ตอนที่ 952 : ออกจากหมู่บ้าน

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เซินลั่วเดิมทีคิดว่า(@NameIsNovel)จะอยู่ในหมู่บ้านอีกสักสองสามวัน แต่เช้าวันนั้นก็เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น

ยังคงบำเพ็ญเพียรอยู่ในห้องเมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเสียงใครบางคนเรียกชื่อ

กว่า(@NameIsNovel)จะออกมา ก่อนที่(@NameIsNovel)จะทันได้(@NameIsNovel)พูดอะไร หลิวเฟยซวีก็คว้าแขนเสื้อและ(@NameIsNovel)ลากไปยังโถงประชุมทางตะวันออกของหมู่บ้าน

ระหว่า(@NameIsNovel)งทาง ท้องฟ้ามืดครึ้ม ราวกับมี(@NameIsNovel)ฝาหม้อสีดำคลุมอยู่เบื้องบน อึดอัดจนหายใจลำบาก

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] เซินลั่วถามหลิวเฟยซวีว่า(@NameIsNovel)เกิดอะไรขึ้น แต่นางปฏิเสธที่(@NameIsNovel)จะอธิบายและ(@NameIsNovel)เพียงแต่ดึงตัวไป

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เมื่อมาถึงโถงประชุม เซินลั่วก็เห็นว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)คนจำนวนไม่น้อยมารวมตัวกันอยู่ที่(@NameIsNovel)นั่นแล้ว

ท่านย่าซุนนั่งอยู่ที่(@NameIsNovel)โต๊ะไม้กลางโถง มี(@NameIsNovel)คนสองคนคลุมกายด้วยเสื้อคลุมนั่งอยู่ข้างๆ ขณะที่(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ยืนอยู่อย่างเคารพด้านข้าง

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ด้วยการเหลือบมองไปรอบๆ เซินลั่วก็สังเกตเห็นว่า(@NameIsNovel)ทุกคนกำลังล้อมรอบเด็กสาวในชุดสีชมพูอยู่ใจกลางพื้นที่(@NameIsNovel)

นางอยู่ในเสื้อผ้าซอมซ่อ ผมยุ่งเหยิงเล็กน้อย สีหน้าซีดเซียว และ(@NameIsNovel)เบ้าตาลึกเล็กน้อย ในขณะนั้น นางกำลังนั่งยองๆ อยู่บนพื้น กอดเข่าตัวเอง ตัวสั่นเล็กน้อย [Source: NameIsNovel]

“ท่านย่าซุน นี่มันเรื่องอะไร…” เซินลั่วขมวดคิ้วและ(@NameIsNovel)เริ่มถาม (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

“ลี่หลีเอ๋อร์ เงยหน้าขึ้นมาดูสิ นี่คือคนที่(@NameIsNovel)พาเจ้าไปในวันนั้นใช่หรือไม่?” ท่านย่าซุนไม่สนใจคำถาม แต่กลับพูดกับเด็กสาว

ลี่หลีเอ๋อร์รึ? นี่คือเด็กสาวที่(@NameIsNovel)หายไปงั้นรึ?

“นางกลับมาได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” เซินลั่วประหลาดใจอย่างยิ่งในใจ

ทันทีที่(@NameIsNovel)เด็กสาวเห็นเซินลั่ว ก็กรีดร้องออกมาและ(@NameIsNovel)รีบขยับเข้าไปใกล้ท่านย่าซุน

เมื่อเห็นเช่นนี้ ทุกคนก็หันสายตาที่(@NameIsNovel)โกรธเกรี้ยวมาทางเซินลั่ว แม้แต่หลิวเฟยซวีที่(@NameIsNovel)ยืนอยู่ข้างหลังก็ขมวดคิ้วและ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)สีหน้าที่(@NameIsNovel)ซับซ้อนฉายขึ้นในดวงตา

เซินลั่วทำหน้าตาไร้เดียงสาและ(@NameIsNovel)กำลังจะพูด เมื่อเห็นเด็กสาวตัวสั่นและ(@NameIsNovel)มองมาอย่างระแวดระวัง ราวกับกำลังประเมินอยู่

ครู่ต่อมา แววงุนงงก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเด็กสาว นางลุกขึ้น การเคลื่อนไหวช้า และ(@NameIsNovel)เข้ามาใกล้เซินลั่ว ย่นจมูกและ(@NameIsNovel)ดมกลิ่นรอบตัวอย่างระมัดระวัง

เซินลั่วไม่ต้องการทำให้นางตกใจ ยืนนิ่งอยู่กับที่(@NameIsNovel) ให้ความร่วมมือกับนาง (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

ครู่ต่อมา แววหวาดกลัวบนใบหน้าของลี่หลีเอ๋อร์ก็สงบลงเล็กน้อย และ(@NameIsNovel)นางก็กล่าวเสียงต่ำว่า(@NameIsNovel) “ท่านย่า ไม่ใช่เขา(@NameIsNovel) คนที่(@NameIsNovel)พาข้าไปไม่ใช่เขา(@NameIsNovel)”

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “แต่หลักฐานอยู่ที่(@NameIsNovel)ไหน?” ท่านย่าซุนถามพร้อมกับเลิกคิ้วเล็กน้อย

“วันนั้น ตอนที่(@NameIsNovel)คนผู้นั้นพาข้าไป ข้าได้(@NameIsNovel)โปรยเมล็ดหญ้าไม่หยุดยั้งใส่เขา(@NameIsNovel) หวังว่า(@NameIsNovel)จะทิ้งร่องรอยไว้เป็น(@NameIsNovel)เบาะแสให้ท่าน” ลี่หลีเอ๋อร์อธิบายอย่างช้าๆ [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

“แต่เราไม่เคยพบร่องรอยของหญ้าไม่หยุดยั้งเลย” หลิวเฟยซวีแทรกขึ้น

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “เมล็ดถูกเขา(@NameIsNovel)ค้นพบ ดังนั้นพวกมันจึงไม่สามารถงอกได้(@NameIsNovel) แต่ร่างกายของเขา(@NameIsNovel)ย่อมต้องมี(@NameIsNovel)กลิ่นของหญ้าไม่หยุดยั้งติดอยู่แน่นอน

ดังที่(@NameIsNovel)พวกท่านทุกคนทราบดี กลิ่นนั้นตรวจจับได้(@NameIsNovel)ไม่ง่ายนัก แต่มันก็ไม่สามารถกำจัดออกไปได้(@NameIsNovel)อย่างสมบูรณ์เป็น(@NameIsNovel)เวลาอย่างน้อยหนึ่งปี ชายผู้นี้… เขา(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)กลิ่นนั้น” ลี่หลีเอ๋อร์กล่าวต่อ

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ สายตาของหลิวเฟยซวีก็สว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นโดยไม่ได้(@NameIsNovel)ตั้งใจ ราวกับว่า(@NameIsNovel)นางก็รู้สึกโล่งใจอยู่บ้าง

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เซินลั่วอดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะถาม

“นี่คือลี่หลีเอ๋อร์ ศิษย์ที่(@NameIsNovel)หายไปจากหมู่บ้านเมื่อไม่กี่วันก่อน นางถูกพบหมดสติอยู่นอกหมู่บ้านเมื่อเช้านี้

หลังจากฟื้นขึ้นมา นางก็อ้างว่า(@NameIsNovel)ถูกใครบางคนลักพาตัวไปและ(@NameIsNovel)ถูกกักขังมาเป็น(@NameIsNovel)เวลานานจนกระทั่งวันนี้ที่(@NameIsNovel)นางสามารถหลบหนีออกมาได้(@NameIsNovel)ในขณะที่(@NameIsNovel)ผู้จับกุมไม่ระวัง” ท่านย่าซุนอธิบาย [Source: NameIsNovel]

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ คิ้วของเซินลั่วก็ขมวดขณะสอบถามว่า(@NameIsNovel) “มันง่ายอย่างนั้นเลยรึ?” (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“ท่านคิดว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)อะไรอีกรึ?” ท่านย่าซุนถาม คิ้วของนางขมวด

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “อะแฮ่ม ไม่มี(@NameIsNovel)อะไร ไม่มี(@NameIsNovel)อะไร เป็น(@NameIsNovel)การดีที่(@NameIsNovel)นางสามารถกลับมาได้(@NameIsNovel) แต่จะดีที่(@NameIsNovel)สุดหากสืบสวนและ(@NameIsNovel)ดูว่า(@NameIsNovel)คนที่(@NameIsNovel)กลับมาเป็น(@NameIsNovel)ลี่หลีเอ๋อร์คนเดียวกันจริงๆ หรือไม่” เซินลั่วกล่าวหลังจากไอสองครั้ง

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “ท่านหมายความว่า(@NameIsNovel)อย่างไร?” ใครบางคนข้างๆ ท่านย่าซุนถามขึ้นอย่างเย็นชาทันที

เซินลั่วเพียงเหลือบมองนางและ(@NameIsNovel)ไม่เต็มใจที่(@NameIsNovel)จะพูดอะไรมากไปกว่า(@NameIsNovel)นี้ ส่ายหน้าและ(@NameIsNovel)กล่าวว่า(@NameIsNovel)

“บัดนี้เมื่อแม่นางลี่หลีเอ๋อร์กลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว ความบริสุทธิ์ของข้าก็น่าจะถูกพิสูจน์แล้วใช่หรือไม่?” [Source: NameIsNovel]

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “ในเมื่อลี่หลีเอ๋อร์เองก็บอกว่า(@NameIsNovel)คนที่(@NameIsNovel)นางพบบนทางไม่ใช่ท่าน โดยธรรมชาติแล้ว ความสงสัยของท่านก็สามารถถูกปัดตกไปได้(@NameIsNovel)” ท่านย่าซุนกล่าว

“เช่นนั้นเราจะออกจากหมู่บ้านได้(@NameIsNovel)แล้วใช่หรือไม่?” เซินลั่วกล่าวต่อ

“แน่นอน แม้ว่า(@NameIsNovel)ท่านจะไม่ต้องการจะจากไป เราก็ยังคงต้องขอให้ท่านทำเช่นนั้น” ท่านย่าซุนกล่าวอย่างตรงไปตรงมา (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ เซินลั่วก็อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะนึกถึงคำพูดของไป๋เสี่ยวเถียนเมื่อวานนี้และ(@NameIsNovel)รู้สึกว่า(@NameIsNovel)หมู่บ้านธิดาดูเหมือนจะกำลังเตรียมการบางอย่าง มี(@NameIsNovel)บางอย่างกำลังจะเกิดขึ้นที่(@NameIsNovel)นี่ (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) แต่ในเมื่อมันไม่น่าจะเกี่ยวข้องกับตน ก็ไม่ได้(@NameIsNovel)ใส่ใจที่(@NameIsNovel)จะคิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) ท้ายที่(@NameIsNovel)สุดแล้ว เดิมทีก็ตั้งใจจะออกจากที่(@NameIsNovel)นี่ทันทีเพื่อค้นหาแดนลับที่(@NameIsNovel)บังเอิญค้นพบเมื่อตอนจับอสูรหลั่งน้ำตาในปีนั้น

“ขอบคุณ” เซินลั่วกล่าวพร้อมกับประสานมือคารวะ

“สำหรับการกักขังท่านในหมู่บ้านหลายวันนี้ พวกเราในหมู่บ้านธิดาหยาบคายก่อน บัวเก้าพรหมที่(@NameIsNovel)ท่านปรารถนานั้นเกินกว่า(@NameIsNovel)ความสามารถของเราที่(@NameIsNovel)จะมอบให้จริงๆ

แต่พวกเราในหมู่บ้านธิดาก็มี(@NameIsNovel)บางสิ่งที่(@NameIsNovel)เราสามารถเสนอให้ได้(@NameIsNovel) ครั้งนี้ เราจะมอบ ‘โอสถร้อยอสูร’ ให้ท่านสามเม็ดเป็น(@NameIsNovel)การชดเชย ท่านว่า(@NameIsNovel)อย่างไร?” ท่านย่าซุนกล่าว [Source: NameIsNovel]

“โอสถร้อยอสูรรึ?” เซินลั่วถามด้วยความสงสัย (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

ไม่เคยได้(@NameIsNovel)ยินชื่อโอสถนี้มาก่อนและ(@NameIsNovel)ไม่รู้ถึงผลของมัน

“โอสถร้อยอสูรเป็น(@NameIsNovel)โอสถทิพย์ถอนพิษศักดิ์สิทธิ์ของหมู่บ้านธิดาของเรา มันสามารถลบล้างได้(@NameIsNovel)แม้กระทั่งพิษที่(@NameIsNovel)ทรงพลังที่(@NameIsNovel)สุดของหมู่บ้านเรา” เสียงส่งกระแสจิตของหลิวเฟยซวีดังขึ้นในใจของเซินลั่วในขณะนั้น (ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด)

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) “เช่นนั้นก็ขอบคุณท่านย่าซุนมาก” เซินลั่วรีบแสดงความขอบคุณ

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] “เอาล่ะ ในเมื่อความเข้าใจผิดได้(@NameIsNovel)ถูกคลี่คลายแล้ว เราก็จะไม่รั้งสหายเซินและ(@NameIsNovel)พรรคพวกของท่านอีกต่อไป” ท่านย่าซุนกล่าว

เมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)รับคำสั่งให้ออกไปแล้ว เซินลั่วก็ไม่มี(@NameIsNovel)อะไรจะพูดอีกต่อไป

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “เมื่อข้าหาไป๋เสี่ยวเถียนเจอ เราจะจากไปด้วยกัน”

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) เมื่อออกจากโถงประชุม เมฆครึ้มบนท้องฟ้าก็รวมตัวกันอย่างหนาแน่น และ(@NameIsNovel)ภายในนั้น ก็มองเห็นสายฟ้าแลบสว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นส่องสว่า(@NameIsNovel)งท้องฟ้าเป็น(@NameIsNovel)ครั้งคราว

“ตูม”

เสียงฟ้าร้องอู้อี้ดังออกมาจากส่วนลึกของสวรรค์ สั่นสะเทือนฟ้าดิน

[อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel] อย่างไรก็ตาม แม้จะมี(@NameIsNovel)การระเบิดของฟ้าร้อง ก็ไม่มี(@NameIsNovel)เม็ดฝนตกลงมา และ(@NameIsNovel)บรรยากาศในหมู่บ้านธิดาก็ยิ่งอึดอัดมากขึ้น

เซินลั่วค่อนข้างจะลำบากในการหาตัวไป๋เสี่ยวเถียน แต่เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินว่า(@NameIsNovel)จะต้องจากไป ไป๋เสี่ยวเถียนก็ไม่พอใจในทันที [อ่านนิยายฟรีได้ที่ NameIsNovel]

ในที่(@NameIsNovel)สุด ก็เป็น(@NameIsNovel)เพียงหลังจากที่(@NameIsNovel)เซินลั่วอธิบายว่า(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)เพียงแค่ออกจากหมู่บ้านและ(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)ออกจากเกาะเมฆาสีรุ้งในตอนนี้ ไป๋เสี่ยวเถียนจึงยอมตามไปอย่างไม่เต็มใจ

ตอนที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)จากไป มี(@NameIsNovel)เพียงหลิวเฟยซวีที่(@NameIsNovel)มาส่งพวกเขา(@NameIsNovel) ขอโทษเซินลั่วอย่างสุดซึ้งอ่านตอนต่อไปฟรี

เมื่อทั้งสองออกจากหมู่บ้านแล้ว ก็รีบตามเส้นทางไปยังขอบของเกาะเมฆาสีรุ้งและ(@NameIsNovel)ทะยานออกไปด้วยเรือเหาะ

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) “เซินลั่ว ท่านโกหกข้าอีกแล้ว ท่านไม่ได้(@NameIsNovel)บอกรึว่า(@NameIsNovel)เราจะยังไม่ออกจากเกาะในตอนนี้?” ไป๋เสี่ยวเถียนบ่นบนเรือเหาะ

“คนของหมู่บ้านธิดากำลังจับตาดูเราอยู่ เราจะไม่ออกไปทันทีได้(@NameIsNovel)อย่างไร? แต่ก็ไม่รีบร้อน เราจะวนกลับมาทีหลังหากจำเป็น(@NameIsNovel)” เซินลั่วกล่าว (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

“แล้วตอนนี้เราจะไปไหนกัน…?” ไป๋เสี่ยวเถียนสงสัย

“สร้างยันต์” เซินลั่วกล่าว

ทันทีที่(@NameIsNovel)พูดจบ สายฟ้าสีขาวราวหิมะก็วาบขึ้นสูงบนท้องฟ้า ตามมาด้วยเสียงฟ้าร้องดังสนั่น

“ซู่”

ฝนห่าใหญ่พลันตกลงมาจากท้องฟ้าสู่บริเวณทะเล (ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม)

(ห้ามคัดลอกเนื้อหาเด็ดขาด) อย่างไรก็ตาม เซินลั่วกลับบังคับเรือเหาะให้ลงจอดบนเกาะที่(@NameIsNovel)แห้งแล้งและ(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)ผู้คนอาศัยอยู่ใจกลางทะเล

(ถ้าบอทดูดไปขอให้เซิร์ฟเวอร์บึ้ม) ----------