรรมดานี้สั่นไหวได้(@NameIsNovel)เลยแม้แต่น้อย
“พวกเจ้าหยุดเสียพลังงานไปโดยเปล่าประโยชน์จะดีกว่า(@NameIsNovel) นี่คือเกราะป้องกันที่(@NameIsNovel)ก่อตัวขึ้นจากพลังแต่กำเนิดของขวดหยกชำระล้าง ไม่ต้องพูดถึงพวกเจ้าเลย
แม้แต่ผู้อาวุโสกวนเยว่จากภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวมาอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ เขา(@NameIsNovel)ก็ไม่สามารถทำลายมันได้(@NameIsNovel)” หลิวชิงกล่าวอย่างเฉยเมย
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น เซินลั่วและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ต่างก็แสดงสีหน้าผิดหวัง
“สหายเว่ย ถึงเวลาแล้ว” หลิวชิงหันไปหาเว่ยชิงซึ่งอยู่ข้างๆ นางแล้วพูด
เว่ยชิงพยักหน้า นั่งลงขัดสมาธิ ประสานอินอยู่หน้ากาย และ(@NameIsNovel)แสงผลึกก็กะพริบบนหน้าผากของเขา(@NameIsNovel) ทันใดนั้น ลมหยินที่(@NameIsNovel)รุนแรงก็พัดรอบตัวเขา(@NameIsNovel) เย็นยะเยือกไปถึงกระดูก
วิญญาณรูปคนสีดำสนิทพุ่งออกจากร่างของเว่ยชิง ด้วยเสียงฟู่และ(@NameIsNovel)บินเข้าไปในรังไหมสีม่วงดำ
“นี่คือวิธีการบำเพ็ญวิญญาณของแท่นบูชาหลอมกายา!” ม่านตาของเซินลั่วหดเล็กลง ขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จำพลังเทวะที่(@NameIsNovel)เว่ยชิงกำลังใช้ได้(@NameIsNovel)ในทันที
เมื่อตัดสินจากพลังของวิญญาณที่(@NameIsNovel)ออกจากร่างของเขา(@NameIsNovel) พลังเทวะแห่งการบำเพ็ญวิญญาณของเว่ยชิงก็สมบูรณ์แบบแล้ว
ในแง่ของพลังวิญญาณเพียงอย่างเดียว เขา(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)ด้อยไปกว่า(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญระดับเซียนแท้แล้ว
เฟิงซีรู้สึกเย็นยะเยือกในใจ ความรู้สึกเย็นยะเยือกแทรกซึมเข้ามาและ(@NameIsNovel)กลืนกินจิตวิญญาณเทวะของเขา(@NameIsNovel)อย่างรวดเร็ว
“เป็น(@NameIsNovel)ไปไม่ได้(@NameIsNovel)! เว่ยชิงควรจะเป็น(@NameIsNovel)คนที่(@NameIsNovel)ถูกทิ้งไม่ใช่รึ หรือว่า(@NameIsNovel)คนที่(@NameIsNovel)ถูกทิ้งที่(@NameIsNovel)แท้จริงคือพวกเรา ข้าไม่ยอม...” เฟิงซีคำรามในใจ สติสัมปชัญญะของเขา(@NameIsNovel)พร่าเลือนอย่างรวดเร็ว
สถานการณ์ของกุยถูก็เช่นเดียวกัน วิญญาณของเขา(@NameIsNovel)กำลังถูกเว่ยชิงกลืนกินอย่างรวดเร็ว
“ใครจะไปคิดว่า(@NameIsNovel)เว่ยชิงจะได้(@NameIsNovel)เรียนรู้พลังเทวะกลืนวิญญาณด้วย สมกับที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)...” หลิวชิงพึมพำกับตัวเอง จากนั้นนางก็นั่งลงขัดสมาธิและ(@NameIsNovel)สะบัดแขนเสื้อ
เงาหลายสายพุ่งออกจากแขนเสื้อของนางและ(@NameIsNovel)ตกลงรอบๆ รังไหมสีม่วงดำ ซึ่งที่(@NameIsNovel)จริงแล้วเป็น(@NameIsNovel)รูปปั้นสีดำสนิททั้งหมดสิบแปดรูป
รูปปั้นเหล่านี้ดูไม่เหมือนไม้หรือหิน ไม่ชัดเจนว่า(@NameIsNovel)ทำมาจากอะไร ปราณสีดำพันเกี่ยวรอบตัวพวกมัน ซึ่งเป็น(@NameIsNovel)ปราณปีศาจที่(@NameIsNovel)บริสุทธิ์อย่างยิ่ง
นิ้วของหลิวชิงเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว เบ่งบานราวกับดอกกล้วยไม้ และ(@NameIsNovel)ด้ายสีดำบางๆ คล้ายใยแมงมุมสิบแปดเส้นก็พุ่งออกจากมือของนาง แต่ละเส้นเข้าสู่รูปปั้นสีดำสิบแปดรูป
ด้วยการชี้มือของนาง ด้ายสีดำทั้งสิบแปดเส้นก็บินออกไปและ(@NameIsNovel)เข้าสู่รังไหมสีม่วงดำ
ปราณปีศาจบนรูปปั้นสีดำพลุ่งพล่าน ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)เสาปราณสีดำสิบแปดเสาหนาเท่าถังน้ำ ม้วนตัวไปยังรังไหมสีม่วงดำ
ความผันผวนอันทรงพลังปรากฏขึ้นจากส่วนลึกภายในรังไหม และ(@NameIsNovel)พลังวิญญาณแห่งฟ้าดินอันอุดมสมบูรณ์ในบริเวณโดยรอบ ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงเช่นกัน จุดแสงหลากสีสันนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นในห้วงมิติ ดูตระการตาอย่างยิ่ง
ภายในรังไหมสีม่วงดำ แสงกะพริบไหวขณะที่(@NameIsNovel)พลังวิญญาณแห่งฟ้าดินโดยรอบ พร้อมกับจุดพลังวิญญาณเหล่านี้ เริ่มพลุ่งพล่าน
จากนั้นพวกมันก็กลายเป็น(@NameIsNovel)กระแสพลังวิญญาณ รวมตัวกันไปยังรังไหมสีม่วงดำราวกับแม่น้ำที่(@NameIsNovel)ไหลลงสู่ทะเล
การเปลี่ยนแปลงอันน่าทึ่งชุดนี้ดูซับซ้อนแต่กลับเสร็จสิ้นในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ
เซินลั่วและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ เห็นฉากนี้ และ(@NameIsNovel)สีหน้าของพวกเขา(@NameIsNovel)ก็เปลี่ยนไปอย่างมาก
ในสถานการณ์เช่นนี้ แม้แต่คนโง่ก็บอกได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)หลิวชิงและ(@NameIsNovel)พวกที่(@NameIsNovel)เหลือกำลังดำเนินแผนการสมคบคิดอันยิ่งใหญ่ แม้ว่า(@NameIsNovel)จะไม่ทราบรายละเอียด แต่ก็เป็น(@NameIsNovel)ข่าวร้ายสำหรับทุกคนอย่างแน่นอน
“ท่านผู้อาวุโสผู้พิทักษ์ พวกเราจะทำอย่างไรกันดี” เนี่ยไฉจูมองไปยังอสูรหมี(@NameIsNovel)ดำอย่างร้อนรนและ(@NameIsNovel)ถาม
สายตาของคนอื่นๆ ก็จับจ้องไปที่(@NameIsNovel)อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำเช่นกัน แต่เซินลั่วก็ยังคงจ้องมองไปที่(@NameIsNovel)รังไหมสีม่วงดำใต้โล่แสงสีคราม โดยมี(@NameIsNovel)แสงกะพริบไหวในดวงตาของเขา(@NameIsNovel)
“สหายเซิน ท่านพอจะมองออกหรือไม่ว่า(@NameIsNovel)เจ้าพวกนี้กำลังทำอะไรกันอยู่” เมื่อสังเกตเห็นสีหน้าของเซินลั่ว อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำก็ยกเสียงขึ้นและ(@NameIsNovel)สอบถาม
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น ทุกคนก็หันความสนใจไปที่(@NameIsNovel)เซินลั่ว
“ข้าไม่สามารถพูดได้(@NameIsNovel)อย่างแน่นอนว่า(@NameIsNovel)เกิดอะไรขึ้น แต่จากประสบการณ์ที่(@NameIsNovel)ผ่านมาของข้าในการเผชิญหน้ากับสมาชิกของเผ่าปีศาจ ข้ามี(@NameIsNovel)ความเข้าใจในพลังของพวกเขา(@NameIsNovel)อยู่บ้าง
การคาดเดาของข้า คือหลิวชิงกำลังใช้พลังปีศาจอันชั่วร้าย เพื่อหลอมรวมร่างของเฟิงซีและ(@NameIsNovel)กุยถูเข้าด้วยกัน
จากนั้นก็ปล่อยให้จิตวิญญาณเทวะของเว่ยชิงเข้าสิงร่างที่(@NameIsNovel)หลอมขึ้นใหม่นี้” เซินลั่วกล่าวอย่างครุ่นคิด
“หลอมรวมร่างของเผ่าปีศาจสองร่างเพื่อสร้างร่างใหม่รึ สหายเซินดื่มมาหรืออย่างไร เรื่องเช่นนั้นจะเป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)อย่างไร
มันไม่ใช่การปั้นดินเหนียวที่(@NameIsNovel)จะบีบเข้าด้วยกันได้(@NameIsNovel) แม้ว่า(@NameIsNovel)หลิวชิงจะสามารถหลอมรวมร่างปีศาจสองร่างได้(@NameIsNovel) ก็เป็น(@NameIsNovel)ไปไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)วิญญาณของเว่ยชิงจะเข้าสิงร่างปีศาจนี้ได้(@NameIsNovel)
วิญญาณและ(@NameIsNovel)ร่างกายต้องเข้ากันได้(@NameIsNovel)อย่างสมบูรณ์แบบ เพื่อการรวมตัวที่(@NameIsNovel)ประสบความสำเร็จ
และ(@NameIsNovel)แม้แต่เคล็ดวิชาลับในการแย่งชิงวิญญาณบางอย่างก็ต้องใช้ระยะเวลาในการปรับตัวที่(@NameIsNovel)ยาวนาน เว่ยชิงจะทำสำเร็จในเวลาอันสั้นได้(@NameIsNovel)อย่างไร” อสูรหมี(@NameIsNovel)น้อยมี(@NameIsNovel)ความแค้นกับเซินลั่วและ(@NameIsNovel)เยาะเย้ยคำพูดของเขา(@NameIsNovel) เต็มไปด้วยการเสียดสี
“ท่านผู้สูงส่งอาจไม่ทราบ แต่เผ่าปีศาจเชี่ยวชาญในเคล็ดวิชาลับที่(@NameIsNovel)แปลกประหลาดเช่นนี้มากที่(@NameIsNovel)สุด
ข้าเคยเห็นเผ่าปีศาจใช้ปราณปีศาจเพื่อซ่อมแซมร่างกายที่(@NameIsNovel)แตกหักบางส่วน ทำให้พวกเขา(@NameIsNovel)กลับมามี(@NameIsNovel)ชีวิตได้(@NameIsNovel)โดยตรง
ไม่ใช่เรื่องที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ไปไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะหลอมรวมร่างปีศาจสองร่าง ส่วนเรื่องวิญญาณของเว่ยชิงที่(@NameIsNovel)เข้ายึดร่างปีศาจนั้น
จากการสังเกตของข้า เว่ยชิงได้(@NameIsNovel)ฝึกฝนเคล็ดวิชาของผู้บำเพ็ญวิญญาณจากแท่นบูชาหลอมกายา ซึ่งทำให้การหลอมรวมกับร่างกายทางกายภาพง่ายกว่า(@NameIsNovel)การเข้าสิงวิญญาณปกติมาก” เซินลั่วอธิบายด้วยรอยยิ้มที่(@NameIsNovel)ใจเย็น
“แท้จริงแล้ว เผ่าปีศาจมี(@NameIsNovel)ฝีมือในการดัดแปลงร่างกายอย่างยิ่ง สหายเซินกับข้าเคยมี(@NameIsNovel)ประสบการณ์โดยตรงมาแล้ว” ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าวเสริมพร้อมกับพยักหน้า
อสูรหมี(@NameIsNovel)น้อยซึ่งไม่เต็มใจที่(@NameIsNovel)จะยอมรับเรื่องนี้ กำลังจะโต้เถียงกลับไป
“พอได้(@NameIsNovel)แล้ว อย่าทำให้ตัวเองขายหน้าเลย พลังของเผ่าปีศาจไม่สามารถวัดได้(@NameIsNovel)ด้วยสามัญสำนึก ข้าเชื่อว่า(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)สหายเซินพูดมี(@NameIsNovel)ความเป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)สูง” อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำกล่าวพลางเหลือบมองอสูรหมี(@NameIsNovel)น้อย
อสูรหมี(@NameIsNovel)น้อยปิดปากอย่างบูดบึ้งและ(@NameIsNovel)ไม่กล้าพูดอะไรอีก
“อย่างไรก็ตาม เราไม่อาจปล่อยให้การกระทำของหลิวชิงสำเร็จได้(@NameIsNovel)เด็ดขาด เราจำเป็น(@NameIsNovel)ต้องหาวิธีทำลายเกราะป้องกันสีน้ำเงินนี้
แต่เกราะนี้ดูจะมั่นคงแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ด้วยระดับพลังบำเพ็ญของข้าที่(@NameIsNovel)ยังต่ำเกินไป เกรงว่า(@NameIsNovel)คงต้องอาศัยความช่วยเหลือจากท่านผู้พิทักษ์เพื่อทำลายมัน” เซินลั่วกล่าวขึ้น
อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำขมวดคิ้วแน่นโดยไม่กล่าวสิ่งใด เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)เองก็ไม่มี(@NameIsNovel)ทางออกเช่นกัน
“เกราะป้องกันนี้เกิดจากพลังของขวดหยกบริสุทธิ์ หากจะทำลายได้(@NameIsNovel) เกรงว่า(@NameIsNovel)จะต้องอาศัยพลังจากสมบัติอีกสองชิ้นของพระโพธิสัตว์ กิ่งหลิวหยางเป็น(@NameIsNovel)ของศักดิ์สิทธิ์สำหรับรักษา ไม่มี(@NameIsNovel)พลังโจมตี
แต่ระฆังม่วงทองนั้นคือศาสตราสำหรับการต่อสู้โดยแท้ น่าเสียดายที่(@NameIsNovel)พลังบำเพ็ญของพี่เซินยังอ่อนเกินไป
หากท่านพ่อเป็น(@NameIsNovel)ผู้ใช้ระฆังม่วงทอง น่าจะสามารถทำลายเกราะสีน้ำเงินนี้ได้(@NameIsNovel)” เจ้าหมี(@NameIsNovel)น้อยกล่าวด้วยน้ำเสียงมี(@NameIsNovel)นัย พลางเหลือบตามองเซินลั่ว
เมื่อได้(@NameIsNovel)ฟังเช่นนั้น แววตาของอสูรหมี(@NameIsNovel)ดำก็พลันส่องประกายขึ้น
เขา(@NameIsNovel)เคยคิดเรื่องนี้มาก่อน ระฆังทองคำม่วงเป็น(@NameIsNovel)สมบัติส่วนตัวอันเป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)รักของพระโพธิสัตว์ แม้ว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)ไปไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะอ้างสิทธิ์เป็น(@NameIsNovel)ของตนเอง
แต่การใช้มันเป็น(@NameIsNovel)ระยะเวลาหนึ่งจะช่วยให้เขา(@NameIsNovel)เข้าใจเขตอาคมอันลึกซึ้งของมัน ซึ่งจะเป็น(@NameIsNovel)ประโยชน์อย่างยิ่งต่อการบำเพ็ญของเขา(@NameIsNovel)
แต่ระฆังทองคำม่วงอยู่ในความครอบครองของเซินลั่ว และ(@NameIsNovel)เมื่อพิจารณาถึงสถานะของเขา(@NameIsNovel)แล้ว เขา(@NameIsNovel)จะกล้าขออย่างหน้าด้านๆ ได้(@NameIsNovel)อย่างไร
บัดนี้เมื่ออสูรหมี(@NameIsNovel)น้อยได้(@NameIsNovel)พูดออกมาแล้ว อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำก็ไม่ได้(@NameIsNovel)ตำหนิเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)รอคำตอบของเซินลั่วอย่างเงียบๆ
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น เซินลั่วมองไปยังปฏิกิริยาของอสูรหมี(@NameIsNovel)ดำและ(@NameIsNovel)ขมวดคิ้วเล็กน้อย
พลังของระฆังทองคำม่วงนั้นมหาศาล และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ชอบมันมาก
ทว่า(@NameIsNovel)ในฐานะที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ของจากภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว เขา(@NameIsNovel)ไม่เคยคิดที่(@NameIsNovel)จะอ้างสิทธิ์เป็น(@NameIsNovel)ของตนเอง เป็น(@NameIsNovel)เพียงเพื่อต่อต้านเว่ยชิงและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ เท่านั้นที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)อัญเชิญสมบัติออกมาเพื่อต่อสู้
หากอสูรหมี(@NameIsNovel)ดำสามารถใช้ระฆังทองคำม่วงเพื่อทำลายโล่สีครามได้(@NameIsNovel) เซินลั่วก็ไม่มี(@NameIsNovel)ข้อโต้แย้งและ(@NameIsNovel)จะมอบมันให้ทันที
แต่การกระตุ้นระฆังนี้ต้องใช้วิธีการหลอมที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เอกลักษณ์ของพระโพธิสัตว์ ซึ่งอสูรหมี(@NameIsNovel)ดำส่วนใหญ่ไม่น่าจะรู้
คำพูดของอสูรหมี(@NameIsNovel)น้อยไม่เพียงแต่เรียกร้องให้เขา(@NameIsNovel)มอบระฆังทองคำม่วงเท่านั้น แต่ยังบอกเป็น(@NameIsNovel)นัยว่า(@NameIsNovel)เคล็ดวิชาหลอมสมบัติโดยกำเนิดจะต้องถูกมอบให้ด้วยเช่นกัน
----------
ขอบพระคุณทุกท่านที่(@NameIsNovel)สนับสนุนและ(@NameIsNovel)ติดตามเรา