หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 1,003
ตอนที่ 1,003 : ผู้มีอยู่ที่ทรงพลังยิ่งกว่า
ตอนที่ 1003
“หากฉือโย่วตื่นขึ้นเมื่อใด พวกเราก็ย่อมไม่มี(@NameIsNovel)โอกาสต่อกรกับเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)อีก” หยางเจี่ยนกล่าวอย่างเคร่งขรึม เน้นย้ำถ้อยคำแต่ละคำ
ศึกใหญ่ที่(@NameIsNovel)ราชสำนักสวรรค์ในคราวนั้นช่างน่าเศร้าอย่างยิ่งนัก ผู้ที่(@NameIsNovel)เคยประสบเหตุการณ์ด้วยตนเองและ(@NameIsNovel)รอดชีวิตมาได้(@NameIsNovel)นั้น ย่อมตระหนักดีถึงพลังการต่อสู้ที่(@NameIsNovel)แท้จริงของเทพสงครามโบราณฉือโย่ว ความรู้สึกนี้ไม่เพียงแต่ฝังรากลึกด้วยความเกลียดชังเท่านั้น หากแต่ยังมี(@NameIsNovel)ความหวาดกลัวเจือปนอยู่ด้วย
“ยามนี้ไม่ใช่เวลามากล่าวถึงเรื่องนี้” เจิ้นหยวนจื่อเอ่ย “เผ่าปีศาจมิได้(@NameIsNovel)ส่งมาเพียงแค่ท่านจิ่วหมิง หากแต่ยังมี(@NameIsNovel)ผู้มี(@NameIsNovel)อยู่ที่(@NameIsNovel)ทรงอำนาจยิ่งกว่า(@NameIsNovel)เข้ามาเกี่ยวข้อง พวกเราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนเหล่านั้น ต้องหาวิธีหลบหนีไปก่อนแล้วจึงค่อยวางแผนกันใหม่”
ยังมิทันที่(@NameIsNovel)ถ้อยคำของท่านจะสิ้นสุดลง เสียงครืนครั่นก็ดังมาจากฟากฟ้าเบื้องบน ราวกับว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ผู้กำลังปะทะกันอยู่ ครั้นเมื่อเหล่าคนกำลังงุนงง เสียงก่นด่าอย่างดังลั่นก็ดังขึ้นอีกครา
“จิ่วหมิง ข้าเคยบอกเจ้าแล้วมิใช่รึ? พวกกระจอกนั่นเป็น(@NameIsNovel)ของเจ้า ส่วนเจิ้นหยวนจื่อเป็น(@NameIsNovel)ของข้า หากเจ้ายังไม่รู้จักประมาณตน ข้าก็ไม่รังเกียจที่(@NameIsNovel)จะจัดการเจ้าก่อนเป็น(@NameIsNovel)อันดับแรก”
“หึ”
เสียงแค่นเย็นชาดังมาจากที่(@NameIsNovel)สูง ก่อนที่(@NameIsNovel)เสียงการต่อสู้จะเงียบสงบลงทันที
เซินลั่วพลันตระหนกในใจ ผู้ทรงพลังเช่นใดกันถึงขั้นทำให้ผู้มี(@NameIsNovel)อยู่ยิ่งใหญ่อย่างท่านจิ่วหมิงต้องระงับอารมณ์ลงได้(@NameIsNovel)?
“ข้าถูกคุนทำลายล้างพามาที่(@NameIsNovel)นี่ มี(@NameIsNovel)เพียงแผนที่(@NameIsNovel) แต่ไม่รู้หนทางเลย” เซินลั่วกล่าวด้วยสีหน้าขมขื่น ก่อนหยิบแผนที่(@NameIsNovel)วงกตนรกออกมา
ขณะที่(@NameIsNovel)กำลังพูดคุย เขา(@NameIsNovel)ก็คลี่แผนที่(@NameIsNovel)ออกดู พลันร่างก็แข็งค้างไปชั่วอึดใจ บนแผนที่(@NameIsNovel)นั้นมี(@NameIsNovel)เส้นสีแดงคดเคี้ยวเส้นหนึ่ง ปรากฏนำทางอย่างโดดเด่นจากหุบเขา(@NameIsNovel)หยินชั่วร้ายไปจนถึงบึงแห่งความปรารถนา
“เอ๊ะ นั่นมิใช่เส้นทางหรอกหรือ?” นาจามองเซินลั่วด้วยสีหน้าที่(@NameIsNovel)แปลกประหลาด
“เส้นทางนี้ข้าไม่ได้(@NameIsNovel)วาดเอง มันต้องถูกทำเครื่องหมายโดยพระกษิติครรภ์โพธิสัตว์อย่างแน่นอน…” เซินลั่วเดาด้วยความมั่นใจเพียงเล็กน้อย
ในขณะนั้นเอง แรงกดดันอันรุนแรงก็พลันตกลงมาจากฟากฟ้า ทำให้แม้แต่ผู้ทรงพลังระดับไท่อี่ที่(@NameIsNovel)อยู่ในที่(@NameIsNovel)นั้นยังรู้สึกใจสั่นสะท้าน
“คนเหล่านั้นมาถึงแล้ว พวกเราไม่อาจเสียเวลากังวลได้(@NameIsNovel)อีก ท่านจงพาผู้คนถอยออกไปก่อน ข้าจะรั้งพวกเขา(@NameIsNovel)ไว้เอง” เจิ้นหยวนจื่อกล่าว
พลางกล่าว ท่านก็เร่งเร้าพลัง แสงสีเขียวระเบิดออกมาจากร่าง ร่างกายของท่านเติบโตขึ้นราวกับภูผา ยืดสูงขึ้นไปพันจั้ง ก่อนจะยื่นฝ่ามือออกไปยังท้องฟ้า
ในชั่วพริบตาต่อมา ฟ้าดินดูเหมือนจะถล่มทลายลงมา และ(@NameIsNovel)ซากปรักหักพังทั้งหมดก็มลายหายไปจริงดังว่า(@NameIsNovel) หยางเจี่ยนรีบตะโกนบอกทุกคน ก่อนจะพุ่งเข้าไปในหุบเขา(@NameIsNovel)หยินชั่วร้ายพร้อมกับกลุ่มคนทันที
เซินลั่วถือแผนที่(@NameIsNovel)วงกตนรก วิ่งนำอยู่หน้าสุด สายตาจับจ้องเส้นทางที่(@NameIsNovel)ทำเครื่องหมายไว้อย่างตั้งใจ ทันใดนั้นพลันได้(@NameIsNovel)ยินเสียงที่(@NameIsNovel)คุ้นเคยข้างๆ ว่า(@NameIsNovel) “เซียนสวรรค์…”
หันศีรษะไปมอง ก็พบว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ชิงหลูนั่นเอง อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะกล่าวอย่างจนปัญญา “เหตุใดเจ้ายังไม่หนีไปอีก?”
“เซียนสวรรค์ ตอนนี้ข้าจะไปที่(@NameIsNovel)ใดได้(@NameIsNovel)เล่า? ข้าทำได้(@NameIsNovel)เพียงติดตามพวกท่านทุกคนไปเท่านั้น” ชิงหลูกล่าว ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความทุกข์ระทม
เซินลั่วได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้นก็ไม่สนใจอีกต่อไป รีบนำทุกคนข้ามสะพานโซ่เหล็กอย่างรวดเร็ว และ(@NameIsNovel)พุ่งเข้าไปในป่าไผ่ดำ
เมื่อเข้ามาถึงจึงได้(@NameIsNovel)ทราบว่า(@NameIsNovel) ผู้รอดชีวิตที่(@NameIsNovel)ลี้ภัยอยู่ในยมโลกมี(@NameIsNovel)จำนวนเกือบหมื่นคน โดยมี(@NameIsNovel)เซียน มนุษย์อยู่เพียงส่วนน้อย น่าประหลาดที่(@NameIsNovel)ดูเหมือนจะมี(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญจากเผ่าปีศาจมากกว่า(@NameIsNovel)เสียอีก
ทว่า(@NameIsNovel)เรื่องนี้ก็ไม่นับว่า(@NameIsNovel)เหนือความคาดหมายแต่ประการใด เผ่าปีศาจมุ่งเป้าไปยังเซียน มนุษย์และ(@NameIsNovel)สวรรค์ตั้งแต่แรกเริ่ม เดิมทีก็ทำการเกลี้ยกล่อมเผ่าปีศาจด้วยกันเอง
จนกระทั่งภายหลังเมื่อพวกเขา(@NameIsNovel)เริ่มจัดการกับผู้ที่(@NameIsNovel)ปฏิเสธการยอมจำนนอย่างไม่เลือกหน้า จึงกำจัดพวกเขา(@NameIsNovel)ทั้งหมดโดยไม่มี(@NameIsNovel)ข้อยกเว้น
กลุ่มคนขนาดมหึมานี้รีบเร่งเข้าไปในวงกตนรก โดยมี(@NameIsNovel)กองทัพเผ่าปีศาจไล่ตามหลังมาติดๆ
หลังจากผ่านหุบเขา(@NameIsNovel)หยินชั่วร้ายไป ที่(@NameIsNovel)ราบอันกว้างใหญ่ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ปกคลุมด้วยสีขาวโพลน ปราศจากหญ้าหรือต้นไม้ใดๆ ดูแห้งแล้งและ(@NameIsNovel)อ้างว้างอย่างยิ่ง
เมื่อมาถึงขอบของที่(@NameIsNovel)ราบ พวกเขา(@NameIsNovel)จึงได้(@NameIsNovel)ตระหนักว่า(@NameIsNovel)เหตุใดผืนดินจึงปรากฏเป็น(@NameIsNovel)สีขาวบริสุทธิ์—ที่(@NameIsNovel)แท้แล้วพื้นดินถูกปกคลุมด้วยโครงกระดูกสีขาวนับไม่ถ้วน
ในโครงกระดูกเหล่านั้นมี(@NameIsNovel)ของเผ่ามนุษย์อยู่มากมาย รวมถึงซากขนาดมหึมาของเผ่าปีศาจด้วย แม้ว่า(@NameIsNovel)ส่วนใหญ่จะผุพังกลายเป็น(@NameIsNovel)ฝุ่นไปนานแล้วก็ตาม ด้วยความหวาดกลัวที่(@NameIsNovel)จะเหยียบย่ำอย่างไม่ระมัดระวัง ฝูงชนจึงทำได้(@NameIsNovel)เพียงเดินตามเส้นทางที่(@NameIsNovel)เซินลั่วกำลังกำหนด
ยังไม่ทันที่(@NameIsNovel)จะเดินไปได้(@NameIsNovel)ไกลนัก ทันใดนั้น ทางด้านขวาของขบวนและ(@NameIsNovel)ไม่ไกลออกไป พื้นดินก็ถล่มลง เกิดเป็น(@NameIsNovel)หลุมขนาดใหญ่ กรงเล็บกระดูกขาวขนาดยักษ์ยื่นออกมา ยันกายขึ้นบนพื้นและ(@NameIsNovel)ดึงโครงกระดูกมหึมาของมันออกมาได้(@NameIsNovel)สำเร็จ
มันสูงร้อยฉื่อ โครงร่างโดยรวมไม่แตกต่างจากโครงกระดูกของเผ่ามนุษย์ ยกเว้นว่า(@NameIsNovel)มันมี(@NameIsNovel)แขนกระดูกขาวสี่ข้าง แต่ละข้างถือหอกกระดูก พร้อมด้วยไฟภูตผีที่(@NameIsNovel)เย็นยะเยือกกำลังลุกโชน
ยักษ์กระดูกขาวตนนั้นสัมผัสได้(@NameIsNovel)ถึงการมี(@NameIsNovel)อยู่ของสิ่งมี(@NameIsNovel)ชีวิตจำนวนมาก ไฟภูตผีในเบ้าตาก็สั่นไหว มันก้าวสองสามก้าวแล้วพุ่งเข้าใส่ เหวี่ยงหอกทั้งสี่พร้อมกันไปยังฝูงชนเบื้องล่าง
“ไม่ต้องสนใจมัน เดินหน้าต่อไป!” เสียงของนาจาดังขึ้นทันควัน ร่างของเขา(@NameIsNovel)พลันหายวับไปจากสายตา
ในชั่วพริบตาต่อมา เปลวเพลิงก็ปะทุขึ้น และ(@NameIsNovel)ร่างของยักษ์กระดูกขาวตนนั้นก็ระเบิดออก กระจัดกระจายกลายเป็น(@NameIsNovel)กองกระดูกที่(@NameIsNovel)แตกละเอียดอยู่บนพื้น
ทว่า(@NameIsNovel)ยังไม่ทันที่(@NameIsNovel)ภัยคุกคามหนึ่งจะหมดไป พื้นดินอีกด้านก็ยุบตัวลงเช่นกัน ช้างกระดูกขาวสามตัวคลานออกมาและ(@NameIsNovel)พุ่งเข้าใส่ แต่ราชาอสูรวัวกระทิงก็รับมือพวกมันไว้ได้(@NameIsNovel)ทั้งหมด ด้วยการพุ่งชนเพียงครั้งเดียวก็กระจายโครงกระดูกเหล่านั้นออกไป
ขบวนคนสะดุดล้มลุกคลุกคลานไปข้างหน้า และ(@NameIsNovel)ในที่(@NameIsNovel)สุดก็ออกมาจากที่(@NameIsNovel)ราบกระดูกขาวได้(@NameIsNovel)สำเร็จ ทว่า(@NameIsNovel)ต้องมาพบกับป่าหนามที่(@NameIsNovel)แหลมคมราวกับคมดาบ ที่(@NameIsNovel)ซึ่งพวกเขา(@NameIsNovel)ต้องเผชิญหน้ากับกลุ่มสัตว์อสูรวิเศษซึ่งปกคลุมด้วยเกราะเกล็ดเหล็ก
ขณะที่(@NameIsNovel)ยังคงพัวพันอยู่กับการต่อสู้ เผ่าปีศาจที่(@NameIsNovel)ตามร่องรอยการปะทะมาก็ได้(@NameIsNovel)ตามทันแล้ว และ(@NameIsNovel)ไล่ตามพวกเขา(@NameIsNovel)มาอย่างกระชั้นชิด
เซินลั่วมอบแผนที่(@NameIsNovel)ให้เนี่ยไฉจู จากนั้นจึงผนึกกำลังกับราชาอสูรวัวกระทิง บินไปอยู่ด้านหลังของขบวน เพื่อเผชิญหน้ากับกองทัพเผ่าปีศาจหลายพันที่(@NameIsNovel)กำลังรุกคืบเข้ามาอย่างดุเดือด
ราชาอสูรวัวกระทิงยกมือหยิบพัดใบตองออกมา ยืนตระหง่านกลางเวหา พัดวีแขนอย่างบ้าคลั่ง ลมหมุนก็คำรามออกมาอย่างเกรี้ยวกราด และ(@NameIsNovel)ในชั่วพริบตา กองทัพเผ่าปีศาจที่(@NameIsNovel)กำลังรุกเข้ามาก็ถูกพัดกระจายไปอย่างไม่เป็น(@NameIsNovel)ระเบียบ
เซินลั่วเองก็ไม่ยอมน้อยหน้า ใช้เคล็ดวิชาทะยานปีกพันลี้ โบยบินเข้าสู่หมู่เผ่าปีศาจ พลองเหล็กสะกดสมุทรของเขา(@NameIsNovel)กระแทกลงมากลางอากาศอย่างต่อเนื่อง
ทุบที่(@NameIsNovel)ราบกระดูกขาวที่(@NameIsNovel)เปราะบางอยู่แล้วให้กลายเป็น(@NameIsNovel)ภูมิประเทศที่(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยหลุมบ่อ อสูรผีร้ายที่(@NameIsNovel)หลับใหลอยู่ใต้ที่(@NameIsNovel)ราบจึงถูกปลุกให้ตื่นขึ้นทีละตน พวกมันคลานออกมาจากพื้นดินเพื่อต่อสู้กับกองกำลังเผ่าปีศาจที่(@NameIsNovel)ไล่ตามมา
หลังจากสร้างความโกลาหลไปทั่วทั้งที่(@NameIsNovel)ราบกระดูกขาว เซินลั่วและ(@NameIsNovel)ราชาอสูรวัวกระทิงก็รีบบินไปตามทันขบวนคนอื่นๆ
ทันใดนั้น ลำแสงสีเขียวก็วาบขึ้นข้างหลัง เมื่อเจิ้นหยวนจื่อตามมาถึง เสื้อคลุมด้านหน้าของท่านเปื้อนเลือด ดูเหมือนจะได้(@NameIsNovel)รับบาดเจ็บไม่น้อย
“ท่านเซียนผู้ยิ่งใหญ่ ท่านบาดเจ็บหรือไม่?” เซินลั่วถามด้วยความกังวล
เจิ้นหยวนจื่อถือเป็น(@NameIsNovel)เสาหลักของพวกเขา(@NameIsNovel)ทั้งหมด หากมี(@NameIsNovel)อะไรเกิดขึ้นกับท่าน ขวัญกำลังใจของทุกคนย่อมลดลง ทำให้ยากที่(@NameIsNovel)จะรวบรวมเจตจำนงในการต่อต้านต่อไป
“ข้าไม่เป็น(@NameIsNovel)ไร ข้าขับไล่บุรุษผู้นั้นไปแล้ว ตอนนี้เขา(@NameIsNovel)จะไม่ตามมาทัน” เจิ้นหยวนจื่อกล่าว
“เขา(@NameIsNovel)คือใครหรือ?” เซินลั่วถามด้วยความสงสัย
“เป็น(@NameIsNovel)บุรุษที่(@NameIsNovel)ดื้อรั้นและ(@NameIsNovel)ไม่เชื่อง แม้ข้าจะไม่เคยคาดคิดว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะเข้าข้างเผ่าปีศาจได้(@NameIsNovel)” เจิ้นหยวนจื่อส่ายหน้า ไม่เต็มใจที่(@NameIsNovel)จะอธิบายเพิ่มเติม
เหนือที่(@NameIsNovel)ราบกระดูกขาว ท่านจิ่วหมิงมองดูผลพวงอันโกลาหล ใบหน้าของท่านมืดครึ้มราวกับท้องฟ้าก่อนพายุฝน ท่านรู้ดีว่า(@NameIsNovel)หากบุรุษผู้นั้นเต็มใจร่วมมือกับตน เจิ้นหยวนจื่อก็คงมิอาจหนีไปได้(@NameIsNovel)ง่ายๆ น่าเสียดายที่(@NameIsNovel)บุรุษผู้นั้นมี(@NameIsNovel)พลังเหนือกว่า(@NameIsNovel)ท่าน และ(@NameIsNovel)ไม่ยอมฟังคำสั่งใดๆ
“ท่านจิ่วหมิง…” ผู้นำเผ่าปีศาจก้าวไปข้างหน้าอย่างลังเลและ(@NameIsNovel)เริ่มเอ่ยปาก
“พอได้(@NameIsNovel)แล้ว! การไล่ตามพวกมันผ่านวงกตนรกมี(@NameIsNovel)แต่จะทำให้เราเสียเปรียบเปล่าๆ จงไปเฝ้าทางออกของวงกตแทนเถิด มารอให้พวกมันปรากฏตัวออกมาเสีย” ท่านจิ่วหมิงกล่าวพร้อมแค่นเสียงเย็นชา
“ขอรับ” ผู้นำคนดังกล่าวตอบรับ ก่อนจะเรียกเผ่าปีศาจให้ถอยกลับเข้าไปในนรกสิบแปดขุม
---------------