หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 990
ตอนที่ 990 : จงขุยสู้ราชาผี
ตอนที่ 990
เมื่อเห็นฉากนั้น เซินลั่วพลันส่งสัมผัสจิตเทวะออกไปในหมอกขาว คิ้วของเขา(@NameIsNovel)ค่อยๆ ขมวดมุ่นเข้าหากัน
ท่ามกลางหมอกขาวหนาทึบที่(@NameIsNovel)ล้อมรอบ ซึ่งก่อนหน้านี้ไม่ปรากฏสิ่งใด บัดนี้กลับมี(@NameIsNovel)ร่างนับร้อยยืนรายล้อมอยู่เงียบงัน แผ่พวยพุ่งด้วยความผันผวนของพลังวิญญาณอันมหาศาล
“มี(@NameIsNovel)ผีกำลังมา!” ทันใดนั้น ชิงหลูพลันตะโกนลั่น
เสียงเขา(@NameIsNovel)ยังไม่ทันขาดคำ ทหารผีหลายร้อยนายในชุดเกราะทองแดงโบราณก็พุ่งทะยานออกจากม่านหมอกเบื้องหน้า แต่ละร่างล้วนมี(@NameIsNovel)ท่วงท่าดุดันน่าเกรงขาม
เซินลั่วซึ่งเตรียมพร้อมจะลงมือแต่แรก พลันตระหนักว่า(@NameIsNovel)เหล่าผีหาได้(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เจตนาโจมตีพวกเขา(@NameIsNovel)ไม่ ทว่า(@NameIsNovel)กลับเบี่ยงกายอ้อมไปเมื่อเห็นร่างของทั้งสอง ก่อนจะทะยานผ่านไป
“เกิดอะไรขึ้น?” ชิงหลูเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ
“มี(@NameIsNovel)ผู้ใดกำลังไล่ล่าพวกมันอยู่” เซินลั่วเอ่ยช้าๆ
กล่าวจบ เขา(@NameIsNovel)ก็ซ่อนกลิ่นอายของตนเอง ก่อนจะเคลื่อนไหวว่องไว เร่งความเร็วไปยังทิศทางเบื้องหน้า หลังจากทะยานไปได้(@NameIsNovel)ราวร้อยฉื่อ ก็พลันได้(@NameIsNovel)ยินเสียงการต่อสู้ที่(@NameIsNovel)ดุเดือดดังมาจากเบื้องหน้า
เมื่อไล่ตามไปอีกร้อยฉื่อ ก็มาถึงขอบป่าไผ่ทมิฬ พื้นดินเบื้องหน้าดูประหนึ่งถูกคมกระบี่สวรรค์ฟันแยก เผยให้เห็นรอยแยกขนาดมหึมาลึกกว่า(@NameIsNovel)ร้อยฉื่อ ปราณซากศพพวยพุ่งลอยขึ้นไปในอากาศอย่างหนาแน่น
ภาพเบื้องหน้าคือธารผีใต้พิภพ อีกฟากของหุบเหวมี(@NameIsNovel)ขุนเขา(@NameIsNovel)สูงตระหง่านสองลูกตั้งตระหง่านอยู่ ระหว่า(@NameIsNovel)งยอดเขา(@NameIsNovel)ทั้งสองคือทางเข้าหุบเขา(@NameIsNovel) อันเป็น(@NameIsNovel)ทางออกแห่งหุบเขา(@NameIsNovel)หยินชั่วร้ายและ(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ปลายอีกด้านของวงกตนรก
ขณะที่(@NameIsNovel)เซินลั่วกวาดตามองลงไป เปลวไฟพลันสว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นจากส่วนลึกเบื้องล่าง เปลวเพลิงรูปร่างมังกรสูงกว่า(@NameIsNovel)ร้อยฉื่อพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องนภา ระเบิดออกประหนึ่งดอกไม้เพลิงงามสะพรั่ง
ท่ามกลางประกายไฟที่(@NameIsNovel)แผ่กระจาย ร่างหนึ่งในชุดเกราะกระดูกมังกรโบราณพลันปรากฏขึ้น มันเป็น(@NameIsNovel)เพียงเงาพร่ามัวที่(@NameIsNovel)รวมตัวขึ้นจากกลุ่มควันดำ มือทมิฬราวกลุ่มควันจับหอกเหล็กทมิฬ เล็งแทงไปยังเบื้องล่างของหุบเหวในระยะไกล
ปลายหอกแผ่พวยพุ่งด้วยปราณหยินอัปมงคลอันดุร้าย ในทันใดนั้นก็รวมตัวกันคล้ายภูผามหาสมุทรที่(@NameIsNovel)ปั่นป่วนวุ่นวาย มุ่งตรงไปยังเบื้องล่างของหุบเหว
เมื่อได้(@NameIsNovel)เห็นฉากนั้น เซินลั่วอดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ราชาผีเบื้องหน้าดูท่าจะไม่ใช่ราชาผีธรรมดาแล้ว กลิ่นอายของมันคุกคามดุจเซียนแท้ขั้นปลาย ชิงหลูคงมิใช่คู่ต่อสู้ของราชาผีที่(@NameIsNovel)น่าเกรงขามเช่นนี้เป็น(@NameIsNovel)แน่แท้
“ฮ่าฮ่า ราชาผีโยวหมิง เจ้ามี(@NameIsNovel)ดีเพียงแค่นี้รึ?” ในขณะนั้น เสียงหัวเราะอันองอาจก็สะท้อนมาจากหุบเหวเบื้องล่าง
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น เซินลั่วรู้สึกว่า(@NameIsNovel)เสียงนั้นคุ้นหูอยู่บ้าง ก่อนที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะทันได้(@NameIsNovel)ครุ่นคิดต่อ ลมกระโชกแรงพวยพุ่งขึ้นมาจากเบื้องล่าง วังวนเกลียวขนาดมหึมาก็พลันปรากฏขึ้นจากหุบเหว ดูดกลืนปราณหยินอัปมงคลทั้งหมดเข้าไปในแกนกลางอย่างรวดเร็ว
ทันทีหลังจากนั้น ร่างหนึ่งในชุดคลุมสีแดงเพลิงก็พุ่งขึ้นสู่ท้องนภา มือข้างหนึ่งยกสูงขึ้น ที่(@NameIsNovel)โคนนิ้วหัวแม่มือปรากฏจุดปราณเลือนราง ซึ่งพลันแปรเป็น(@NameIsNovel)วังวนลมที่(@NameIsNovel)เกรี้ยวกราดแผ่ออกมา
ท่ามกลางเสียงลมที่(@NameIsNovel)คำราม ปราณหยินอัปมงคลทั้งหมดก็ถูกดูดซับจนมลายหายไปโดยสิ้นเชิง บุรุษชุดคลุมแดงไล่ตามราชาผีโยวหมิง กวัดแกว่งกระบี่สมบัติสีแดงฉาน ทะยานเข้าฟาดฟันอีกฝ่าย
เมื่อจำรูปแบบของชุดขุนนางและ(@NameIsNovel)ปีกหงส์ที่(@NameIsNovel)สั่นไหวบนยอดหมวกของบุรุษผู้นั้นได้(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)ก็พลันจำบุรุษผู้นั้นได้(@NameIsNovel)—นั่นคือจงขุย ปรมาจารย์สวรรค์ผู้จับภูตผีมารที่(@NameIsNovel)แท้จริง
ในขณะนี้ กลิ่นอายของจงขุยแข็งแกร่งกว่า(@NameIsNovel)คราแรกที่(@NameIsNovel)เซินลั่วพบเขา(@NameIsNovel)มากนัก บรรลุถึงระดับไท่อี่แล้ว
จงขุยตามทันราชาผีโยวหมิงกลางนภา ใช้กระบี่สมบัติปราบอสูรเข้าต่อสู้อย่างดุเดือด คมกระบี่ปะทะกับแสงหอก ประกายไฟนับไม่ถ้วนกระจายว่อนเหนือหุบเหว
“ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!”
เสียงระเบิดสะท้อนก้องไปทั่วธารผีใต้พิภพ นักสู้ทั้งสองต่างเร่งความเร็ว ร่างก็ยิ่งพร่ามัวขณะไล่ล่าและ(@NameIsNovel)โจมตีกัน เคลื่อนไปยังเบื้องไกลลิบ
เมื่อชิงหลูตามมาถึง ก็เห็นร่างทั้งสองถอยห่างออกไปในระยะไกลยังคงต่อสู้กัน อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะอุทานอย่างชื่นชม “มี(@NameIsNovel)ข่าวลือว่า(@NameIsNovel)ท่านจงขุยล่วงลับไปแล้ว ทว่า(@NameIsNovel)ท่านยังคงยืนอยู่ ณ ที่(@NameIsNovel)นี้…”
เซินล่วมิได้(@NameIsNovel)กล่าวสิ่งใดมากความกับอีกฝ่าย พร้อมเร่งติดตามทั้งสองไปเช่นกัน
“ตู้ม!”
เสียงระเบิดอีกครั้งดังขึ้นกลางเวหา เมื่อกลุ่มแสงสีดำระเบิดออก ชุดคลุมสีแดงเพลิงสั่นไหวขณะดิ่งร่วงลงมาจากกลางนภา และ(@NameIsNovel)กระแทกอย่างแรงลงบนสะพานเชือกเก่าแก่ที่(@NameIsNovel)ทอดข้ามธารผีใต้พิภพเบื้องล่าง
สะพานดูโบราณ มี(@NameIsNovel)โซ่เหล็กที่(@NameIsNovel)เผยโฉมและ(@NameIsNovel)แผ่นไม้ผุพังจำนวนมาก อยู่ในสภาพทรุดโทรมถึงขีดสุด ดูประหนึ่งใกล้จะพังทลายลงได้(@NameIsNovel)ทุกเมื่อ
อย่างไรก็ตาม เมื่อร่างของจงขุยกระแทกลงบนโซ่เหล็ก เพียงทำให้สะพานสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงเท่านั้น แต่ก็มิได้(@NameIsNovel)แตกหักลง
หลังจากลุกยืนขึ้น เขา(@NameIsNovel)ก็เงยหน้ามองขึ้นไปยังกลางนภา ที่(@NameIsNovel)ซึ่งราชาผีโยวหมิงยังคงดูดซับปราณหยินอัปมงคลโดยรอบ กายที่(@NameIsNovel)แตกสลายของมันก็เริ่มซ่อมแซมตัวเองอย่างช้าๆ แม้แต่เกราะที่(@NameIsNovel)แตกหักก็กำลังฟื้นฟูขึ้นอย่างช้าๆ
กระนั้น กลิ่นอายที่(@NameIsNovel)แผ่ออกมาจากมันก็อ่อนแอกว่า(@NameIsNovel)เมื่อก่อนมากนัก
“เจ้ายังไม่ยอมจำนนรึ? หากเรายังสู้ต่อไป เจ้าก็จะถูกข้าเป่ากระจุยซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็น(@NameIsNovel)แน่!” จงขุยประกาศก้อง
ราชาผีโยวหมิงกลางนภายังคงนิ่งสงบ ยังคงดูดซับปราณหยินอัปมงคลและ(@NameIsNovel)ฟื้นฟูพลังของตน
“ดื้อดึงถึงเพียงนี้ หากเป็น(@NameIsNovel)เช่นนั้น ข้าจะช่วยส่งเจ้าไปสู่ความสงบสุขเอง!” ดวงตาของจงขุยหรี่ลงเล็กน้อย ยกกระบี่สมบัติปราบอสูรขึ้นอีกครั้ง พร้อมจะฟาดฟันไปยังราชาผีโยวหมิงอีกครา
“แคร้ง... แคร้ง...”
ทันใดนั้น เสียงโซ่กระทบกันแผ่วพลิ้วก็ดังขึ้น ร่างของจงขุยพลันแข็งทื่ออยู่กับที่(@NameIsNovel)
ที่(@NameIsNovel)ปลายสุดของสะพานเชือกด้านหลังเขา(@NameIsNovel) ร่างสีขาวพลันปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน ที่(@NameIsNovel)ลำคอมี(@NameIsNovel)เชือกผูกรัดไว้ กายห้อยลงมาจากซุ้มประตูทางเข้าสะพาน สั่นไหวไปมาอย่างน่าขนลุกในสายลมหยิน
สีหน้าซีดเผือดราวภูตผี ดวงตาเป็น(@NameIsNovel)สีขาวล้วนไร้แววตาดำ ปากอ้ากว้างสีแดงฉานค่อยๆ เผยให้เห็นลิ้นสีแดงม่วงที่(@NameIsNovel)ยาวเหยียด ยื่นไปถึงลำคอของจงขุยซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายสิบฉื่อ
เซินลั่วรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยในใจ เนื่องจากไม่เคยรับรู้ถึงการมี(@NameIsNovel)อยู่ของผีแขวนคอตนนี้มาก่อน
ขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)กำลังจะก้าวไปเบื้องหน้าเพื่อช่วยเหลือ ร่างของจงขุยพลันบิดตัวไปแล้ว ด้วยลมหายใจอันดุเดือด กระแสเปลวเพลิงสีแดงฉานพวยพุ่งออกจากปาก ลุกไหม้ไปตามลิ้นยาวสีแดงพุ่งเข้าใส่ผีแขวนคอ
ทว่า(@NameIsNovel)ขณะที่(@NameIsNovel)เปลวไฟพวยพุ่ง ผีแขวนคอหาได้(@NameIsNovel)รู้ตัวไม่ มิได้(@NameIsNovel)แสดงปฏิกิริยาใดๆ ออกมาเลย
เพียงลมหายใจเฮือกหนึ่ง กระแสปราณเย็นยะเยือกสีฟ้าไหลออกจากรูจมูกของมัน พุ่งย้อนกลับไปตามลิ้นแข็งตัวและ(@NameIsNovel)ดับเปลวไฟลงเมื่อสัมผัสกับความเย็นยะเยือก
แววประหลาดใจพลันฉายขึ้นในดวงตาของจงขุย เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)คาดไม่ถึงว่า(@NameIsNovel)ปราณเย็นของผีแขวนคอจะทรงพลังถึงเพียงนี้
ในขณะเดียวกัน เสียงบางสิ่งฉีกผ่านอากาศดังมาจากด้านหลังเขา(@NameIsNovel) เมื่อแสงหอกสีดำเล็งตรงไปยังท้ายทอยของเขา(@NameIsNovel)
กว่า(@NameIsNovel)จะทันได้(@NameIsNovel)คิดจะเหวี่ยงกระบี่เพื่อป้องกัน คลื่นความเย็นที่(@NameIsNovel)รุนแรงกว่า(@NameIsNovel)พลันถูกปล่อยออกมาแล้ว ส่งผลให้การเคลื่อนไหวของเขา(@NameIsNovel)เชื่องช้าลง
แต่ก็เป็น(@NameIsNovel)การหยุดชะงักเพียงชั่วครู่นี้เองที่(@NameIsNovel)ปิดฉากความพ่ายแพ้ของเขา(@NameIsNovel)
ในขณะที่(@NameIsNovel)แสงหอกสีดำกำลังจะแทงทะลุกะโหลกของเขา(@NameIsNovel) แสงสีดำสายหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า แส้สีดำสนิทที่(@NameIsNovel)ห่อหุ้มด้วยเงาคล้ายชั้นเมฆา ฟาดเข้าใส่แสงหอกและ(@NameIsNovel)ทำลายมันจนแหลกละเอียด
ในขณะเดียวกัน ร่างหนึ่งก็พลันปรากฏขึ้นอย่างเงียบงันด้านหลังผีแขวนคอ—เป็น(@NameIsNovel)เซินลั่ว
------------------
ขอบพระคุณทุกท่านที่(@NameIsNovel)สนับสนุนและ(@NameIsNovel)ติดตามเรา