หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 1,057
ตอนที่ 1,057 : ไม่รู้ความตาย
ตอนที่ 1057
"ไปตายซะ!"
เฒ่าหน้าดำเหี้ยมเกรียม ชี้ปลายนิ้วสั่ง
"คำราม!"
ภูติทมิฬคำรามก้อง พุ่งเข้าหารวดเร็ว ฉินหมิงถูกมันไล่ทันในพริบตา ปากอัปลักษณ์งับเข้าใส่หมายขย้ำร่าง
"ท่านอาจารย์!"
บุรุษหน้ากลมวิ่งไปได้(@NameIsNovel)ไม่ไกล หันกลับมาเห็นภาพสยดสยอง รีบหวนคืนร่าง กระบี่รบสีดำแปรเป็น(@NameIsNovel)ลำแสง เข้าโจมตีภูติทมิฬอย่างบ้าคลั่ง
ทว่า(@NameIsNovel)ระยะทางไกลเกินไป ช่วยเหลือไม่ทันการณ์
ฉินหมิงกำลังจะสิ้นลม ปรากฏแสงชาดเรียวยาวจากความว่า(@NameIsNovel)งเปล่า กรีดผ่านอากาศ ภูติทมิฬถูกผ่าร่างเป็น(@NameIsNovel)สองซีก เสียงระเบิดดังก้อง "ปัง!"
ภูติทมิฬตนอื่นหยุดนิ่งกลางอากาศ ก่อนระเบิดเป็น(@NameIsNovel)พลังปราณสีดำ กระจายหายไป
"ผู้ใดบังอาจขัดขวางกิจของข้า? ซ่อนตัวลับๆ ล่อๆ เช่นนี้หรือคือวีรบุรุษ? หากกล้าจริง จงปรากฏตัวออกมา!" เฒ่าหน้าดำคำรามก้อง โกรธแค้นราวไฟสุม แสร้งทำเป็น(@NameIsNovel)ไม่สนใจฉินหมิงและ(@NameIsNovel)ศิษย์
ผู้บำเพ็ญชุดดำอีกสองคน กวาดสายตาคมกริบ มองรอบกายด้วยความขุ่นเคือง
ฉินหมิงและ(@NameIsNovel)บุรุษหน้ากลม ตะลึงงันกับเหตุการณ์พลิกผัน เมื่อครู่ยังถูกภูติทมิฬไล่ล่า บัดนี้กลับถูกฉีกเป็น(@NameIsNovel)ชิ้นๆ ไม่เข้าใจสิ่งใดเกิดขึ้น
ทันใดนั้น แสงสีครามวาบข้างกาย เผยร่างบุรุษชุดเขียว คือเซินลั่ว
ฉินหมิงและ(@NameIsNovel)ศิษย์ตกใจ ทว่า(@NameIsNovel)เห็นสีหน้าเป็น(@NameIsNovel)มิตร มิมี(@NameIsNovel)เจตนาร้าย ก็คลายความกังวลลง
เฒ่าหน้าดำและ(@NameIsNovel)สมุน เห็นเซินลั่วปรากฏกายอย่างไร้ร่องรอย ก็ตระหนก สบตากัน ไม่กล้าผลีผลาม
"ทั้งสองท่านเหนื่อยล้าแล้ว นี่คือโอสถฟื้นฟู รับไปเสียก่อน" เซินลั่วหันหลังให้เฒ่าหน้าดำ แย้มยิ้ม หยิบโอสถสองเม็ด ยื่นให้ฉินหมิงและ(@NameIsNovel)ศิษย์
เซินลั่วมาถึงได้(@NameIsNovel)ครู่ใหญ่แล้ว แต่ต้องการทดสอบว่า(@NameIsNovel) ฉินหมิงและ(@NameIsNovel)สหายตั้งใจฟื้นฟูสำนักจริงหรือไม่ จึงรอจังหวะเข้าช่วยเหลือ
โอสถปลดปล่อยกลิ่นอายสดชื่น ฉินหมิงได้(@NameIsNovel)กลิ่น ก็รู้สึกบาดเจ็บทุเลาลงบ้าง ดวงตาเปล่งประกาย
โอสถล้ำค่าเกินกว่า(@NameIsNovel)ที่(@NameIsNovel)เคยพบ ทว่า(@NameIsNovel)มิกล้ารับในทันที
"ขอบคุณท่านที่(@NameIsNovel)ช่วยเหลือ แต่โอสถล้ำค่าเกินไป ข้าละอายใจที่(@NameIsNovel)จะรับ" ฉินหมิงกล่าวสุภาพ
เซินลั่วแย้มยิ้ม เห็นว่า(@NameIsNovel)ฉินหมิงจำตนไม่ได้(@NameIsNovel) มิได้(@NameIsNovel)อธิบาย เพียงสะบัดนิ้ว โอสถลอยเข้าปากฉินหมิงและ(@NameIsNovel)ศิษย์
โอสถละลายทันที กลายเป็น(@NameIsNovel)สายธารอบอุ่น ไหลเวียนทั่วร่าง บาดแผลสมาน ระดับบำเพ็ญเพิ่มพูน
ฉินหมิงรู้สึกถึงปราณเต๋าพลุ่งพล่าน ทะลวงสู่ชำระปราณขั้นกลางขั้นสูงสุด ส่วนศิษย์ก็พุ่งสู่ชำระปราณขั้นต้นขั้นสูงสุด
ฉินหมิงกำลังจะขอบคุณ กลับต้องเบิกตากว้าง
"ผู้อาวุโส ระวัง!" เขา(@NameIsNovel)ร้องเตือน
สิ้นเสียง เงาสีเหลืองเลื้อยลอดจากใต้เท้าเซินลั่ว อสูรแมงป่องตัวน้อยพุ่งทะยาน หางแปรเป็น(@NameIsNovel)เงาสีเหลือง แทงข้อเท้าเซินลั่ว จมลึกลงไป
"ฮ่าฮ่า! ไม่ว่า(@NameIsNovel)เจ้าเป็น(@NameIsNovel)ใคร เมื่อถูกอสูรแมงป่องของข้าโจมตี จงเตรียมตัวตายได้(@NameIsNovel)เลย!" เฒ่าหน้าดำหัวร่ออย่างบ้าคลั่ง
มันรู้แล้วว่า(@NameIsNovel) เซินลั่วร้ายกาจ จึงแอบสั่งให้อสูรลอบโจมตี และ(@NameIsNovel)สำเร็จผล
ข้อเท้าถูกแทง แปรเป็น(@NameIsNovel)สีเขียวคล้ำ บวมปูดขึ้นอย่างรวดเร็ว
เซินลั่วยังคงสีหน้าสงบ ยกมือเรียกแสงสีคราม ซึมซาบจากผิวหนัง ห่อหุ้มอสูรแมงป่อง
ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่าน "แครก!" อสูรแข็งเป็น(@NameIsNovel)น้ำแข็งในพริบตา
เซินลั่วหยิบไข่มุกสีม่วงอ่อน คือไข่มุกหมื่นพิษ แตะลงบนบาดแผล
พิษสีม่วงเข้มไหลทะลัก ถูกไข่มุกดูดกลืน ผิวหนังแปรเป็น(@NameIsNovel)สีขาวผ่อง บวมยุบลง กลับสู่สภาพเดิมในชั่วลมหายใจ
"สมแล้วที่(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ไข่มุกหมื่นพิษ ไม่เพียงขจัดพิษหมอก ยังสกัดพิษจากบาดแผลได้(@NameIsNovel)โดยตรง!" ดวงตาเซินลั่วเป็น(@NameIsNovel)ประกาย พึมพำ
ไฉนเลยผู้อื่นจะรู้ว่า(@NameIsNovel) เขา(@NameIsNovel)ทราบเรื่องอสูรแมงป่อง เพียงต้องการทดสอบไข่มุกเท่านั้น พิษระดับนี้เป็น(@NameIsNovel)เพียงอาการคัน มิเป็น(@NameIsNovel)ภัยใด
"เป็น(@NameIsNovel)ไปไม่ได้(@NameIsNovel)! อสูรแมงป่องของข้า บ่มเพาะด้วยพิษร้ายสิบสามชนิด แม้แต่อิงปราณยังไม่อาจรอด เจ้ากลับไม่เป็น(@NameIsNovel)อันใด!" เฒ่าหน้าดำตื่นตระหนก ตะโกนอย่างไม่อยากเชื่อ
"หุบปาก!" เซินลั่วลุกยืน สีหน้าเย็นชา สะบัดนิ้ว แสงสีชาดวาบ
ศีรษะเฒ่าหน้าดำระเบิด "ปัง!" เลือดและ(@NameIsNovel)มันสมองสาดกระจาย ร่างไร้ศีรษะสั่นเทา ล้มลงอย่างแข็งทื่อ
ผู้บำเพ็ญชุดดำที่(@NameIsNovel)เหลือ แตกตื่น หนีคนละทิศ หยิบยันต์สีดำ ตบลงบนร่าง แสงสีดำวาบ เกราะคุ้มกันก่อตัว
เซินลั่วสะบัดมือเบาๆ กระบี่แสงสีชาดสองสาย พุ่งจากปลายนิ้ว ปรากฏเบื้องหลังทะลวงร่างอย่างง่ายดาย
เกราะคุ้มกันแตกสลาย เส้นลมปราณหัวใจถูกฉีกขาด ร่างล้มฟุบ ขาดใจตาย
ฉินหมิงและ(@NameIsNovel)ศิษย์ เห็นเซินลั่วสังหารคนทั้งสามอย่างง่ายดาย ก็หน้าซีดอีกครา ดวงตาเต็มเปี่ยมด้วยความเคารพยำเกรง
"ท่านมิเพียงช่วยชีวิตข้า แต่ยังสังหารศัตรู ล้างแค้นให้ศิษย์สำนักชุนชิว ข้าขอขอบคุณท่าน ทว่า(@NameIsNovel)ขอทราบชื่อแซ่อันสูงส่ง เพื่อจดจำไว้ในใจมิรู้ลืม" ฉินหมิงโค้งคำนับลึก
"ดูเหมือนศิษย์พี่ฉินจะลืมข้าไปเสียแล้ว ข้าคือเซินลั่ว ท่านต้องแบกรับภาระของสำนักชุนชิวไว้เพียงลำพัง ทนทุกข์ทรมานมาอย่างสาหัสยิ่ง" เซินลั่วพยุงฉินหมิงให้ลุกขึ้น
"เซินลั่ว...ท่าน...ท่านคือเซินลั่วที่(@NameIsNovel)อาศัยครอบครัวร่ำรวยและ(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)รับการอุปถัมภ์ให้เข้าสู่สำนักชุนชิว?" ฉินหมิงอ้าปากค้าง กล่าวติดอ่าง
บุรุษหน้ากลม มองฉินหมิงและ(@NameIsNovel)เซินลั่วอย่างงุนงง มิคุ้นเคยกับชื่อของเซินลั่ว
"ดูเหมือนชื่อเสียงของข้าจะแพร่หลายไปไกล ใช่แล้ว ข้าคือเซินลั่วผู้นั้น ข้าโชคดีที่(@NameIsNovel)รอดชีวิตมาได้(@NameIsNovel)เมื่อสำนักถูกทำลาย" เซินลั่วกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"เมื่อครู่ข้ากล่าววาจาไม่ยั้งคิด โปรดศิษย์น้องเซินอย่าได้(@NameIsNovel)ถือสา" ฉินหมิงรีบร้อนขออภัย
"ฮ่าฮ่า เป็น(@NameIsNovel)เพียงเรื่องเล็กน้อยเมื่อเยาว์วัย ศิษย์พี่ฉินมิต้องกังวล คนทั้งสามเมื่อครู่นั้นเป็น(@NameIsNovel)ใคร เหตุใดจึงต้องการสังหารท่าน?" เซินลั่วเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
--------------------