ตอนที่ 948 : เก็บดอกไม้

ท่านย่าซุนรับม้วนตำราจากมือของมู่หรงอวี้ ค่อยๆ คลี่ออกเพื่อดู ขมวดคิ้วอยู่ครู่หนึ่ง แล้วสีหน้าก็ผ่อนคลายลง แต่ไม่ได้(@NameIsNovel)พูดอะไร [Source: NameIsNovel]

“แท่นบูชาหลอมกายาก็บอกว่า(@NameIsNovel)ไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องรีบให้คำตอบจากฝั่งท่านนะ

ท่านย่า เพื่อแสดงความจริงใจ พวกเขา(@NameIsNovel)ยินดีที่(@NameIsNovel)จะใช้วิธีลับเพื่อช่วยให้ผู้บำเพ็ญระดับสูงสุดของมหาโพธิญาณ จากหมู่บ้านธิดาเลื่อนระดับสู่เซียนแท้ได้(@NameIsNovel)สำเร็จ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

หลังจากนั้น ท่านค่อยตัดสินใจว่า(@NameIsNovel)จะร่วมมือต่อไปหรือไม่?” มู่หรงอวี้ประเมินการเปลี่ยนแปลงสีหน้าของนางแล้วจึงกล่าวเสริม

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำพูดเหล่านี้ สีหน้าของท่านย่าซุนก็เปลี่ยนไป [Source: NameIsNovel]

ผู้อาวุโสมหาโพธิญาณที่(@NameIsNovel)อยู่ ณ ที่(@NameIsNovel)นั้นก็แสดงแววกระตือรือร้นในดวงตาเช่นกัน แต่ดูเหมือนจะเกรงใจท่านย่าซุน จึงไม่มี(@NameIsNovel)ใครพูดอะไร อย่างไรก็ตาม สายตาของพวกเขา(@NameIsNovel)ก็หันไปทางนางเป็น(@NameIsNovel)เอกฉันท์ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“ถ้าเช่นนั้นก็ไม่มี(@NameIsNovel)ปัญหา” ท่านย่าซุนแทบจะไม่ลังเลก่อนจะตอบกลับ

“อย่างไรก็ตาม พวกเขา(@NameIsNovel)ก็บอกว่า(@NameIsNovel)การจะใช้วิชานี้ ควรเลือกสถานที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)พลังวิญญาณอุดมสมบูรณ์ แท่นบูชาหลอมกายาสามารถจัดหาสถานที่(@NameIsNovel)เช่นนั้นได้(@NameIsNovel)

แต่พลังงานที่(@NameIsNovel)ใช้ไปนั้นหมู่บ้านธิดาจะต้องเป็น(@NameIsNovel)ผู้รับผิดชอบ” มู่หรงอวี้หยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ

“ไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องทำเช่นนั้น หากเราลงเอยด้วยการร่วมมือกันจริงๆ เราจะต้องส่งคนไปที่(@NameIsNovel)แท่นบูชาหลอมกายาทุกครั้งรึ? หมู่บ้านธิดาของเราเองก็มี(@NameIsNovel)สถานที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)อุดมไปด้วยพลังวิญญาณ

หากพวกเขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความจริงใจ ก็ให้ส่งคนมาที่(@NameIsNovel)นี่ เราจะเตรียมทุกสิ่งที่(@NameIsNovel)จำเป็น(@NameIsNovel)ด้วยตนเอง” ท่านย่าซุนกล่าวโดยไม่ลังเลมากนัก

“ตกลง ข้าจะแจ้งเรื่องนี้ให้พวกเขา(@NameIsNovel)ทราบทันที ข้าไม่คิดว่า(@NameIsNovel)มันจะเป็น(@NameIsNovel)ปัญหา” มู่หรงอวี้กล่าวพร้อมรอยยิ้มที่(@NameIsNovel)โล่งใจ

ในห้องหิน รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคนอื่นๆ เช่นกัน เพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับพวกเขา(@NameIsNovel)ส่วนใหญ่

ไม่ว่า(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)จะมี(@NameIsNovel)โอกาสได้(@NameIsNovel)ก้าวเข้าสู่ระดับเซียนแท้ในอนาคตหรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับความสำเร็จของความร่วมมือครั้งนี้

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว และ(@NameIsNovel)หลายวันก็ผ่านไป [Source: NameIsNovel]

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) เซินลั่วและ(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียน หลังจากทำความคุ้นเคยกับหมู่บ้านได้(@NameIsNovel)สองสามวัน ก็พบว่า(@NameIsNovel) เหมือนกับที่(@NameIsNovel)ท่านย่าซุนได้(@NameIsNovel)กล่าวไว้

ตราบใดที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)ไม่เตร็ดเตร่ไปไหน หมู่บ้านก็ไม่ได้(@NameIsNovel)เข้ามายุ่งเกี่ยวกับการกระทำของพวกเขา(@NameIsNovel)จริงๆ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

อย่างไรก็ตาม ไม่ว่า(@NameIsNovel)จะไปที่(@NameIsNovel)ไหน ก็มักจะมี(@NameIsNovel)คนจากหมู่บ้านธิดามองมาด้วยสายตาที่(@NameIsNovel)ประเมินค่าอยู่เสมอ [Source: NameIsNovel]

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] ในตอนแรก รู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเข็ม แต่เมื่อมันกลายเป็น(@NameIsNovel)เรื่องปกติ ก็เคยชินกับมัน และ(@NameIsNovel)ชาวบ้านคนอื่นๆ ก็เช่นกัน

วันนี้ ในตอนเช้าตรู่

เซินลั่วกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ในห้องนั่งเล่นบนชั้นหนึ่ง ฝึกหายใจและ(@NameIsNovel)บำเพ็ญเพียรขณะที่(@NameIsNovel)บ่มเพาะกระบี่บินหยางบริสุทธิ์อยู่ภายใน เสียงฝีเท้าดังมาจากบันไดข้างหลัง และ(@NameIsNovel)ไป๋เสี่ยวเถียนก็รีบลงมา

“ท่านจะไปอีกแล้วรึ?” เซินลั่วลืมตาและ(@NameIsNovel)ขมวดคิ้ว [Source: NameIsNovel]

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “แน่นอนสิ อะไรสำคัญที่(@NameIsNovel)สุดเวลาตามจีบผู้หญิง? ไม่ใช่ความพากเพียรหรอกรึ?” ไป๋เสี่ยวเถียนยิ้มเยาะ กล่าวอย่างภาคภูมิใจ

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “ท่านแน่ใจรึว่า(@NameIsNovel)การนำดอกไม้ป่าไปให้ทุกวันจะได้(@NameIsNovel)ผลจริงๆ?” เซินลั่วถาม แทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่

“โอ้ เซินลั่ว เซินลั่ว เจ้าไม่เข้าใจหรอก สตรีทุกคนในโลกล้วนรักความงาม ดอกไม้ช่อแรกของยามเช้าที่(@NameIsNovel)เปียกปอนด้วยน้ำค้างคือสิ่งที่(@NameIsNovel)สวยงามที่(@NameIsNovel)สุดที่(@NameIsNovel)เข้ากับสตรีได้(@NameIsNovel)อย่างลงตัว” ไป๋เสี่ยวเถียนมี(@NameIsNovel)ทฤษฎีของตนเอง

“นางรับมันแล้วรึยัง?” เซินลั่วถามพร้อมรอยยิ้ม

“นางจะรับมันในวันนี้” ไป๋เสี่ยวเถียนประกาศอย่างมั่นใจ [Source: NameIsNovel]

“นั่นก็เป็น(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)ท่านพูดเมื่อวานนี้เหมือนกัน” เซินลั่วชี้ให้เห็นอย่างไม่ปรานี

“เจ้า… ช่างเถอะ ข้าจะไม่เถียงกับเจ้าแล้ว ข้าจะไปสายถ้ามัวแต่โอ้เอ้อยู่อย่างนี้” ไป๋เสี่ยวเถียนชี้ไปที่(@NameIsNovel)เซินลั่ว แล้วจึงพุ่งออกจากบ้านไป

เซินลั่วมองดูร่างที่(@NameIsNovel)หายไป ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา

[Source: NameIsNovel] เริ่มตั้งแต่วันรุ่งขึ้นหลังจากที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)พักอาศัย ไป๋เสี่ยวเถียนก็จะออกไปแต่เช้าตรู่เพื่อเก็บดอกไม้จากรอบๆ หมู่บ้าน จัดเป็น(@NameIsNovel)ช่อใหญ่สำหรับหลินซินเยว่

ทุกครั้ง นางดูจะเฉยเมย ไม่เคยแม้แต่จะเหลือบมองพวกมันก่อนที่(@NameIsNovel)จะออกจากหมู่บ้านไปเพื่อรวบรวมสมุนไพรพิษ

ไป๋เสี่ยวเถียนซึ่งไม่สามารถออกจากหมู่บ้านได้(@NameIsNovel) ทำได้(@NameIsNovel)เพียงรอคอยอย่างใจจดใจจ่อจนกระทั่งช่อดอกไม้ในมือเหี่ยวเฉาและ(@NameIsNovel)ซีดจางไป (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

ทั้งสองคน คนหนึ่งเก็บดอกไม้ อีกคนหนึ่งรวบรวมพิษ ช่างเข้ากันได้(@NameIsNovel)ดีจริงๆ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] อ่านตอนต่อไปฟรี

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) หลังจากถูกไป๋เสี่ยวเถียนขัดจังหวะ เซินลั่วก็ตัดสินใจไม่ทำสมาธิต่อและ(@NameIsNovel)ลุกขึ้น แล้วจึงนั่งลงข้างโต๊ะไม้

วางมือข้างหนึ่งบนโต๊ะและ(@NameIsNovel)ดูเหมือนจะพึมพำกับตัวเอง “หยวนชิว หลายวันที่(@NameIsNovel)ผ่านมาท่านปล่อยแมลงกู่อย่างน้อยสามสิบตัวแล้วใช่ไหม? ยังไม่มี(@NameIsNovel)ข่าวอะไรเลยรึ?” [Source: NameIsNovel]

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “นายท่าน หมู่บ้านนี้ถูกเรียกว่า(@NameIsNovel)หมู่บ้าน แต่ในความเป็น(@NameIsNovel)จริงมันคือสำนักขนาดกลางที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)พื้นที่(@NameIsNovel)ดินค่อนข้างใหญ่ การโยนแมลงกู่สามสิบกว่า(@NameIsNovel)ตัว ออกไปก็เหมือนกับการโยนทรายสองสามเม็ดลงในทะเลสาบ

แทบจะไร้ประโยชน์เลย มิฉะนั้น ข้าสามารถปล่อยแมลงกู่อีกสองสามร้อยหรือพันตัวได้(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)บางทีประสิทธิภาพอาจจะสูงขึ้น” เสียงของหยวนชิวสะท้อนก้องอยู่ในทะเลจิตวิญญาณของเซินลั่ว

“ท่านจะทำเช่นนั้นได้(@NameIsNovel)อย่างไร? หากปล่อยแมลงกู่มากเกินไปในคราวเดียว ก็มี(@NameIsNovel)ความเสี่ยงที่(@NameIsNovel)จะถูกค้นพบ จะดีกว่า(@NameIsNovel)หากใช้น้อยลงและ(@NameIsNovel)ปลอดภัยกว่า(@NameIsNovel)

เน้นไปที่(@NameIsNovel)สถานที่(@NameIsNovel)อย่างสวนโอสถหยก ที่(@NameIsNovel)หลิวเฟยซวีห้ามไม่ให้ข้าไปโดยเด็ดขาด นั่นคือพื้นที่(@NameIsNovel)สำคัญที่(@NameIsNovel)ต้องค้นหา” เซินลั่วส่ายหน้า สั่งอย่างเคร่งขรึม

“เข้าใจแล้ว” หยวนชิวตอบ (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“แซ่เสิ่น…” ทันใดนั้น เสียงตะโกนก็ดังมาจากข้างนอก

เซินลั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย ลุกขึ้น เปิดประตู และ(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)หลิวเฟยซวีอยู่ข้างนอก [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“แม่นางหลิว มี(@NameIsNovel)อะไรให้ข้าช่วยรึวันนี้?” เซินลั่วถามพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า

“เลิกพูดมากแล้วตามข้ามา” ท่าทีของหลิวเฟยซวีไม่น่าพอใจเหมือนเคย

“ไปทำอะไรรึ?” เซินลั่วถาม

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “จะถามอะไรมากมายนัก? ข้าจะพาไปชมทิวทัศน์ของหมู่บ้านธิดาไม่ได้(@NameIsNovel)รึ?” หลิวเฟยซวีกล่าวอย่างเย็นชา ใบหน้าไร้อารมณ์

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ เซินลั่วก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงกล่าวว่า(@NameIsNovel) “ตกลง”

หลิวเฟยซวีเห็นว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วแทบจะไม่ลังเลก่อนจะตกลงและ(@NameIsNovel)สีหน้าก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย จากนั้นก็เอ่ยคำว่า(@NameIsNovel) “ไปกันเถอะ” และ(@NameIsNovel)หันหลังนำทางออกจากหมู่บ้าน

ไม่นาน พวกเขา(@NameIsNovel)ก็มาถึงขอบค่ายกลของหมู่บ้าน หลิวเฟยซวีรีบหยิบป้ายไม้สีเขียวขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากแขนเสื้อและ(@NameIsNovel)โบกไปที่(@NameIsNovel)ค่ายกล

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] ลำแสงสายหนึ่งพุ่งออกมาจากป้ายและ(@NameIsNovel)กระทบกับค่ายกล เปิดประตูแคบๆ สูงประมาณหนึ่งจั้งออก

“ท่านไม่กลัวว่า(@NameIsNovel)ข้าจะฉวยโอกาสหนีรึ?” เซินลั่วถาม ประหลาดใจอยู่บ้าง (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“สหายของเจ้ายังอยู่ในหมู่บ้านไม่ใช่รึ? นอกจากนี้ ท่านยังไม่บรรลุเป้าหมายของท่านมิใช่รึ?” หลิวเฟยซวีไม่ได้(@NameIsNovel)หันกลับมาขณะโต้กลับ

“ท่านย่าซุนไม่ได้(@NameIsNovel)บอกให้ข้าเลิกหวังไปแล้วรึ? แล้วตอนนี้ล่ะ? ข้ายังมี(@NameIsNovel)โอกาสอยู่อีกรึ?” เซินลั่วถาม ประหลาดใจ [Source: NameIsNovel]

“ท่านยังสามารถลองแอบดูได้(@NameIsNovel)” หลิวเฟยซวีหันมาและ(@NameIsNovel)มองมาที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel) สายตาเย็นชาอย่างยิ่ง (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“ข้าคงต้องรู้ก่อนว่า(@NameIsNovel)บัวเก้าพรหมอยู่ที่(@NameIsNovel)ไหน” เซินลั่วตอบกลับ สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง

ในความเป็น(@NameIsNovel)จริง ก็มี(@NameIsNovel)ความคิดที่(@NameIsNovel)จะขโมยมันอยู่เช่นกัน เนื่องจากดูเหมือนจะเป็น(@NameIsNovel)ทางเลือกเดียวที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่ในกรณีที่(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)ทางเลือกอื่น [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ หลิวเฟยซวีก็ไม่ได้(@NameIsNovel)พูดอะไรอีกและ(@NameIsNovel)ก้าวออกไปนอกหมู่บ้าน

เซินลั่วตามออกไปและ(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)อยู่ที่(@NameIsNovel)เดียวกับที่(@NameIsNovel)พบกันครั้งแรก ก็เข้าใจในความหมายของมัน (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“ลี่หลีเอ๋อร์หายไปในบริเวณนี้รึ?” เซินลั่วถาม

“เป็น(@NameIsNovel)เจ้าจริงๆ ที่(@NameIsNovel)ทำรึ?” สีหน้าของหลิวเฟยซวีพลันแข็งค้าง และ(@NameIsNovel)นางก็หันกลับมา ง้างธนูและ(@NameIsNovel)เล็งลูกธนูมาที่(@NameIsNovel)เซินลั่ว

“อ๊ะ ท่านใช้หัวคิดหน่อยไม่ได้(@NameIsNovel)รึ? หากเป็น(@NameIsNovel)ข้าจริงๆ ท่านคิดว่า(@NameIsNovel)ข้าจะถามคำถามโง่ๆ เช่นนี้รึ?” เซินลั่วถอนหายใจ

---------- [Source: NameIsNovel]