หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 886
ตอนที่ 886 : ฝุ่นคลีตลบฟ้า
ตอนที่ 886
เซินลั่วตกตะลึงอย่างยิ่ง พลันได้(@NameIsNovel)ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลืออันคุ้นเคยดังมาจากป่าเขา(@NameIsNovel)เบื้องล่าง รีบมองไปยังทิศทางของเสียงนั้น
ก็เห็นชาวเผ่าจิ้งจอกหยกกลุ่มสุดท้ายที่(@NameIsNovel)เหลือไม่ถึงร้อยคน กำลังถูกปีศาจกว่า(@NameIsNovel)สามร้อยตนปิดล้อมอยู่ในหุบเขา(@NameIsNovel)แห่งหนึ่ง
ณ ศูนย์กลางของชาวเผ่าจิ้งจอกหยก มี(@NameIsNovel)สองร่างที่(@NameIsNovel)กำลังได้(@NameIsNovel)รับการคุ้มกันอยู่ พวกนางหาใช่ใครอื่น คือองค์หญิงหน้าหยกและ(@NameIsNovel)องค์หญิงน้อยเซียวอวี่แห่งเผ่าจิ้งจอก ซึ่งทั้งสองได้(@NameIsNovel)ฟื้นความทรงจำในชาติก่อนแล้ว
ยามนี้ ทั้งสองต่างมี(@NameIsNovel)สีหน้าหวาดหวั่น กอดกันกลม
ผู้นำเป็น(@NameIsNovel)ปีศาจหมูระดับมหาโพธิญาณขั้นปลาย ในมือกวัดแกว่งดาบหัวผี ตะโกนอย่างโอหังว่า(@NameIsNovel) “ฆ่าพวกจิ้งจอกให้หมด ไม่ว่า(@NameIsNovel)ตัวเล็กตัวใหญ่ แต่เหลือสองโฉมงามนั่นไว้ให้ข้า วันนี้ข้าจะได้(@NameIsNovel)ลิ้มรสความสนุกของราชาอสูรวัวกระทิงดูบ้าง”
“ขอรับ” เหล่าปีศาจน้อยขานรับ
“พวกเจ้าทั้งหมดจงบุกเข้าไป” ปีศาจหมูบัญชา เหล่าอสูรก็กรูกันเข้าไปในทันที
ชาวเผ่าจิ้งจอกหยกที่(@NameIsNovel)อ่อนล้าอยู่แล้วถูกสังหารไปกว่า(@NameIsNovel)ครึ่งในชั่วพริบตา ปีศาจหมูโบกมือคราหนึ่ง จี้รูปกะโหลกศีรษะก็ส่งเสียงหวีดหวิวพุ่งออกไป หนีบเข้าที่(@NameIsNovel)ไหล่ของเซียวอวี่
พลังปีศาจอันรุนแรงสายหนึ่งแทรกซึมผ่านกรงเล็บกระดูกเข้าสู่ร่าง ทำให้นางแข็งทื่อไปทั้งตัว มิอาจขยับเขยื้อนได้(@NameIsNovel)อีก
“เหะๆ ได้(@NameIsNovel)ตัวเด็กน้อยแล้ว” ปีศาจหมูกล่าวพร้อมรอยยิ้มลามก กระชากนางเข้ามาอย่างแรง
เซียวอวี่ถูกแรงมหาศาลดึงรั้งจนร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดในทันที องค์หญิงหน้าหยกใช้มือข้างหนึ่งกอดนางไว้อย่างสุดกำลัง ขณะที่(@NameIsNovel)อีกข้างพยายามดึงกรงเล็บกระดูกขาวออกจากไหล่ของนาง
ทว่า(@NameIsNovel)กรงเล็บนั้นฝังลึกลงไปในกระดูกไหปลาร้าของนางแล้ว ทุกครั้งที่(@NameIsNovel)พยายามดึงออก โลหิตสีแดงสดก็ไหลทะลักออกมา
“เซียวอวี่…” องค์หญิงหน้าหยกเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุกข์ระทม
นางเพิ่งจะฟื้นความทรงจำได้(@NameIsNovel)ไม่นาน ปราณเต๋าที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่น้อยนิด ย่อมมิอาจต่อกรกับปีศาจหมูได้(@NameIsNovel)
“เหะๆ อย่ากังวลไปเลย โฉมงาม” ปีศาจหมูเย้ยหยัน แสงสีดำสว่า(@NameIsNovel)งวาบไปทั่วร่างขณะที่(@NameIsNovel)กระชากแขนอย่างแรง เตรียมที่(@NameIsNovel)จะดึงนางเข้ามา
แต่ในขณะนั้นเอง ก็มี(@NameIsNovel)เสียง “แกรก” ดังลั่น
ร่างหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากที่(@NameIsNovel)สูงราวกับดาวตก เงาพลองเหล็กสะกดสมุทรในมือฟาดฟันลงมาอย่างรวดเร็ว กระแทกเข้าที่(@NameIsNovel)แขนของปีศาจหมู
การโจมตีครั้งนี้รุนแรงอย่างไม่น่าเชื่อ พลองเหล็กสะกดสมุทรหักแขนของปีศาจหมูขาดสะบั้น หัวพลองกระแทกลงพื้นเสียงดังสนั่นราวกับอสนีบาต ทำให้พื้นดินแยกออกเป็น(@NameIsNovel)ร่องลึก
ปีศาจหมูยังไม่ทันเข้าใจว่า(@NameIsNovel)เกิดอะไรขึ้น ก็ถูกหมัดหนักๆ ซัดเข้าที่(@NameIsNovel)ศีรษะอันใหญ่โตจนล้มกลิ้งลงไปกับพื้น
จากนั้นรองเท้าผ้าก็กระทืบลงมาอย่างแรง บดขยี้ศีรษะของมันจมลงไปใต้ดิน
ด้วยความหวาดหวั่น เหล่าอสูรต่างหันไปมองยังทิศทางนั้น เพียงเพื่อจะพบกับภาพของผู้บำเพ็ญชาวมนุษย์ผู้หนึ่งที่(@NameIsNovel)ถือพลองยาว ใบหน้าดุดัน แผ่กลิ่นอายที่(@NameIsNovel)ดุร้ายยิ่งกว่า(@NameIsNovel)เผ่าปีศาจเสียอีก
“พี่ใหญ่เซิน…” เซียวอวี่อุทานด้วยความยินดีเมื่อเห็นการมาถึงของเซินลั่ว
สีหน้าของเซินลั่วอ่อนลงเมื่อเห็นนาง สายตาของเขา(@NameIsNovel)อ่อนโยนขึ้น เมื่อสังเกตเห็นปีศาจหมูยังคงดิ้นรนอยู่ใต้ฝ่าเท้า จึงโคจรพลังเทวะหวงถิงในร่าง ปลดปล่อยพลังอันรุนแรงบดขยี้ลงไปอย่างหนักหน่วง
พร้อมกับเสียง “ตุ้บ” ดังลั่น
ศีรษะของปีศาจหมูก็แตกกระจายราวกับแตงโมสุกงอม แหลกสลายในทันที
เมื่อเห็นดังนั้น เหล่าอสูรก็แตกฮือกันไปคนละทิศละทางด้วยความตื่นตระหนก
เซินลั่วไม่ได้(@NameIsNovel)ไล่ตามปีศาจที่(@NameIsNovel)หลบหนีไป แต่กลับใช้ปลายเท้าเตะซากของปีศาจหมูให้กระเด็นออกไปไกลร้อยฉื่อ
เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)วิกฤตผ่านพ้นไปชั่วคราว ชาวเผ่าจิ้งจอกหยกจึงได้(@NameIsNovel)รวมตัวกันเข้ามา
“เซียวอวี่ เกิดอะไรขึ้น เหตุใดภูเขา(@NameIsNovel)จี๋เหลยจึงตกอยู่ในสภาพเช่นนี้” เซินลั่วถามในทันที
“พี่ใหญ่เซิน ท่านหายไปไหนมา หลังจากขับไล่ปีศาจไปคราวก่อน มันก็บุกกลับมาอีกครั้งอย่างแข็งแกร่งกว่า(@NameIsNovel)เดิม
คราวนี้จิ่วโยว หนึ่งในสิบสองขุนพลปีศาจ เป็น(@NameIsNovel)ผู้นำทัพด้วยตนเอง พวกเราต้านทานไม่ไหว
พี่หลี่ชิวและ(@NameIsNovel)ผู้อาวุโสอีกหลายท่าน… พวกเขา(@NameIsNovel)ล้วน… ฮือ… พวกเขา(@NameIsNovel)ล้วนสิ้นชีพในสนามรบแล้ว…” ดวงตาของเซียวอวี่แดงก่ำขณะที่(@NameIsNovel)พูดผ่านเสียงสะอื้น
“อย่ากลัวไปเลย ข้าจะพาพวกเจ้าออกไปจากที่(@NameIsNovel)นี่ก่อน” เซินลั่วกล่าว ไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)จะอธิบายอย่างไรดี
ชาวเผ่าจิ้งจอกหยกได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้นและ(@NameIsNovel)มองไปรอบๆ เห็นว่า(@NameIsNovel)เผ่าปีศาจที่(@NameIsNovel)กระจัดกระจายไปไม่ได้(@NameIsNovel)จากไปโดยสิ้นเชิง แต่กลับตั้งวงล้อมอยู่ห่างๆ แววตาของพวกเขา(@NameIsNovel)จึงอดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะฉายแววสิ้นหวังออกมา
“อย่ากลัว แค่ตามข้ามา” เซินลั่วกล่าว สายตาเข้มขึ้น มือกำพลองเหล็กสะกดสมุทรแน่น
เขา(@NameIsNovel)เองก็ยังไม่รู้จะพาทุกคนไปที่(@NameIsNovel)ใด จึงตัดสินใจว่า(@NameIsNovel)ก่อนอื่นต้องนำพวกเขา(@NameIsNovel)ออกจากหุบเขา(@NameIsNovel) ไปสมทบกับผู้คนที่(@NameIsNovel)อยู่ด้านหน้าให้ได้(@NameIsNovel)ก่อน
เมื่อกล่าวจบ เซินลั่วก็บุกไปข้างหน้า เหล่าปีศาจโดยรอบแม้จะหวาดกลัว แต่ก็ไม่กล้าหนีทัพ ทำได้(@NameIsNovel)เพียงแข็งใจบุกเข้ามา
พลองยาวของเซินลั่วส่งเสียงหวีดหวิวขณะที่(@NameIsNovel)เหวี่ยงออกไป ใช้เพลงกระบองพิรุณโกลาหล เงาพลองของเขา(@NameIsNovel)กระจายออกมาราวกับเกล็ดหิมะเบื้องหน้า
ปีศาจน้อยตนใดที่(@NameIsNovel)กล้าเข้าใกล้ หากเพียงแค่ถูกเฉี่ยวหรือปะทะเข้า ร่างกายก็จะระเบิดออกในทันที กลายเป็น(@NameIsNovel)ซากศพแหลกเหลว
ในเวลาไม่นาน ปีศาจน้อยหลายร้อยตนก็สิ้นชีพ ณ ที่(@NameIsNovel)นั้น ไม่กล้าบุกเข้ามาอย่างบุ่มบ่ามอีกต่อไป
เซินลั่ว นำชาวเผ่าจิ้งจอกหยกบุกทะลวงไปข้างหน้าอย่างไร้ผู้ต้านทานได้(@NameIsNovel)หลายร้อยฉื่อ
ขณะกำลังจะทะลวงออกจากหุบเขา(@NameIsNovel) ทันใดนั้นร่างสองร่างบินลงมาจากเบื้องบน ลอยอยู่เหนือศีรษะ
เซินลั่วเงยหน้ามอง เห็นสตรีสวมอาภรณ์สีม่วงงดงาม กับบุรุษร่างกำยำศีรษะล้าน ใบหน้าเต็มริ้วรอย สวมเกราะเกล็ดสีแดงเข้ม
เขา(@NameIsNovel)จำได้(@NameIsNovel)ทันที — ไก่ม่วงกับมังกรดิน ผู้ที่(@NameIsNovel)เคยบุกภูเขา(@NameIsNovel)จี๋เหลยร่วมกับอสูรเหินเมฆา
ทั้งสองสะดุ้งเมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)เจ้าความโกลาหลในครั้งนี้คือเซินลั่ว บุคคลที่(@NameIsNovel)เคยสร้างความหวาดกลัวให้พวกเขา(@NameIsNovel)ในศึกก่อน บัดนี้เพียงสบตา ต่างก็รีบหันหลังเตรียมหลบหนีทันที
“ในเมื่อมาแล้ว ก็อย่าคิดที่(@NameIsNovel)จะไป” เซินลั่วตะโกน
เมื่อกล่าวจบ เขา(@NameIsNovel)โบกมือ เชือกทองคำก็พุ่งออกมาจากแขนเสื้อราวกับอสรพิษวิญญาณมุ่งไปยังคนทั้งสอง
ไก่ม่วงซึ่งเชี่ยวชาญเคล็ดวิชาหลบหนีเป็น(@NameIsNovel)พิเศษ มี(@NameIsNovel)ปฏิกิริยาตอบสนองเร็วกว่า(@NameIsNovel)เล็กน้อยและ(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ผู้นำอยู่ข้างหน้า ขณะที่(@NameIsNovel)มังกรดินช้ากว่า(@NameIsNovel)มากและ(@NameIsNovel)ถูกเชือกทองคำจับได้(@NameIsNovel)ในทันที พันธนาการรอบเอวของเขา(@NameIsNovel)
“บัดซบ!” มังกรดินสบถเสียงต่ำ
เขา(@NameIsNovel)บิดข้อมือ ดาบยาวสีดำปรากฏในมือ รวบรวมพลังทั้งหมดฟันใส่เชือกทองคำ
แต่ทันทีที่(@NameIsNovel)โคจรปราณเต๋า พลังทั้งหมดกลับถูกเชือกดูดกลืนไปสิ้น ดาบที่(@NameIsNovel)ฟาดลงจึงอ่อนแรงไร้น้ำหนัก กระทบเชือกโดยไม่เกิดผลแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นดังนั้น เซินลั่วก็ร่ายคาถาเบาๆ และ(@NameIsNovel)สะบัดข้อมืออย่างแรง ปลายเชือกที่(@NameIsNovel)พันรอบมังกรดินก็ยืดยาวออกไปในทันที ไล่ตามไก่ม่วงที่(@NameIsNovel)กำลังหลบหนีอยู่ข้างหน้า
นางเมื่อเห็นมังกรดินถูกพันธนาการ ก็หยุดชะงักและ(@NameIsNovel)มองย้อนกลับไป เพียงเพื่อจะพบว่า(@NameIsNovel)เชือกทองคำที่(@NameIsNovel)ไม่ลดละกำลังไล่ตามนางมาอีกครั้ง ซึ่งทำให้นางตื่นตระหนกในทันทีและ(@NameIsNovel)เร่งความเร็วหนีไป
แต่เชือกทองคำได้(@NameIsNovel)ยืดยาวออกไปสิบเท่าแล้ว พันธนาการข้อเท้าของนางไว้โดยตรง
เซินลั่วแค่นเสียงเย็นชาและ(@NameIsNovel)กระตุกเชือกลงมาอย่างแรง ดึงคนทั้งสองที่(@NameIsNovel)บัดนี้เชื่อมต่อกันลงมา
ปีศาจทั้งสองกระแทกพื้นอย่างแรง ทำให้ฝุ่นควันตลบอบอวล
เซินลั่วก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว พลองเหล็กสะกดสมุทรในมือจ่ออยู่ที่(@NameIsNovel)ศีรษะของมังกรดินขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ถาม
“เฉินหลงจุนของพวกเจ้าอยู่ที่(@NameIsNovel)ใด”
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น สีหน้าของมังกรดินก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ดูเหมือนจะประหลาดใจอยู่บ้าง ไม่เข้าใจว่า(@NameIsNovel)เหตุใดเซินลั่วจึงถามเขา(@NameIsNovel)เช่นนี้
----------