หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 984
ตอนที่ 984 : เข้าสู่ยมโลก
ตอนที่ 984
เมื่อเซินลั่วหมายจะซัดหมัดอีกคราเพื่อบดขยี้ มหาอสูรเฒ่าเขา(@NameIsNovel)ดำให้แหลกลาญ พลันมี(@NameIsNovel)เสียงคำรามกึกก้องจากด้านหลัง
มิจำต้องคิดอ่านสิ่งใดอีก เขา(@NameIsNovel)เร่งร่ายเคล็ดวิชาเยื้องย่างจันทรา หลบหลีกออกไปอย่างว่องไว โดยมิหันกลับไปมอง
พร้อมกับเรียกใช้เคล็ดวิชาทะยานปีกพันลี้ในบัดดล ปรากฏร่างขึ้นเหนือวังวนสีเหลือง ณ ใจกลางทะเลสาบ
ในยามนี้ ชิงหลูถูกโอบล้อมด้วยวิญญาณนับพันตนอยู่กลางวังวน ก็โบกมือให้เขา(@NameIsNovel)อย่างเร่งร้อน
เซินลั่วดิ่งกายลงไป ในชั่วขณะที่(@NameIsNovel)ร่วงหล่นเข้าสู่ยมโลก พลันรู้สึกว่า(@NameIsNovel)กายเบาราวไร้น้ำหนัก และ(@NameIsNovel)ตื่นตระหนกยิ่งในบัดดล
จิตวิญญาณเทวะเริ่มแยกออกจากเนื้อหนังทันทีที่(@NameIsNovel)สัมผัสกับแดนยมโลก ร่างเนื้อของเขา(@NameIsNovel)ดิ่งลึกลงสู่ใจกลางวังวน ขณะที่(@NameIsNovel)ดวงวิญญาณลอยเคว้งอยู่บนผิวน้ำ
ในยามที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ผุดคิดว่า(@NameIsNovel)ชิงหลูอาจวางกับดักเอาไว้ พลันได้(@NameIsNovel)ยินเสียงตะโกนดังลั่นขึ้น
“เซียนสวรรค์ แดนยมโลกชำระล้างแต่วิญญาณ หาได้(@NameIsNovel)รองรับร่างเนื้อไม่ รีบดึงดวงวิญญาณท่านกลับเข้าร่างแล้วคว้าจับข้าไว้ เมื่อเราดิ่งจมลงไปด้วยกัน จึงจะสามารถเข้าสู่วงกตนรกเบื้องล่างได้(@NameIsNovel)”
เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)สนใจว่า(@NameIsNovel)คำกล่าวของเขา(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)จริงหรือเท็จ รีบดึงดูดจิตวิญญาณเทวะของตนกลับในบัดดล ใช้เคล็ดวิชาควบคุมวารี ขับไล่น้ำในยมโลกให้แยกออก คว้าจับชิงหลูไว้มั่น และ(@NameIsNovel)เริ่มดิ่งลงเบื้องล่าง เมื่อตามทันร่างเนื้อที่(@NameIsNovel)ร่วงหล่น ทั้งสองจึงรวมเป็น(@NameIsNovel)หนึ่ง
ในชั่วขณะเดียวกัน ลำแสงทมิฬหนาทึบก็พุ่งดิ่งจากฟากฟ้าเบื้องบน กระแทกลงสู่แดนยมโลกอย่างรุนแรง
บังเกิดเสียง ‘ตูม’ ดังสนั่น แสงทมิฬระเบิดแผ่ออก ก่อเกิดความปั่นป่วนในแดนยมโลก พลันวิญญาณนับพันที่(@NameIsNovel)ลอยอยู่บนผิวน้ำก็ถูกแรงปะทะพัดพาไป พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง ดวงวิญญาณแตกสลายกระจัดกระจาย
ณ เบื้องล่างของยมโลก ร่างของเซินลั่วและ(@NameIsNovel)ชิงหลูได้(@NameIsNovel)อันตรธานหายไปแล้ว
ริมทะเลสาบ ร่างของจิ่วโยวร่อนลงมาอย่างช้าๆ เขา(@NameIsNovel)ชายตาไปยังหลุมที่(@NameIsNovel)แตกร้าวใกล้เคียง ซึ่งร่างที่(@NameIsNovel)แหลกเหลวของมหาอสูรเฒ่าเขา(@NameIsNovel)ดำกำลังประสานรวมตัวกันอย่างเชื่องช้า ด้วยแววตาที่(@NameIsNovel)แฝงความอำมหิตเป็น(@NameIsNovel)อย่างยิ่ง
“ใครบางคน…” จิ่วโยวเปล่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ
“นายท่าน” เงาร่างทมิฬเจ็ดแปดสายปรากฏกายล่าช้าออกไปเล็กน้อย จากนั้นจึงก้มลงคำนับเบื้องหน้าเขา(@NameIsNovel)
“จงปิดทางออกทั้งหมดของวงกตนรก หากพบเบาะแสของพวกมัน ให้รีบรายงานในบัดดล” จิ่วโยวออกคำสั่ง
เมื่อได้(@NameIsNovel)ฟังดังนั้น เหล่าเงาร่างต่างขานรับพร้อมกัน “ขอรับนายท่าน”
ในอีกทางหนึ่ง เซินลั่วซึ่งดึงชิงหลูไว้กับตัว ยังคงดิ่งลึกลงไปอย่างต่อเนื่อง ราวกับกำลังผ่านเส้นทางอันมืดมิดและ(@NameIsNovel)ยาวนานไม่สิ้นสุด จนในที่(@NameIsNovel)สุด ร่างของเขา(@NameIsNovel)ก็พ้นจากแดนยมโลก
สถานที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)มาถึงคือที่(@NameIsNovel)ราบอันแห้งแล้ง เบื้องหน้ามี(@NameIsNovel)เพียงผืนดินสีแดงทอดตัวไกลนับพันลี้สุดลูกหูลูกตา ปราศจากแม้หญ้าสักต้น
เซินลั่วเงยหน้ามองฟากฟ้าเบื้องบน เห็นเพียงวังวนรูปเกลียวในห้วงสุญญากาศค่อยๆ เลือนหายไป พร้อมกับกลิ่นอายแห่งยมโลกที่(@NameIsNovel)ค่อยๆ จางหายไปทีละน้อย
เขา(@NameIsNovel)เหลือบมองชิงหลูซึ่งมี(@NameIsNovel)สีหน้าซีดเผือดอยู่ข้างกาย หยิบแผนที่(@NameIsNovel)วงกตนรกออกมาจากนั้นจึงเริ่มพินิจพิเคราะห์
พื้นที่(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)แบ่งแยกในแผนที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)มากมายมหาศาล อีกทั้งภูมิประเทศยังสลับซับซ้อนยิ่งนัก มี(@NameIsNovel)ทั้งภูผา ช่องลึก หุบเหว และ(@NameIsNovel)บึงน้ำละลานตา ราวกับเป็น(@NameIsNovel)ดินแดนทวีปหนึ่ง
เซินลั่วพิจารณาอยู่ครู่ใหญ่ แต่ก็ยังมิอาจระบุตำแหน่งที่(@NameIsNovel)พวกตนอยู่ได้(@NameIsNovel)
ในยามนี้ ชิงหลูโน้มตัวเข้ามาใกล้ พินิจดูแผนที่(@NameIsNovel)ด้วยสีหน้าที่(@NameIsNovel)เคร่งขรึมอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะชี้ไปยังพื้นที่(@NameIsNovel)เล็กๆ ณ มุมล่างขวาและ(@NameIsNovel)เอ่ยขึ้นว่า(@NameIsNovel) “เซียนสวรรค์ พวกเราอาจจะอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่”
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น เซินลั่วก้มลงมองพลันเห็นว่า(@NameIsNovel) พื้นที่(@NameIsNovel)สีแดงแห่งนั้นมี(@NameIsNovel)ขนาดไม่ใหญ่ไปกว่า(@NameIsNovel)เล็บมือเท่านั้น เขา(@NameIsNovel)เห็นด้วยกับข้อสันนิษฐานของชิงหลู
เนื่องจากขนาดของม้วนตำรามี(@NameIsNovel)จำกัด จึงมิได้(@NameIsNovel)แสดงภาพดินแดนสีแดงทั้งหมดเอาไว้ หมายความว่า(@NameIsNovel)พวกตนยังมิได้(@NameIsNovel)เข้าสู่เขตวงกตที่(@NameIsNovel)แท้จริง
“ไปกันเถิด พวกเราจะมุ่งหน้าสู่บึงแห่งความปรารถนาและ(@NameIsNovel)พิจารณาดู” เซินลั่วเก็บแผนที่(@NameIsNovel) จากนั้นจึงคว้าชิงหลูไว้มั่นอีกครั้ง ทะยานกายขึ้นสู่ฟากฟ้า พลางเหินบินไปยังบึงที่(@NameIsNovel)อยู่ติดกับบริเวณดินสีแดงนั้น
ในไม่ช้า ทั้งสองก็เหินมาถึงขอบของบริเวณดินสีแดง ทว่า(@NameIsNovel)ยังมิทันได้(@NameIsNovel)แลเห็นบึงนั้น ก็มาพบกับกำแพงเมฆสีเทาอันสูงตระหง่านนับหมื่นฉื่อตั้งขวางอยู่เบื้องหน้า
จิตของเซินลั่วเคลื่อนไหวแผ่ออก สัมผัสจิตเทวะก็ถูกส่งไปสำรวจกำแพงเมฆนั้นในบัดดล และ(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ไปตามที่(@NameIsNovel)คาด สัมผัสจิตถูกผลักกลับมา
เขา(@NameIsNovel)พาชิงหลูมายังขอบกำแพงเมฆแล้วร่อนลงสู่พื้น ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)จดจ่อ แสงสีทองพลันลุกโชนขึ้น ใช้พลังเทวะดวงตาเพลิงสีทองพินิจมองเข้าไปด้านในอีกครา
ครานี้ มิได้(@NameIsNovel)ถูกปิดกั้นโดยสิ้นเชิง และ(@NameIsNovel)สามารถมองเห็นพื้นที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ประมาณสามสิบฉื่อในรัศมี(@NameIsNovel)
ผืนดินเบื้องในถูกปกคลุมด้วยน้ำสีดำสนิท มี(@NameIsNovel)พืชพรรณใต้น้ำสีเขียวดำลอยอยู่เป็น(@NameIsNovel)จำนวนมากบนผิวน้ำ ทุกช่วงระยะจะมี(@NameIsNovel)เกาะลอยสีดำปรากฏอยู่ แต่เกาะเหล่านั้นก็ถูกปกคลุมด้วยโคลนสีดำเช่นกัน
“เซียนสวรรค์ มี(@NameIsNovel)คำกล่าวว่า(@NameIsNovel)บึงแห่งความปรารถนานี้เต็มไปด้วยไอพิษซึ่งสามารถชักนำให้ดวงจิตและ(@NameIsNovel)วิญญาณหลงมัวเมา ก่อเกิดภาพลวงตาแห่งความปรารถนาลึกซึ้ง
สิ่งนี้มิได้(@NameIsNovel)เกี่ยวข้องกับขอบเขตการบ่มเพาะ ทว่า(@NameIsNovel)กลับเชื่อมโยงกับความแข็งแกร่งของจิตวิญญาณเทวะเพียงเท่านั้น แม้แต่เซียนไท่อี่บางตนยังยากที่(@NameIsNovel)จะทานทนได้(@NameIsNovel)” ชิงหลูเอ่ยเตือนด้วยความระมัดระวัง
เซินลั่วมั่นใจในความแข็งแกร่งของจิตวิญญาณเทวะแห่งตนอยู่บ้าง อีกทั้งยังมี(@NameIsNovel)พลังเทวะดวงตาเพลิงสีทอง จึงมิได้(@NameIsNovel)รู้สึกกังวลอันใด
เขา(@NameIsNovel)ก้าวเข้าไปในบึงเป็น(@NameIsNovel)คนแรก ส่วนชิงหลูเองก็มิอาจเลือกทางอื่นใดได้(@NameIsNovel) นอกจากจำต้องแข็งใจก้าวตามไป
กำแพงเมฆสีเทานั้นดูคล้ายจะทะยานสูงเสียดเมฆา ทว่า(@NameIsNovel)กลับมิได้(@NameIsNovel)หนามากนัก เซินลั่วก้าวเดินไปได้(@NameIsNovel)เพียงสิบกว่า(@NameIsNovel)หลา ก็สามารถผ่านพ้นกำแพงเมฆนั้นไปได้(@NameIsNovel)
เมื่อเข้าไปในบึง ทิวทัศน์เบื้องหน้าก็พลันแจ่มชัดขึ้น ปราศจากหมอกควันที่(@NameIsNovel)บดบังแม้แต่น้อย และ(@NameIsNovel)พื้นที่(@NameIsNovel)หลายร้อยลี้เบื้องหน้าก็ถูกเปิดเผยออกมาอย่างสมบูรณ์ ดังเช่นที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)เคยเห็นจากภายนอก
“ดูเหมือนจะไม่มี(@NameIsNovel)อะไรพิเศษ…” เมื่อเข้ามาด้านใน ชิงหลูยังแสดงสีหน้างุนงงไม่ต่างกัน
ยังมิทันที่(@NameIsNovel)ชิงหลูจะกล่าวจบ แววตาประหลาดฉายขึ้นในดวงตาของนาง และ(@NameIsNovel)ในบัดดล ก็เริ่มก้าวเดินไปข้างหน้าราวกับวิญญาณออกจากร่าง ก้าวเท้าไปทีละก้าวอย่างเชื่องช้า
“ชิงหลูโดนเข้าแล้วรึ?” เมื่อเห็นดังนั้น เซินลั่วพลันขมวดคิ้วเล็กน้อย
จิตวิญญาณเทวะแผ่ออกไปในบัดดล และ(@NameIsNovel)ในชั่วขณะที่(@NameIsNovel)มันห่อหุ้มร่างของชิงหลู ทิวทัศน์เบื้องหน้าดวงตาของเขา(@NameIsNovel)ก็พลันแปรเปลี่ยนไป
ดูคล้ายกับว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ม่านแสงสีขาวแผ่คลุมไปทั่วบริเวณ และ(@NameIsNovel)บึงน้ำที่(@NameIsNovel)แห้งแล้งก็ถูกแทนที่(@NameIsNovel)ด้วยภาพถนนตลาดที่(@NameIsNovel)คึกคักจอแจ
“เปรี้ยงปร้าง”
เสียงประทัดดังสนั่นขึ้นเป็น(@NameIsNovel)ชุดๆ แปรเปลี่ยนฉากที่(@NameIsNovel)เงียบสงบเมื่อครู่ให้มี(@NameIsNovel)ชีวิตชีวาขึ้นในบัดดล ด้วยเสียงตะโกนและ(@NameIsNovel)เสียงปรบมือที่(@NameIsNovel)ดังระงมไปทั่ว ถนนทั้งสองฝั่งเต็มไปด้วยผู้คนเนืองแน่น
สุดทางเดินนั้น มี(@NameIsNovel)คฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า โดยมี(@NameIsNovel)ชายหญิงนับสิบ ทั้งคนชราและ(@NameIsNovel)คนหนุ่มสาว ยืนรออยู่ ทุกคนล้วนยิ้มแย้มด้วยความยินดีปรีดา
และ(@NameIsNovel)ในยามนี้ ชิงหลูมิได้(@NameIsNovel)สวมเสื้อสีเขียวอีกต่อไปแล้ว ทว่า(@NameIsNovel)กลับอยู่ในชุดคลุมสีแดงสด กำลังควบขี่อาชาทมิฬ แม้กระทั่งมี(@NameIsNovel)ดอกโบตั๋นไหมสีแดงสดประดับอยู่ที่(@NameIsNovel)หน้าอก
ผู้คนกำลังแหวกทางให้แก่เขา(@NameIsNovel) พลางตีฆ้องร้องป่าวเสียงดังว่า(@NameIsNovel) “บัณฑิตอันดับหนึ่งกลับบ้าน สวมใส่เกียรติยศและ(@NameIsNovel)ศักดิ์ศรี”
เซินลั่วรู้สึกตะลึงงัน ชิงหลูเคยเป็น(@NameIsNovel)ถึงบัณฑิตผู้ได้(@NameIsNovel)รางวัลเชียวรึ?
แต่เขา(@NameIsNovel)ก็ตระหนักได้(@NameIsNovel)ในฉับพลันว่า(@NameIsNovel) ฉากบัณฑิตกลับบ้านเบื้องหน้ามิใช่อื่นใด นอกจากเป็น(@NameIsNovel)ภาพจากจินตนาการและ(@NameIsNovel)ความหลงใหลของเขา(@NameIsNovel)
แท้จริงแล้ว ชิงหลูผู้นี้เคยเป็น(@NameIsNovel)บัณฑิตจริงๆ แต่หลังจากสอบมาเนิ่นนานถึงสิบปีและ(@NameIsNovel)ล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็จบลงด้วยความขมขื่น เมื่อจมน้ำตายในแม่น้ำจิงนอกเมืองฉางอัน กลายเป็น(@NameIsNovel)ผีน้ำไป
เซินลั่วเฝ้ามองอยู่ครู่ใหญ่ และ(@NameIsNovel)ในยามที่(@NameIsNovel)กำลังจะปลุกชิงหลู ก็พลันมี(@NameIsNovel)ผู้ใดผู้หนึ่งมาจับแขนเขา(@NameIsNovel)ไว้ แขนของเขา(@NameIsNovel)ก็ปะทะเข้ากับสิ่งนุ่มนวล
เขา(@NameIsNovel)เร่งเพ่งสายตา พลางหันศีรษะไปมองในบัดดล ทว่า(@NameIsNovel)กลับอดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะหยุดชะงักงัน
“ญาติผู้พี่ วันนี้พวกเราจะไปที่(@NameIsNovel)ใดกันเจ้าคะ?” คนที่(@NameIsNovel)ซบอยู่ข้างกายเขา(@NameIsNovel)แย้มยิ้มอย่างงดงาม มิใช่ผู้ใดอื่นนอกจากเนี่ยไฉจู!
“ไฉจู เจ้ามาได้(@NameIsNovel)อย่างไร…” ใจของเซินลั่วพลันสั่นสะท้าน
“ท่านตกใจอันใดหรือเจ้าคะ? อิจฉาที่(@NameIsNovel)ผู้อื่นสอบได้(@NameIsNovel)สำเร็จเชียวรึ?” เนี่ยไฉจูเอ่ยถามพลางหัวร่อ
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินถ้อยคำของนาง เซินลั่วหันกลับไปมองเบื้องหน้าอีกครา พลันเห็นว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)นั่นยังมิได้(@NameIsNovel)เปลี่ยนแปลงไปแม้แต่น้อย เสียงอึกทึกยังคงดังเช่นเดิม โดยมี(@NameIsNovel)ชิงหลูมาถึงประตูคฤหาสน์แล้ว ลงจากม้า และ(@NameIsNovel)กำลังคารวะบิดามารดาของตน
เขา(@NameIsNovel)รู้ดีว่า(@NameIsNovel)ฉากเบื้องหน้าเป็น(@NameIsNovel)เพียงภาพมายา ทว่า(@NameIsNovel)กลับมิอาจเข้าใจว่า(@NameIsNovel) เหตุใดตนจึงได้(@NameIsNovel)รับผลกระทบไปด้วย?
ในขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)กำลังครุ่นคิด ชิงหลูก็ลุกขึ้น และ(@NameIsNovel)บังเอิญเหลือบมองมาทางเขา(@NameIsNovel) แววแห่งความสับสนพาดผ่านใบหน้าของนาง
---------------