หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 1,030
ตอนที่ 1,030 : การเปลี่ยนแปลงฉับพลัน
ตอนที่ 1030
ภายในมิติสระโลหิต เมื่อสระโลหิตลำดับที่(@NameIsNovel)สองจากซ้ายปะทุระเบิด เงาร่างนั้นพลันลืมตาขึ้นอีกครั้ง
“อสูรวัวอัปลักษณ์ถูกสังหารแล้วหรือ? ดูเหมือนว่า(@NameIsNovel)แม้การบำเพ็ญในสระโลหิตจะช่วยเพิ่มพูนพลังได้(@NameIsNovel)อย่างรวดเร็ว
แต่รากฐานกลับไม่มั่นคง มิเหมาะกับงานใหญ่ ใช้เป็น(@NameIsNovel)เครื่องสังเวยเพื่อเร่งการตื่นของตนเสียจะดีกว่า(@NameIsNovel)” เงาร่างนั้นพึมพำกับตนเอง พลางยกมือขึ้นทำท่ากวักเรียก
ค่ายกลหนึ่งพลันปรากฏขึ้นจากสระโลหิตที่(@NameIsNovel)ปะทุระเบิด ภายในค่ายกลนั้น ดวงวิญญาณของภูตอสูรกระทิงครามก็ปรากฏกายออกมา
ในชั่วขณะที่(@NameIsNovel)ดวงวิญญาณภูตอสูรกระทิงครามกำลังจะกล่าวคำขอบคุณ เงาร่างนั้นพลันอ้าปากดูดกลืนวิญญาณนั้นเข้าไป
แรงดูดมหาศาลแผ่ปกคลุมทั่วบริเวณ ดวงวิญญาณภูตอสูรกระทิงครามไม่อาจต้านทาน กระแสลมดูดพลันพุ่งเข้าสู่ปากของเงาร่างไปพร้อมเสียงหวีดหวิว
แสงจากเงาร่างนั้นผันผวนขึ้นครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ก่อร่างขึ้นเป็น(@NameIsNovel)รูปเป็น(@NameIsNovel)ร่างได้(@NameIsNovel)บ้าง
ภายในสระโลหิตกว้างใหญ่ ร่างมหึมาหนึ่งพลันสั่นสะท้าน และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)แสงสีดำจางๆ ปรากฏขึ้นบนกาย
“จ้าวอสูรหมูไห่... ท่านยังไม่พร้อมอีกหรือไร? จ้าวอสูรวัวอัปลักษณ์ถูกสังหารสิ้นแล้วนะ!” ยักษ์สองเขา(@NameIsNovel)กล่าวถามด้วยความกระวนกระวายใจ พลางทอดสายตาไปยังเบื้องไกล
อสูรวายุยังคงเร่งเร้าธงบัญชาการสีดำแดงในมืออย่างต่อเนื่อง ราวกับมิได้(@NameIsNovel)ยินเสียงเรียกขานนั้น
จากภายในแผนที่(@NameIsNovel)สมบัติสวรรค์แห่งภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แม่น้ำ เซินลั่วเฝ้ามองการต่อสู้นอกผืนแผนที่(@NameIsNovel) บังเกิดความตกตะลึงและ(@NameIsNovel)ยินดีในคราเดียวกัน
อวตารบรรพชนอสูรทั้งสิบสองตนนั้นร้ายกาจพิสดารยิ่ง พลังอำนาจของภูตอสูรกระทิงครามก็มิได้(@NameIsNovel)ด้อยกว่า(@NameIsNovel) แม้เขา(@NameIsNovel)จะลงมือด้วยตนเองก็มิอาจปราบปรามได้(@NameIsNovel)ในชั่วเวลาอันสั้น ทว่า(@NameIsNovel)ตอนนี้กลับถูกสังหารในการปะทะเพียงคราเดียว
น่าเสียดายที่(@NameIsNovel)ตนเพิ่งได้(@NameIsNovel)สัมผัสกับค่ายกลสิบสองนครสวรรค์พิฆาตเทพ จึงยังมิอาจควบคุมได้(@NameIsNovel)อย่างเชี่ยวชาญ ทำได้(@NameIsNovel)เพียงบัญชาอวตารบรรพชนอสูรได้(@NameIsNovel)แค่สามตนเท่านั้น
เซินลั่วประสานอินขึ้นในมือ เร่งเร้าอวตารบรรพชนอสูรทั้งสามตนนั้นให้พุ่งเข้าโจมตีหลินซินเยว่และ(@NameIsNovel)หม่าซิ่วซิ่วที่(@NameIsNovel)อยู่ใกล้เคียงอีกครา
สีหน้าของหม่าซิ่วซิ่วพลันเยียบเย็นลง พลิกมือพลันปรากฏตราประทับโลหิตขนาดมหึมาขึ้นเบื้องหน้า ใต้ตรานั้นมี(@NameIsNovel)อักษรโบราณ ‘เจ็ดสังหาร’ สลักอยู่ แผ่ปราณสังหารอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกมา
นางขยับมืออย่างว่องไว ร่ายเวทหลายบทต่อเนื่องกันไป พร้อมชี้ไปยังตราประทับโลหิตนั้น
คลื่นแสงสีโลหิตพลันพุ่งทะยานออกจากตราประทับเจ็ดสังหาร แฝงเร้นด้วยคลื่นพลังวิญญาณอันน่าตกตะลึงยิ่ง ทำให้ห้วงสุญญตาเบื้องหน้าระยะหลายสิบจ้างแตกร้าวฉับพลัน พร้อมเสียง ‘แครก’ ดังสนั่น
อวตารบรรพชนอสูรสองตนที่(@NameIsNovel)พุ่งเข้าหาหม่าซิ่วซิ่วนั้นพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวถูกอุกกาบาตพุ่งชนใส่ และ(@NameIsNovel)ถูกตราประทับเจ็ดสังหารพัดกระเด็นออกไปในที่(@NameIsNovel)สุด
หลินซินเยว่ผู้ถูกอวตารบรรพชนอสูรตนหนึ่งเล็งเป้านั้น สีหน้าของนางพลันแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย แบมือออก เส้นใยแมงมุมสายหนึ่งพลันพุ่งทะยานออกมา ก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)ร่างแหหนาทึบในชั่วพริบตา
เส้นใยแมงมุมเหล่านี้หนากว่า(@NameIsNovel)คราที่(@NameIsNovel)เคยใช้กับเซินลั่วกว่า(@NameIsNovel)สิบส่วน เปล่งประกายสีชมพูเจิดจ้า พร้อมส่งกลิ่นหอมเย้ายวนชวนให้ลุ่มหลงจนยากต้านทาน
เนี่ยไฉจูซึ่งยืนอยู่ห่างออกไปหลายสิบจ้าง กำลังจะเข้าร่วมผนึกกำลังกับอวตารบรรพชนอสูรทั้งสามตน พลันได้(@NameIsNovel)กลิ่นหอมนี้ ก็บังเกิดความรู้สึกกล้ามเนื้ออ่อนเปลี้ย ปราณเทวะมึนเมาในทันที
รีบหยุดชะงักฝีเท้า ถอยห่างออกไปนับร้อยจ้างก่อนจะฟื้นคืนสติสัมปชัญญะ สีหน้าของเขา(@NameIsNovel)พลันฉายแววตกตะลึง
ร่างแหสีชมพูนั้นทอดยาวในห้วงอากาศ แล้วร่วงหล่นลงมาโอบรัดอวตารบรรพชนอสูรนั้นไว้
กลิ่นหอมที่(@NameIsNovel)กัดกร่อนกระดูกและ(@NameIsNovel)กัดกินวิญญาณนั้นหลั่งไหลเข้าสู่ร่างอวตารบรรพชนอสูร ซึ่งตามควรแล้วจะทำลายมนุษย์ผู้มี(@NameIsNovel)เลือดเนื้อให้ไร้เรี่ยวแรง
ทว่า(@NameIsNovel)อวตารบรรพชนอสูรกลับมิได้(@NameIsNovel)รับผลกระทบใด มืออัคคีพลันฉีกร่างแหนั้นออกเป็น(@NameIsNovel)ชิ้นเล็กชิ้นน้อย
พร้อมเสียง ‘ฉีก!’ ร่างแหแมงมุมขนาดมหึมาก็ถูกฉีกขาดเป็น(@NameIsNovel)เสี่ยงๆ
“เป็น(@NameIsNovel)ไปมิได้(@NameIsNovel)! เคล็ดวิชาเย้ายวนของข้าบรรลุถึงขั้นสมบูรณ์แล้ว สรรพชีวิตใดที่(@NameIsNovel)ยังคงมี(@NameIsNovel)เลือดเนื้อย่อมต้องได้(@NameIsNovel)รับผลกระทบ!” หลินซินเยว่อุทานออกมาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ร่างของนางพลันถอยร่นไปเบื้องหลังอย่างรวดเร็ว
จากภายในแผนที่(@NameIsNovel)สมบัติสวรรค์แห่งภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แม่น้ำ มุมปากของเซินลั่วพลันปรากฏรอยยิ้มเย็นยะเยือก
กลิ่นหอมกัดกร่อนกระดูกของหลินซินเยว่นั้นทรงอานุภาพโดยแท้ แม้แต่นักบวชธรรมดาระดับเทียนจุนก็ยังมิอาจรอดพ้นจากผลกระทบหากสัมผัสถูก
น่าเสียดายที่(@NameIsNovel)ในยามนี้หลินซินเยว่กำลังเผชิญหน้ากับอวตารบรรพชนอสูร เผ่าอสูรบรรพกาลมิได้(@NameIsNovel)บำเพ็ญพลังเทวะหรือปราณเต๋า
หากแต่ฝึกฝนเพียงกายเนื้ออันแกร่งกล้า การต้านทานพิษและ(@NameIsNovel)พลังเทวะแห่งมนต์สะกดจึงแข็งแกร่งกว่า(@NameIsNovel)นักบวชทั่วไปอยู่มากโข
ที่(@NameIsNovel)สำคัญไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น ร่างอวตารของบรรพชนอสูรที่(@NameIsNovel)กำลังเผชิญหน้าอยู่นี้คือ ‘จู้หรง’ บรรพชนอสูรแห่งอัคคีทักษิณ
ผู้ถือกำเนิดพร้อมพลังเทวะแห่งอัคคีที่(@NameIsNovel)สามารถสยบพิษร้ายทั้งปวง เคล็ดวิชาเย้ายวนของหลินซินเยว่จึงมิอาจส่งผลต่อจู้หรงได้(@NameIsNovel)โดยสิ้นเชิง
เมื่อเซินลั่วประสานอิน อวตารบรรพชนอสูรจู้หรงก็พลันไล่ตามหลินซินเยว่ด้วยความเร็วที่(@NameIsNovel)เพิ่มขึ้นอีกครา
ในชั่วพริบตาก็ไล่ตามนางทัน มือยักษ์ขนาดเท่าปราสาทพลันปรากฏขึ้นเบื้องหน้าหลินซินเยว่ ด้วยพลังอำนาจที่(@NameIsNovel)สามารถพลิกฟ้าคว่ำปฐพี แล้วตะครุบเข้าใส่นางด้วยความเร็วราวอสุนีบาต
ทว่า(@NameIsNovel)แสงสีเงินวาบหนึ่งพลันพาดผ่านใต้เท้าหลินซินเยว่ พร้อมเส้นใยแมงมุมสีเงินสายหนึ่งพลันปรากฏขึ้น ทอดยาวออกไปยึดติดกับร่างของยักษ์สองเขา(@NameIsNovel)
พลันเกิดแสงวาบขึ้นบนเส้นใยแมงมุมนั้น ร่างของหลินซินเยว่ก็อันตรธานหายไป แล้วไปปรากฏกายอยู่ข้างยักษ์สองเขา(@NameIsNovel)
ณ ตำแหน่งที่(@NameIsNovel)ห่างไกลออกไปในชั่วพริบตาถัดมา มือยักษ์ของอวตารบรรพชนอสูรจู้หรงจึงได้(@NameIsNovel)แต่คว้าจับอากาศธาตุว่า(@NameIsNovel)งเปล่า
“ไหมสวรรค์!” เซินลั่วพลันจดจำที่(@NameIsNovel)มาของเส้นใยแมงมุมสีเงินนี้ได้(@NameIsNovel)ในทันใด
นี่คือพลังเทวะที่(@NameIsNovel)มาจากถ้ำแมงมุม เส้นใยไหมสวรรค์นี้แฝงเร้นด้วยพลังแห่งมิติ สามารถเคลื่อนย้ายไปยังจุดใดๆ ที่(@NameIsNovel)เชื่อมโยงด้วยเส้นใยนี้ได้(@NameIsNovel)ในชั่วพริบตา โดยมิได้(@NameIsNovel)จำกัดระยะทางเลยแม้แต่น้อย
ที่(@NameIsNovel)แท้หลินซินเยว่ได้(@NameIsNovel)แอบผูกไหมสวรรค์เอาไว้กับเซินลั่ว และ(@NameIsNovel)ติดตามเขา(@NameIsNovel)โดยอาศัยพลังเทวะนี้ ยามนี้นางใช้พลังเทวะได้(@NameIsNovel)ละเอียดลึกซึ้งยิ่งขึ้นกว่า(@NameIsNovel)ร้อยส่วน เขา(@NameIsNovel)จึงมิอาจสังเกตเห็นการมี(@NameIsNovel)อยู่ของเส้นใยนี้มาก่อนได้(@NameIsNovel)เลย
สีหน้าของเซินลั่วพลันคล้ำมืดลง เลิกล้มการรับมือกับหม่าซิ่วซิ่วในทันที เร่งเร้าอวตารบรรพชนอสูรทั้งสามตนให้พุ่งเข้าใส่หลินซินเยว่และ(@NameIsNovel)อสูรวายุ เพื่อเตรียมสังหารพวกนางให้สิ้นซาก
เซินลั่วลุกขึ้นยืนในทันที พลิกมือพลันหยิบพลองเหล็กสะกดสมุทรและ(@NameIsNovel)แส้เทพสงครามออกมา เตรียมการจะลงมือด้วยตนเอง
อสูรวายุนั่งขัดสมาธิร่ายเวทอยู่ห่างออกไป ทำให้เซินลั่วบังเกิดความรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง
โดยเฉพาะอย่างยิ่งธงขนาดใหญ่สีดำแดงที่(@NameIsNovel)นางอัญเชิญออกมา ดูประหนึ่งว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ความเชื่อมโยงบางอย่างกับค่ายกลสิบสองนครสวรรค์พิฆาตเทพ จึงไม่ควรปล่อยให้นางกระทำการต่อไปได้(@NameIsNovel)อีก
เมื่อเห็นอวตารบรรพชนอสูรทั้งสามตนพุ่งเข้าจู่โจม ยักษ์สองเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)อสูรหมาป่าชุดเหลืองก็พลันวาบกายเข้ามาหยุดยืนเบื้องหน้าอสูรวายุ เพื่อสกัดกั้นและ(@NameIsNovel)เตรียมพร้อมรับมือกับการต่อสู้
หลินซินเยว่ลังเลอยู่ชั่วครู่หนึ่ง แต่นางก็มิได้(@NameIsNovel)หลบหนีไป พลันพลิกมือหยิบแส้ยาวสีเงินสุกใสออกมา แส้นั้นประดับด้วยศิลาแก้วเก้าดวงแวววาวคล้ายดวงดาว
พร้อมขับขานเสียงดนตรีไพเราะดังก้องสะท้านไปทั่วบริเวณ บ่งบอกชัดว่า(@NameIsNovel)นี่คือศาสตราเวทที่(@NameIsNovel)ไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง
ในขณะนั้นเอง อสูรวายุผู้กำลังร่ายเวทโดยหลับตาอยู่ก็พลันลืมตาขึ้นในฉับพลัน
ธงบัญชาการสีดำแดงที่(@NameIsNovel)ลอยอยู่เหนือศีรษะของอสูรวายุพลันขยายใหญ่ขึ้นเป็น(@NameIsNovel)เจ็ดแปดจ้าง โบกสะบัดพลิ้วไหวไปตามกระแสลม
อสูรวายุคายโลหิตแก่นแท้ออกมาหนึ่งคำรบ หลอมรวมเข้ากับธงบัญชาการสีดำแดงนั้น ทำให้ธงนั้นพองโตขึ้นอีกคราในสายลม แล้วแปรสภาพเป็น(@NameIsNovel)ธงมหึมาขนาดหลายสิบจ้างในชั่วพริบตา
แสงโลหิตรูปดวงตะวันพลันระเบิดพลุ่งออกมาจากธงผืนนั้น แผ่กระจายไปโดยรอบอย่างรวดเร็วฉับไว ในชั่วพริบตาก็โอบล้อมอวตารบรรพชนอสูรทั้งสิบสองตนเอาไว้
สีหน้าของอวตารบรรพชนอสูรทั้งสิบสองตนพลันเลื่อนลอย อวตารบรรพชนอสูรทั้งสามตนที่(@NameIsNovel)เซินลั่วควบคุมก็เป็น(@NameIsNovel)เช่นเดียวกัน ร่างที่(@NameIsNovel)กำลังลอยอยู่พลันหยุดนิ่งกลางเวหา ราวกับถูกเสกให้กลายเป็น(@NameIsNovel)รูปปั้น
สถานการณ์เช่นนี้มิได้(@NameIsNovel)แตกต่างจากคราที่(@NameIsNovel)เซินลั่วเคยใช้วงแหวนวัชระเก็บธงค่ายกลทั้งสิบสองผืนแต่อย่างใด
“เกิดอันใดขึ้น?” เซินลั่วพลันขมวดคิ้วมุ่น เมื่อการเชื่อมโยงกับอวตารบรรพชนอสูรทั้งสามตนถูกตัดขาดไปอย่างกะทันหัน เขา(@NameIsNovel)จึงมิอาจสั่งการพวกมันได้(@NameIsNovel)อีกต่อไป
ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้นแล้ว ค่ายกลรูปวงแหวนซึ่งประกอบด้วยธงสีดำทั้งสิบสองผืนนั้นก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนมิอาจควบคุมได้(@NameIsNovel) บ่งบอกว่า(@NameIsNovel)ค่ายกลนั้นกำลังจะพังทลายลงในไม่ช้า
อสูรวายุพลันพลิกมือหยิบลูกปัดสีแดงเข้มออกมาอีกหนึ่งเม็ด แล้วบดขยี้มันลงในชั่วพริบตา
เมฆโลหิตนับไม่ถ้วนพลันปรากฏขึ้นอีกครา แล้วหลอมรวมเข้าสู่ร่างของอวตารบรรพชนอสูรทั้งสิบสองตน ทำให้ร่างของพวกมันพองโตขึ้นหนึ่งในสามส่วน ดวงตาแดงก่ำราวโลหิตสด
แล้วพลันพุ่งเข้าใส่พื้นที่(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)งเปล่าส่วนหนึ่งในห้วงอากาศ พร้อมกับฝ่ามือมหึมากว่า(@NameIsNovel)ยี่สิบฝ่ามือฟาดลงมาในคราเดียวกัน
พร้อมเสียง ‘ตูม!’ ดังสนั่น ห้วงสุญญตาบริเวณนั้นก็แตกร้าวออกอย่างสมบูรณ์ ผืนม้วนภาพสีขาวก็พลันถูกดึงออกมาอย่างรุนแรงจากรอยร้าว ซึ่งผืนม้วนนั้นคือแผนที่(@NameIsNovel)สมบัติสวรรค์แห่งภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แม่น้ำนั่นเอง
------------------
ขอบพระคุณทุกท่านที่(@NameIsNovel)สนับสนุนและ(@NameIsNovel)ติดตามเรา