หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 1,029
ตอนที่ 1,029 : เหตุการณ์ต่อเนื่อง
ตอนที่ 1029
อสูรศีรษะสัตว์ ร่างมนุษย์ สวมเกราะเกล็ดสีแดง เพลิงสีแดงสถิตอยู่ที่(@NameIsNovel)ใบหู และ(@NameIsNovel)มังกรเพลิงคุกรุ่นอยู่ที่(@NameIsNovel)ปลายเท้า พุ่งเข้าใส่เนี่ยไฉจูที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ร่ายเวทเรียกป่าจากขวดหยกออกมา ใช้สองมือเพลิงคว้าจับ
เปลวไฟสีแดงฉานสองสายพุ่งทะยานขึ้น พร้อมเสียงซ่า ป่าเขียวขจีพลันถูกฉีกกระชากออกเป็น(@NameIsNovel)สองส่วน เผยให้ร่างของเนี่ยไฉจู
ขณะนั้น เนี่ยไฉจูถูกเทพปีศาจสิบสองตนล้อมกรอบจนสิ้นหนทาง สีหน้าของนางซีดเผือดราวกับศพ
“ดี! บรรพบุรุษอสูรสิบสองตนสมเป็น(@NameIsNovel)ผู้ยิ่งใหญ่จากยุคบรรพกาลยิ่งนัก!” อสูรวายุอุทานด้วยความยินดี ตั้งท่าจะสั่งให้เทพปีศาจทั้งสิบสองตนเข้าจับกุมเนี่ยไฉจู
แต่ในขณะนั้น เบื้องข้างธงดำสิบสองผืนที่(@NameIsNovel)ลอยกลางอากาศ เงาสีขาวพลันสั่นไหว ร่างของเซินลั่วปรากฏขึ้นจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า เขา(@NameIsNovel)ยกมือขึ้น
“รับ!” เซินลั่วประสานอิน พลังดูดซับอันน่าสะพรึงกลัวพลันแผ่ออกมาจากวงแหวน
ธงสิบสองผืนที่(@NameIsNovel)กำลังปลิวไสวไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะต้านทาน หดตัวลงอย่างรวดเร็ว สิ้นสุดลงภายในวงแหวนสีขาว กลายเป็น(@NameIsNovel)ธงดำขนาดราวหนึ่งฉื่อสิบสองผืน ร่วงหล่นสู่ฝ่ามือ
กำไลวัชระสามารถรวบรวมสมบัติได้(@NameIsNovel)ทุกสิ่ง แม้นธงปีศาจศักดิ์สิทธิ์ทั่วสวรรค์ทั้งสิบสองผืนนี้เป็น(@NameIsNovel)เพียงศาสตราเวท ก็ย่อมไม่อาจหลบเลี่ยงพลังดูดซับของกำไลวัชระได้(@NameIsNovel)
ไกลออกไป เทพปีศาจทั้งสิบสองตนที่(@NameIsNovel)กำลังพุ่งเข้าใส่เนี่ยไฉจูพลันแข็งทื่อ ไร้การเคลื่อนไหว ราวกับกลายเป็น(@NameIsNovel)รูปปั้น ประหนึ่งคนโง่งม และ(@NameIsNovel)ค่ายกลเวทสีดำที่(@NameIsNovel)หดตัวลงอย่างรวดเร็วรอบกายพวกมันก็หยุดชะงัก ทำงานไม่ได้(@NameIsNovel)อีกต่อไป
เนี่ยไฉจูเห็นดังนั้นก็เปี่ยมสุข รีบบินออกจากช่องว่า(@NameIsNovel)งระหว่า(@NameIsNovel)งเทพปีศาจทั้งสิบสองตน หนีไปยังที่(@NameIsNovel)ห่างไกล
การกระทำของเซินลั่วนั้นรวดเร็วดุจสายฟ้า จนกระทั่งอสูรวายุรู้ตัวว่า(@NameIsNovel)เกิดอะไรขึ้น ทุกสิ่งก็จบสิ้นแล้ว
“เซินลั่ว เจ้ากล้าดียังไงมาขโมยค่ายกลของข้า!” อสูรวายุคำรามด้วยความตกใจและ(@NameIsNovel)โทสะ พุ่งเข้าใส่เซินลั่ว
ยักษ์สองเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)ปีศาจหมาป่าในอาภรณ์สีเหลืองเบื้องล่างเห็นดังนั้นก็พุ่งเข้าหาเซินลั่วเช่นกัน
แต่เซินลั่วไม่มี(@NameIsNovel)เจตนาจะต่อสู้กับทั้งสามคน ด้วยแสงวาบจากม้วนตำราสีขาวบนกาย เขา(@NameIsNovel)ก็อันตรธานไปอีกครั้ง
“บัดซบ!” ยักษ์สองเขา(@NameIsNovel)พุ่งเข้าสู่อากาศธาตุ ใบหน้าของเขา(@NameIsNovel)แปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)สีน้ำเงินเข้ม เซินลั่วอาศัยสมบัติมิติสามารถไปมาได้(@NameIsNovel)ตามปรารถนา
พวกมันไม่อาจกักรั้งเขา(@NameIsNovel)ไว้ได้(@NameIsNovel) บัดนี้ ด้วยธงค่ายกลสิบสองด้านแห่งค่ายกลสิบสองนครสวรรค์พิฆาตเทพอยู่ในมือฝ่ายตรงข้าม จะเอาอะไรมาสู้?
ปีศาจหมาป่าในอาภรณ์สีเหลืองข้างกายก็พลันมี(@NameIsNovel)สีหน้าบิดเบี้ยว
“ท่านทั้งสอง อย่าได้(@NameIsNovel)กังวล จงช่วยข้าคุ้มกันกฎหมายชั่วคราวไปก่อน สำหรับธงค่ายกลของค่ายกลเทวะอสูรทั่วสวรรค์
หากเขา(@NameIsNovel)ต้องการก็ให้เขา(@NameIsNovel)ไป แต่เราจะคอยดูว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)สามารถรับมือกับพวกมันได้(@NameIsNovel)หรือไม่” อสูรวายุกล่าว ใบหน้าพลันเปลี่ยนจากโทสะเป็น(@NameIsNovel)รอยยิ้มเหี้ยมเย็น ประหนึ่งว่า(@NameIsNovel)แผนการได้(@NameIsNovel)สำเร็จลุล่วง
ขณะกล่าว เขา(@NameIsNovel)ก็หยิบธงขนาดราวสองฉื่อออกมา รูปลักษณ์แทบไม่ต่างจากธงค่ายกลสีดำของค่ายกลเทวะอสูรทั่วสวรรค์ แต่มันกลับเป็น(@NameIsNovel)สีดำแซมแดง และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)แผนที่(@NameIsNovel)กระบวนรบปักอยู่
อสูรวายุคลึงนิ้วอย่างรวดเร็ว ประสานคาถาอาคมหนึ่งแล้วอีกคาถาหนึ่งลงบนธงบัญชาการสีดำแดง แสงสีดำแดงพลันแผ่ออกมาจากธง
“ท่านหมูทะเล ท่านหมายความว่า(@NameIsNovel)อย่างไร?” ยักษ์สองเขา(@NameIsNovel)เอ่ยถามด้วยความสงสัย และ(@NameIsNovel)ปีศาจหมาป่าในอาภรณ์สีเหลืองก็เงยหน้ามอง
โดยไม่ตอบคำใด อสูรวายุทุ่มสมาธิไปที่(@NameIsNovel)การควบคุมธงบัญชาการสีดำแดงในมือ แสงจากมันยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ และ(@NameIsNovel)ตัวธงเองก็ค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น
แม้ธงบัญชาการสีดำแดงจะไม่ใหญ่โตนัก แต่ดูราวกับอสูรวายุกำลังใช้ความพยายามอย่างมหาศาล ราวกับกำลังแบกภูเขา(@NameIsNovel)ไว้
เมื่อเห็นดังนี้ ยักษ์สองเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)ปีศาจหมาป่าในอาภรณ์สีเหลืองก็อดทน ยืนประจำที่(@NameIsNovel)อยู่คนละข้าง
…
ภายในแผนที่(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แม่น้ำ เซินลั่วมองดูธงดำสิบสองผืนในมือ ดวงตาเต็มไปด้วยความปรีดา
จากการสนทนาล่าสุด ทำให้ทราบว่า(@NameIsNovel)ค่ายกลที่(@NameIsNovel)สร้างขึ้นจากธงดำสิบสองผืนนี้คือค่ายกลสิบสองนครสวรรค์พิฆาตเทพ
เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)ชื่นชมค่ายกลนี้มานานแล้ว ค่ายกลสิบสองนครสวรรค์พิฆาตเทพเป็น(@NameIsNovel)ค่ายกลปีศาจที่(@NameIsNovel)น่าเกรงขามที่(@NameIsNovel)สุดในยุคโบราณ
สามารถอัญเชิญเทพปีศาจสิบสองตนจากสมัยบรรพกาลออกมา พลังของมันเพียงพอจะทำลายสวรรค์และ(@NameIsNovel)ล้างปฐพี ไม่ด้อยกว่า(@NameIsNovel)กระบวนรบดาวจื้อเทียนเลยแม้แต่น้อย
ดวงตาของเซินลั่วสั่นไหวเล็กน้อยขณะมองลวดลายเทพปีศาจบนธงทั้งสิบสองผืน
หลังจากได้(@NameIsNovel)ทราบเรื่องราวเกี่ยวกับเผ่าอสูรจากเจิ้นหยวนจื่อ และ(@NameIsNovel)ครอบครองแส้เทพสงครามซึ่งเป็น(@NameIsNovel)อาวุธอสูร เขา(@NameIsNovel)ก็สัมผัสได้(@NameIsNovel)รางๆ ว่า(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)ค่ายกลใหญ่เรียกออกมา อาจจะไม่ใช่เทพปีศาจโบราณ แต่เป็น(@NameIsNovel)บรรพบุรุษอสูรสิบสองตน
“ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)ข้าจะมี(@NameIsNovel)วาสนากับเผ่าอสูรไม่น้อย เริ่มตั้งแต่ได้(@NameIsNovel)อาวุธอสูรมา และ(@NameIsNovel)ตอนนี้ก็ได้(@NameIsNovel)ค่ายกลสิบสองนครสวรรค์พิฆาตเทพนี้มา” เซินลั่วพึมพำกับตนเอง
และ(@NameIsNovel)รีบหยุดครุ่นคิด มือประสานคาถาอาคมเพื่อเปิดใช้งานธงค่ายกลทั้งสิบสองผืนในมือ
เมื่อกำไลวัชระได้(@NameIsNovel)ดักจับและ(@NameIsNovel)นำธงทั้งสิบสองผืนไปแล้ว ร่องรอยของมนต์เสน่ห์ก่อนหน้านี้ก็ถูกลบล้างไป พลังปราณเต๋าก็แทรกซึมเข้าไปได้(@NameIsNovel)อย่างง่ายดาย
ธงทั้งสิบสองผืนพุ่งออกไปและ(@NameIsNovel)ลอยอยู่กลางอากาศเหนือศีรษะ ธงสว่า(@NameIsNovel)งขึ้นด้วยแสงคล้ายเมฆดำ ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)วงกลมด้วยเสียงซ่าขณะที่(@NameIsNovel)หมุนวนและ(@NameIsNovel)เริงระบำ
พลังปราณเต๋าของเซินลั่วถูกดูดกลืนไปอย่างรวดเร็วโดยธงทั้งสิบสองผืน ซึ่งยังกลืนกินพลังชีวิตของเขา(@NameIsNovel)ในลักษณะที่(@NameIsNovel)แปลกประหลาดอีกด้วย
โชคดีที่(@NameIsNovel)เคล็ดวิชาหวงถิงสมบูรณ์และ(@NameIsNovel)พลังชีวิตมั่นคงราวภูผา ไม่ได้(@NameIsNovel)ถูกค่ายกลปีศาจโบราณสูงสุดนี้ดูดกลืนไป
ข้างเขตกำแพงชั้นใน ค่ายกลเวทสีดำที่(@NameIsNovel)หยุดไปก่อนหน้านี้ก็เริ่มทำงานอีกครั้ง เปลวเพลิงโลหิตคำรามและ(@NameIsNovel)สั่นไหวขณะที่(@NameIsNovel)ยังคงหดตัวต่อไป
จากบรรพบุรุษอสูรสูงร้อยฉื่อสิบสองตน สามตนพลันเคลื่อนไหว กลับคืนสู่ความคล่องแคล่วและ(@NameIsNovel)หันกลับมาพุ่งเข้าหาภูตอสูรกระทิงครามในบริเวณใกล้เคียงอย่างกะทันหัน
ภูตอสูรกระทิงครามตกใจ ปราณปีศาจและ(@NameIsNovel)ปราณมารภายในร่างกายหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง และ(@NameIsNovel)ร่างกายก็พลันพองโตขึ้นร้อยเท่า แปลงกายเป็น(@NameIsNovel)ร่างปีศาจยักษ์สูงร้อยฉื่อ หอกเหล็กแปดฉื่อของเขา(@NameIsNovel)เปล่งแสงดาวนับพันเส้นทาง
ด้วยการกวาดหอก ศีรษะสั่นสะเทือน ร่ายดอกไม้หอกนับพันที่(@NameIsNovel)ดูราวกับดวงดาวอันไร้ขอบเขต ตกลงมา แทงเข้าไปในบรรพบุรุษอสูรทั้งสามตน
เสียงทื่อๆ ดังขึ้นเป็น(@NameIsNovel)ชุด แต่บรรพบุรุษอสูรทั้งสามตนดูเหมือนจะไม่ได้(@NameIsNovel)รับผลกระทบ มี(@NameIsNovel)เพียงจุดสีขาวจำนวนมากที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่บนร่างกายจากเงาหอก ไม่แม้แต่จะแทงทะลุผิวหนัง
“อะไรกัน!” ภูตอสูรกระทิงครามหวาดกลัว
หนึ่งในบรรพบุรุษอสูร มี(@NameIsNovel)หัวเป็น(@NameIsNovel)นกบนร่างมนุษย์และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)งูอยู่ใต้เท้า ยื่นมือออกไปและ(@NameIsNovel)จับหอกเหล็กแปดฉื่อ ทำให้เงาหอกที่(@NameIsNovel)เต็มท้องฟ้ากระจายไปในทันที
บรรพบุรุษอสูรอีกสองตน รวดเร็วดุจสายฟ้า คว้าร่างของภูตอสูรกระทิงครามจากซ้ายและ(@NameIsNovel)ขวา
หนึ่งในบรรพบุรุษอสูรมี(@NameIsNovel)ร่างเป็น(@NameIsNovel)เสือมี(@NameIsNovel)ใบหน้าเป็น(@NameIsNovel)มนุษย์ ปกคลุมด้วยเกล็ดสีทอง และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ปีกบนหลัง อีกตนหนึ่งมี(@NameIsNovel)หัวเป็น(@NameIsNovel)มนุษย์บนร่างมังกร ทั้งหมดเป็น(@NameIsNovel)สีแดงฉาน
ภูตอสูรกระทิงครามดิ้นรนอย่างสุดกำลัง เปล่งคลื่นแสงสีฟ้าออกจากร่างกายราวกับกระแสน้ำที่(@NameIsNovel)พุ่งพล่าน พยายามจะหลุดพ้นแต่ก็ไร้ผล
“ท่านกระทิงอัปลักษณ์!” ขงเซวียนที่(@NameIsNovel)อยู่ข้างๆ อุทานด้วยความตื่นตระหนก แสงเทวะห้าสีของเขา(@NameIsNovel)ก็พุ่งออกมา หมุนวนไปยังบรรพบุรุษอสูรทั้งสามตนในความพยายามที่(@NameIsNovel)จะช่วยเหลือ
“ขงเซวียน ท่านกับข้ายังไม่ได้(@NameIsNovel)ตัดสินผู้ชนะ ท่านกำลังคิดจะเปลี่ยนคู่ต่อสู้แล้วรึ?” เจิ้นหยวนจื่อสะบัดแขนเสื้อ และ(@NameIsNovel)แขนเสื้อสีทองขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นในอากาศ ขวางทางแสงเทวะห้าสี
อีกด้านหนึ่ง หม่าซิวซิวและ(@NameIsNovel)หลินซินเยว่ต้องการจะช่วย แต่ก็อยู่ไกลเกินไปที่(@NameIsNovel)จะใช้เวทมนตร์ได้(@NameIsNovel)ทันเวลา
บรรพบุรุษอสูรทั้งสองตนที่(@NameIsNovel)ถือภูตอสูรกระทิงครามคำรามอย่างกระหายเลือดและ(@NameIsNovel)ฉีกกระชากอย่างโหดเหี้ยม
ด้วยเสียงฉีกขาด ร่างของภูตอสูรกระทิงครามก็ถูกฉีกขาด เลือดของเขา(@NameIsNovel)กระเซ็นลงมาเหมือนน้ำตก
โดยไม่มี(@NameIsNovel)การสนับสนุนจากพลังปีศาจ สองซีกของร่างกายก็หดตัวกลับสู่ขนาดเดิมอย่างรวดเร็วและ(@NameIsNovel)ถูกกลืนโดยบรรพบุรุษอสูรทั้งสองตน
“ถูกสังหารในการเผชิญหน้าเพียงครั้งเดียว ช่างน่าเสียดาย! ฉือโย่วชุบชีวิตเจ้าขึ้นมา มอบตำแหน่งท่านกระทิงอัปลักษณ์ให้ และ(@NameIsNovel)ใช้ทรัพยากรจำนวนมากเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งของเจ้า
ทั้งหมดนี้สูญเปล่า!” ขงเซวียนเฝ้าดูฉากนั้น แค่นเสียงเย็นชาด้วยความผิดหวัง
---------------