ตอนที่ 939 : โฉมงามสะท้านใจ

เซินลั่วเห็นไป๋เสี่ยวเถียนยืนนิ่งตะลึงงันก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง เดินไปข้างๆ และ(@NameIsNovel)มองตามสายตาไป

เมื่อนั้นจึงได้(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)หญิงสาวในชุดสีเหลืองห่านยืนอยู่อีกฟากหนึ่งของบ่อน้ำพุพิษอัคคีท่ามกลางกลุ่มหญ้าแก่นอัคคีสีแดงฉาน

นางกำลังก้มตัวพร้อมกับตะกร้าไม้ไผ่สีเขียวในมือ เก็บอะไรบางอย่างจากพื้น

เด็กสาวดูเหมือนจะไม่ทันได้(@NameIsNovel)สังเกตเห็นเซินลั่วและ(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียน นางหันข้าง และ(@NameIsNovel)ร่างที่(@NameIsNovel)บอบบางของนางก็ถูกขับเน้นด้วยชุดสีเหลืองห่าน ดูอ่อนโยนและ(@NameIsNovel)งดงามเป็น(@NameIsNovel)พิเศษ

โครงหน้าด้านข้างที่(@NameIsNovel)เผยให้เห็นพร้อมกับจมูกที่(@NameIsNovel)โด่งเล็กน้อย ริมฝีปากบาง และ(@NameIsNovel)คางที่(@NameIsNovel)แหลมเล็กน้อยซึ่งโค้งขึ้นเล็กน้อยนั้น ราวกับชิ้นหยกที่(@NameIsNovel)แกะสลักอย่างประณีตปราศจากตำหนิใดๆ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

โดยเฉพาะดวงตาของนางซึ่งดูเหมือนจะสะท้อนดวงดาว ส่องประกายด้วยแสงที่(@NameIsNovel)แจ่มใส ขณะที่(@NameIsNovel)ขนตาที่(@NameIsNovel)ยาวและ(@NameIsNovel)งอนขึ้นเล็กน้อยก็เพิ่มเสน่ห์ให้นาง ทำให้ผู้ที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เห็นลืมเลือนโลกภายนอกไป (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

อย่างไรก็ตาม เซินลั่วก็สังเกตเห็นในไม่ช้าว่า(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)มืออันบอบบางของเด็กสาวกำลังเก็บอยู่นั้นไม่ใช่ดอกไม้ป่าหรือผลไม้

[Source: NameIsNovel] แต่เป็น(@NameIsNovel)ดอกไม้สีสันสดใสที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)กลีบซับซ้อนและ(@NameIsNovel)ปกคลุมไปด้วยหนามแหลมละเอียด

จำได้(@NameIsNovel)ในทันที—มันไม่ใช่สิ่งอื่นใดนอกจากสมุนไพรพิษหมาป่าอัคคี พืชที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)พิษร้ายแรงอย่างยิ่ง ผู้บำเพ็ญธรรมดาไม่กล้าที่(@NameIsNovel)จะสัมผัสด้วยมือ

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] นับประสาอะไรกับการเก็บมัน แม้จะเก็บไว้ในกล่องหยก ก็ยังกลัวว่า(@NameIsNovel)จะสูดดมเกสรที่(@NameIsNovel)กระจัดกระจายเข้าไปและ(@NameIsNovel)ต้องทนทุกข์ทรมานจากอวัยวะภายในที่(@NameIsNovel)เน่าเปื่อย

จากสิ่งนี้ เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)เด็กสาวผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดา [Source: NameIsNovel]

ด้วยความคิดนี้ เซินลั่วกำลังจะเตือนไป๋เสี่ยวเถียนทางจิต แต่กลับพบว่า(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ก้าวออกจากพุ่มไม้และ(@NameIsNovel)เดินตรงไปยังริมฝั่งของบ่อน้ำพุพิษอัคคีแล้ว

“ไป๋เสี่ยวเถียน เจ้า…” เซินลั่วพูดไม่ออก

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เด็กสาวในชุดสีเหลืองห่านก็สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวที่(@NameIsNovel)นี่และ(@NameIsNovel)เงยหน้าขึ้นมองมาทางพวกเขา(@NameIsNovel)

หากโครงหน้าด้านข้างของนางสวยเพียงเจ็ดส่วน รูปลักษณ์ด้านหน้าของนางก็ต้องเต็มสิบอย่างแน่นอน แม้แต่เมื่อเซินลั่วเห็นนางเป็น(@NameIsNovel)ครั้งแรก ก็อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะรู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย

อย่างไรก็ตาม หัวใจได้(@NameIsNovel)ผูกติดอยู่กับเนี่ยไฉจูแล้ว ขณะที่(@NameIsNovel)หวั่นไหว มันเป็น(@NameIsNovel)เพียงปฏิกิริยาตอบสนอง และ(@NameIsNovel)ในไม่ช้าก็กลับสู่ปกติ แต่เมื่อมองไปที่(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียน ก็เห็นว่า(@NameIsNovel)ชายหนุ่มมี(@NameIsNovel)รอยยิ้มโง่ๆ บนใบหน้า

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ไป๋เสี่ยวเถียน เจ้ากำลังฝันกลางวันอะไรอยู่?” เซินลั่วกล่าวอย่างจนปัญญา ก้าวออกไปและ(@NameIsNovel)ถามผ่านกระแสจิต

“เซินลั่ว เจ้าเห็นนั่นไหม? นางดูเหมือนจะยิ้มให้ข้า” ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าว ไม่สนใจคำถามของเซินลั่วและ(@NameIsNovel)พูดกับตัวเอง (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

เซินลั่วจนปัญญา ยกมือตบหน้าผาก แต่สังเกตเห็นว่า(@NameIsNovel)เด็กสาวมี(@NameIsNovel)รอยยิ้มจางๆ จริงๆ ราวกับกำลังตอบสนองต่อรอยยิ้มโง่ๆ ของไป๋เสี่ยวเถียน

“แม่นาง ขอเรียนถามว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)นี่คือเกาะเมฆาสีรุ้งใช่หรือไม่?” ไป๋เสี่ยวเถียนตะโกนเสียงดัง

[Source: NameIsNovel] อย่างไรก็ตาม เนื่องจากไอพิษที่(@NameIsNovel)ระเหยขึ้นมาจากบ่อน้ำพุพิษอัคคี เสียงของเขา(@NameIsNovel)จึงฟังดูแหบแห้งอยู่บ้าง

“ใช่ ท่านมาจากข้างนอกรึ?” เด็กสาวยืดตัวตรงและ(@NameIsNovel)ถาม

เสียงของนางเมื่อพูด ไม่เหมือนกับตอนที่(@NameIsNovel)ร้องเพลง ฟังดูมั่นคงและ(@NameIsNovel)นุ่มนวลกว่า(@NameIsNovel)มาก แต่กลับดูเหมือนจะแฝงไปด้วยพลังทะลุทะลวงมากกว่า(@NameIsNovel)

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “ถูกต้อง เรากำลังมองหาสถานที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เรียกว่า(@NameIsNovel)หมู่บ้านธิดา ท่านเคยได้(@NameIsNovel)ยินเกี่ยวกับมันหรือไม่?” เซินลั่วอยากจะหยุดเขา(@NameIsNovel) แต่มันก็สายเกินไป ไป๋เสี่ยวเถียนได้(@NameIsNovel)โพล่งจุดประสงค์ในการมาที่(@NameIsNovel)นี่ออกไปแล้ว

“ข้าไม่เคยได้(@NameIsNovel)ยิน” เด็กสาวเอียงศีรษะคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงส่ายหน้าทันที

แต่ในไม่ช้า นางก็เสริมว่า(@NameIsNovel) “ข้าไม่ได้(@NameIsNovel)อยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ ข้าเพียงแค่มาที่(@NameIsNovel)เกาะเป็น(@NameIsNovel)ครั้งคราวเพื่อรวบรวมสมุนไพรพิษสำหรับหลอมยา ดังนั้นอาจจะมี(@NameIsNovel)หมู่บ้านอยู่บนเกาะ แต่ข้าไม่แน่ใจว่า(@NameIsNovel)มันอยู่ที่(@NameIsNovel)ไหน”

[Source: NameIsNovel] “เช่นนั้นขอเรียนถามแม่นาง ในช่วงเวลาที่(@NameIsNovel)ท่านรวบรวมสมุนไพรบนเกาะนี้ ท่านเคยเห็นปรากฏการณ์หรือสถานที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)พิเศษเป็น(@NameIsNovel)พิเศษบ้างหรือไม่?”

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เซินลั่วไม่ยอมให้ไป๋เสี่ยวเถียนถามต่อ แต่กลับเป็น(@NameIsNovel)ฝ่ายถามอย่างกระตือรือร้นพร้อมกับขมวดคิ้ว

“เกาะนี้ค่อนข้างใหญ่ แต่ดินแดนที่(@NameIsNovel)ผู้อาวุโสของข้ามอบให้ข้ารวบรวมสมุนไพรนั้นมี(@NameIsNovel)จำกัด ดังนั้นข้าจึงไม่เคยเห็นสถานที่(@NameIsNovel)พิเศษที่(@NameIsNovel)ท่านกล่าวถึง…

เดี๋ยวก่อน นั่นไม่จริง ข้าเคยเห็นที่(@NameIsNovel)หนึ่ง” เด็กสาวในชุดสีเหลืองห่านกล่าวราวกับนึกบางอย่างออกได้(@NameIsNovel)ในทันใด

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “ที่(@NameIsNovel)ไหน?” เซินลั่วกระตุ้น

หญิงสาวหันไปรอบๆ สำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบ แล้วจึงยกมือขึ้นชี้ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้และ(@NameIsNovel)กล่าวว่า(@NameIsNovel)

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “หากข้าจำไม่ผิด ห่างจากที่(@NameIsNovel)นี่ไปประมาณสิบลี้มี(@NameIsNovel)หุบเขา(@NameIsNovel)เล็กๆ แห่งหนึ่ง ที่(@NameIsNovel)ซึ่งในบางครั้งจะมี(@NameIsNovel)ประกายเมฆหลากสีปรากฏขึ้น แตกต่างจากที่(@NameIsNovel)อื่นใด

[Source: NameIsNovel] นั่นคือบริเวณที่(@NameIsNovel)ผู้อาวุโสจากสำนักของเราห้ามไม่ให้เราเข้าไปโดยเด็ดขาด ดังนั้นข้าจึงไม่แน่ใจว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)อะไรอยู่ข้างในนั้นแน่” เด็กสาวในชุดสีเหลืองห่านพูด

“ขอบคุณแม่นาง” เซินลั่วแสดงความขอบคุณด้วยการประสานมือ

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “สหายผู้บำเพ็ญ ท่านเกรงใจเกินไปแล้ว” หญิงสาวตอบกลับด้วยการย่อตัว แล้วจึงก้มศีรษะลงไปยังตะกร้าไม้ไผ่สีเขียวที่(@NameIsNovel)แขวนอยู่ข้างเอวและ(@NameIsNovel)เริ่มนับของที่(@NameIsNovel)เก็บมาได้(@NameIsNovel)

[Source: NameIsNovel] “แม่นาง ข้าคือไป๋เสี่ยวเถียน ขอเรียนถามว่า(@NameIsNovel)ท่านชื่ออะไร?” ในขณะนี้ ไป๋เสี่ยวเถียนก็พูดขึ้นอีกครั้ง

หญิงสาวอีกฟากหนึ่งดูจะประหลาดใจกับเรื่องนี้มาก และ(@NameIsNovel)หลังจากนิ่งไปสองสามลมหายใจ ก็ตอบกลับด้วยสีหน้าที่(@NameIsNovel)เขินอายเล็กน้อย “ข้าชื่อหลินซินเยว่” [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“ขอเรียนถามว่า(@NameIsNovel)แม่นางมาจากสำนักใด?” ไป๋เสี่ยวเถียนซักถามต่อไป [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] อ่านตอนต่อไปฟรี

เมื่อต้องเผชิญกับคำถามที่(@NameIsNovel)ต่อเนื่องของเขา(@NameIsNovel) หลินซินเยว่ก็แสดงความไม่พอใจเล็กน้อยบนใบหน้าและ(@NameIsNovel)นิ่งเงียบไป [Source: NameIsNovel]

“โปรดอย่าได้(@NameIsNovel)ถือสาแม่นางเลย เพียงแต่เมื่อแรกเห็นท่าน ข้าก็รู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด และ(@NameIsNovel)อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะอยากจะถาม” ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าว เกาศีรษะอย่างเขินอาย

“ข้าได้(@NameIsNovel)ตอบสิ่งที่(@NameIsNovel)ท่านอยากจะรู้ไปแล้ว การที่(@NameIsNovel)ท่านยังคงรบกวนข้าอย่างต่อเนื่องเช่นนี้ ช่างไม่มี(@NameIsNovel)มารยาทเสียจริง” หลินซินเยว่ “หึ” เบาๆ หยิบตะกร้าไม้ไผ่สีเขียวในมือขึ้นมา และ(@NameIsNovel)จากไปในทันที

“แม่นางหลิน…” เมื่อเห็นเช่นนี้ ไป๋เสี่ยวเถียนก็รีบก้าวไปข้างหน้าและ(@NameIsNovel)ตามไป [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

เซินลั่วรีบคว้าแขนเสื้อและ(@NameIsNovel)ดึงกลับมา ถามว่า(@NameIsNovel) “ไป๋เสี่ยวเถียน เจ้าเสียสติไปแล้วรึ?”

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำพูดเหล่านี้ ไป๋เสี่ยวเถียนก็ตกตะลึงชั่วขณะก่อนจะหยุดการกระทำ

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “มี(@NameIsNovel)สตรีเช่นนี้ในโลกจริงๆ รึ ด้วยใบหน้าที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ผลงานศิลปะและ(@NameIsNovel)หัวใจที่(@NameIsNovel)บริสุทธิ์ดุจกล้วยไม้?” ยังคงมองไปยังทิศทางของนางอย่างอาลัยอาวรณ์

“ข้าเข้าใจ ‘ผลงานศิลปะ’ แต่เจ้าแยกแยะ ‘หัวใจที่(@NameIsNovel)บริสุทธิ์ดุจกล้วยไม้’ ได้(@NameIsNovel)อย่างไร? อะไรกัน ท่านแอบบำเพ็ญพลังเทวะที่(@NameIsNovel)หยั่งรู้ใจผู้อื่นมารึ?” เซินลั่วแกล้งเย้าอย่างตั้งใจ

“เจ้าไม่เข้าใจหรอก บางคนเจ้าอาจจะมองไปทั้งชีวิตและ(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel)น่าเบื่อเหมือนดินและ(@NameIsNovel)สุนัข แต่บางคนเจ้าเพียงแค่มองครั้งเดียว มันก็มี(@NameIsNovel)ค่ามากกว่า(@NameIsNovel)พันปี ไม่มี(@NameIsNovel)คำกล่าวรึ?

การพบกันเพียงครั้งเดียวข้างน้ำค้างหยกมี(@NameIsNovel)ค่ามากกว่า(@NameIsNovel)การพบเจอนับไม่ถ้วนในโลกมนุษย์” ไป๋เสี่ยวเถียนตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ ไป๋เสี่ยวเถียนก็ลูบแก้มและ(@NameIsNovel)พึมพำกับตัวเอง “มันชัดเจนขนาดนั้นเลยรึ?” (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“ไป๋เสี่ยวเถียน เจ้าไม่ได้(@NameIsNovel)ตกหลุมรักนางจริงๆ เพียงแค่จากการพบกันสั้นๆ ใช่ไหม?” เซินลั่วอดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะถาม [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“รักแรกพบมันผิดตรงไหน? น่าเสียดายที่(@NameIsNovel)ข้าไม่ได้(@NameIsNovel)รู้ว่า(@NameIsNovel)นางสังกัดสำนักใด” ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าวอย่างจริงจัง [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“พอแล้ว กลับไปทำภารกิจหลักของเราเถอะ เมื่อมันเสร็จสิ้น ข้าสัญญาว่า(@NameIsNovel)จะกลับมาที่(@NameIsNovel)นี่เป็น(@NameIsNovel)เพื่อนเจ้าเพื่อตามหาแม่นางหลินซินเยว่อย่างเหมาะสม ตกลงไหม?” เซินลั่วจำยอม ส่ายหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ

[Source: NameIsNovel] “ช่างมี(@NameIsNovel)น้ำใจนัก เช่นนั้นตอนนี้เราจะไปไหนกัน?” ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าว พลางยกนิ้วโป้งให้

เซินลั่วมองดูไป๋เสี่ยวเถียนราวกับกำลังมองคนโง่ ตระหนักได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการจ้องมองหญิงสาว ไม่ได้(@NameIsNovel)ใส่ใจเรื่องการถามทางเลยแม้แต่น้อย

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) รู้สึกว่า(@NameIsNovel)จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องเล่าเรื่องปรากฏการณ์ในหุบเขา(@NameIsNovel)ให้ไป๋เสี่ยวเถียนฟังซ้ำ และ(@NameIsNovel)เมื่อนั้นทั้งสองจึงได้(@NameIsNovel)ออกเดินทางไปยังทิศทางนั้น

---------- [Source: NameIsNovel]