หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 951
ตอนที่ 951 : ความผิดปกติ
ตอนที่ 951
“ในปัจจุบัน ร้านสามารถขายพิษให้คนนอกได้(@NameIsNovel)เพียงสองชนิด หนึ่งคือวาจาบุปผาสลาย และ(@NameIsNovel)อีกชนิดหนึ่งคือหยกหอมหวน อย่าให้ชื่อที่(@NameIsNovel)น่าฟังหลอกลวงได้(@NameIsNovel)
พวกมันสามารถทำให้คู่ต่อสู้หมดสภาพได้(@NameIsNovel)ชั่วระยะเวลาหนึ่ง” เด็กสาวกล่าว
“ใช้มันอย่างไร?” เซินลั่วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและ(@NameIsNovel)ถาม
“เดิมที พวกมันมี(@NameIsNovel)ไว้สำหรับใช้ร่วมกับความสามารถเฉพาะตัวของหมู่บ้านธิดาของเรา คือการตีความวาจาบุปผาและ(@NameIsNovel)กลิ่นหอมดุจหยก เมื่อนั้นท่านจึงจะสามารถเล่นงานศัตรูได้(@NameIsNovel)อย่างเงียบเชียบและ(@NameIsNovel)ง่ายดายระหว่า(@NameIsNovel)งการต่อสู้
อย่างไรก็ตาม ในเมื่อคนนอกไม่สามารถบำเพ็ญเคล็ดวิชาของหมู่บ้านธิดาได้(@NameIsNovel) พวกเขา(@NameIsNovel)จะต้องติดมันไว้กับอาวุธ กระสุนลับ หรือผสมผสานกับเคล็ดวิชาและ(@NameIsNovel)พลังเทวะของตนเองเมื่อใช้กับศัตรู พิษทั้งสองชนิดนี้เงียบและ(@NameIsNovel)ไม่เด่นชัด
แม้จะไม่มี(@NameIsNovel)การสนับสนุนจากพลังเทวะของหมู่บ้านธิดา ก็ยังยากที่(@NameIsNovel)จะป้องกัน” เด็กสาวอธิบาย
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เซินลั่วก็มองดูเด็กสาวด้วยสายตาที่(@NameIsNovel)สอบถาม
เมื่อเข้าใจแววตาของเขา(@NameIsNovel) นางก็ตอบกลับทันทีว่า(@NameIsNovel) “ราคาทั้งสองเท่ากัน ที่(@NameIsNovel)ห้าสิบศิลาเซียนต่อหนึ่งชิ้น”
“ก็ไม่เลว ไม่แพงเกินไป…”
เซินลั่วยังพูดไม่ทันจบ เด็กสาวก็แทรกขึ้นมาว่า(@NameIsNovel) “ต่อหนึ่งหยด”
“ต่อหนึ่งหยดรึ? นั่นมันเกินไปหน่อยนะ ห้าสิบศิลาเซียนสำหรับของเหลวเพียงหยดเดียวรึ?” ดวงตาของเซินลั่วเบิกกว้างเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินคำพูดของนาง
“มันขึ้นอยู่กับว่า(@NameIsNovel)ท่านกำลังรับมือกับคู่ต่อสู้ประเภทใด หากพวกเขา(@NameIsNovel)อยู่ต่ำกว่า(@NameIsNovel)ระดับมหาโพธิญาณ ท่านสามารถเจือจางพิษได้(@NameIsNovel)เล็กน้อย
และ(@NameIsNovel)หนึ่งหยดก็สามารถส่งผลกระทบต่อคนได้(@NameIsNovel)ถึงสิบคนในคราวเดียว แต่สำหรับผู้ที่(@NameIsNovel)อยู่ในระดับมหาโพธิญาณ หนึ่งหยดควรใช้กับคนเพียงคนเดียวจะดีที่(@NameIsNovel)สุด” เด็กสาวอธิบาย
“แล้วถ้าเป็น(@NameIsNovel)เซียนแท้ล่ะ?” เซินลั่วขมวดคิ้วและ(@NameIsNovel)ถาม
ศัตรูที่(@NameIsNovel)กำลังจะเผชิญหน้าไม่ใช่แค่ระดับมหาโพธิญาณ แต่เป็น(@NameIsNovel)เซียนแท้ และ(@NameIsNovel)บางทีอาจจะสูงกว่า(@NameIsNovel)นั้น คือไท่อี่
“เอ่อ… หากท่านกำลังรับมือกับเซียนแท้ เช่นนั้นข้าขอแนะนำว่า(@NameIsNovel)อย่าได้(@NameIsNovel)ปะทะและ(@NameIsNovel)รีบหนีเอาชีวิตรอดจะดีกว่า(@NameIsNovel)” เด็กสาวกล่าวพร้อมกับเหลือบมองเซินลั่ว พลางยิ้ม
หลิวเฟยซวีซึ่งยืนอยู่ข้างๆ ก็แสดงรอยยิ้มบางๆ เช่นกัน
เซินลั่วไม่ได้(@NameIsNovel)ใส่ใจ และ(@NameIsNovel)หลังจากพิจารณาอยู่บ้าง ก็ตัดสินใจว่า(@NameIsNovel)พิษอาจจะยังมี(@NameIsNovel)ประโยชน์อยู่ ต่อรองเล็กน้อยและ(@NameIsNovel)ลงเอยด้วยการใช้จ่ายสองร้อยศิลาเซียนเพื่อซื้อมาอย่างละสามหยด
หลังจากนั้น เซินลั่วก็ออกจากร้านและ(@NameIsNovel)กล่าวคำอำลากับหลิวเฟยซวี กลับไปยังที่(@NameIsNovel)พักของตนเพียงลำพัง
เมื่อกลับมาถึงอาคารไม้ ก็ไม่มี(@NameIsNovel)ใครอยู่ข้างใน ไป๋เสี่ยวเถียนไปตามหาหลินซินเยว่และ(@NameIsNovel)ยังไม่กลับมา
เมื่อไม่มี(@NameIsNovel)ทางเลือกนอกจากส่ายหน้า เซินลั่วก็ปิดประตูและ(@NameIsNovel)หยิบวัสดุที่(@NameIsNovel)จำเป็น(@NameIsNovel)สำหรับการสร้างยันต์ออกมา วางแผนที่(@NameIsNovel)จะสร้างยันต์อัสนีเรียกปฐพีสักสองสามแผ่นอย่างรวดเร็ว
ยันต์เช่นนี้มี(@NameIsNovel)พลังค่อนข้างมาก และ(@NameIsNovel)สำหรับตนในขณะนี้ ก็ถือเป็น(@NameIsNovel)ความช่วยเหลือที่(@NameIsNovel)สำคัญ
แม้ว่า(@NameIsNovel)นี่จะเป็น(@NameIsNovel)การสร้างยันต์อัสนีเรียกปฐพีในความเป็น(@NameIsNovel)จริงเป็น(@NameIsNovel)ครั้งแรก แต่เซินลั่วก็รู้สึกมั่นใจมากกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เคย
ในด้านหนึ่ง เป็น(@NameIsNovel)เพราะได้(@NameIsNovel)วาดรูปยันต์นี้หลายครั้งในดินแดนแห่งความฝันและ(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)รับประสบการณ์ที่(@NameIsNovel)เพียงพอแล้ว
ในอีกด้านหนึ่ง การสร้างยันต์เป็น(@NameIsNovel)ทักษะที่(@NameIsNovel)พัฒนาขึ้นตามการฝึกฝน และ(@NameIsNovel)แม้แต่ในความเป็น(@NameIsNovel)จริง ก็ได้(@NameIsNovel)รับความเข้าใจในศิลปะการหลอมยันต์มากขึ้น และ(@NameIsNovel)ทักษะก็ชำนาญขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อใกล้ค่ำ ก็มี(@NameIsNovel)เสียงเคาะประตู เซินลั่วถูหน้าผากที่(@NameIsNovel)ปวดเมื่อยเล็กน้อยและ(@NameIsNovel)ลุกขึ้นจากเก้าอี้
เมื่อเปิดประตู ก็เห็นไป๋เสี่ยวเถียน ดูตื่นเต้นขณะที่(@NameIsNovel)รีบเข้ามา
“ไป๋เสี่ยวเถียน ท่านดูอารมณ์ดีนะ…” เซินลั่วหยอกล้อ
“นางรับดอกไม้ของข้าในวันนี้” ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าวอย่างตื่นเต้นอยู่บ้าง
“เมื่อเช้านี้รึ?” เซินลั่วถาม
“ไม่ เมื่อข้ากลับมาในตอนเย็น” ไป๋เสี่ยวเถียนส่ายหน้า
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น เซินลั่วก็นั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้งและ(@NameIsNovel)หลับตาลง
“ท่านไม่เข้าใจหรอก ดอกไม้มันเหี่ยวแล้ว และ(@NameIsNovel)นางก็ไม่ได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)อะไรเลย” ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าว ยังคงยิ้มกว้างด้วยความยินดี
“ท่านคงจะไปตอแยนางตลอดทางกลับบ้าน นางคงจะทนท่านไม่ไหวแล้วจึงรับมันไป” เซินลั่วกล่าวอย่างไม่เห็นด้วย
“ข้าก็ตอแยนางแบบเดียวกันในช่วงสองสามวันที่(@NameIsNovel)ผ่านมา และ(@NameIsNovel)นางก็ไม่ได้(@NameIsNovel)รับมัน” ไป๋เสี่ยวเถียนปัดความคิดนั้นทิ้งไป
เซินลั่วไม่ต้องการจะเถียงด้วย ใช้เวลาทั้งวันและ(@NameIsNovel)ใช้วัสดุทั้งหมดในการทำยันต์ แต่ก็สร้างยันต์อัสนีเรียกปฐพีได้(@NameIsNovel)สำเร็จเพียงสามแผ่น และ(@NameIsNovel)การใช้จิตวิญญาณเทวะก็ไม่ใช่น้อยๆ
“ยังคงเทียบกับดินแดนแห่งความฝันไม่ได้(@NameIsNovel)…” เซินลั่วพึมพำกับตัวเอง
“พรุ่งนี้ ข้าต้องพยายามต่อไป” ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าว ถูหมัดและ(@NameIsNovel)เช็ดฝ่ามือ
ว่า(@NameIsNovel)แล้วก็สังเกตเห็นท่าทีที่(@NameIsNovel)เหนื่อยล้าของเซินลั่ว
“มี(@NameIsNovel)เรื่องอันใดรึ?”
“หลอมยันต์ ไม่มี(@NameIsNovel)อะไรน่าเป็น(@NameIsNovel)ห่วง” เซินลั่วกล่าวโดยไม่แม้แต่จะส่ายหน้า
“พูดตามตรง สมัยก่อนที่(@NameIsNovel)สำนักชุนชิว ตอนที่(@NameIsNovel)ท่านบอกว่า(@NameIsNovel)อยากจะหลอมยันต์ ข้าไม่คิดจริงๆ ว่า(@NameIsNovel)ท่านจะทำสำเร็จ ตอนนี้ ข้าไม่คาดคิดว่า(@NameIsNovel)ท่านจะเข้าสู่เส้นทางนี้ได้(@NameIsNovel)จริงๆ” ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าวด้วยสีหน้าที่(@NameIsNovel)คิดถึงอดีต
“ข้าเข้าสู่เส้นทางอะไร? ข้ายุ่งอยู่ทั้งวันและ(@NameIsNovel)ทำได้(@NameIsNovel)เพียงผลิตภัณฑ์กึ่งสำเร็จรูปสามชิ้นเท่านั้น” เซินลั่วกล่าวเยาะเย้ยตนเอง
“ผลิตภัณฑ์กึ่งสำเร็จรูปรึ?” ไป๋เสี่ยวเถียนถาม งุนงง
“ยันต์อัสนีเรียกปฐพี ก็เหมือนกับยันต์อัสนีสวรรค์ ต้องมี(@NameIsNovel)การรวบรวมอัสนีและ(@NameIsNovel)สายฟ้าเช่นกัน ข้าเพียงแค่วาดมันได้(@NameIsNovel)สำเร็จ ยังไม่ได้(@NameIsNovel)ดึงดูดอัสนีเข้าไปในยันต์” เซินลั่วอธิบาย
“โอ้ การค้นหาบัวเก้าพรหมเป็น(@NameIsNovel)อย่างไรบ้าง?” ไป๋เสี่ยวเถียนถาม
“เหอะ… ท่านยังจำได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะสนใจเรื่องนั้นด้วยรึ? ท่านไม่ได้(@NameIsNovel)ถูกหลินซินเยว่ทำให้หลงใหลไปหมดแล้วรึ?” เซินลั่วกล่าวด้วยความดูถูก
“เฮ้ ทำไมต้องพูดถึงเรื่องนั้นด้วย? หายากที่(@NameIsNovel)จะเจอคนรู้ใจในชีวิต นอกจากนี้ ข้าก็ไม่ได้(@NameIsNovel)ละเลยมันไปเสียทีเดียว
ข้าได้(@NameIsNovel)แอบช่วยท่านรวบรวมข้อมูลในหมู่บ้านในช่วงไม่กี่วันที่(@NameIsNovel)ผ่านมา” ไป๋เสี่ยวเถียนตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่(@NameIsNovel)เขินอาย
“เช่นนั้นบอกข้ามา ท่านพบอะไรมาบ้างสำหรับข้า?” เซินลั่วถาม
“เอ่อ… ยังไม่มี(@NameIsNovel)ข่าวที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)รูปธรรมในตอนนี้ อย่างไรก็ตาม คนจากถ้ำใยแมงมุมมาเยือนหมู่บ้านบ่อยขึ้นในช่วงนี้ และ(@NameIsNovel)ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)จะมี(@NameIsNovel)บางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น”
ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าว พลางลูบคางราวกับได้(@NameIsNovel)สังเกตการณ์ที่(@NameIsNovel)สำคัญบางอย่าง
“หมู่บ้านธิดาไม่ได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความสัมพันธ์ที่(@NameIsNovel)ดีกับถ้ำใยแมงมุมอยู่เสมอหรอกรึ? ไม่ใช่เรื่องปกติหรอกรึที่(@NameIsNovel)คนจากถ้ำใยแมงมุมจะมาบ่อยขึ้น?” เซินลั่วถาม งุนงง
“มันแตกต่างออกไป บรรยากาศในหมู่บ้านเปลี่ยนไปมากในช่วงสองสามวันนี้
เช้านี้ ข้ายังเห็นท่านย่าซุนนำศิษย์ของหมู่บ้านธิดาหลายคนออกจากหมู่บ้าน และ(@NameIsNovel)เมื่อข้ากลับมาในตอนเย็น ก็เจอพวกเขา(@NameIsNovel)รีบกลับมา” ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าว
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ เซินลั่วก็เงียบไป
หลังจากนั้นเนิ่นนาน ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจ “หรือว่า(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)จะไปแดนลับบางแห่งในหมู่บ้าน?”
“ท่านกำลังคิดอะไรอยู่?” ไป๋เสี่ยวเถียนถามหลังจากเห็นเซินลั่วเงียบไปนาน
“ไม่มี(@NameIsNovel)อะไรมาก… ท่านคิดว่า(@NameIsNovel)อาจจะมี(@NameIsNovel)แดนลับอยู่ที่(@NameIsNovel)ไหนสักแห่งในหมู่บ้านธิดารึ?” เซินลั่วถามหลังจากลังเลเล็กน้อย
“ท่านหมายความว่า(@NameIsNovel)บัวเก้าพรหมถูกซ่อนอยู่ในแดนลับภายในหมู่บ้านรึ?” ไป๋เสี่ยวเถียนเข้าใจความหมายโดยนัยของเซินลั่วในทันที
“ใช่ นั่นเป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)” เซินลั่วกล่าว
ณ จุดนี้ เซินลั่วพลันนึกขึ้นได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ระหว่า(@NameIsNovel)งความฝันครั้งก่อนที่(@NameIsNovel)ไล่ตามอสูรหลั่งน้ำตาใกล้ทะเลบูรพา ได้(@NameIsNovel)สัมผัสถึงการมี(@NameIsNovel)อยู่ของแดนลับใกล้ๆ
แต่ในตอนนั้น มันเต็มไปด้วยหมอกพิษสีม่วง และ(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)เข้าไป
“หรือว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)นั่น?” เซินลั่วลูบคาง นิ่งเงียบอยู่นาน
“ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)ท่านจะมี(@NameIsNovel)เบาะแสจริงๆ ท่านวางแผนจะทำอะไร?” ไป๋เสี่ยวเถียนคุ้นเคยกับท่าทางของเซินลั่ว รู้ว่า(@NameIsNovel)กำลังครุ่นคิดถึงความคิดบางอย่างและ(@NameIsNovel)ถามขึ้น
“เราต้องหาวิธีออกจากหมู่บ้าน” เซินลั่วกล่าวอย่างเคร่งขรึม
“ออกไปรึ?” ใบหน้าของไป๋เสี่ยวเถียนเปลี่ยนไปทันทีเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้
ความสัมพันธ์กับหลินซินเยว่เพิ่งจะมี(@NameIsNovel)ความคืบหน้าเล็กน้อย และ(@NameIsNovel)ตอนนี้เซินลั่วกำลังพูดถึงการจากไป?
“เจ้าคนนี้… หลินซินเยว่ไม่ใช่สตรีธรรมดาอย่างแน่นอน ท่านพอจะฟื้นคืนสติปัญญาในอดีตของท่านได้(@NameIsNovel)บ้างไหม?
อย่ารอจนกระทั่งมี(@NameIsNovel)อะไรเกิดขึ้นแล้วค่อยมาเสียใจทีหลัง” เซินลั่วแนะนำอย่างจริงจัง
“ตกลง” ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าวอย่างเงียบๆ ดูเหมือนจะรับฟังคำแนะนำหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง
“แต่ มันก็ไม่ง่ายนักที่(@NameIsNovel)จะจากไปเฉยๆ ข้ายังไม่พ้นข้อกล่าวหาเรื่องการลักพาตัวลี่หลีเอ๋อร์ และ(@NameIsNovel)ท่านย่าซุนก็คงจะไม่ปล่อยข้าไป” เซินลั่วกล่าวด้วยความจนปัญญาอยู่บ้าง
“เช่นนั้นเราก็คงต้องเล่นเกมยาว” ไป๋เสี่ยวเถียนกล่าว ดูอดทนและ(@NameIsNovel)จริงจัง
อย่างไรก็ตาม เซินลั่วสังเกตเห็นการกระตุกเล็กน้อยที่(@NameIsNovel)มุมปากของไป๋เสี่ยวเถียนและ(@NameIsNovel)อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะถอนหายใจในใจ
----------