หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 967
ตอนที่ 967 : เรียกร้อง
ตอนที่ 967
“ตอบคำถามข้ามา มิฉะนั้นข้าจะไม่ลังเลที่(@NameIsNovel)จะโยนแมลงกู่เหล่านี้ใส่เจ้า เชื่อข้าเถอะ พวกมันไม่ได้(@NameIsNovel)น่ากลัวแค่รูปลักษณ์ภายนอก แต่ยังมี(@NameIsNovel)ความสามารถที่(@NameIsNovel)สอดคล้องกับรูปลักษณ์ที่(@NameIsNovel)ดุร้ายของพวกมันด้วย” ดวงตาของเซินลั่วเย็นชา
ทันทีที่(@NameIsNovel)คำพูดสิ้นสุดลง แมลงกู่ทั้งหมดก็พรั่งพรูออกมา ห่อหุ้มโล่แสงสีทองเป็น(@NameIsNovel)ชั้นๆ พยายามเจาะเข้าไปข้างในอย่างต่อเนื่องราวกับพวกมันรอไม่ไหวที่(@NameIsNovel)จะโจมตีหลินซินเยว่
“ไม่ อย่า ข้าจะพูด” ใบหน้าของหลินซินเยว่ซีดเผือด รู้สึกขอบคุณอย่างยิ่งสำหรับโล่แสงสีทองรอบตัว และ(@NameIsNovel)รีบกล่าว
เซินลั่วอดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะเยาะเย้ยในใจ แม้ว่า(@NameIsNovel)หลินซินเยว่จะไม่พูด ด้วยเห็นแก่หน้าของไป๋เสี่ยวเถียน ก็คงจะไม่ทำอะไรนางอยู่แล้ว เพียงแค่พยายามจะข่มขู่สตรีผู้นี้
และ(@NameIsNovel)ตอนนี้ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)แมลงที่(@NameIsNovel)ดูดุร้ายเหล่านี้จะมี(@NameIsNovel)ผลในการข่มขู่สตรีเกินกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)คาดการณ์ไว้มากนัก
“พูดมา” เขา(@NameIsNovel)ยกมือขึ้นและ(@NameIsNovel)กวักมือเรียก และ(@NameIsNovel)แมลงกู่ทั้งหมดก็หยุดการเจาะ แต่พวกมันก็ยังไม่จากไป
“ข้ามาเพื่อถามท่านเกี่ยวกับบางสิ่ง คนที่(@NameIsNovel)ต่อสู้กับหยวนจุ้ยบนเกาะก่อนหน้านี้คือท่านใช่หรือไม่ สหายเซิน?” หลินซินเยว่เห็นแมลงกู่ที่(@NameIsNovel)น่ารังเกียจเหล่านั้นหยุดลงและ(@NameIsNovel)สงบลงเล็กน้อยก่อนจะกล่าว
แล้วจึงรีบเสริมคำอธิบายเมื่อเห็นดวงตาของเซินลั่วกลับมาเย็นชาอีกครั้ง
ลูกตาของเซินลั่วหดตัวลงเล็กน้อย เช่นนั้นบุรุษร่างสูงคนนั้นก็คือหยวนจุ้ยจริงๆ เจ้าสำนักของแท่นบูชาหลอมกายา
แต่ย้อนกลับไปในวันนั้นที่(@NameIsNovel)ขอบแม่น้ำปรโลก เหตุใดหยวนจุ้ยจึงอ่อนแอถึงเพียงนั้นจนถูกตนซึ่งมี(@NameIsNovel)ระดับการบำเพ็ญเพียงระดับหลอมวิญญาณสังหารได้(@NameIsNovel)?
เป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel)หรือไม่ว่า(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)สังหารไปในวันนั้นเป็น(@NameIsNovel)เพียงหุ่นเชิด และ(@NameIsNovel)หยวนจุ้ยก็มี(@NameIsNovel)พลังเทวะที่(@NameIsNovel)คล้ายคลึงกัน?
ยิ่งเซินลั่วคิดถึงเรื่องนี้ ก็ยิ่งดูเหมือนจะเป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel) วันนั้น แท่นบูชาหลอมกายา ราชามังกรแห่งแม่น้ำจิง และ(@NameIsNovel)บุคคลลึกลับจากยมโลกได้(@NameIsNovel)ร่วมมือกัน และ(@NameIsNovel)ไม่เหมาะสมที่(@NameIsNovel)จะส่งศิษย์ธรรมดาไป
เพียงร่างแยกของเจ้าสำนักแท่นบูชาหลอมกายาเท่านั้นที่(@NameIsNovel)จะสามารถควบคุมสถานการณ์ได้(@NameIsNovel)
เมื่อเห็นสีหน้าที่(@NameIsNovel)จริงจังของเซินลั่ว หลินซินเยว่ก็คิดว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)รำคาญกับการซักถามของนางและ(@NameIsNovel)รีบเสริมว่า(@NameIsNovel) “คำถามนี้สำคัญมาก มันเกี่ยวข้องโดยตรงกับจุดประสงค์ของข้า”
“ถูกต้อง” เซินลั่วรวบรวมความคิด เหลือบมองหลินซินเยว่โดยไม่อธิบาย และ(@NameIsNovel)พยักหน้า
“ยอดเยี่ยมไปเลย ข้าไล่ตามมาเพื่อจะถามสหายเซินว่า(@NameIsNovel) ท่านได้(@NameIsNovel)กระจกโบราณสีฟ้าที่(@NameIsNovel)สะท้อนการโจมตีของอัสนีและ(@NameIsNovel)สายฟ้ามาจากที่(@NameIsNovel)ใด?” ใบหน้าของหลินซินเยว่แสดงแววตื่นเต้นขณะถามขึ้นทันที
“เจ้าต้องการมันไปทำไม?” เซินลั่วประหลาดใจอย่างยิ่งกับคำถามของหลินซินเยว่แต่ไม่ได้(@NameIsNovel)ตอบ กลับถามคืน
“กระจกบานนั้นคือศาสตราเวทที่(@NameIsNovel)พี่สาวของข้าบำเพ็ญเป็น(@NameIsNovel)แก่นแท้แห่งชีวิต นางหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยหลังจากออกจากถ้ำใยแมงมุมเมื่อหลายปีก่อน และ(@NameIsNovel)ข้าก็ตามหานางมาโดยตลอด
โปรดเถิด สหายเซิน หากท่านพอจะให้ข้อมูลแก่ข้าได้(@NameIsNovel)บ้าง ข้าจะรู้สึกขอบคุณไปชั่วนิรันดร์” หลินซินเยว่ลังเลก่อนจะกล่าว และ(@NameIsNovel)หลังจากพูดจบ นางก็โค้งคำนับให้เซินลั่วอย่างสุดซึ้ง
เซินลั่วโคจรเคล็ดวิชาเนตรเสวียนอินลี้ลับอย่างเงียบงัน สังเกตดวงตาของหลินซินเยว่อย่างใกล้ชิด และ(@NameIsNovel)ค่อนข้างแน่ใจว่า(@NameIsNovel)เด็กสาวคนนี้ไม่ได้(@NameIsNovel)โกหก
“กระจกบานนั้นถูกสัตว์วิญญาณของข้าใช้ ข้าเองก็ไม่รู้ว่า(@NameIsNovel)ทำไมถึงไปอยู่ในมือของนาง ไว้จะถามทีหลัง ตอนนี้เจ้ารออยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ก่อน” เขา(@NameIsNovel)กล่าวหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง
พูดจบ ร่างก็หายวับไป ทิ้งหลินซินเยว่อยู่ตามลำพังภายในโล่แสงสีทองที่(@NameIsNovel)ยังคงกักนางไว้
หลินซินเยว่มองไปรอบๆ ก่อนจะนั่งลงอย่างเงียบๆ จมอยู่กับความคิดของตนเอง
เซินลั่วเปลี่ยนตำแหน่งและ(@NameIsNovel)นำแมลงกู่เหล่านั้นไปยังที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)หยวนชิวอยู่
“ใช้แมลงกู่เพื่อข่มขู่เด็กสาวตัวเล็กๆ ไม่ค่อยจะสุภาพบุรุษเท่าไหร่เลยนะ” หยวนชิวทำเสียงจุ๊ๆ
“สำหรับคนที่(@NameIsNovel)เข้าร่วมกับแท่นบูชาหลอมกายาและ(@NameIsNovel)เคยพยายามจะใส่ร้ายข้า ข้าไม่คิดว่า(@NameIsNovel)จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องแสดงความเกรงใจใดๆ” เซินลั่วกล่าว
หยวนชิวหัวเราะเบาๆ เพียงแค่หยอกล้อเล่นๆ และ(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)พูดอะไรอีก
“แมลงกู่เนตรสอดแนมของท่านมี(@NameIsNovel)ระยะจำกัดหรือไม่? มันสามารถมองเห็นภายนอกถ้ำผ่านม่านแสงสีขาวที่(@NameIsNovel)ขอบของแดนลับได้(@NameIsNovel)หรือไม่?” เซินลั่วมาหาหยวนชิวด้วยเรื่องสำคัญอีกเรื่องและ(@NameIsNovel)ถามโดยตรง
“ได้(@NameIsNovel) แต่มันมี(@NameIsNovel)อายุสั้นมาก เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ตัวที่(@NameIsNovel)ข้าทิ้งไว้ในถ้ำนั้นตายไปหมดแล้ว” หยวนชิวค่อนข้างจะงุนงงกับความคิดของเซินลั่ว ลังเลแล้วจึงกล่าว
“เข้าใจแล้ว เดี๋ยวท่านให้แมลงกู่เนตรสอดแนมแก่ข้าสักหน่อย” เซินลั่วพยักหน้าและ(@NameIsNovel)กล่าว
“ไม่มี(@NameIsNovel)ปัญหา” หยวนชิวพยักหน้า
ก่อนหน้านี้ได้(@NameIsNovel)ใช้แมลงกู่เนตรสอดแนมไปจนหมดแล้ว แต่ด้วยแมลงกู่ประจำตัวที่(@NameIsNovel)อยู่ในมือ ซึ่งบรรจุแก่นแท้แห่งชีวิตของแมลงกู่ทั้งหมดที่(@NameIsNovel)ครอบครอง เพียงแค่ต้องใช้เวลาสักพักก็สามารถเพาะพันธุ์แมลงกู่ใหม่ได้(@NameIsNovel)อย่างรวดเร็ว
เซินลั่วหยิบแผ่นหยกจารึกออกมาจากในเสื้อคลุมและ(@NameIsNovel)ยื่นให้
“นี่คือ…” หยวนชิวตกตะลึงชั่วขณะ แล้วดูเหมือนจะนึกบางอย่างออก และ(@NameIsNovel)สีหน้าที่(@NameIsNovel)ตื่นเต้นก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า
“ข้าได้(@NameIsNovel)บัวเก้าพรหมมาแล้ว ท่านได้(@NameIsNovel)ทำตามสัญญา และ(@NameIsNovel)นี่คือส่วนแรกของคลังโอสถเซียน” เซินลั่วกล่าว
“ขอบคุณ” หยวนชิวกล่าว กุมแผ่นหยกจารึกไว้แน่นและ(@NameIsNovel)หลังจากนั้นเนิ่นนานจึงสงบลงและ(@NameIsNovel)พูด
“เป็น(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)ท่านสมควรได้(@NameIsNovel)รับ” เซินลั่วกล่าวอย่างสงบนิ่ง ร่างกายหายไปจากจุดนั้นและ(@NameIsNovel)ปรากฏขึ้นอีกครั้งในอีกส่วนหนึ่งของห้วงมิติแห่งคัมภีร์สวรรค์
“นายท่าน ท่านไม่ได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บใช่หรือไม่?” ร่างสีม่วงยืนอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ ถือกระจกโบราณอยู่ในมือ—เป็น(@NameIsNovel)ปีศาจกระจก
ก่อนหน้านี้ ขณะอยู่ในสระน้ำ เซินลั่วกังวลว่า(@NameIsNovel)จะถูกค้นพบ จึงต้องการจะใช้ประโยชน์จากพลังของปีศาจกระจก ดังนั้นจึงเรียกนางออกมาโดยใช้เวทอัญเชิญสัตว์วิญญาณ
“ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไร ค่ายกลมายาธุลีสองพิภพเป็น(@NameIsNovel)อย่างไรบ้าง?” เซินลั่วโบกมือและ(@NameIsNovel)ถาม
“ข้าตั้งไปได้(@NameIsNovel)ไม่ถึงครึ่ง” ปีศาจกระจกกล่าวด้วยความละอายใจอยู่บ้าง
“เช่นนั้นเจ้าก็ตั้งต่อไป แต่รอสักพักข้าจะเรียกเจ้าอีกครั้ง เพราะข้าต้องการให้เจ้าทำบางอย่าง” เซินลั่วพยักหน้า เปิดโพรงน้ำเวทอัญเชิญ และ(@NameIsNovel)ส่งปีศาจกระจกกลับไปโดยไม่ได้(@NameIsNovel)ถามเกี่ยวกับกระจกโบราณสีฟ้าของนาง
วางแผนที่(@NameIsNovel)จะหารือเรื่องนี้กับปีศาจกระจกเมื่อปลอดภัยอย่างสมบูรณ์แล้ว
หลังจากทำทั้งหมดนี้แล้ว เซินลั่วก็นั่งลงบนพื้น ตอนนี้เองที่(@NameIsNovel)ผ่อนคลายลงอย่างสมบูรณ์ แสดงอาการเหนื่อยล้าบนใบหน้า
แม้จะดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)หลบหนีออกจากเกาะเมื่อครู่นี้ได้(@NameIsNovel)อย่างง่ายดาย แต่ทั้งหมดก็ต้องขอบคุณกระบี่หักสังหารปีศาจและ(@NameIsNovel)ยันต์อัสนีเรียกปฐพีสองแผ่น
เซินลั่วมี(@NameIsNovel)ความเข้าใจในความแข็งแกร่งของตนเองอย่างถ่องแท้ กระบี่หักสังหารปีศาจและ(@NameIsNovel)ยันต์อัสนีเรียกปฐพีเป็น(@NameIsNovel)เครื่องช่วยภายนอก ด้วยตัวคนเดียว เป็น(@NameIsNovel)เพียงผู้บำเพ็ญรุ่นเยาว์ในระดับก่อกำเนิดขั้นปลาย
และ(@NameIsNovel)หากปราศจากความช่วยเหลือจากภายนอก ก็อาจจะไม่สามารถเอาชนะผู้บำเพ็ญระดับมหาโพธิญาณขั้นต้นได้(@NameIsNovel)ด้วยซ้ำ
โชคดีที่(@NameIsNovel)หมู่บ้านธิดา ถ้ำใยแมงมุม และ(@NameIsNovel)แท่นบูชาหลอมกายากำลังอยู่ในท่ามกลางการต่อสู้ครั้งใหญ่ และ(@NameIsNovel)น่าจะใช้เวลาอีกสักพักกว่า(@NameIsNovel)จะมี(@NameIsNovel)ใครตามมา
เหตุผลที่(@NameIsNovel)เสี่ยงปล่อยคนจากหมู่บ้านธิดาไปเมื่อครู่นี้ ไม่เพียงแต่เพื่อตอบแทนบุญคุณของบัวเก้าพรหมเท่านั้น แต่ยังเพื่อใช้หมู่บ้านธิดาเพื่อรั้งกองกำลังของแท่นบูชาหลอมกายาและ(@NameIsNovel)ถ้ำใยแมงมุมไว้ด้วย
เซินลั่วหลับตาและ(@NameIsNovel)พักผ่อนครู่หนึ่ง และ(@NameIsNovel)ความเหนื่อยล้าของจิตวิญญาณก็ผ่อนคลายลงอย่างมาก จากนั้นจึงหยิบยันต์ที่(@NameIsNovel)เสียหายสองแผ่นออกมา ซึ่งเป็น(@NameIsNovel)ยันต์อัสนีเรียกปฐพี
พลังของยันต์อัสนีเรียกปฐพีเหล่านี้มหาศาลอย่างน่าประหลาดใจ ไม่เสียแรงที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)รวบรวมวัสดุอย่างยากลำบาก
เมื่อเลื่อนระดับสู่มหาโพธิญาณแล้ว วางแผนที่(@NameIsNovel)จะซื้อวัสดุอีกชุดหนึ่งและ(@NameIsNovel)หลอมยันต์อัสนีเรียกปฐพีเพิ่มอีกหลายแผ่น
หลังจากเก็บยันต์ที่(@NameIsNovel)ถูกทำลายไปแล้ว ก็รีบเริ่มฟื้นฟูพลังปราณเต๋าโดยการหลอมและ(@NameIsNovel)ดูดซับโอสถ
ครึ่งชั่วยามต่อมา พลังปราณเต๋าของเซินลั่วก็ฟื้นคืนมาเกือบครึ่งหนึ่ง ไป๋เสี่ยวเถียนก็ได้(@NameIsNovel)มาถึงบริเวณหมอกพิษแล้ว แต่ด้วยไม่มี(@NameIsNovel)ทางที่(@NameIsNovel)จะลบล้างพิษที่(@NameIsNovel)รุนแรงได้(@NameIsNovel) จึงต้องแจ้งให้เซินลั่วทราบ
เซินลั่วออกไปข้างนอก นำไป๋เสี่ยวเถียนเข้ามาในห้วงมิติแห่งคัมภีร์สวรรค์ และ(@NameIsNovel)หลังจากสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงเครื่องหมายที่(@NameIsNovel)ทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ ก็หยิบไข่มุกหมื่นพิษออกมาเพื่อปกป้องร่างกายและ(@NameIsNovel)บินไปยังตำแหน่งนั้น
ไม่นาน ก็กลับมายังสถานที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เข้ามาในแดนลับเป็น(@NameIsNovel)ครั้งแรก
เครื่องหมายใต้ดินยังคงสมบูรณ์ และ(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)ร่องรอยว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ผู้อื่นเหยียบย่ำบนพื้นดินโดยรอบ แสดงว่า(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญจากสำนักจินหยางและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ยังไม่พบวิธีที่(@NameIsNovel)จะเข้ามา
เซินลั่วยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้(@NameIsNovel)ใช้กระบี่หักสังหารปีศาจเพื่อทำลายข้อห้ามในทันที แต่กลับนั่งลงขัดสมาธิกับที่(@NameIsNovel) หยิบโอสถออกมาและ(@NameIsNovel)กลืนลงไป แล้วจึงหลับตาเพื่อฟื้นฟูพลังปราณเต๋าต่อไป
------------