หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 938
ตอนที่ 938 : บ่อน้ำพุพิษอัคคี
ตอนที่ 938
เซินลั่วและ(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนเดินทางโดยไม่เปิดเผยตัวตนบนเรือเหาะ จนกระทั่งในตอนเย็นของวันนั้น ก็ได้(@NameIsNovel)พบเห็นเกาะแห่งหนึ่งที่(@NameIsNovel)ถูกปกคลุมด้วยเมฆมงคลห้าสี
เกาะนี้มี(@NameIsNovel)พื้นที่(@NameIsNovel)ไม่เล็กนัก มี(@NameIsNovel)ปีกกว้างทั้งสองด้านและ(@NameIsNovel)บริเวณกลางที่(@NameIsNovel)แคบกว่า(@NameIsNovel) ที่(@NameIsNovel)ปลายด้านใต้มี(@NameIsNovel)คาบสมุทรเรียวสองแห่งยื่นออกมา ซึ่งเมื่อมองจากระยะไกลก็มี(@NameIsNovel)ลักษณะคล้ายผีเสื้อที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ลวดลายสีสันสดใส
ทั้งสองนำเรือไปยังคาบสมุทรแคบที่(@NameIsNovel)ยื่นออกมาจากปลายด้านใต้ของเกาะ ก่อนจะถึง ก็ขมวดคิ้วพร้อมกัน
“ไอพิษหนาทึบเช่นนี้ และ(@NameIsNovel)ดูเหมือนจะมี(@NameIsNovel)ความเป็น(@NameIsNovel)พิษสูง” เซินลั่วกล่าวพลางขมวดคิ้ว
“อมโอสถฟื้นคืนชีพร้อยบุปผาไว้ใต้ลิ้น จะสามารถป้องกันหมอกพิษส่วนใหญ่ได้(@NameIsNovel) ไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องคอยระวังอยู่ตลอดเวลา” ไป๋เสี่ยวเถียนส่งขวดหยกขาวให้และ(@NameIsNovel)เทโอสถขนาดเท่าเมล็ดแตงโมให้เซินลั่วเม็ดหนึ่ง
เซินลั่วหยิบโอสถอมไว้ใต้ลิ้น รู้สึกถึงรสฝาดเล็กน้อยที่(@NameIsNovel)แผ่ซ่านไปทั่วปาก ทันใดนั้น ราวกับมี(@NameIsNovel)ลมเย็นพัดเข้ามาในใจ ทำให้รู้สึกสดชื่นจนตัวสั่น
ทั้งสองกระโดดลงจากเรือเหาะ และ(@NameIsNovel)เมื่อเท้าสัมผัสพื้น ก็รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อยใต้ฝ่าเท้าโดยสัญชาตญาณ
เมื่อมองลงไปก็ตระหนักว่า(@NameIsNovel)เกาะยาวที่(@NameIsNovel)ยื่นออกมานั้นแท้จริงแล้วคือเถาวัลย์สีเขียวดำหลายสิบเส้นที่(@NameIsNovel)ถักทอกันอยู่
“ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ไอพิษที่(@NameIsNovel)รุนแรงและ(@NameIsNovel)ลักษณะที่(@NameIsNovel)ดูน่ากลัวของพืชพรรณที่(@NameIsNovel)หนาทึบเพียงอย่างเดียว ข้าก็มั่นใจแปดสิบส่วนแล้วว่า(@NameIsNovel)นี่คือเกาะเมฆาสีรุ้ง” ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าวพร้อมกับหัวเราะขณะที่(@NameIsNovel)เขย่าเถาวัลย์ที่(@NameIsNovel)ลอยอยู่บนผิวน้ำใต้เท้า
“ขึ้นไปดูกันเถอะ” เซินลั่วกล่าว และ(@NameIsNovel)มุ่งหน้าไปยังเกาะในทันที
ดินบนเกาะค่อนข้างจะร่วน นอกจากไอพิษที่(@NameIsNovel)แผ่ซ่านไปทั่วแล้ว บริเวณโดยรอบก็เขียวชอุ่มไปด้วยพืชพรรณจริงๆ ให้ความรู้สึกมี(@NameIsNovel)ชีวิตชีวา
อย่างไรก็ตาม ไม่มี(@NameIsNovel)ถนนในบริเวณที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)ลงจอด ดูเหมือนป่าดงดิบ เมื่อเซินลั่วปล่อยสัมผัสจิตเทวะเพื่อสำรวจบริเวณใกล้เคียง
ก็พบปีศาจหลายตนที่(@NameIsNovel)แผ่ความผันผวนของพลังวิญญาณออกมา แม้ว่า(@NameIsNovel)พลังส่วนใหญ่จะไม่แข็งแกร่งนัก
ขณะที่(@NameIsNovel)ลัดเลาะไปตามเถาวัลย์ที่(@NameIsNovel)พันกันหนาทึบ เสียงเสียดสีของใบไม้ “ซ่า ซ่า” ก็ดังขึ้นมาจากข้างหน้า ดวงตาของเซินลั่วสว่า(@NameIsNovel)งวาบและ(@NameIsNovel)รีบอุทานว่า(@NameIsNovel) “ระวัง!”
ไม่ทันสิ้นเสียง งูหลามสีแดงเพลิงตัวใหญ่เท่าปากชามก็พุ่งออกมาจากป่าเขา(@NameIsNovel) เมื่อเข้าใกล้ ก็อ้าปากกว้างราวกับอ่างโลหิตและ(@NameIsNovel)พ่นหมอกสีเหลืองที่(@NameIsNovel)หนาแน่นด้วยกลิ่นกำมะถันออกมา
เซินลั่วและ(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนรีบหลบ ขณะที่(@NameIsNovel)ต้นไม้โบราณตามทางก็หักโค่นด้วยเสียง “แกรก” ถูกงูหลามขนาดใหญ่ซัดล้มลง ราวกับกำลังไถพรวนดินและ(@NameIsNovel)เปิดทางในป่า
อย่างไรก็ตาม งูหลามสีแดงเพลิงดูเหมือนจะไม่มี(@NameIsNovel)ความสนใจในเซินลั่วและ(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียน มันเลื้อยผ่านไปอย่างเร่งรีบและ(@NameIsNovel)มุดเข้าไปในส่วนลึกของป่า
เซินลั่วและ(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนมองหน้ากัน ตกตะลึงอยู่กับที่(@NameIsNovel)ชั่วขณะ
“ไป๋เสี่ยวเถียน ในเมื่อเราหาทางไปไม่เจอ ทำไมเราไม่ลองตามทางที่(@NameIsNovel)งูหลามเปิดไว้เล่า? มันดูรีบร้อนมาก ต้องมี(@NameIsNovel)เหตุผลแน่ๆ” เซินลั่วเสนอแนะ
“ได้(@NameIsNovel) ตามทางที่(@NameIsNovel)มันทำไว้ย่อมดีกว่า(@NameIsNovel)การเดินสุ่มสี่สุ่มห้าในป่า” ไป๋เสี่ยวเถียนกางพัดพับออกและ(@NameIsNovel)พยักหน้าเห็นด้วย
เมื่อตัดสินใจได้(@NameIsNovel)แล้ว ทั้งสองก็รีบตามไปยังทิศทางที่(@NameIsNovel)งูหลามหายไป
ครึ่งทาง เซินลั่วพลันสังเกตเห็นดอกไม้สีขาวโปร่งแสง ไร้ใบ กำลังผลิบานอยู่ท่ามกลางหญ้าป่าริมทาง ยังคงอยู่ในท่าทีที่(@NameIsNovel)พร้อมจะบานและ(@NameIsNovel)เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)ยังไม่โตเต็มที่(@NameIsNovel)
หยุดและ(@NameIsNovel)ก้มลงไปดูใกล้ๆ ลูกตาพลันหดตัวลงอย่างกะทันหัน เผยให้เห็นความประหลาดใจ
“มี(@NameIsNovel)อะไรผิดปกติรึ?” ไป๋เสี่ยวเถียนเมื่อสังเกตเห็นการกระทำก็ถามขึ้นทันที
“ไม่มี(@NameIsNovel)อะไร ข้าเพิ่งจะพบหญ้าตัดภูติอ่อนๆ และ(@NameIsNovel)ตอนนี้ก็ตระหนักได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)พืชที่(@NameIsNovel)อยู่รอบๆ ล้วนเป็น(@NameIsNovel)หญ้าชมจันทร์” เซินลั่วอธิบาย
“หญ้าชมจันทร์ หญ้าตัดภูติ… เหล่านี้ล้วนเป็น(@NameIsNovel)ยาสมุนไพรวิญญาณรึ?” ไป๋เสี่ยวเถียนถามทันทีเมื่อเห็นเช่นนี้
ขณะที่(@NameIsNovel)เซินลั่วพูด ก็โน้มตัวลงไปดมใบของหญ้าชมจันทร์และ(@NameIsNovel)ขมวดคิ้วในทันที เกือบจะไอออกมาเสียงดังจากกลิ่นที่(@NameIsNovel)ฉุน
“ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)งูหลามตัวนี้ก็ค่อนข้างจะผิดปกติ มี(@NameIsNovel)ความเป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)สูงว่า(@NameIsNovel)จะมี(@NameIsNovel)บ่อน้ำพุพิษอัคคีอยู่ใกล้ๆ” เขา(@NameIsNovel)กล่าวขณะถูจมูก
“บ่อน้ำพุพิษอัคคีรึ?” ไป๋เสี่ยวเถียนถามด้วยความประหลาดใจ
“นั่นคือบ่อน้ำพุที่(@NameIsNovel)เปี่ยมไปด้วยพิษอัคคี ไอพิษที่(@NameIsNovel)ล้นออกมาได้(@NameIsNovel)ดึงดูดงูหลามตัวนั้นมา
เมื่อเวลาผ่านไป มันก็ส่งผลกระทบต่อการเจริญเติบโตของหญ้าวิญญาณชนิดต่างๆ ที่(@NameIsNovel)นี่ด้วย การที่(@NameIsNovel)จะมี(@NameIsNovel)อิทธิพลรุนแรงถึงเพียงนี้ มันต้องเป็น(@NameIsNovel)บ่อน้ำพุพิษอัคคีที่(@NameIsNovel)ไม่ธรรมดา
และ(@NameIsNovel)น่าจะมี(@NameIsNovel)สมุนไพรพิษพิเศษเติบโตอยู่รอบๆ มันคุ้มค่าที่(@NameIsNovel)จะลองเสี่ยงโชคดูที่(@NameIsNovel)นั่น คำถามคือ โอสถฟื้นคืนชีพร้อยบุปผาของท่านจะต้านทานมันได้(@NameIsNovel)หรือไม่?” เซินลั่วกล่าว
“ทำไมจะต้านทานไม่ได้(@NameIsNovel)? ก็แค่พิษอัคคีจากปอดปฐพีเล็กน้อย จะมี(@NameIsNovel)อะไรน่ากลัว?” ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ โบกพัดพับอย่างสบายๆ
“เช่นนั้นก็ดีแล้ว” เซินลั่วพยักหน้าและ(@NameIsNovel)เดินทางต่อไป
หลังจากผ่านไปประมาณครึ่งชั่วยาม ถ้ำขนาดเท่าปากไหก็ปรากฏขึ้นใต้ต้นไม้โบราณในป่าทึบเบื้องหน้า ร่องรอยที่(@NameIsNovel)งูหลามทิ้งไว้ก็สิ้นสุดลงที่(@NameIsNovel)นี่ หายไปอย่างไร้ร่องรอย
“อุณหภูมิที่(@NameIsNovel)นี่สูงกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เราผ่านมามากแล้ว และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ลมหายใจที่(@NameIsNovel)ร้อนระอุมาจากถ้ำนี้ ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)เราอยู่ไม่ไกลจากบ่อน้ำพุพิษอัคคีนั่นแล้ว” เซินลั่วแสดงความคิดเห็น
“ไม่ใช่แค่ ‘ไม่ไกล’ เราเกือบจะถึงแล้ว” ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าว พลางชี้ไปยังท้องฟ้าเหนือป่าเบื้องหน้า
เซินลั่วตามสายตาของไป๋เสี่ยวเถียนและ(@NameIsNovel)เห็นชั้นของหมอกสีแดงควบแน่นอยู่ในห้วงสุญญตาหลายร้อยฉื่อข้างหน้า คล้ายกับเมฆ
แต่กลับสูงเพียงสิบกว่า(@NameIsNovel)ฉื่อเท่านั้น ไม่สูงไปกว่า(@NameIsNovel)ยอดไม้หลายต้นด้วยซ้ำ
ยิ่งเข้าใกล้บริเวณนั้น กลิ่นกำมะถันและ(@NameIsNovel)ดินประสิวที่(@NameIsNovel)ไหม้เกรียมในอากาศก็ยิ่งรุนแรงขึ้น
ทันใดนั้น เสียงร้องเพลงที่(@NameIsNovel)ไพเราะก็ดังมาจากป่าเขา(@NameIsNovel)เบื้องหน้า ฟังดูเหมือนเพลงพื้นบ้านจากที่(@NameIsNovel)ไหนสักแห่ง
แม้ว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วและ(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนจะไม่เข้าใจเนื้อหาของเพลงที่(@NameIsNovel)แน่นอน แต่เสียงที่(@NameIsNovel)เบาและ(@NameIsNovel)ร่าเริงก็ทำให้พวกเขา(@NameIsNovel)รู้สึกยินดีอย่างแท้จริง
“มี(@NameIsNovel)คนอยู่…” ทั้งสองแลกเปลี่ยนสายตากันและ(@NameIsNovel)พูดพร้อมกัน
การมี(@NameIsNovel)คนอยู่หมายความว่า(@NameIsNovel)สถานที่(@NameIsNovel)แห่งนี้ไม่ใช่ถิ่นทุรกันดารที่(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)ผู้คนอาศัยอยู่อย่างแน่นอน ส่วนที่(@NameIsNovel)นี่จะเป็น(@NameIsNovel)เกาะเมฆาสีรุ้งและ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)หมู่บ้านธิดาอยู่หรือไม่ พวกเขา(@NameIsNovel)จะรู้ได้(@NameIsNovel)จากการสอบถาม
ทั้งสองรีบเร่งฝีเท้าและ(@NameIsNovel)พุ่งไปยังต้นตอของเสียง
เมื่อเข้าใกล้บริเวณนั้น เซินลั่วก็หยุดไป๋เสี่ยวเถียนด้วยมือและ(@NameIsNovel)เตือนด้วยเสียงในใจว่า(@NameIsNovel) “ม่านพิษที่(@NameIsNovel)นี่หนาแน่นมากแล้ว
ใครก็ตามที่(@NameIsNovel)กำลังทำกิจกรรมและ(@NameIsNovel)ร้องเพลงอยู่ตรงนั้นน่าจะไม่ใช่คนธรรมดา เราควรระวังตัวให้ดี”
ไป๋เสี่ยวเถียนเห็นด้วยอย่างยิ่ง และ(@NameIsNovel)ทั้งสองก็ซ่อนกลิ่นอาย กดความผันผวนของพลังปราณเต๋า และ(@NameIsNovel)ค่อยๆ ย่องไปยังทิศทางของเสียง
เมื่อมาถึงขอบป่าทึบและ(@NameIsNovel)แหวกพุ่มไม้บางส่วนออกเพื่อมองเข้าไปข้างใน ก็เห็นสระน้ำขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางเจ็ดถึงแปดฉื่อ
ของเหลวในสระเป็น(@NameIsNovel)สีแดงเพลิง ราวกับลาวา ปั่นป่วนอย่างรุนแรงและ(@NameIsNovel)ผุดฟองสีขาวขนาดใหญ่ขึ้นมา
“ไป๋…” เซินลั่วกำลังจะพูดเมื่อรู้สึกแสบร้อนในลำคอ
เมื่อหันไปมองไป๋เสี่ยวเถียน ก็พบว่า(@NameIsNovel)ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น จ้องตรงไปข้างหน้า สายตาจับจ้องไปที่(@NameIsNovel)ฉากเบื้องหน้า ลืมที่(@NameIsNovel)จะโบกพัด ราวกับถูกแช่แข็งอยู่กับที่(@NameIsNovel)
----------