หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 1,037
ตอนที่ 1,037 : มิยอมจำนน
ตอนที่ 1037
เซินลั่วไม่เคยเห็นราชาอสูรวัวกระทิงในสภาพเช่นนี้มาแต่หนหลัง รัศมี(@NameIsNovel)พลังทรงอำนาจยิ่งกว่า(@NameIsNovel)ครั้งใด ทว่า(@NameIsNovel)กลับสั่นคลอนปรวนแปรไม่หยุดหย่อน ดุจคลื่นทะเลอันบ้าคลั่ง
"ช่างหาที่(@NameIsNovel)ตายนัก!" ฉือโย่วเย้ยหยันยามเห็นดังนั้น
ราชาอสูรวัวกระทิงหาได้(@NameIsNovel)รับรู้ถึงสิ่งใด ราวกับตกอยู่ในห้วงมิติอันแปลกประหลาด มิได้(@NameIsNovel)ยินเสียงใด นอกเสียจากดวงตาที่(@NameIsNovel)จับจ้องเพียงลำแสงสีดำเส้นหนึ่งเท่านั้น
เมื่อแก่นโลหิตมหาศาลเผาไหม้ในร่าง รัศมี(@NameIsNovel)พลังรอบกายก็มั่นคงขึ้นในที่(@NameIsNovel)สุด ก้าวข้ามผ่านปราการสุดท้ายของระดับไท่อี่ขั้นสูงสุด บรรลุระดับเทียนจุน
เขา(@NameIsNovel)กำพลองเหล็กผสมไว้ในสองมือแน่นหนา โลหิตอุ่นร้อนไหลหลั่งเกาะเกี่ยว พันรอบพลองเหล็ก อักขระยันต์เวทสว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้นทีละชั้น
พลองนั้นราวกับลุกไหม้ เปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)สีแดงฉานดุจเปลวเพลิง กระแสอัคคีโลหิตลุกโชน ย้อมครึ่งฟ้าให้แดงฉาน ก่อนจะพุ่งเข้าปะทะกับแสงสีดำจากขวานรบ
"ตู้ม!"
เสียงคำรามกึกก้องสนั่นจากจุดที่(@NameIsNovel)แสงทั้งสองปะทะกัน แสงสีดำจากคมขวานที่(@NameIsNovel)ดูเหมือนจะไม่อาจหยุดยั้งได้(@NameIsNovel) กลับต้องหยุดชะงักลง
ปะทะกันอย่างดุเดือดกับอัคคีโลหิตที่(@NameIsNovel)แผ่ซ่านออกไป ราวกับสองยอดฝีมือเข้าห้ำหั่นกันในทางแคบ ไม่มี(@NameIsNovel)ผู้ใดยอมผู้ใด
ฉือโย่วเมื่อเห็นดังนั้น แววประหลาดใจฉายขึ้นในดวงตา แขนของเขา(@NameIsNovel)พลันสั่นสะท้าน ก่อนจะกดขวานรบลงอีกครา
ราชาอสูรวัวกระทิงไม่อาจทานทนได้(@NameIsNovel) นอกจากต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว ทั้งร่างอาบโลหิต กัดฟันแน่นจนฟันหลายซี่แตกหักโดยไร้เสียง ทว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ยังคงยืนกราน มิยอมถอยแม้เพียงก้าวเดียว
"ไป..."
เสียงแหบแห้ง บีบเค้นคำพูดออกจากลำคอ เขา(@NameIsNovel)พลันหมุนกายอย่างรวดเร็ว แบกพลองเหล็กผสมขึ้นบ่า เงื้อขึ้นราวกับจะแบกภูผา
แสงสีดำจากคมขวานพลันถูกพลองเงื้อขึ้นอย่างแรง เปลี่ยนทิศทางและ(@NameIsNovel)พุ่งทะยานตรงขึ้นสู่ฟากฟ้า
เสียง 'ครืน' ดังก้อง... เหนือโดมฟ้า ลำแสงพวยพุ่งจากพื้นพิภพ ผ่าท้องฟ้าเปิดออกเป็น(@NameIsNovel)ช่องว่า(@NameIsNovel)งลึกหลายหมื่นจ้าง
รัศมี(@NameIsNovel)แห่งฟ้าดินรอบข้างพลันปั่นป่วนวุ่นวาย จนไม่อาจไหลเข้าไปเติมเต็มได้(@NameIsNovel) อัคคีโลหิตที่(@NameIsNovel)แผ่ซ่านออกไปก็มอดดับลงทีละนิ้ว กลายเป็น(@NameIsNovel)สายฝนโลหิตร่วงหล่นลงมา
บนพื้นพิภพเบื้องล่าง ร่างมหึมาสูงหลายพันจ้างได้(@NameIsNovel)หายไปอย่างไร้ร่องรอยเสียแล้ว เหลือเพียงราชาอสูรวัวกระทิงที่(@NameIsNovel)กลับคืนสู่ร่างมนุษย์ ร่างกายบอบช้ำและ(@NameIsNovel)อาบโลหิต
เต็มไปด้วยบาดแผล โลหิตสดไหลรินไม่หยุดจากทุกส่วนของร่างกายราวกับธารน้ำ ทว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ยังมิยอมล้มลง ใช้พลองเหล็กผสมค้ำยันตนเอง พยุงกายที่(@NameIsNovel)เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น(@NameIsNovel)นั้นไว้
ฉือโย่วเมื่อเห็นว่า(@NameIsNovel)การโจมตีของตนถูกสกัดกั้น และ(@NameIsNovel)ผู้สกัดกั้นยังคงมี(@NameIsNovel)ชีวิตรอด อดไม่ได้(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)จะรู้สึกชื่นชมอยู่บ้าง
ทว่า(@NameIsNovel)ในขณะนี้ เขา(@NameIsNovel)ไม่มี(@NameIsNovel)เจตนาที่(@NameIsNovel)จะแสดงความเมตตา กำขวานรบในสองมือแน่น ก่อนจะเริ่มรวบรวมพลังอีกครั้ง
เซินลั่วเห็นดังนั้น ย่อมมิยอมปล่อยโอกาสให้ลอยนวล แม้ไม่สนว่า(@NameIsNovel)ปราณเต๋าในกายจะร่อยหรอจนหมดสิ้นหรือไม่ เขา(@NameIsNovel)ก็กระตุ้นพลังออกมาอย่างเต็มที่(@NameIsNovel)
พร้อมเสียงคำราม "อ้า..." ม้วนภาพเหนือโดมฟ้าก็พลันมี(@NameIsNovel)สีสันสมบูรณ์ในที่(@NameIsNovel)สุด และ(@NameIsNovel)ปะทุพลังชีวิตอันเปี่ยมล้นออกมาในทันใด
เกือบจะในเวลาเดียวกันนั้น ร่างของเจิ้นหยวนจื่อก็ปรากฏขึ้นบนม้วนภาพ และ(@NameIsNovel)ด้วยการชี้หัตถ์ประทับ กระแสน้ำวนสีขาวก็พลันปรากฏขึ้นบนแผนที่(@NameIsNovel) ดูดร่างของตนเข้าไปก่อน
เสียงตะโกนก้องว่า(@NameIsNovel) "เปิด!" ดังขึ้น พลันมี(@NameIsNovel)แสงสีทองเจิดจ้าพวยพุ่งออกจากร่าง เผยให้เห็นคัมภีร์สีทองเล่มหนึ่ง
เสียง "วูบ!" ดังขึ้นดุจเสียงพลิกหน้ากระดาษก้องกังวานไปทั่วอากาศ คัมภีร์สีทองพลันเปิดออกเอง หน้ากระดาษหลายแผ่นกระจัดกระจายลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าในภาพ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)อักขระโบราณสีทอง หลอมรวมเข้ากับสุญญตา
เจิ้นหยวนจื่อลอยอยู่กลางสุญญตาของภาพ กางแขนออก เงยหน้าขึ้นสู่ฟากฟ้า ปากเปล่งเสียงสวดมนต์ดังก้อง เหนือฟากฟ้าเบื้องบน
พลังอันมหาศาลเริ่มถูกดึงลงมา หลั่งไหลเข้าสู่ร่างของเขา(@NameIsNovel) ดวงตาพลันเปลี่ยนสภาพไปในทันใด
ข้างหนึ่งกลายเป็น(@NameIsNovel)สีขาว อีกข้างเป็น(@NameIsNovel)สีดำสนิท มือทั้งสองวาดวงกลมกลางสุญญตา ก่อนจะประสานกันที่(@NameIsNovel)หน้าอก นิ้วหนึ่งชี้ขึ้นฟ้า อีกนิ้วหนึ่งชี้ลงดิน เชื่อมโยงฟ้าดินเข้าด้วยกัน
ในขณะนั้น ขอบเขตของภาพแผนที่(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แม่น้ำภายในสุญญตาเริ่มจางหายไป พลังบริสุทธิ์แห่งฟ้าดินนั้นพลันแผ่ออกไปทุกทิศทางราวกับสายลมอ่อนโยน
ดูเหมือนจะไร้เสียงและ(@NameIsNovel)ไร้ลมหายใจ ทว่า(@NameIsNovel)กลับไม่อาจหยุดยั้งได้(@NameIsNovel) แสงสีดำบนขวานรบในมือของฉือโย่วที่(@NameIsNovel)เพิ่งจะสว่า(@NameIsNovel)งวาบขึ้น ก็พลันดับลงอีกครา
เขา(@NameIsNovel)พลันมองไปรอบกาย ถอนหายใจอย่างเงียบงันในใจ พลางตระหนักว่า(@NameIsNovel)ร่างกายของตนมิได้(@NameIsNovel)อยู่บนผืนดินแห่งฉางอันอีกต่อไปแล้ว หากแต่อยู่ภายในแผนที่(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แม่น้ำเสียแล้ว
เช่นเดียวกับฉือโย่ว เซินลั่วและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ อีกสองสามคนก็ถูกดึงเข้ามาในแผนที่(@NameIsNovel)เช่นกัน เนี่ยไฉจูยืนอยู่ด้านหลังเซินลั่วและ(@NameIsNovel)ราชาอสูรวัวกระทิง สองมือของนางประสานเป็น(@NameIsNovel)หัตถ์ประทับขวดทิพย์ โดยมี(@NameIsNovel)ขวดหยกชำระล้างลอยอยู่เบื้องหน้านาง
กิ่งหลิวเรียวเล็กห้อยอยู่เหนือศีรษะของทั้งสาม เปล่งแสงสีฟ้าอ่อนระยิบระยับดุจผืนน้ำยามต้องแสงจันทรา ใบหน้าของนางซีดขาวราวกับศพ
ขณะเดียวกัน นางก็กระตุ้นวิชาโปรดสัตว์โลกและ(@NameIsNovel)น้ำทิพย์กิ่งหลิวไปพร้อมกัน เพื่อช่วยราชาอสูรวัวกระทิงที่(@NameIsNovel)บาดเจ็บสาหัส และ(@NameIsNovel)เซินลั่วที่(@NameIsNovel)ใช้พลังไปอย่างมหาศาล ให้ฟื้นฟูความสามารถในการต่อสู้ได้(@NameIsNovel)อีกครา
หยางเจี้ยนกำทวนสามง่ามสองคมแน่น ยืนอยู่ข้างกายนางเพื่อปกป้อง โลหิตไหลซึมออกจากเนตรที่(@NameIsNovel)สามบนหน้าผากของเขา(@NameIsNovel)แล้ว
"ไฉจู เจ้ามุ่งเน้นไปที่(@NameIsNovel)การรักษาพี่หนิวเถิด ข้าฟื้นฟูด้วยตนเองได้(@NameIsNovel)" เซินลั่วกล่าว พลางกลืนโอสถฟื้นฟูสามเม็ด ก่อนจะกระตุ้นเคล็ดวิชาบำเพ็ญไร้นามและ(@NameIsNovel)เคล็ดวิชาผนึกสวรรค์ไปพร้อมกัน
ขณะเปิดจุดลมปราณเฉียวเพื่อดึงดูดรัศมี(@NameIsNovel)แห่งฟ้าดินด้วยเคล็ดวิชาบำเพ็ญไร้นาม ซึ่งความเร็วในการฟื้นฟูนั้นพิสูจน์แล้วว่า(@NameIsNovel)รวดเร็วอย่างยิ่ง
เนี่ยไฉจูเห็นดังนั้น ก็มิได้(@NameIsNovel)ยืนกรานอีกต่อไป พลางมุ่งเน้นการรักษาอาการของราชาอสูรวัวกระทิง ราชาอสูรวัวกระทิงบาดเจ็บสาหัสอย่างหนัก เกือบเผาผลาญแก่นโลหิตจนหมดสิ้น และ(@NameIsNovel)บัดนี้สูญเสียความสามารถในการฟื้นฟูตนเองโดยสิ้นเชิง
เขา(@NameIsNovel)พึ่งพาการรักษาของเนี่ยไฉจูอย่างสิ้นเชิงเพื่อรักษาชีวิตของตนไว้ หากปราณเต๋าของนางไม่สามารถคงอยู่ได้(@NameIsNovel)อีกต่อไป ประกายชีวิตเล็กๆ ที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่ในราชาอสูรวัวกระทิงก็จะมอดดับลงในที่(@NameIsNovel)สุด
"เจ้าคิดจริงๆ หรือว่า(@NameIsNovel)การดึงข้าเข้ามาในแผนที่(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)และ(@NameIsNovel)แม่น้ำนี้ จะทำให้เจ้ามี(@NameIsNovel)โอกาสผนึกข้าได้(@NameIsNovel)อีกครั้งอย่างนั้นรึ? ช่างไร้เดียงสาเสียจริง!" ฉือโย่วกวาดสายตามองไปทั่วทุกคน ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างเยือกเย็น
เจิ้นหยวนจื่อหาได้(@NameIsNovel)สนใจไม่ พลันโบกมือครั้งหนึ่ง มิติภายในแผนที่(@NameIsNovel)ทั้งหมดพลันสั่นสะท้าน จากทิศตะวันออกเฉียงใต้ ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ พลันมี(@NameIsNovel)เสียง 'ครืน' ดังสะท้อน ภูผาลูกหนึ่งผุดขึ้นจากพื้นดินในแต่ละทิศทาง ลอยขึ้นสู่เบื้องสูง
"ขับเคลื่อนห้าขุนเขา(@NameIsNovel) ปราบปีศาจร้าย" เขา(@NameIsNovel)กล่าวเบาๆ
พื้นดินใต้เท้าของฉือโย่วพลันสั่นสะเทือนไม่หยุดยั้ง ภูเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)ซ่อนเร้นอยู่ใต้ผืนดินพลันผุดขึ้นพร้อมเสียงคำรามกึกก้อง รัศมี(@NameIsNovel)สีเหลืองเปล่งประกาย ออกมาโอบล้อมรอบกายของเขา(@NameIsNovel)
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง สี่ขุนเขา(@NameIsNovel)อีกสี่ลูกก็ลอยเข้าประจำที่(@NameIsNovel) ปักหลักรายล้อมภูเขา(@NameIsNovel)จงเยว่ ก่อเกิดเป็น(@NameIsNovel)ค่ายกลป้องกันอันแข็งแกร่ง
แต่ละลูกส่องแสงเจิดจ้า เมื่อห้าขุนเขา(@NameIsNovel)เข้าประจำที่(@NameIsNovel)แล้ว พลังมหาศาลจากพื้นพิภพก็เริ่มถูกถ่ายทอดเข้าสู่ร่างของฉือโย่ว
แรงกดดันที่(@NameIsNovel)เหนือกว่า(@NameIsNovel)น้ำหนักของห้าขุนเขา(@NameIsNovel)อย่างมหาศาล ค่อยๆ กดทับลงมาบนร่างของเขา(@NameIsNovel) เท้าของฉือโย่วเริ่มจมลึกลงไปในภูเขา(@NameIsNovel)จงเยว่ ร่างมหึมาของเขา(@NameIsNovel)ก็ค่อยๆ จมดิ่งลง ราวกับถูกดึงลงสู่พื้นพิภพ
"กลอุบายเพียงเล็กน้อยเช่นนี้ เจ้ากล้าโอ้อวดความไร้ความสามารถต่อหน้าข้าเช่นนั้นรึ?"
พร้อมเสียงคำราม ร่างของฉือโย่วพลันระเบิดแสงสีดำออกมา และ(@NameIsNovel)ด้วยการกระทืบเท้าลงอย่างรุนแรง คลื่นกระแทกก็แผ่กระจายออกจากร่างของเขา(@NameIsNovel)ไปทุกทิศทาง ราวกับกระแสคลื่นซัดสาด
ห้าขุนเขา(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)สูงตระหง่าน แต่ละลูกสูงพันจ้าง ก็พลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงในทันใด หินผาร่วงหล่นจากยอดเขา(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)ฐานของภูเขา(@NameIsNovel)เหล่านั้นก็เริ่มสั่นคลอนไม่มั่นคง
เมื่อเจิ้นหยวนจื่อเห็นเช่นนั้น ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)ก็พลันฉายแสงขาวดำระลอกหนึ่ง ก่อนจะกดฝ่ามือลงเบื้องล่างด้วยสองมือ
แขนเสื้อของเขา(@NameIsNovel)พลันสะบัดเสียงดัง แสงสีทองหลายชั้นก่อตัวเป็น(@NameIsNovel)ก้อนดุจ ของแข็ง ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าและ(@NameIsNovel)กดทับลงมา จนกระทั่งแม้สุญญตาเองก็ยังทรุดตัวลงภายใต้น้ำหนักนั้น
---------------