หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 1,052
ตอนที่ 1,052 : แขกเหรื่อเต็มโถง
ตอนที่ 1052
"ย่อมได้(@NameIsNovel) แต่การบ่มเพาะหญ้าน้ำแข็งต้องใช้เวลานาน หลายสิบปี หรืออาจนับร้อยปี กว่า(@NameIsNovel)จะสำเร็จเป็น(@NameIsNovel)โอสถ ข้าขอใช้วิชาหลอมกายาอื่นทดแทนบันทึกการบำเพ็ญนี้ไปก่อน แล้วค่อยชดเชยโอสถจากหญ้าน้ำแข็งในภายหลัง ท่านว่า(@NameIsNovel)ดีหรือไม่?" อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำลังเลเล็กน้อย ก่อนเอ่ยถาม
"ท่านผู้พิทักษ์มี(@NameIsNovel)โอสถหลอมกายาอื่นด้วยหรือ? เป็น(@NameIsNovel)โอสถชนิดใด ฤทธิ์เป็น(@NameIsNovel)อย่างไร?" เซินลั่วตาเป็น(@NameIsNovel)ประกาย ถามอย่างรวดเร็ว
"โอสถนี้มี(@NameIsNovel)นามว่า(@NameIsNovel) 'โอสถกระดูกอัสนี' ปรุงจากสมุนไพรวิญญาณล้ำค่าสิบเก้าชนิด หลอมรวมกับแก่นอัสนีบาต เมื่อกินแล้ว พลังอัสนีในโอสถจะชำระล้างกระดูกและ(@NameIsNovel)ผิวหนัง ทั้งยังเป็น(@NameIsNovel)ประโยชน์ต่อนักบำเพ็ญเผ่ามนุษย์ หากใช้ร่วมกับเคล็ดวิชาหลอมกายา จะยิ่งส่งเสริมฤทธิ์ให้ทวีคูณ" อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำหยิบขวดหยกออกมา โยนให้เขา(@NameIsNovel)อย่างไม่รีรอ
เซินลั่วรับขวดหยกไว้ คลี่คลายสัมผัสจิตเทวะตรวจสอบ ภายในบรรจุโอสถสีทองเข้มสิบกว่า(@NameIsNovel)เม็ด แต่ละเม็ดสลักลวดลายคล้ายสายฟ้าฟาด โอสถทุกเม็ดแผ่ปราณยาเข้มข้นรุนแรงยิ่งกว่า(@NameIsNovel)โอสถวิญญาณหิมะเสียอีก
"โอสถนี้ดูใช้ได้(@NameIsNovel) แต่จำนวนน้อยไปหน่อย" เซินลั่วเอ่ยพลางเก็บขวดหยกเข้าถุงมิติด้วยสีหน้ายินดี
"ที่(@NameIsNovel)ข้ายังมี(@NameIsNovel)อีกสิบกว่า(@NameIsNovel)ขวด ทั้งหมดนี้ขอมอบให้สหายเซิน" อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำกล่าว โบกมือปัดขวดหยกอีกหลายใบให้แก่เซินลั่ว
"หากมอบให้ข้าทั้งหมด แล้วท่านผู้พิทักษ์จะมิมี(@NameIsNovel)โอสถบำเพ็ญเหลือเลยหรือ?" เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)รีบรับทันที
"ด้วยระดับบำเพ็ญและ(@NameIsNovel)สภาพกายของข้าในปัจจุบัน โอสถกระดูกอัสนีมิส่งผลอันใดอีกแล้ว ท่านรับไปเถิด" อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำโบกมือกล่าว
"หากเป็น(@NameIsNovel)เช่นนั้น ข้าก็ไม่เกรงใจแล้ว" เซินลั่วกล่าว เก็บโอสถทั้งหมดเข้าถุงมิติ
"แล้วข้อที่(@NameIsNovel)สามที่(@NameIsNovel)สหายเซินต้องการเล่า?" อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำเอ่ยถาม
การแลกเปลี่ยนเพียงสองข้อ เพื่อแลกกับประสบการณ์ทะลวงด่านของนักบำเพ็ญระดับไท่อี่ นับว่า(@NameIsNovel)ถูกยิ่งนัก
"สำหรับเรื่องที่(@NameIsNovel)สาม ข้าเห็นดอกอัสนีม่วงในสวนสมุนไพรด้านนอก ข้าต้องการสมุนไพรวิญญาณนี้เพื่อใช้เขียนยันต์ หวังว่า(@NameIsNovel)ท่านผู้พิทักษ์จะแบ่งปันให้ข้าบ้าง และ(@NameIsNovel)ช่วยข้าแสวงหา 'วัสดุหางหงส์' กับ 'บุตรดาวจันทรา' ได้(@NameIsNovel)ด้วยจักขอบคุณยิ่ง" เซินลั่วครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยปาก
เมื่อหมอนหยกแตกสลาย เซินลั่วจึงขาดไพ่ตายในการใช้วิชาบำเพ็ญฝัน จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องเขียนยันต์อัสนีเรียกปฐพีหลายแผ่นไว้เตรียมพร้อมยามคับขัน
"ตกลง" อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำยินยอมทันที ลุกขึ้นเดินออกไปเก็บดอกอัสนีม่วงจากสวนสมุนไพรด้านนอก
ขณะที่(@NameIsNovel)อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำจากไป เซินลั่วถ่ายทอดความเข้าใจและ(@NameIsNovel)ประสบการณ์การทะลวงผ่านระดับไท่อี่ ที่(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)จากแดนฝันลงบนแผ่นหยกอันเรียบง่าย
ครั้นอสูรหมี(@NameIsNovel)ดำกลับมาพร้อมดอกอัสนีม่วงห้าดอก เซินลั่วก็ยื่นแผ่นหยกนั้นให้แก่อีกฝ่าย
อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำรับแผ่นหยกไว้ราวกับสมบัติล้ำค่า จรดแผ่นหยกไว้ที่(@NameIsNovel)หน้าผาก หลับตาทำสมาธิอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะหัวร่อดังลั่น ลืมตาขึ้นกล่าวขอบคุณเซินลั่วอย่างล้นเหลือ
"ท่านผู้พิทักษ์มิต้องมากพิธี พวกเราต่างได้(@NameIsNovel)สิ่งที่(@NameIsNovel)ปรารถนา และ(@NameIsNovel)ความเข้าใจนี้ก็เป็น(@NameIsNovel)ประโยชน์อย่างยิ่ง" เซินลั่วกล่าวพลางยิ้ม
ทั้งสองสนทนากันเล็กน้อย เซินลั่วใช้สมุนไพรวิญญาณบางส่วนแลกเปลี่ยนสิ่งของจากอสูรหมี(@NameIsNovel)ดำ จากนั้นจึงขอตัวลา
อสูรหมี(@NameIsNovel)ดำไปส่งเซินลั่วพ้นจากภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว เฝ้ามองแสงหลบหนีของเซินลั่วลับหายไปในความไกลโพ้นพร้อมรอยยิ้ม ก่อนรอยยิ้มนั้นจะค่อยๆ เลือนหายไปจากมุมปาก
เขา(@NameIsNovel)ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง มิได้(@NameIsNovel)หวนกลับไปยังภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว แต่กลับกลายร่างเป็น(@NameIsNovel)แสงหลบหนีสีดำ พุ่งทะยานไปยังทิศทางของทะเลตะวันออก...
หลังจากออกจากภูเขา(@NameIsNovel)ผู่ถัว เซินลั่วมิได้(@NameIsNovel)ลังเล พุ่งตรงไปยังเมืองชุนฮวา
นับแต่จากบ้านไปสู่ทะเลตะวันออก มิเคยหวนกลับมาอีกเลย เกรงว่า(@NameIsNovel)ตนจะนำภัยมาสู่ครอบครัว
บัดนี้ภัยจากมารสูญสิ้น โลกกลับคืนสู่ความสงบ เซินลั่วจึงอดใจรอไม่ไหวที่(@NameIsNovel)จะกลับไปเยี่ยมเยือน
เมืองชุนฮวา
เมื่อภัยพิบัติมารสิ้นสุด ราชวงศ์ต้าถังก็รุ่งเรืองไปทั่วหล้า เมืองชุนฮวาประชากรเพิ่มพูน กำแพงเมืองขยายออกไปเกือบครึ่ง บรรยากาศคึกคักมี(@NameIsNovel)ชีวิตชีวา ผู้คนหลั่งไหล รถเทียมม้าแล่นไปมาไม่ขาดสาย
คฤหาสน์สกุลเซิน ตั้งตระหง่านอยู่ทางทิศตะวันออก เป็น(@NameIsNovel)หนึ่งในตระกูลชั้นนำแห่งเมืองชุนฮวา ควบคุมธุรกิจสมุนไพรส่วนใหญ่ และ(@NameIsNovel)ผลิตยาโอสถหลายชนิด สร้างรายได้(@NameIsNovel)มหาศาลแก่สกุล
ทว่า(@NameIsNovel)นั่นเป็น(@NameIsNovel)เพียงภาพลักษณ์ภายนอก มี(@NameIsNovel)เพียงตระกูลชั้นนำไม่กี่ตระกูลเท่านั้นที่(@NameIsNovel)ทราบ สกุลเซินมิได้(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)เพียงตระกูลค้าสมุนไพร ภายในคฤหาสน์สกุลเซินซ่อนเร้นยอดฝีมือ สามารถทุบหินด้วยกำปั้น ฉีกแยกปฐพีด้วยปลายเท้า เหนือกว่า(@NameIsNovel)จอมยุทธ์ธรรมดาทั่วไป
และ(@NameIsNovel)ในแก่นแห่งสกุลเซิน ยังมี(@NameIsNovel)นักบำเพ็ญที่(@NameIsNovel)แท้จริง พ่นไฟเรียกพายุ ควบคุมเคล็ดวิชาแปลกประหลาดลี้ลับ
ทั้งหมดนี้ ว่า(@NameIsNovel)กันว่า(@NameIsNovel)เกี่ยวข้องกับคุณชายใหญ่แห่งสกุลเซินที่(@NameIsNovel)จากบ้านไปเมื่อหลายปีก่อน
สมาชิกสกุลเซินประพฤติตนถ่อมตน ไม่คิดเหยียบย่ำผู้อื่น มิฉะนั้น เมืองชุนฮวาคงอยู่ภายใต้การปกครองของสกุลเซินไปนานแล้ว
วันนี้ คฤหาสน์สกุลเซินประดับโคมไฟแดง ธงหลากสี บ่าวไพร่เดินขวักไขว่ ราวกับเฉลิมฉลองงานมงคล
ร่างหนึ่งปรากฏกลางเวหาเหนือคฤหาสน์ ไม่ผิดเพี้ยน นั่นคือเซินลั่ว
ร่างแผ่ลำแสงสีฟ้าจาง บิดเบือนแสงโดยรอบ แม้ยืนอยู่กลางเวหา บ่าวไพร่เบื้องล่างกลับมิอาจสังเกตเห็น
สีหน้าเซินลั่วซับซ้อน มิได้(@NameIsNovel)ใช้สัมผัสจิตเทวะตรวจสอบสถานการณ์ภายในทันที
หลังจากหลับใหลไปนับร้อยปี แม้ว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)จะทิ้งเคล็ดวิชาบำเพ็ญไว้ ทั้งยังเคยขอให้ไป๋เสี่ยวเถียนนำสมบัติยืดอายุขัยไปมอบให้ บิดาและ(@NameIsNovel)มารดาน่าจะล่วงลับ น้องชายและ(@NameIsNovel)น้องสาวยังอยู่ดีหรือไม่
"ช่างเถอะ มาถึงที่(@NameIsNovel)นี่แล้ว จะลังเลไปไย?" ส่ายหน้า คลายสัมผัสจิตเทวะปกคลุมคฤหาสน์ สีหน้าพลันมืดครึ้ม
เป็น(@NameIsNovel)ไปตามคาด บิดาและ(@NameIsNovel)มารดาบุญธรรมล่วงลับ ป้ายวิญญาณบูชาอยู่ในศาลบรรพบุรุษ น้องชายเซินฉือและ(@NameIsNovel)น้องสาวเซินมู่มู่ยังอยู่ดี
ร่างวูบไหว หายไป
ภายในโถงใหญ่ เซินฉือผมและ(@NameIsNovel)หนวดเคราขาวโพลน ใบหน้าเต็มริ้วรอย ทว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ชีวิตชีวา สวมชุดคลุมสีแดงสด รับคำอวยพรจากญาติมิตร
วันนี้เป็น(@NameIsNovel)วันคล้ายวันเกิดครบรอบหนึ่งร้อยยี่สิบปี ในฐานะปรมาจารย์ใหญ่แห่งสกุลเซิน ขุนนางผู้ใหญ่จากเมืองน้อยใหญ่ต่างมาร่วมงาน
ปัจจุบัน สกุลเซินนำโดยเซินหลี่หลานชาย เซินฉือ ซึ่งบัดนี้อายุเกินห้าสิบปี รูปร่างสูงใหญ่กำยำ หนวดเคราสีดำ บุคลิกสง่างาม
เซินหลี่มิเพียงบริหารกิจการงานในสกุล หากยังมี(@NameIsNovel)พรสวรรค์ด้านการบำเพ็ญ ฝึกฝนเคล็ดวิชาที่(@NameIsNovel)เซินลั่วทิ้งไว้อย่างขยันขันแข็ง ก่อเกิดเมล็ดเต๋า บรรลุระดับชำระปราณขั้นต้น
เซินฉือก็เคยฝึกฝนเคล็ดวิชาเหล่านั้นในยุคของตน แต่ด้วยพรสวรรค์จำกัด มิอาจก้าวเข้าสู่เส้นทางเซียน บัดนี้แก่ชรา เรี่ยวแรงร่วงโรย
หลังจากกล่าวลาแขก เซินฉือยกมือกุมอก ไออย่างรุนแรง
"ท่านปู่!" เซินหลี่รีบรุดเข้าไป ขออภัยแขก ช่วยเซินฉือไปยังห้องโถงด้านใน ยื่นโอสถสีขาวขุ่นให้เขา(@NameIsNovel)
ทว่า(@NameIsNovel)อาการไอของเซินฉือมิหยุด กลับรุนแรงขึ้น คิ้วปรากฏรอยคล้ำดำผิดวิสัย
เซินหลี่หยิบเข็มทองออกมา ปักลงบนจุดฝังเข็มทั่วหน้าอกและ(@NameIsNovel)แผ่นหลัง อาการไอค่อยๆ สงบลง
"ข้าไม่เป็น(@NameIsNovel)ไร ไม่ต้องห่วง อย่าอยู่ที่(@NameIsNovel)นี่ทั้งหมด ยังมี(@NameIsNovel)แขกอยู่ด้านนอก" เซินฉือกล่าว ฝืนยิ้มอ่อนโยน
--------------------