หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 991
ตอนที่ 991 : ผู้ทรยศ?
ตอนที่ 991
หลังจากเซินลั่วปรากฏกาย มิได้(@NameIsNovel)เข้าโจมตีผีแขวนคอในทันที หากแต่กลับรวบนิ้วทำท่าสับราวมี(@NameIsNovel)ด พุ่งเป้าไปยังเชือกซึ่งห้อยระย้าจากกรอบประตู ก่อนจะตวัดสับออกไป
ผีแขวนคอสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงบางอย่างที่(@NameIsNovel)ผิดปกติ จึงรีบดึงลิ้นอันยาวเฟื้อยออกจากจงขุย ม้วนกลับอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตา ลิ้นนั้นก็พุ่งเข้าแทงตรงยังหน้าอกของเซินลั่ว
“แข็งตัว!”
จากคิ้วของเซินลั่ว ไข่มุกกลมเกลี้ยงเม็ดหนึ่งก็พลันบินออกมา พลันเปล่งแสงสีฟ้าน้ำทะเลจับตา ทำให้ห้วงสุญญตาโดยรอบพลันแข็งตัวในชั่วพริบตา
“ไข่มุกสะกดทะเล…นั่นคือ…”
จงขุยจำไข่มุกสะกดทะเลเม็ดนั้นได้(@NameIsNovel)ก่อนผู้อื่น แล้วจึงหันมองเซินลั่วด้วยแววตาที่(@NameIsNovel)ไม่อาจเชื่อ
ยามนั้น เซินลั่วมิมี(@NameIsNovel)เวลาจะทักทายปราศรัย เขา(@NameIsNovel)อาศัยจังหวะที่(@NameIsNovel)ไข่มุกสะกดทะเลทำให้ห้วงสุญญตาแข็งตัวชั่วขณะ และ(@NameIsNovel)ชะลอการพุ่งของลิ้นลง ก็พลันตวัดฝ่ามือตัดเชือกที่(@NameIsNovel)ห้อยลงมาขาดสะบั้นอย่างหมดจด
ทันทีที่(@NameIsNovel)เชือกขาดผึง พลังงานหยินอัปมงคลมหาศาลก็พลันแผ่กระจายออกจากร่างของผีแขวนคอ กลิ่นอายของอสูรตนนั้นก็พลันอ่อนกำลังลงอย่างรวดเร็ว
เซินลั่วคว้าลิ้นที่(@NameIsNovel)หวนกลับมา ดึงอย่างดุเดือด และ(@NameIsNovel)พันรอบคอของอสูรตนนั้นอย่างรวดเร็ว
ในขณะที่(@NameIsNovel)เซินลั่วกำลังตรึงผีแขวนคอไว้ จงขุยก็ได้(@NameIsNovel)กระโจนขึ้นไปแล้วและ(@NameIsNovel)แทงกระบี่ทะลุหน้าอกของราชาผีโยวหมิง
มิให้โอกาสราชาผีโยวหมิงดูดซับปราณหยินอัปมงคลเพื่อฟื้นฟูตนเองได้(@NameIsNovel)อีก จงขุยก็พลันจุ่มนิ้วหัวแม่มือลงไปในบาดแผลบนหน้าอกของตนเอง
นิ้วหัวแม่มือนั้นพลันเปิดจุดชีพจร แล้วจึงเกิดแรงดูดอันทรงพลัง ดูดกลืนปราณหยินอัปมงคลทั้งหมดจากร่างของราชาผีโยวหมิงอย่างต่อเนื่องมิขาดสาย
ทันทีที่(@NameIsNovel)พลังงานหยินอัปมงคลทั้งหมดถูกดูดกลืนไปจนสิ้น ร่างของราชาผีโยวหมิงก็มิอาจรวมตัวกันได้(@NameIsNovel)อีกต่อไป
และ(@NameIsNovel)เกราะทองสัมฤทธิ์ซึ่งค้ำจุนด้วยหมอกทมิฬก็พลันแตกสลายกลายเป็น(@NameIsNovel)ผุยผง แล้วทั้งหมดก็ไหลทะลักเข้าสู่จุดชีพจรบนนิ้วหัวแม่มือของจงขุย แปรสภาพเป็น(@NameIsNovel)อากาศธาตุสลายหายไปโดยสิ้นเชิง
เมื่อเห็นเช่นนี้ เซินลั่วก็ยกมือขึ้นเรียกคืนเชือกทองคำซึ่งยังคงมัดผีแขวนคออยู่ ก่อนจะโยนอสูรตนนั้นลงตรงเท้าของจงขุยด้วยการสะบัดข้อมือ
“เซินลั่วรึ?” จงขุยก้าวเหยียบผีแขวนคอ แล้วขมวดคิ้วมองมายังเขา(@NameIsNovel)
“สหายจงขุย ไม่ได้(@NameIsNovel)พบกันนานเลยนะขอรับ” เซินลั่วกล่าวพร้อมใบหน้าผุดรอยยิ้ม
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนี้ แม้สีหน้าของจงขุยจะมิแปรเปลี่ยนไปมากนัก แต่คิ้วของเขา(@NameIsNovel)กลับขมวดแน่นยิ่งกว่า(@NameIsNovel)เดิม
“ผู้คนต่างกล่าวว่า(@NameIsNovel)ท่านยังคงมี(@NameIsNovel)ชีวิต ตอนแรกข้าก็มิเชื่อ แต่ไม่คาดคิดเลยว่า(@NameIsNovel)ท่านจะมี(@NameIsNovel)ชีวิตอยู่จริงๆ” จงขุยกล่าวหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงแฝงความรู้สึกซับซ้อนยากจะหยั่ง
เซินลั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย สัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงความหมายที่(@NameIsNovel)ผิดแปลกในถ้อยคำของจงขุย
ก่อนที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะทันได้(@NameIsNovel)เอ่ยถามสิ่งใด ร่างหลายร่างก็พลันบินผละออกมาจากหุบเขา(@NameIsNovel)ตรงข้าม ไล่ตามมายังทิศทางที่(@NameIsNovel)จงขุยอยู่
เซินลั่วเหลือบมองไปยังพวกนั้นพลางเห็นว่า(@NameIsNovel) ผู้ที่(@NameIsNovel)นำหน้าสวมชุดคลุมเต๋าสีม่วงทอง ประดับมงกุฎสมบัติบัว มี(@NameIsNovel)รูปร่างผอมบาง ใบหน้างดงามหล่อเหลาเป็น(@NameIsNovel)อย่างยิ่ง
และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เคราขาวสามเส้นพลิ้วไหวอยู่บนหน้าอก ราวกับเซียนเฒ่าผู้สูงศักดิ์
เมื่อเห็นบุรุษผู้นี้ เซินลั่วก็พบว่า(@NameIsNovel)รูปร่างและ(@NameIsNovel)เค้าโครงของบุรุษผู้นั้นน่าขนลุกอย่างประหลาด
ข้างๆ กันนั้นคือชายร่างสูงในชุดคลุมพระภิกษุสีเหลืองอร่าม แม้การแต่งกายจะดูคล้ายกับสมาชิกนิกายพุทธ แต่ผมของเขา(@NameIsNovel)หาได้(@NameIsNovel)ถูกโกนไม่ หากแต่กลับถูกมัดเป็น(@NameIsNovel)มวยง่ายๆ แทน
บุรุษผู้นี้ก็มี(@NameIsNovel)ภาพลักษณ์ที่(@NameIsNovel)แปลกตาเช่นกัน มี(@NameIsNovel)ใบหน้าและ(@NameIsNovel)ปากกว้าง หูยาวห้อยถึงไหล่ ทั้งยังมี(@NameIsNovel)คิ้วสีทองหนาทึบสองข้างพาดอยู่เหนือดวงตาที่(@NameIsNovel)กลมโต ทำให้เขา(@NameIsNovel)ดูโดดเด่นอย่างยิ่ง
และ(@NameIsNovel)ข้างๆ กันนั้นคือร่างที่(@NameIsNovel)เซินลั่วจดจำได้(@NameIsNovel) — ราชาอสูรวัวกระทิงนั่นเอง
อย่างไรก็ตาม ยามนี้ราชาอสูรวัวกระทิงดูห่อเหี่ยว ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลนับไม่ถ้วน เขา(@NameIsNovel)ด้านหนึ่งหักหายไป เหลือเพียงตอสั้นๆ ทำให้รูปลักษณ์ของมันดูน่าสมเพชยิ่งนัก
ชิงหลูผู้ซ่อนกายอยู่ในป่าไผ่ทมิฬ มิอาจกล้าเผยตัวออกมา ยามเฝ้ามองร่างเหล่านั้นเข้ามาใกล้ ก็พลันรู้สึกกระวนกระวายใจมากขึ้นเรื่อยๆ จนร่างกายเริ่มสั่นเทิ้มโดยไม่รู้ตัว
“ท่านราชาวัวเฒ่า!” เซินลั่วร้องเรียกอย่างเร่งร้อน
ราชาอสูรวัวกระทิงก็สังเกตเห็นเซินลั่วด้วยการเหลือบมองเพียงคราเดียว ดวงตาของราชาอสูรวัวกระทิงก็พลันคมกริบขึ้นทันใด สีหน้าที่(@NameIsNovel)ซับซ้อนฉายผ่านใบหน้าขณะที่(@NameIsNovel)มันเร่งรุดบินตรงไปยังเซินลั่วอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นเช่นนี้ หัวใจของเซินลั่วก็พลันเต้นระรัวด้วยความยินดี และ(@NameIsNovel)รีบพุ่งเข้าหาอีกฝ่าย
ขณะที่(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)เข้าใกล้กัน ทันทีที่(@NameIsNovel)เซินลั่วกำลังจะประสานมือคารวะ ราชาอสูรวัวกระทิงที่(@NameIsNovel)กำลังพุ่งเข้ามาก็พลันระเบิดออกเป็น(@NameIsNovel)เปลวไฟปีศาจสีดำ และ(@NameIsNovel)ร่างกายของมันก็เติบโตสูงขึ้นถึงร้อยฉื่อย่างทันที มันยกเท้าขึ้นและ(@NameIsNovel)กระทืบลงมาอย่างรุนแรง
เซินลั่วมิทันได้(@NameIsNovel)ระวังว่า(@NameIsNovel)ราชาอสูรวัวกระทิงจะหันมาเล่นงานตนอย่างกะทันหัน ด้วยความเร่งรีบ เขา(@NameIsNovel)ทำได้(@NameIsNovel)เพียงโคจรเคล็ดวิชาหวงถิงด้วยความเร็วเต็มที่(@NameIsNovel) เบี่ยงเบนพลังปราณเต๋าทั้งหมดในร่างเพื่อยกแขนขึ้นตั้งรับ
ราชาอสูรวัวกระทิงขึ้นชื่อเรื่องพละกำลังอันมหาศาล และ(@NameIsNovel)เท้าที่(@NameIsNovel)มันกระทืบลงมาอย่างกะทันหันก็ดูเหมือนจะมิได้(@NameIsNovel)ยั้งมือเลยแม้แต่น้อย พลังนั้นทรงพลังกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เซินลั่วคาดการณ์ไว้มากนัก
เซินลั่วพลันถูกเหยียบย่ำกระเด็นกลับไปยังอีกฟากหนึ่งของธารผีใต้พิภพในทันที ลงกระแทกพื้นด้วยแรงมหาศาลจนหน้าผาภูเขา(@NameIsNovel)ครึ่งหนึ่งถล่มทลายลงมา
ในเวลาเดียวกันนั้น ร่างอีกร่างหนึ่งก็บินข้ามมาจากหุบเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)มาถึงเบื้องหน้าพระภิกษุในชุดคลุมสีเหลืองอร่าม ดูประหลาดใจกับฉากเบื้องหน้าอยู่ไม่น้อยเช่นกัน
บุรุษผู้นี้สูงสง่า ท่วงท่างดงามผิดแผก สวมเกราะลวดลายเมฆามังกรขด ประดับมงกุฎมังกรหยกขาว มือถือนิ้วสองคมสามแฉก เหน็บคันธนูชมจันทร์วิญญาณแรดไว้ที่(@NameIsNovel)เอว
ใบหน้าของบุรุษผู้นั้นหล่อเหลาอย่างน่าทึ่ง ลักษณะเปี่ยมด้วยพลังวีรบุรุษ มี(@NameIsNovel)รอยสีแดงทับทิมประทับลึกอยู่บนหน้าผากของเขา(@NameIsNovel) ประดับด้วยลวดลายสีทองพาดผ่านในแนวตั้ง
“พระภิกษุคิ้วเหลือง เกิดอะไรขึ้นรึ?” บุรุษร่างสูงถาม พลางขมวดคิ้ว
“ข้าจะรู้ได้(@NameIsNovel)อย่างไรกันเล่า? เจ้าวัวเฒ่านั่นบ้าคลั่งไปทันทีที่(@NameIsNovel)เห็นบุรุษผู้นั้น…” พระภิกษุในชุดคลุมสีเหลืองอร่ามขมวดคิ้วตอบกลับ
ด้านข้าง นักพรตเฒ่าเครายาวมิได้(@NameIsNovel)เอ่ยสิ่งใด เพียงใช้นิ้วสองข้างหยิกเคราของตน ดวงตาพลันสว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นเล็กน้อย ราวกับว่า(@NameIsNovel)คิดสิ่งใดออก
ทันใดนั้น หน้าผาเบื้องบนก็พลันระเบิดออกเป็น(@NameIsNovel)ประกายแสงสีทอง และ(@NameIsNovel)ร่างมายาช้างยักษ์ก็พลันผุดลุกขึ้นจากเศษหินที่(@NameIsNovel)แตกสลาย ค้ำยันเท้าขนาดมหึมาของราชาอสูรวัวกระทิงไว้อย่างมั่นคง
“ราชาอสูรวัวกระทิง ท่านเสียสติไปแล้วหรือไร? ข้าคือเซินลั่ว!” เซินลั่วประกาศกร้าว พลางปรากฏกายขึ้นภายในร่างของช้างยักษ์
ร่างกายทั้งหมดของเขา(@NameIsNovel)ส่องสว่า(@NameIsNovel)งราวกับว่า(@NameIsNovel)กระดูกและ(@NameIsNovel)เส้นเอ็นล้วนสร้างจากแสง ขณะตะโกนก้องใส่ราชาอสูรวัวกระทิง
“เจ้าผู้ทรยศ ก็อยู่ในระดับไท่อี่ด้วยรึ…”
ราชาอสูรวัวกระทิงแค่นเสียงเย็นชา แทนที่(@NameIsNovel)จะถอนพลังเทวะของมัน วงแหวนแสงสีดำก็พลันส่องประกายรอบกาย ปลดปล่อยพลังอันยิ่งใหญ่กว่า(@NameIsNovel)เดิม พลางกระทืบเท้าลงมาอีกครา
ครั้งนี้ เซินลั่วเตรียมพร้อมแล้ว โคจรเคล็ดวิชาหวงถิงจนสุดกำลัง ทันใดนั้น เสียงคำรามของมังกรก็พลันกึกก้องไปทั่วห้วงอากาศ เมื่อมังกรทองคำขนาดมหึมาหกตัวทะยานขึ้นสู่ท้องนภา
และ(@NameIsNovel)ช้างยักษ์หกตนก็ยกกีบสูงขึ้น ปะทะกับการกระทืบของราชาอสูรวัวกระทิง
“ตูม!”
เสียงคำรามสนั่นกึกก้องสะท้อนไปทั่วธารผีใต้พิภพ พลังแห่งมังกรหกราชันและ(@NameIsNovel)ช้างหกสวรรค์ของเซินลั่วก็พลันแผ่ออกมาพร้อมกัน
ไม่เพียงแต่จะต้านทานการโจมตีของมันได้(@NameIsNovel) หากแต่ยังแสดงแนวโน้มที่(@NameIsNovel)จะโค่นล้มราชาอสูรตนนั้นให้ล้มลงอีกด้วย
“ผู้ทรยศอะไรกัน?” เซินลั่วสับสนงุนงงอย่างยิ่งในใจ
ทว่า(@NameIsNovel)ในชั่วขณะนั้นเอง แสงสีทองก็พลันสว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้น และ(@NameIsNovel)ร่างของนักพรตเฒ่าเครายาวก็ปรากฏกายขึ้นบนเท้าของราชาอสูรวัวกระทิง ราวกับร่อนลงมาอย่างนุ่มนวล
อย่างไรก็ตาม ทันทีที่(@NameIsNovel)บุรุษผู้นั้นยืนอยู่บนเท้าของราชาอสูรวัวกระทิง พลังมหาศาลราวภูเขา(@NameIsNovel)ไท่ซานก็พลันกดทับลงมา
เงามายามังกรหกราชันและ(@NameIsNovel)ช้างหกสวรรค์รอบกายเซินลั่วมิอาจทนทานได้(@NameIsNovel)อีกต่อไป พลันถูกบดขยี้จนกระจัดกระจายไปทั่ว
“พวกท่านกำลังจะทำอะไรกันแน่?” เสียงตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยวของเซินลั่วดังมาจากใต้ผืนดิน
ลำแสงสีทองพลันพุ่งขึ้นสู่ท้องนภาอีกครั้ง แต่ครานี้มิใช่ร่างมายามังกรช้าง หากแต่กลับเป็น(@NameIsNovel)เจดีย์ทองคำที่(@NameIsNovel)ผุดขึ้นมาจากพื้นดิน ค้ำยันการกระทืบของราชาอสูรวัวกระทิงไว้ พลางผุดสูงขึ้นอีกสิบฉื่อ
ร่างของเซินลั่วกระโจนออกจากเจดีย์ ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ พลางกวักมือเรียกเจดีย์อันวิจิตรให้หดตัวลง ก่อนจะลอยเข้ามาอยู่ในมือ ขณะที่(@NameIsNovel)มืออีกข้างก็กำเข้าในห้วงสุญญตา เพื่อเผยให้เห็นพลองทองคำในอีกข้าง
ปลายพลองชี้ตรงไปยังราชาอสูรวัวกระทิง เห็นได้(@NameIsNovel)ชัดว่า(@NameIsNovel)ความพิโรธของเซินลั่วรุนแรงจนถึงขีดสุด
---------------