หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 966
ตอนที่ 966 : จุดประสงค์ที่แท้จริง
ตอนที่ 966
หลินซินเยว่โต้กลับได้(@NameIsNovel)สำเร็จ แต่นางไม่ได้(@NameIsNovel)แสดงอาการลิงโลดใดๆ และ(@NameIsNovel)หันหลังจะหนีในทันที
ในขณะนี้ ห้วงสุญญตาเบื้องหน้าก็ผันผวน และ(@NameIsNovel)ร่างของเซินลั่วก็ปรากฏขึ้น ด้วยการโบกแขนเสื้อ ก็ปล่อยสว่า(@NameIsNovel)นสั้นเขา(@NameIsNovel)มังกรทองคำออกจากฝ่ามือ ฟาดเข้าใส่หลินซินเยว่อย่างดุเดือด
ในขณะเดียวกัน ไหมกระบี่สีแดงที่(@NameIsNovel)ถูกใยแมงมุมพันธนาการอยู่ข้างหลังนางก็พลันสว่า(@NameIsNovel)งขึ้นและ(@NameIsNovel)รวมตัวกันอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)กระบี่แดงยักษ์ยาวหลายจั้งพร้อมกับเปลวไฟที่(@NameIsNovel)ปะทุออกมาจากมัน ด้วยเสียงดังสนั่น มันก็พุ่งไปข้างหน้า
เสียงแตก “แคร็ก” ดังขึ้นอย่างกึกก้องเมื่อใยแมงมุมถูกฉีกขาด และ(@NameIsNovel)กระบี่แดงยักษ์ก็พุ่งไปข้างหน้าในทันที เข้าใกล้หลินซินเยว่ในระยะไม่กี่จั้ง
ถูกโจมตีจากทั้งด้านหน้าและ(@NameIsNovel)ด้านหลัง หลินซินเยว่ตกใจแต่ก็ไม่ตื่นตระหนก แสงสีเขียววาบขึ้นในฝ่ามือของนาง และ(@NameIsNovel)นางก็ก่อรูปแตรโบราณสีเขียวเข้มขึ้นมา เป่าเข้าไปอย่างแรง
“วู้”!
คลื่นเสียงที่(@NameIsNovel)แหลมคมอย่างยิ่งแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว ทำให้ห้วงสุญญตาใกล้เคียงส่งเสียงหึ่งๆ และ(@NameIsNovel)สั่นสะเทือน สร้างคลื่นพลังคล้ายพายุที่(@NameIsNovel)แผ่ขยายออกไปทุกทิศทุกทาง
ทั้งสว่า(@NameIsNovel)นสั้น เขา(@NameIsNovel)มังกรและ(@NameIsNovel)กระบี่แดงยักษ์เป็น(@NameIsNovel)เป้าหมายหลักของพายุคลื่นเสียงนี้ พลังอันแหลมคมโจมตีสว่า(@NameIsNovel)น และ(@NameIsNovel)กระบี่ ทำให้เกิดเสียงแตกร้าวและ(@NameIsNovel)ประกายไฟก็สาดกระจายไปทุกทิศทุกทาง
ไม่ว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel) สว่า(@NameIsNovel)นสั้นเขา(@NameIsNovel)มังกรหรือกระบี่แดงยักษ์ ทั้งสองก็หยุดนิ่งอยู่กับที่(@NameIsNovel)
ตามหลังสว่า(@NameIsNovel)นสั้นเขา(@NameIsNovel)มังกรมา เซินลั่วพลันกุมศีรษะ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด
ไกลออกไป ศีรษะของไป๋เสี่ยวเถียนราวกับถูกกระแทกอย่างแรง ภาพเบื้องหน้าพร่ามัว และ(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ก็คร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด
คลื่นเสียงนี้ยังบรรจุความสามารถในการโจมตีจิตวิญญาณเทวะอีกด้วย!
ในขณะนี้ เสียงแตรก็พลันลึกซึ้งลง ไม่แหลมคมและ(@NameIsNovel)เสียดแทงอีกต่อไป มันร่ำไห้ต่ำๆ และ(@NameIsNovel)ต่อเนื่อง คล้ายเสียงร้องไห้ของสตรี เป็น(@NameIsNovel)ช่วงๆ แต่ลึกซึ้ง ทำให้ผู้ที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ยินรู้สึกวิงเวียนศีรษะ
“เสียงอสูรดึงดูดวิญญาณ!” ไป๋เสี่ยวเถียนอดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะโบกแขนขาอย่างควบคุมไม่ได้(@NameIsNovel) ไม่สามารถยับยั้งตัวเองได้(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)อุทานออกมาด้วยความสยดสยอง
แขนซ้ายที่(@NameIsNovel)ไม่ได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บของหลินซินเยว่ เหวี่ยงและ(@NameIsNovel)ปล่อยเงาสีเขียวออกมา มันคือแส้ใบหลิวเถาวัลย์เขียวที่(@NameIsNovel)ผูกไว้ด้วยใบหลิว แสงใบมี(@NameIsNovel)ดสั่นไหวด้วยกลิ่นอายที่(@NameIsNovel)คุกคาม
เงาแส้สีเขียวยาวขึ้นตามลมและ(@NameIsNovel)เดินทางไปได้(@NameIsNovel)ร้อยฉื่อในพริบตา เร็วกว่า(@NameIsNovel)สายฟ้า และ(@NameIsNovel)ด้วยเสียงฟิ้ว มันก็แทงทะลุร่างของเซินลั่ว ผ่านไปโดยตรง
“สหายเซิน!” ไป๋เสี่ยวเถียนตะโกน อยากจะพุ่งไปข้างหน้าเพื่อช่วย แต่เสียงร้องไห้ยังคงสะท้อนก้องอยู่รอบห้วงสุญญตา ทำให้เขา(@NameIsNovel)ไม่สามารถควบคุมร่างกายได้(@NameIsNovel)
การรุกของสว่า(@NameIsNovel)นสั้นเขา(@NameIsNovel)มังกรและ(@NameIsNovel)กระบี่แดงยักษ์หยุดลง รัศมี(@NameIsNovel)ของพวกมันก็หม่นลงอย่างรวดเร็ว
“ข้าไม่มี(@NameIsNovel)เจตนาจะทำร้ายท่าน ท่านเป็น(@NameIsNovel)ผู้บีบบังคับข้าเอง ดังนั้นท่านจะโทษข้าไม่ได้(@NameIsNovel)” หลินซินเยว่แค่นเสียงและ(@NameIsNovel)สะบัดมือเพื่อดึงแส้กลับ
แต่ในขณะนั้น ร่างของเซินลั่วที่(@NameIsNovel)ถูกแส้แทงทะลุพลันสลายไปเป็น(@NameIsNovel)แสงสีฟ้านับไม่ถ้วนและ(@NameIsNovel)หายไป
“ร่างแยก!” ดวงตาของหลินซินเยว่เบิกกว้าง แล้วนางก็สังเกตเห็นบางอย่างอื่น
นั่นคือ ณ จุดใดจุดหนึ่ง วงแหวนเงินที่(@NameIsNovel)ประดับด้วยอัญมณีคล้ายเทอร์ควอยซ์หลายเม็ดได้(@NameIsNovel)ถูกสวมไว้ที่(@NameIsNovel)ปลายแส้ใบหลิวเถาวัลย์เขียว
สตรีผู้นั้นตกตะลึง แต่ก็มี(@NameIsNovel)ปฏิกิริยาทันที สะบัดแส้เพื่อเหวี่ยงวงแหวนเงินออกไป
แต่นางช้าไปก้าวหนึ่ง
มือที่(@NameIsNovel)สว่า(@NameIsNovel)งวาบด้วยแสงสีฟ้าเหยียดออกมาจากห้วงสุญญตาข้างๆ หลินซินเยว่และ(@NameIsNovel)ตบไหล่ของนางเบาๆ
“แกร็ก” ร่างของหลินซินเยว่ถูกห่อหุ้มด้วยชั้นของเกราะน้ำแข็งสีฟ้าที่(@NameIsNovel)ส่องประกายในทันที กลายเป็น(@NameIsNovel)ประติมากรรมน้ำแข็งที่(@NameIsNovel)ยืนนิ่ง และ(@NameIsNovel)แตรสีเขียวซึ่งบัดนี้ถูกห่อหุ้มด้วยน้ำแข็งสีฟ้าแข็ง ก็เงียบลง
ร่างของเซินลั่วอีกคนหนึ่งปรากฏขึ้นข้างหลังมือ เอื้อมมือไปถอดวงแหวนเงินออกจากแส้ใบหลิวเถาวัลย์เขียว
“ไม่ต้องกังวล ข้าไม่มี(@NameIsNovel)เจตนาจะทำร้ายท่าน” เซินลั่วกล่าวพร้อมรอยยิ้มบางๆ กดมือลงบนประติมากรรมน้ำแข็งสีฟ้า ฝ่ามือส่องสว่า(@NameIsNovel)งเจิดจ้าด้วยแสงสีทองเมื่อภาพฉายของคัมภีร์สวรรค์ปรากฏขึ้นและ(@NameIsNovel)คลี่ออกพร้อมกับเสียงฟู่
ประติมากรรมน้ำแข็งสีฟ้าหายไปในทันที ถูกดูดเข้าไปในห้วงมิติแห่งคัมภีร์สวรรค์ และ(@NameIsNovel)บริเวณโดยรอบก็กลับสู่ความสงบ
เมื่อเสียงแตรหายไป ไป๋เสี่ยวเถียนก็กลับมาควบคุมร่างกายได้(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)บินเข้ามา
“สหายเซิน เกิดอะไรขึ้นที่(@NameIsNovel)นี่? ท่านทนทานต่อเสียงอสูรดึงดูดวิญญาณของนางโดยการซุ่มอยู่ข้างๆ นางได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” เขา(@NameIsNovel)ถามอย่างกระตือรือร้น สับสนอย่างสิ้นเชิงกับความซับซ้อนของการต่อสู้
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเสียงอสูรกลืนวิญญาณจากแตรนั้น ซึ่งทรงพลังมากจนไป๋เสี่ยวเถียนเชื่อว่า(@NameIsNovel)แม้แต่ผู้ที่(@NameIsNovel)อยู่ในระดับมหาโพธิญาณก็ไม่สามารถต้านทานได้(@NameIsNovel) ทว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วกลับดูเหมือนจะไม่ได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย
“ไม่มี(@NameIsNovel)อะไรมาก ร่างที่(@NameIsNovel)แท้จริงของข้าซ่อนอยู่ในพื้นที่(@NameIsNovel)สีทองตั้งแต่แรก ให้ร่างแยกของข้าปะทะกับนางด้วยวงแหวนหลินหลาง เสียงอสูรดึงดูดวิญญาณย่อมไม่มี(@NameIsNovel)ผลต่อข้า
ระหว่า(@NameIsNovel)งการต่อสู้ ข้าสามารถนำวงแหวนหลินหลางเข้าใกล้หลินซินเยว่ได้(@NameIsNovel) แล้วจึงโจมตีจากพื้นที่(@NameIsNovel)สีทองในขณะที่(@NameIsNovel)นางปล่อยการป้องกัน แช่แข็งนางในทันที” เซินลั่วอธิบายอย่างง่ายๆ
หลังจากได้(@NameIsNovel)ยินทั้งหมดนี้ สีหน้าของไป๋เสี่ยวเถียนก็ซับซ้อนขึ้น
กระบวนการฟังดูง่าย แต่การคิดและ(@NameIsNovel)ดำเนินกลยุทธ์เช่นนั้นในเสี้ยววินาทีของการต่อสู้นั้นเกินกว่า(@NameIsNovel)ความสามารถของเขา(@NameIsNovel)
“แม่นางหลินเป็น(@NameIsNovel)อะไรหรือไม่? นางดูเหมือนจะไม่มี(@NameIsNovel)เจตนาร้ายเมื่อไล่ตามพวกเรา” ไป๋เสี่ยวเถียนก็ถามด้วยความกังวลอยู่บ้าง
“นางสบายดี นางเพียงแค่ถูกแช่แข็งด้วยความเย็นของเคล็ดวิชาเทวะทะเลคราม ข้าจะละลายนางในพื้นที่(@NameIsNovel)สีทองในไม่ช้า ท่านควรจะเดินทางต่อไป อาจจะมี(@NameIsNovel)ผู้ไล่ตามมาอีก”
เซินลั่วส่งวงแหวนหลินหลางให้ไป๋เสี่ยวเถียนและ(@NameIsNovel)หายเข้าไปในห้วงมิติแห่งคัมภีร์สวรรค์
ไป๋เสี่ยวเถียนไม่รีรอและ(@NameIsNovel)บินไปข้างหน้าในทันที
ฉากเบื้องหน้าดวงตาของเซินลั่วพร่ามัว และ(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel)ตนเองอยู่ในส่วนหนึ่งของห้วงมิติแห่งคัมภีร์สวรรค์
ประติมากรรมน้ำแข็งของหลินซินเยว่ยืนนิ่งอยู่ที่(@NameIsNovel)นั่น ไม่เคลื่อนไหว
วางมือลงบนประติมากรรม และ(@NameIsNovel)ฝ่ามือก็เปล่งแสงสีฟ้าขนาดใหญ่ ประติมากรรมน้ำแข็งหดตัวลงอย่างรวดเร็ว และ(@NameIsNovel)ภายในไม่กี่ลมหายใจก็กลายเป็น(@NameIsNovel)กลุ่มของความเย็นสีฟ้า ซึ่งรวมเข้ากับฝ่ามือ
เซินลั่วเหลือบมองฝ่ามือ ร่องรอยของความพึงพอใจบนใบหน้า หลังจากหลายวันที่(@NameIsNovel)ทานโอสถวิญญาณเหมันต์เพื่อบำเพ็ญเพียร เคล็ดวิชาเทวะทะเลครามได้(@NameIsNovel)ดูดซับพลังงานเย็นมากมาย
ทำให้มันประณีตยิ่งขึ้น ถึงขนาดที่(@NameIsNovel)สามารถจับพลังงานเย็นที่(@NameIsNovel)ปล่อยออกมากลับคืนมาได้(@NameIsNovel)
เมื่อน้ำแข็งสีฟ้าหายไป หลินซินเยว่ก็ได้(@NameIsNovel)รับอิสรภาพกลับคืนมา มองไปรอบๆ ด้วยความตกใจ บินถอยหลังในทันที รักษาระยะห่างจากเซินลั่ว
แต่ทันใดนั้น แสงสีทองรอบตัวนางก็ควบแน่นเป็น(@NameIsNovel)โล่ป้องกันโปร่งใสสีทองรูปสี่เหลี่ยม ดักจับนางไว้ภายในเช่นเดียวกับที่(@NameIsNovel)เคยจองจำอสูรหลั่งน้ำตามาก่อนหน้านี้
“ท่านวางแผนจะทำอะไร สหายเซิน? ข้าเพียงแค่ไล่ตามท่านทั้งสองเพื่อแลกเปลี่ยนกับบัวเก้าพรหมดอกหนึ่งเท่านั้นจริงๆ ไม่มี(@NameIsNovel)เจตนาอื่นใดแอบแฝง” หลินซินเยว่กล่าว
เหมือนถูกภูเขา(@NameIsNovel)ลูกใหญ่ทับไว้ ทำให้นางขยับตัวแทบไม่ได้(@NameIsNovel) จึงหยุดต่อต้านและ(@NameIsNovel)มองเซินลั่วด้วยแววตาเหมือนกวางน้อยที่(@NameIsNovel)ถูกทำร้ายโดยไม่รู้สาเหตุ
ปลุกสัญชาตญาณปกป้องขึ้นมาโดยไม่อาจห้ามได้(@NameIsNovel)
“ข้าไม่ใช่ไป๋เสี่ยวเถียน และ(@NameIsNovel)เคล็ดวิชาเสน่ห์เช่นนั้นจะไม่ได้(@NameIsNovel)ผลกับข้า บอกจุดประสงค์ที่(@NameIsNovel)แท้จริงของท่านมา
ข้าไม่มี(@NameIsNovel)ความสนใจในคำโกหกและ(@NameIsNovel)จะไม่ลังเลที่(@NameIsNovel)จะใช้วิธีพิเศษเพื่อแงะปากท่าน” เซินลั่วกล่าวอย่างเมินเฉย และ(@NameIsNovel)แมลงกู่นับไม่ถ้วนก็บินออกมาจากข้างหลังเขา(@NameIsNovel)พร้อมกับเสียงฟู่
บางตัวคล้ายหนอนแมลงวัน บางตัวคล้ายปลิง และ(@NameIsNovel)บางตัวคล้ายมด พวกมันบิดตัวรวมกันเป็น(@NameIsNovel)ก้อน สร้างภาพที่(@NameIsNovel)น่าขยะแขยงอย่างยิ่ง
“ท่านเป็น(@NameIsNovel)ปรมาจารย์กู่รึ?” หนังศีรษะของหลินซินเยว่ชาไปทั้งหัว ขนทุกเส้นบนหลังของนางตั้งชัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
------------