หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 883
ตอนที่ 883 : ห้วงสุญญตา
ตอนที่ 883
เซินลั่วชูมือขึ้นโดยไม่พูดอะไร และ(@NameIsNovel)เงาคัมภีร์สวรรค์ที่(@NameIsNovel)ดูแข็งทื่อก็ปรากฏขึ้นข้างมือของเขา(@NameIsNovel) ตกลงไปในค่ายกลแสงสีทอง
พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่(@NameIsNovel)แหลมเสียดแก้วหู แสงที่(@NameIsNovel)ดุร้ายราวกับดวงอาทิตย์ก็ปะทุออกมาจากค่ายกลแสงสีทอง หมุนเร็วกว่า(@NameIsNovel)เดิมสิบกว่า(@NameIsNovel)เท่า
ประตูสวรรค์สีทองกลางอากาศสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง กลายเป็น(@NameIsNovel)แข็งทื่อโดยสิ้นเชิงและ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ขนาดใหญ่ขึ้นหลายเท่า
ด้วยเสียง “ตูม” ที่(@NameIsNovel)ดังสนั่น อัสนีบาตเทวะโปร่งใสนับไม่ถ้วนก็พรั่งพรูออกมาจากประตูสวรรค์สีทอง โจมตีเสาแสงสีโลหิตอย่างดุเดือด
ภายในเสาแสงสีโลหิต สีหน้าของเว่ยชิงเปลี่ยนไป แต่ก่อนที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะทันได้(@NameIsNovel)ลงมือ อัสนีบาตเทวะโปร่งใสนับไม่ถ้วนก็จมลงไปในเสาแสง
“อัสนีบาตไร้สี! นี่คือสิ่งที่(@NameIsNovel)เกิดขึ้นเมื่ออัสนีบาตสุริยันสูงสุดถูกควบแน่นจนถึงขีดสุด!” ดวงตาของท่านอาจารย์กวนเยว่ เบิกกว้างด้วยความยินดีอย่างบ้าคลั่ง
รอยร้าวปรากฏขึ้นบนเสาแสงสีโลหิตในทันที สั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่(@NameIsNovel)เสาทั้งหมดจะระเบิดออกอย่างกึกก้อง แตกเป็น(@NameIsNovel)เสี่ยงๆ โดยสิ้นเชิง
ลูกอัสนีบาตโปร่งใสที่(@NameIsNovel)ม้วนตัวก็พรั่งพรูลงมา กลืนกินทุกสิ่งที่(@NameIsNovel)ขวางทาง
หมอนหยกขาวภายในแหวนหลินหลางสั่นสะเทือนไม่หยุด แสงของมันกะพริบอย่างรวดเร็ว
ไม่กี่ลมหายใจต่อมา แสงบนหมอนหยกก็พลันกระจัดกระจาย และ(@NameIsNovel)เงาคัมภีร์สวรรค์ภายในค่ายกลก็หายไปเช่นกัน
ค่ายกลแสงสีทองที่(@NameIsNovel)หมุนอย่างเดือดดาลก็หยุดลงในทันที ประตูสวรรค์สีทองกลางอากาศก็สว่า(@NameIsNovel)งวาบหายไป และ(@NameIsNovel)ลูกอัสนีบาตโปร่งใสที่(@NameIsNovel)พรั่งพรูก็หยุดลงกะทันหัน ราวกับว่า(@NameIsNovel)เขื่อนได้(@NameIsNovel)ปิดลง
ภายในค่ายกลใหญ่ปฐมธาตุทั้งห้า สายฟ้าโปร่งใสก็กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นฉากภายใน
ซากของร่างที่(@NameIsNovel)สวมเกราะสีดำนอนอยู่อย่างเงียบๆ ที่(@NameIsNovel)นั่น เป็น(@NameIsNovel)เว่ยชิง ซึ่งแขนขาและ(@NameIsNovel)ศีรษะของเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)หายไปทั้งหมด เหลือเพียงลำตัวใต้เกราะ
อสูรวายุ หม่าซิ่วซิ่ว และ(@NameIsNovel)คนที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เกล็ดสีทองได้(@NameIsNovel)หายไปโดยสิ้นเชิงโดยไร้ร่องรอย ราวกับว่า(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)ถูกอัสนีบาตเทวะเปลี่ยนให้เป็น(@NameIsNovel)ความว่า(@NameIsNovel)งเปล่าโดยตรง
ศิษย์จากภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวในระยะไกลเห็นดังนั้นและ(@NameIsNovel)โห่ร้องด้วยเสียงตะโกนที่(@NameIsNovel)ดังสนั่นราวกับภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)มหาสมุทร
เซินลั่วไม่ได้(@NameIsNovel)ให้ความสนใจกับคนอื่นๆ ร่างของเขา(@NameIsNovel)บินลงมาจากยอดแท่นบูชา สว่า(@NameIsNovel)งวาบไปยังข้างๆ เกราะสีดำในทันที
เกราะสีดำแตกร้าวในหลายแห่งแต่ยังคงสภาพสมบูรณ์เป็น(@NameIsNovel)ส่วนใหญ่ กระเพื่อมด้วยชั้นของแสงสีดำบนพื้นผิวของมันราวกับว่า(@NameIsNovel)มันยังไม่สูญเสียจิตวิญญาณของมัน
เกราะนี้ ข้าไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)มันเป็น(@NameIsNovel)สมบัติอะไร ยังคงไม่มี(@NameIsNovel)รอยขีดข่วนจากความพยายามทั้งหมดของข้าในระหว่า(@NameIsNovel)งการต่อสู้ที่(@NameIsNovel)ถ้ำเจ้าแม่กวนอิม บัดนี้ มันได้(@NameIsNovel)ทนต่อการโจมตีของอัสนีบาตสุริยันสูงสุดโดยไม่แตกหัก
ข้างๆ เกราะ ยังมี(@NameIsNovel)กระบี่หักสีทองเข้มอยู่ เป็น(@NameIsNovel)กระบี่ดับเวทนั่นเอง ซึ่งแสงโลหิตของมันได้(@NameIsNovel)จางหายไปโดยสิ้นเชิง
ไม่ทราบว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เพราะมันถูกชำระล้างโดยอัสนีบาตสุริยันสูงสุดหรือไม่ แต่บริเวณของกระบี่ดับเวทที่(@NameIsNovel)เคยถูกย้อมด้วยเลือดได้(@NameIsNovel)ถอยกลับไปอย่างมาก เหลือเพียงเล็กน้อยเท่านั้นที่(@NameIsNovel)ยังคงอยู่
ท่านอาจารย์กวนเยว่ เซียนชิงเหลียน และ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ก็บินเข้ามาเช่นกัน ร่อนลงข้างๆ เซินลั่ว
เนี่ยไฉจูตามมา ถือไม่เพียงแต่กิ่งหยางหลิว แต่ยังมี(@NameIsNovel)ขวดหยกขาว—แท้จริงแล้วคือขวดหยกชำระล้าง
ก่อนหน้านี้ ชายชรามี(@NameIsNovel)เคราได้(@NameIsNovel)ผนึกขวดด้วยภูเขา(@NameIsNovel)ห้านิ้ว แต่เมื่อครู่ การแผ่กว้างของอัสนีบาตสุริยันสูงสุดได้(@NameIsNovel)ทำลายผนึก
ด้วยหม่าซิ่วซิ่วที่(@NameIsNovel)ถูกสังหารหรือหลบหนีไปก็ไม่อาจจะรู้ได้(@NameIsNovel) เนี่ยไฉจูจึงฉวยโอกาสจากการเชื่อมต่อระหว่า(@NameIsNovel)งกิ่งหยางหลิว และ(@NameIsNovel)ขวดหยกชำระล้างเพื่อนำสมบัติชิ้นนี้มาไว้ในมือของนาง
“สหายเซิน คัมภีร์ที่(@NameIsNovel)ท่านใช้เมื่อครู่มาจากที่(@NameIsNovel)ใด” ท่านอาจารย์กวนเยว่ จ้องเข้าไปในดวงตาของเซินลั่วขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ถาม
“นั่นไม่ใช่คัมภีร์ แต่เป็น(@NameIsNovel)เงามายาของยันต์ ข้าได้(@NameIsNovel)พบเจอมันระหว่า(@NameIsNovel)งการผจญภัยอันเป็น(@NameIsNovel)โชคชะตาเมื่อหลายปีก่อน
เมื่อครู่ ยันต์ถูกดึงดูดไปยังค่ายกล และ(@NameIsNovel)เมื่อเห็นความเร่งด่วนของสถานการณ์ ข้าจึงถือวิสาสะโยนมันเข้าไปในค่ายกลสีทอง หวังว่า(@NameIsNovel)ผู้อาวุโสกวนเยว่ จะไม่ถือสา” เซินลั่วกล่าวอย่างมี(@NameIsNovel)ชั้นเชิงหลีกเลี่ยงความจริงทั้งหมด
“ไม่ถือสาเลยแม้แต่น้อย ภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวสามารถรอดได้(@NameIsNovel)ในวันนี้ก็ต้องขอบคุณความช่วยเหลือของท่าน สหายเซิน ข้ากวนเยว่ ขอแสดงความขอบคุณ ณ ที่(@NameIsNovel)นี้” ท่านอาจารย์กวนเยว่ รีบส่ายหน้าแล้วโค้งคำนับให้เซินลั่วอย่างเคร่งขรึม
เซียนชิงเหลียนและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ก็โค้งคำนับเช่นกัน
“ไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องมี(@NameIsNovel)พิธีรีตองเช่นนี้ ท่านผู้อาวุโส เป็น(@NameIsNovel)เพียงความพยายามร่วมกันของทุกคนเท่านั้นที่(@NameIsNovel)เราสามารถขับไล่เผ่าปีศาจได้(@NameIsNovel)
ทว่า(@NameIsNovel)ค่ายกลใหญ่ปฐมธาตุทั้งห้านั้นมี(@NameIsNovel)พื้นฐานมาจากห้าธาตุ แล้วจะสามารถอัญเชิญอัสนีบาตสุริยันสูงสุดจากแดนสวรรค์ได้(@NameIsNovel)อย่างไร” เซินลั่วรีบช่วยพวกเขา(@NameIsNovel)ขึ้น แล้วถามคำถามที่(@NameIsNovel)อยู่ในใจมาได้(@NameIsNovel)ระยะหนึ่งแล้ว
“ค่ายกลอัญเชิญนี้ไม่ใช่คุณสมบัติดั้งเดิมของค่ายกลใหญ่ปฐมธาตุทั้งห้า มันถูกทิ้งไว้เป็น(@NameIsNovel)พิเศษโดยปรมาจารย์กวนอิมก่อนที่(@NameIsNovel)พระองค์จะจากภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัวไป
ผ่านค่ายกลนี้ ก็จะสามารถสื่อสารกับแท่นอัสนีบาตในแดนสวรรค์และ(@NameIsNovel)อัญเชิญอัสนีบาตเทวะเพื่อโจมตีศัตรูได้(@NameIsNovel)” ท่านอาจารย์กวนเยว่ อธิบาย
“เป็น(@NameIsNovel)เช่นนี้นี่เอง” เซินลั่วกล่าว รู้สึกกระจ่างขึ้นในทันที
ม่านตาของเซินลั่วหดเล็กลง เขา(@NameIsNovel)ก็มองไปยังท่านอาจารย์กวนเยว่ เช่นกัน
“ก่อนที่(@NameIsNovel)เสาแสงสีโลหิตจะแตกเป็น(@NameIsNovel)เสี่ยงๆ เว่ยชิงได้(@NameIsNovel)ร่ายคาถาเพื่อส่งอีกสามคนออกไป ตัวเขา(@NameIsNovel)เองก็ต้องการจะจากไปเช่นกัน แต่ไม่ทันเวลา และ(@NameIsNovel)ถูกอัสนีบาตสุริยันสูงสุดถล่มจนตาย” ท่านอาจารย์กวนเยว่ กล่าวอย่างช้าๆ
“เช่นนั้นเว่ยชิงก็ถูกสังหารจริงๆ แต่จิตวิญญาณเทวะของเขา(@NameIsNovel)หนีไปได้(@NameIsNovel)หรือไม่” เซินลั่วก็ยังไม่สบายใจและ(@NameIsNovel)ต้องการการยืนยัน
จิตวิญญาณเทวะของเว่ยชิงแท้จริงแล้ว เป็น(@NameIsNovel)การกลับชาติมาเกิดของร่างจิตวิญญาณเทวะของฉือโย่ว เซินลั่วต้องแน่ใจในผลลัพธ์
“ท่านวางใจได้(@NameIsNovel) สหายเซิน จิตวิญญาณเทวะของเว่ยชิงได้(@NameIsNovel)ถูกอัสนีบาตสุริยันสูงสุดทำลายโดยสิ้นเชิงและ(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)หนีไป นี่คือสิ่งที่(@NameIsNovel)ข้าเห็นด้วยตนเอง ไม่มี(@NameIsNovel)ความผิดพลาด” ท่านอาจารย์กวนเยว่ รับรอง
เซินลั่วเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น ในที่(@NameIsNovel)สุดก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ชะตากรรมของเว่ยชิงชวนเวทนา ทว่า(@NameIsNovel)สุดท้ายแล้ว เขา(@NameIsNovel)คือการกลับชาติมาเกิดของเศษวิญญาณฉือโย่ว ไม่ว่า(@NameIsNovel)กรณีใดก็ปล่อยให้หลุดรอดไปไม่ได้(@NameIsNovel)
ท่านอาจารย์กวนเยว่ มองไปยังซากของเว่ยชิง ถอนหายใจ ทำอินมือ และ(@NameIsNovel)ลูกบอลแสงสีทองก็ตกลงบนร่างของเว่ยชิง มี(@NameIsNovel)เสียงดังสนั่น และ(@NameIsNovel)ร่างก็ถูกกลืนกินโดยเพลิงพุทธะสีทอง
ในชั่วเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ ร่างของเว่ยชิงก็กลายเป็น(@NameIsNovel)เถ้าถ่าน เหลือเพียงเกราะสีดำไว้เบื้องหลัง
“เกราะนี้แข็งแกร่งอย่างน่าทึ่ง ข้าสงสัยว่า(@NameIsNovel)มันเป็น(@NameIsNovel)สมบัติอะไร ถึงแม้ตอนนี้มันจะแตกร้าวอยู่บ้าง แต่มันก็ยังคงทำหน้าที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เกราะป้องกันที่(@NameIsNovel)ยอดเยี่ยมได้(@NameIsNovel)
ส่วนกระบี่หักนี้ หากข้าไม่เข้าใจผิด มันควรจะเป็น(@NameIsNovel)กระบี่ปีศาจศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งใช้โดยจักรพรรดิโบราณที่(@NameIsNovel)สามารถปราบปรามปราณปีศาจทั้งหมดได้(@NameIsNovel)
ตำนานเล่าว่า(@NameIsNovel)ฉือโย่วถูกตัดศีรษะด้วยกระบี่เล่มนี้ ในเมื่อเว่ยชิงถูกท่านสังหาร สหายเซิน สมบัติทั้งสองนี้ย่อมเป็น(@NameIsNovel)ของท่านโดยปริยาย” ท่านอาจารย์กวนเยว่ กล่าวพลางโบกแขนเสื้อ และ(@NameIsNovel)นำของทั้งสองชิ้นมาวางเบื้องหน้าเซินลั่ว
“ในเมื่อเป็น(@NameIsNovel)เช่นนั้น ข้าก็จะไม่เกรงใจ” เซินลั่วรับของมาอย่างยินดีและ(@NameIsNovel)หยิบระฆังทองคำม่วงออกมาเพื่อคืนให้ท่านอาจารย์กวนเยว่
“ขอบคุณ สหายเซิน” ท่านอาจารย์กวนเยว่ กล่าวพลางทำสัญลักษณ์ให้เซียนชิงเหลียนรับมัน
เนี่ยไฉจูเมื่อเห็นดังนั้น ก็ส่งกิ่งหยางหลิวและ(@NameIsNovel)ขวดหยกชำระล้างไปให้เช่นกัน แต่เซียนชิงเหลียนรับเพียงขวดหยกชำระล้างเท่านั้น ไม่ได้(@NameIsNovel)นำกิ่งหยางหลิวกลับไป
“ไฉจูกับข้าบังเอิญเข้าไปในถ้ำเจ้าแม่กวนอิมในวันนี้ เนื่องจากความเร่งด่วนของสถานการณ์ ข้าจึงได้(@NameIsNovel)หลอมระฆังนี้เพื่อต่อสู้กับศัตรู
ไฉจูบอกว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เขตอาคมถูกวางไว้ในระฆัง ซึ่งอนุญาตให้คนเพียงคนเดียวใช้มันได้(@NameIsNovel) ทำให้เกิดปัญหาขึ้นบ้าง ข้าขอสอบถามว่า(@NameIsNovel)ท่านผู้อาวุโสมี(@NameIsNovel)วิธีทำลายเขตอาคมนี้หรือไม่” เซินลั่วถามพลางประสานมือเข้าด้วยกัน
“สหายเซิน ท่านมิต้องกังวล เขตอาคมนี้สามารถทำลายได้(@NameIsNovel)” ท่านอาจารย์กวนเยว่ กล่าว
เซินลั่วได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้นและ(@NameIsNovel)รู้สึกโล่งใจ
ในขณะนั้น แสงสีทองกว้างใหญ่ก็พลุ่งพล่านขึ้นจากร่างกายของเขา(@NameIsNovel) โดยมี(@NameIsNovel)แสงสีขาวนับไม่ถ้วนกะพริบอยู่ภายใน พลุ่งพล่านราวกับคลื่นพิโรธไปยังแท่นบูชาที่(@NameIsNovel)อยู่ห่างไกล
----------