หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 1,020
ตอนที่ 1,020 : สงครามกำลังจะปะทุ
ตอนที่ 1020
“สหายจิ่วโยว ท่านสั่งให้ทหารปีศาจและ(@NameIsNovel)นายพลทั้งหมดล้อมรอบเมืองฉางอันโดยสิ้นเชิง ทำให้ไม่อาจเจาะเข้าไปได้(@NameIsNovel) การจัดเตรียมนี้ดูจะระมัดระวังเกินไป?”
ดวงตาของมัจฉานุหกหูสว่า(@NameIsNovel)งวาบด้วยแสงโลหิต ฉายภาพสถานการณ์ทั้งในและ(@NameIsNovel)นอกเมือง “เซียนแห่งสวรรค์และ(@NameIsNovel)พุทธะแห่งแดนสุขาวดีตะวันตกล้วนล่มสลายแก่เราแล้ว
บัดนี้เมื่อท่านฉือโย่วใกล้จะฟื้นคืนชีพ ใครเล่าจะกล้ามาที่(@NameIsNovel)นี่อาละวาด?”
“แม้เราจะทำลายราชสำนักสวรรค์และ(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)หลิงซานไปแล้ว แต่ก็ยังมี(@NameIsNovel)ผู้รอดชีวิตอยู่บ้าง พวกเขา(@NameIsNovel)เคยหนีออกจากยมโลกมาก่อน
หากคนเหล่านั้นรู้เรื่องการฟื้นคืนชีพที่(@NameIsNovel)ใกล้จะมาถึงของท่านฉือโย่ว ย่อมต้องมาหยุดยั้งอย่างแน่นอน นี่เป็น(@NameIsNovel)ช่วงเวลาวิกฤต ยิ่งเรามากความระมัดระวังเท่าใดก็ยิ่งดีเท่านั้น
ท่านว่า(@NameIsNovel)จริงหรือไม่ ท่านกระทิงอัปลักษณ์?” จิ่วโยวหันไปหาภูตอสูรกระทิงครามข้างๆ
“แน่นอน เราควรระมัดระวัง” ภูตอสูรกระทิงครามกล่าวเสียงเข้ม
“ให้พวกเขา(@NameIsNovel)มาเถอะ กระดูกข้าคันอยากจะสู้ การได้(@NameIsNovel)เข้าร่วมการต่อสู้ที่(@NameIsNovel)ดุเดือดคงจะน่าพอใจยิ่งนัก” มัจฉานุหกหูกล่าวขณะกวัดแกว่งพลองสีดำ พลังอันน่าสะพรึงกลัวคำรามไปทั่วอากาศ
เบื้องหน้าพวกเขา(@NameIsNovel) เมฆปีศาจที่(@NameIsNovel)บดบังท้องฟ้าปั่นป่วนรุนแรง เสียง “ฉัวะ” ดังขึ้น พวกมันถูกฉีกขาดราวกับถูกฉีกผ้า เกิดเป็น(@NameIsNovel)รอยแยกมหึมายาวหลายร้อยฉื่อ
“ท่านวานร หน้าที่(@NameIsNovel)ของเราคือเฝ้าท่านฉือโย่วและ(@NameIsNovel)ทำให้การตื่นขึ้นของท่านเป็น(@NameIsNovel)ไปอย่างราบรื่น ท่านมอบพลังสูงสุดแก่เรา ไม่ใช่เพื่อให้เราหลงระเริงในความหาญกล้าที่(@NameIsNovel)บุ่มบ่าม” จิ่วโยวกล่าวกับมัจฉานุหกหูด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“เข้าใจแล้ว” แววเย็นชาฉายผ่านดวงตาของมัจฉานุหกหู แต่ก็ไม่ได้(@NameIsNovel)โต้แย้ง
“สหายจิ่วโยว หากการโจมตีของศัตรูเป็น(@NameIsNovel)ไปได้(@NameIsNovel) เหตุใดจึงมี(@NameIsNovel)เพียงพวกเราสามคนเฝ้าสถานที่(@NameIsNovel)แห่งนี้? คนอื่นๆ อยู่ที่(@NameIsNovel)ไหน?” ภูตอสูรกระทิงครามเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“พยัคฆ์หยิน, กระต่ายเหม่า, มังกรเฉิน, สุกรไห่, และ(@NameIsNovel)สุนัขซวี ผู้มี(@NameIsNovel)เอกลักษณ์ห้าตน ถูกท่านฉือโย่วเรียกไปยังสระโลหิต ‘อสรพิษราชันย์’ แล้ว
ส่วนท่านอาวุโสอู๋หมานั้น อยู่นอกเมือง สำหรับไก่โหย่ว ท่านก็ทราบอุปนิสัยของเขา(@NameIsNovel)ดี เขา(@NameIsNovel)ทำตามอำเภอใจ แม้แต่ท่านฉือโย่วก็ไม่ใส่ใจ ไม่มี(@NameIsNovel)ใครรู้ว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)หนีไปไหน” จิ่วโยวกล่าวอย่างไม่พอใจ ทว่า(@NameIsNovel)ก็จนปัญญา
ขณะที่(@NameIsNovel)ภูตอสูรกระทิงครามกำลังจะเอ่ยอันใด จี้หยกสีเลือดที่(@NameIsNovel)เอวพลันสว่า(@NameIsNovel)งวาบด้วยแสงโลหิตเจิดจ้า
ทั้งจิ่วโยวและ(@NameIsNovel)มัจฉานุหกหูก็สวมหยกโลหิตเช่นกัน ซึ่งในขณะนี้ กำลังสว่า(@NameIsNovel)งวาบอย่างบ้าคลั่ง
“ท่านอาวุโสอู๋หมาส่งสารมา ศัตรูจำนวนมากปรากฏตัวขึ้นนอกเมืองฉางอัน!” จิ่วโยวลุกขึ้นยืนฉับพลัน หยิบกระจกสีเหลืองที่(@NameIsNovel)เคยใช้ในยมโลกมาก่อนออกมา เปิดใช้งานด้วยคาถาอาคม
ลำแสงสีเหลืองสองสายพุ่งออกจากดวงตาบนกระจก ฉายลงบนพื้นผิว ก่อนจะฉายภาพของหยางเจี่ยน, ราชาอสูรวัวกระทิง, และ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ นำกองทัพใหญ่เข้าหาเมืองฉางอัน
รอบๆ พวกเขา(@NameIsNovel)คือผู่ฮว่า(@NameIsNovel)เทียนจุน, เซินลั่ว, เจิ้นหยวนจื่อ, เนี่ยไฉจู และ(@NameIsNovel)เหล่าเซียนทั้งหลาย
“เป็น(@NameIsNovel)พวกเขา(@NameIsNovel)จริงๆ และ(@NameIsNovel)รวบรวมคนมาได้(@NameIsNovel)ไม่น้อย เอ๊ะ? นั่นไม่ใช่เทพสายฟ้าของราชสำนักสวรรค์ ผู่ฮว่า(@NameIsNovel)เทียนจุนรึ?” จิ่วโยวแค่นเสียงเย็นชา สายตาจับจ้องไปยังเทพสายฟ้า
“เมื่อศัตรูกำลังโจมตี ข้าเฒ่าซุนจะไปให้การสนับสนุน ท่านคงไม่ขัดข้องใช่หรือไม่ จิ่วโยว?” ความตื่นเต้นฉายชัดในดวงตาของมัจฉานุหกหู ขณะที่(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)กระโจนออกไปทันที
“เดี๋ยวก่อน…” จิ่วโยวเริ่มจะคัดค้าน แต่มัจฉานุหกหูก็จากไปแล้ว
“คนนอกเหล่านี้ แม้จะสวามิภักดิ์ต่อท่านฉือโย่ว แต่ก็ล้วนดื้อรั้นและ(@NameIsNovel)ไม่เชื่อฟัง!” จิ่วโยวโกรธเกรี้ยวในใจ ทว่า(@NameIsNovel)ก็มิได้(@NameIsNovel)แสดงออก
“สหายจิ่วโยว พวกเราจะไปสนับสนุนด้วยหรือไม่?” ภูตอสูรกระทิงครามมองมา หอกเหล็กแปดฉื่อของเขา(@NameIsNovel)กวัดแกว่งแผ่รัศมี(@NameIsNovel)แสงสีเขียว สั่นสะเทือนห้วงสุญญตาใกล้เคียงด้วยเสียงแตกดัง
“ไม่จำเป็น(@NameIsNovel) ทหารปีศาจมี(@NameIsNovel)อยู่มากมายนอกเมือง ด้วยการปรากฏของ ‘อสรพิษราชันย์’ และ(@NameIsNovel)ท่านอาวุโสอู๋หมา และ(@NameIsNovel)การไปของท่านวานร
แม้ศัตรูจะแข็งแกร่ง ก็คงจะยันไว้ได้(@NameIsNovel) ท่านกระทิงอัปลักษณ์ ท่านอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่คุมสถานการณ์ ข้าจะไปรายงานเรื่องนี้ให้ท่านฉือโย่วทราบ” จิ่วโยวกล่าว ก่อนจะหายวับไปในพริบตา
ภูตอสูรกระทิงครามนั่งลงอีกครั้ง ดวงตาเปล่งลำแสงสีเขียวเจิดจ้าสองสายขณะสำรวจรอบกาย
กองทัพใหญ่ที่(@NameIsNovel)นำโดยหยางเจี่ยนและ(@NameIsNovel)คณะเข้าใกล้เมืองฉางอันอย่างรวดเร็ว สรรพชีวิตปีศาจใกล้ฉางอันสัมผัสถึงพวกเขา(@NameIsNovel)แต่ก็มิได้(@NameIsNovel)พุ่งเข้าโจมตีในทันที หากแต่รวมตัวกันในที่(@NameIsNovel)แห่งหนึ่ง
“ดูเหมือนกองทัพเผ่าปีศาจแห่งฉางอันจะได้(@NameIsNovel)รับการฝึกฝนมาอย่างดี แตกต่างจากทหารปีศาจในยมโลก อาจจะมี(@NameIsNovel)สิบสองขุนพลปีศาจบางตนบัญชาการอยู่
เราต้องไม่ประมาทและ(@NameIsNovel)ดำเนินการตามแผน” หยางเจี่ยนกล่าว แสงสีขาวจางๆ ในเนตรทิพย์ที่(@NameIsNovel)สาม ขณะสื่อสารทางจิตกับราชาอสูรวัวกระทิงและ(@NameIsNovel)ผู่ฮว่า(@NameIsNovel)เทียนจุน เทพสายฟ้าแห่งเก้าสวรรค์
“ตกลง!” ทั้งสองตอบรับและ(@NameIsNovel)บินไปทางซ้ายและ(@NameIsNovel)ขวา มุ่งยังอีกสองตำแหน่งรอบเมืองฉางอัน
ตามหลังราชาอสูรวัวกระทิงอย่างใกล้ชิดคือเหล่าปีศาจภายใต้บังคับบัญชา ขณะที่(@NameIsNovel)ทหารสวรรค์หลายร้อย, ท่านเจ้าดาวคุณธรรมอัคคี, และ(@NameIsNovel)ปีศาจลิงนับไม่ถ้วนจากภูเขา(@NameIsNovel)ฮวากั่ว ซึ่งผู่ฮว่า(@NameIsNovel)เทียนจุนนำมา ก็ตามมาติดๆ
ทหารสวรรค์ดั้งเดิมและ(@NameIsNovel)ศิษย์ของประตูพุทธสวรรค์ตะวันตกทั้งหมด ยังคงอยู่ข้างกายหยางเจี่ยน
เซินลั่ว, เนี่ยไฉจู, และ(@NameIsNovel)เจิ้นหยวนจื่อ ซึ่งล้วนแปลงกายมาจากเส้นผม ยังคงอยู่ที่(@NameIsNovel)เดิม ทว่า(@NameIsNovel)นาคากลับไม่ปรากฏ
“โจมตี!” หยางเจี่ยนเหวี่ยงมี(@NameIsNovel)ดสองคมสามแฉก นำทุกคนพุ่งเข้าหาเมืองฉางอันโดยตรง
แม้จำนวนจะน้อยกว่า(@NameIsNovel)เผ่าปีศาจเบื้องหน้ามากนัก แต่ระดับการบำเพ็ญกลับสูงกว่า(@NameIsNovel)นัก พลังแห่งการหลบหนีอันยิ่งใหญ่รวมตัวกัน สั่นสะเทือนฟ้าดิน พลังของพวกเขา(@NameIsNovel)ก็ไม่ด้อยไปกว่า(@NameIsNovel)กองทัพเผ่าปีศาจที่(@NameIsNovel)ทำให้ท้องฟ้ามืดมิดเบื้องหน้า
ยืนอยู่ในส่วนลึกของกองทัพเผ่าปีศาจคือร่างสองร่าง—ร่างหนึ่งเป็น(@NameIsNovel)บุรุษคล้ายนกฮูกสูงทะมึน สวมหมวกเกราะและ(@NameIsNovel)เกราะเงินที่(@NameIsNovel)ผุพัง ส่องประกายสีเงินเจิดจ้า กวัดแกว่งพลั่วพระจันทร์เสี้ยวเปล่งความเย็นยะเยือก ดูน่าเกรงขาม
อีกร่างคือนักพรตในชุดคลุมสีเหลืองปักลายมังกรเหลือง เคราสามเส้นยาวลงมาถึงอก แผ่กลิ่นอายแห่งเซียน
“เป็น(@NameIsNovel)เอ้อหลางเสิน! โชคชะตานำพาเราศัตรูมาพบกัน!” สีหน้าของบุรุษคล้ายนกฮูกพลันเย็นชาลงเมื่อเห็นหยางเจี่ยน ราวกับมี(@NameIsNovel)ความแค้นเก่าแก่ระหว่า(@NameIsNovel)งกัน
ในขณะเดียวกัน นักพรตในชุดคลุมสีเหลืองที่(@NameIsNovel)เห็นหยางเจี่ยนและ(@NameIsNovel)พรรคพวกจากระยะไกล ก็แสดงสีหน้าที่(@NameIsNovel)ซับซ้อน
“ท่านอาวุโสอู๋หมา บัดนี้เมื่อเรื่องราวมาถึงขั้นนี้ ท่านคงไม่สองจิตสองใจกระมัง?” บุรุษคล้ายนกฮูกกล่าวพลางแค่นเสียงเย็นชา สังเกตเห็นสีหน้าของนักพรต
“อสรพิษราชันย์ วางใจเถิด ข้าได้(@NameIsNovel)ตัดขาดจากอดีตไปนานแล้วและ(@NameIsNovel)จะไม่ทำอะไรที่(@NameIsNovel)ไม่ฉลาด ศัตรูกำลังเข้าใกล้ในสามกลุ่มที่(@NameIsNovel)แยกจากกัน
แม้จำนวนจะน้อย แต่ความแข็งแกร่งน่าเกรงขาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งมี(@NameIsNovel)ปรมาจารย์ไท่อี่หลายคนในหมู่พวกเขา(@NameIsNovel) เราจะต่อกรกับพวกเขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” นักพรตชุดเหลืองกล่าวอย่างเคร่งขรึม
“ถึงแม้พวกมันจะแข็งแกร่งปานใด ท้ายที่(@NameIsNovel)สุดจำนวนก็น้อยเกินกว่า(@NameIsNovel)จะน่าใส่ใจ ต่อให้พวกมันรวมพลังกัน ทั้งกองทัพภายใต้บัญชาของเราก็สามารถรั้งไว้ได้(@NameIsNovel)สบาย
ปัญหาจริงมี(@NameIsNovel)เพียงเหล่าปรมาจารย์ไท่อี่… แต่ก็ไม่ต้องหวั่น เราเพียงต้องถ่วงเวลาพวกเขา(@NameIsNovel)ไว้เท่านั้น ข้าได้(@NameIsNovel)ส่งสารกลับเมืองแล้ว อีกไม่นานจิ่วโยวจะนำเหล่าราชันย์ทั้งหลายมาสมทบ”
บุรุษที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ใบหน้าคล้ายนกฮูกเอ่ยด้วยเสียงเย็นชา พร้อมแค่นหัวเราะต่ำ
“นั่นก็ดีแล้ว” นักพรตชุดเหลืองตอบรับ มิได้(@NameIsNovel)ขัดค้าน
เมื่อเห็นเช่นนี้ บุรุษคล้ายนกฮูกก็ยกพลั่วพระจันทร์เสี้ยวในมือขึ้น ตะโกนก้อง “โจมตี!”
ปีศาจรอบกายซึ่งแปดเปื้อนด้วยปราณปีศาจ ล้วนกระหายเลือดและ(@NameIsNovel)ชอบสงคราม เมื่อได้(@NameIsNovel)รับคำสั่ง พวกเขา(@NameIsNovel)ก็พรั่งพรูออกมาทันที แยกเป็น(@NameIsNovel)สามเส้นทาง พุ่งเข้าหาหยางเจี่ยน, ราชาอสูรวัวกระทิง, และ(@NameIsNovel)ผู่ฮว่า(@NameIsNovel)เทียนจุน ดุจคลื่นยักษ์สามลูกกวาดไปทั่วปฐพี
---------------