หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 1,062
ตอนที่ 1,062 : ภูเขาหญ้าเล็ก
ตอนที่ 1062
เบื้องหน้าหอหลักของสำนักชุนชิวคลาคล่ำไปด้วยผู้คน โจวฝูและ(@NameIsNovel)ศิษย์สำนักอีกหลายนายกำลังกำกับดูแลเหล่าช่างฝีมือให้บูรณะอาคารทรุดโทรมภายในสำนัก
อันที่(@NameIsNovel)จริง การบูรณะอาคารเหล่านี้มิได้(@NameIsNovel)ใช้ทรัพย์สินมากมายนัก แม้สำนักจะรกร้างแต่ก็ยังคงมี(@NameIsNovel)ทองคำและ(@NameIsNovel)เงินอยู่บ้าง
เหตุผลที่(@NameIsNovel)ฉินหมิงและ(@NameIsNovel)คนอื่นๆ ละเลยมันไปก่อนหน้านี้ เพียงซ่อมแซมเรือนไม่กี่หลัง เป็น(@NameIsNovel)เพราะกำลังของพวกตนยังอ่อนแอเกินไป และ(@NameIsNovel)ไม่กล้าโอ้อวดความมั่งคั่งอันอาจนำภัยมาสู่สำนักได้(@NameIsNovel)ง่ายดาย
เมื่อเซินลั่วกลับมาและ(@NameIsNovel)ต้องการฟื้นฟูชื่อเสียงของสำนักชุนชิว ทุกสิ่งย่อมผันเปลี่ยน
ฉินหมิงเฝ้ามองความวุ่นวายภายนอกด้วยความพึงพอใจยิ่ง
ตั้งแต่เข้ารับตำแหน่งเจ้าสำนักชุนชิว ใฝ่ฝันมาตลอดว่า(@NameIsNovel)สักวันหนึ่งจะสามารถฟื้นฟูสำนักให้กลับมารุ่งเรืองได้(@NameIsNovel) และ(@NameIsNovel)บัดนี้ความฝันนั้นกำลังเริ่มต้นเป็น(@NameIsNovel)จริงแล้ว
ตลอดห้วงยามที่(@NameIsNovel)ผ่านมา ชื่อเสียงของสำนักชุนชิวดีขึ้นมาก
ศิษย์สามคนจากหุบเขา(@NameIsNovel)เมฆทมิฬเข้าโจมตีสำนัก พยายามยึดครองเส้นลมปราณแห่งภูเขา(@NameIsNovel)ชิงฮวา แต่กลับถูกสังหารสิ้นทั้งสาม และ(@NameIsNovel)รากฐานของหุบเขา(@NameIsNovel)เมฆทมิฬถูกทำลายล้างจนสิ้นซาก ไม่เหลือแม้เงา
หลังจากการต่อสู้ครั้งนี้ ความแข็งแกร่งดุดันและ(@NameIsNovel)อำนาจของสำนักชุนชิวได้(@NameIsNovel)สั่นสะเทือนไปทั่วโลกบำเพ็ญเพียรแห่งเติงโจว
ฉินหมิงไม่รอช้าอยู่ภายนอกนานนัก หันหลังกลับเข้าสู่ห้องลับ นำจี้หยกโบราณออกมาแล้วปลดผนึกอาคมด้วยวิธีที่(@NameIsNovel)เซินลั่วได้(@NameIsNovel)ถ่ายทอด เนื้อหาแห่งคัมภีร์หยางบริสุทธิ์พลันปรากฏเบื้องหน้าเขา(@NameIsNovel)
เขา(@NameIsNovel)อ่านอย่างละเอียดทีละอักษร แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่(@NameIsNovel)ศึกษาคัมภีร์นี้ แต่ทุกครั้งที่(@NameIsNovel)อ่านก็ยังคงนำพาความเข้าใจใหม่มาให้เสมอ
“คัมภีร์หยางบริสุทธิ์? ไม่คาดคิดว่า(@NameIsNovel)เคล็ดวิชานี้ยังคงอยู่รอด ดูท่าสำนักชุนชิวของเจ้าก็มี(@NameIsNovel)ฝีมือไม่น้อย” สุ้มเสียงทุ้มลึกพลันดังก้องขึ้นในห้องลับ
“ผู้ใดกัน!” ฉินหมิงตกใจสุดขีด รีบเก็บจี้หยก ลุกขึ้นยืนและ(@NameIsNovel)กวาดสายตามองรอบพลางพลิกข้อมือประสานอิน
กระบี่อาคมไม้ท้อเล่มหนึ่งพลันพุ่งออกมาจากแขนเสื้อ วนรอบกายพร้อมทะยานแทงถี่รัว
“บังอาจ!” พลันมี(@NameIsNovel)ร่างหนึ่งในชุดสีครามปรากฏกายขึ้นกลางอากาศข้างฉินหมิง สะบัดนิ้วดีดใส่กระบี่อาคมไม้ท้อนั้น
“ปัง!” กระบี่อาคมไม้ท้อพลันระเบิดเป็น(@NameIsNovel)เสี่ยงๆ ทันที
ฉินหมิงครางฮือ มี(@NameIsNovel)โลหิตซึมออกจากมุมปาก ใบหน้าเปี่ยมล้นด้วยความตื่นตระหนกหวาดกลัว
ยามนี้เขา(@NameIsNovel)มองเห็นรูปลักษณ์ของผู้มาเยือนได้(@NameIsNovel)อย่างชัดเจน เป็น(@NameIsNovel)ชายวัยกลางคนมี(@NameIsNovel)หนวดเครางามสง่า ท่าทางเย่อหยิ่งทระนง สูงใหญ่สง่างาม แผ่กลิ่นอายพลังที่(@NameIsNovel)ยากหยั่งถึงออกมา
“ผู้อาวุโส ท่านเป็น(@NameIsNovel)ผู้ใด และ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ธุระอันใดจึงมายังสำนักชุนชิวของข้า?” ฉินหมิงสูดลมหายใจลึก กำชับใจให้สงบ พลางคำนับ กล่าวถามด้วยท่าทีไม่ นอบน้อมจนเกินควร และ(@NameIsNovel)ไม่หยิ่งทะนงจนเกินไป
หากเป็น(@NameIsNovel)แต่ก่อน เขา(@NameIsNovel)ย่อมไม่กล้าแสดงท่าทีเช่นนั้น แต่บัดนี้เขา(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)เซินลั่วหนุนหลัง จึงเปี่ยมล้นด้วยความมั่นใจ
“เจ้าคือฉินหมิง เจ้าสำนักชุนชิวหรือ? อุปนิสัยใช้ได้(@NameIsNovel) น่าเสียดายที่(@NameIsNovel)ระดับการบำเพ็ญต่ำเกินไป ไม่มี(@NameIsNovel)ทางสังหารนักพรตเสวียนหยินแห่งสำนักเทียนอิงด้วยตนเองได้(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)แน่ บอกข้ามา ใครเป็น(@NameIsNovel)ผู้กระทำ?”
ชายวัยกลางคนหนวดเครางามผู้นั้นถามกลับ โดยไม่ตอบคำถามของฉินหมิง
“สำนักเทียนอิง? นักพรตเสวียนหยิน?” ฉินหมิงถึงกับตื่นตะลึง จากนั้นพลันตระหนักได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)ชายหนวดเคราผู้นั้นหมายถึงผู้ใด—นักพรตเฒ่าจากสำนักเทียนอิงที่(@NameIsNovel)เคยถูกแม่ทัพผีสังหารไปคราก่อน
“ผู้อาวุโส ท่านหมายความว่า(@NameIsNovel)อย่างไร? ข้าไม่เคยได้(@NameIsNovel)ยินชื่อนักพรตเสวียนหยินผู้นี้เลย
ยิ่งไปกว่า(@NameIsNovel)นั้น สำนักเทียนอิงเป็น(@NameIsNovel)สำนักใหญ่ในชิงโจว แล้วสำนักชุนชิวอันต่ำต้อยเช่นข้าจะสังหารผู้บำเพ็ญชั้นสูงจากสำนักเทียนอิงได้(@NameIsNovel)อย่างไร?” ใจของฉินหมิงสั่นสะท้าน แสร้งทำเป็น(@NameIsNovel)ตื่นตระหนกและ(@NameIsNovel)กล่าวออกไป
สำนักเทียนอิงเป็น(@NameIsNovel)สำนักใหญ่ในชิงโจวที่(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)กำลังแข็งแกร่ง ว่า(@NameIsNovel)กันว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญถึงระดับมหาโพธิญาณ ย่อมไม่กล้ายอมรับการสังหารนักพรตเฒ่าผู้นั้น เพื่อหลีกเลี่ยงภัยพิบัติอันใหญ่หลวงที่(@NameIsNovel)อาจมาเยือนสำนักชุนชิว
ที่(@NameIsNovel)สำคัญกว่า(@NameIsNovel)นั้น ใจของฉินหมิงยังเต็มไปด้วยความสงสัย ในตอนนั้นทุกคนในหุบเขา(@NameIsNovel)เมฆทมิฬถูกแม่ทัพผีใช้อำนาจเทวะกวาดล้างในคราเดียว ไม่เหลือผู้รอดชีวิตแม้สักคนเดียว แล้วบุรุษเบื้องหน้าผู้นี้ล่วงรู้เรื่องนี้ได้(@NameIsNovel)อย่างไรกัน?
“หยุดแสร้งทำเป็น(@NameIsNovel)ไม่รู้ไม่เห็น! การกวาดล้างของพวกเจ้าในหุบเขา(@NameIsNovel)เมฆทมิฬนั้นทั่วถึงยิ่ง ไม่เหลือผู้รอดชีวิต แต่ชะตาของพวกเจ้าคงไม่สู้ดีนัก
ตอนที่(@NameIsNovel)นักพรตเสวียนหยินถูกสังหาร มี(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญอิสระผู้หนึ่งบังเอิญรอนแรมอยู่ใกล้เคียง กำลังเสาะหาสมุนไพรวิเศษ เขา(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)เห็นเหตุการณ์ทุกสิ่งอย่างและ(@NameIsNovel)ได้(@NameIsNovel)แพร่ข่าวคราวนั้นออกไป
บัดนี้ในโลกบำเพ็ญเพียรแห่งเติงโจว ผู้คนไม่น้อยต่างล่วงรู้เรื่องนี้แล้ว” ชายหนวดเคราม่วงกล่าวพลางแย้มยิ้มบางเบา
ได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้น ใบหน้าของฉินหมิงก็ซีดเผือดไร้สีเลือดฝาด
แม้แม่ทัพผีจะไม่ได้(@NameIsNovel)เอ่ยนามยามสังหารนักพรตเสวียนหยิน แต่เมื่อหุบเขา(@NameIsNovel)เมฆทมิฬถูกสำนักชุนชิวกวาดล้าง และ(@NameIsNovel)นักพรตเสวียนหยินก็ถูกสังหารที่(@NameIsNovel)นั่น ผู้ใดที่(@NameIsNovel)ยังมี(@NameIsNovel)สติปัญญาอยู่บ้างย่อมเชื่อมโยงเหตุการณ์ทั้งสอง และ(@NameIsNovel)อนุมานความจริงได้(@NameIsNovel)ไม่ยาก
“ผู้อาวุโส ท่านมาจากสำนักเทียนอิงหรือ? มายังสำนักชุนชิวเพื่อแก้แค้นใช่หรือไม่?” หลังจากครู่ใหญ่ ฉินหมิงก็กลับคืนสู่ความสงบ และ(@NameIsNovel)ถามด้วยสุ้มเสียงอันทุ้มต่ำ
“ไม่ต้องห่วงกังวล ข้ามิใช่ศิษย์จากสำนักเทียนอิง และ(@NameIsNovel)ก็มิได้(@NameIsNovel)มาหาเรื่องเจ้า ข้าเพียงสนใจผู้ที่(@NameIsNovel)สังหารนักพรตเสวียนหยินผู้นั้น
ไม่คาดว่า(@NameIsNovel)สำนักชุนชิวที่(@NameIsNovel)เสื่อมถอยลงนี้จะมี(@NameIsNovel)ผู้สามารถสังหารนักพรตเสวียนหยินได้(@NameIsNovel)” ชายวัยกลางคนหนวดเคราม่วงกล่าวพลางลูบเคราสีม่วง แววตาพลันวาวประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ฉินหมิงลังเล บุรุษเบื้องหน้าผู้นี้มี(@NameIsNovel)กำลังที่(@NameIsNovel)ยากจะหยั่งถึง แม้จะกล่าวอ้างว่า(@NameIsNovel)มิใช่ศัตรู แต่จะแน่ใจได้(@NameIsNovel)อย่างไรว่า(@NameIsNovel)มิใช่คำโกหก
ระดับการบำเพ็ญของเซินลั่วแม้จะล้ำลึก แต่อาจยังไม่เพียงพอที่(@NameIsNovel)จะเอาชนะบุรุษผู้นี้ได้(@NameIsNovel)
“หึ! เจ้าเด็กน้อย ความอดทนของข้ามี(@NameIsNovel)ขีดจำกัด หากไม่เชื่อฟังคำสั่งและ(@NameIsNovel)ตอบคำถามแต่โดยดี ระวังชีวิตของเจ้าไว้ให้ดี!” ชายหนวดเคราม่วงผู้นั้นดวงตาเย็นชาลงทันใด
ใจของฉินหมิงพลันบีบรัด ขณะกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง
พลันมี(@NameIsNovel)เสียงกรีดร้องอันแหลมคมดังมาจากทิศทางของภูเขา(@NameIsNovel)ด้านหลังสำนัก รุนแรงปานคลื่นสมุทรคลั่งซัดถาโถม สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วผืนฟ้าและ(@NameIsNovel)ปฐพี แม้แต่พื้นห้องลับยังสั่นคลอนสะเทือนไปทั่ว
“อยู่ตรงนั้น!” ชายวัยกลางคนหนวดเคราม่วงหันขวับมองไปยังภูเขา(@NameIsNovel)ด้านหลังสำนัก เพียงชั่วพริบตา ร่างของเขา(@NameIsNovel)ก็หายวับไปจากจุดที่(@NameIsNovel)ยืนอยู่
ฉินหมิงก็รีบเหินกายออกไปภายนอกเช่นกัน หลังจากออกจากหอหลักไม่นาน ร่างของเขา(@NameIsNovel)พลันแข็งทื่ออยู่กับที่(@NameIsNovel)
เมื่อมองไปยังภูเขา(@NameIsNovel)ด้านหลังสำนัก ก็เห็นลำแสงสีครามขนาดใหญ่หลายร้อยจั้งพุ่งตรงสู่ท้องนภา รายล้อมด้วยคลื่นแสงสีคราม แผ่ขยายกว้างใหญ่โอฬาร พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่(@NameIsNovel)ดังกังวานออกมาจากบริเวณนั้น
ชายวัยกลางคนหนวดเคราม่วงกำลังลอยเด่นอยู่กลางอากาศเบื้องหน้าหอหลัก ดวงตาของเขา(@NameIsNovel)กำลังจับจ้องไปยังลำแสงสีครามที่(@NameIsNovel)ภูเขา(@NameIsNovel)ด้านหลังสำนัก ดวงตาเปล่งประกายเจิดจ้ายิ่ง
“คลื่นพลังนี้ มี(@NameIsNovel)ผู้ทะลวงสู่ระดับมหาโพธิญาณขั้นกลางแล้ว! และ(@NameIsNovel)จากปรากฏการณ์นี้ เคล็ดวิชาที่(@NameIsNovel)บำเพ็ญย่อมต้องไม่ธรรมดาเป็น(@NameIsNovel)แน่” เขา(@NameIsNovel)กล่าวพึมพำกับตนเอง
“ระดับมหาโพธิญาณขั้นกลาง!” เสียงพึมพำของชายหนวดเคราม่วงผู้นั้นแม้จะไม่ดังนัก แต่ฉินหมิงยังคงได้(@NameIsNovel)ยิน และ(@NameIsNovel)ราวกับถูกฟ้าผ่า จ้องมองด้วยดวงตาเบิกกว้าง
เขา(@NameIsNovel)มิอาจคาดคิดเลยจริงๆ หรือจะกล่าวว่า(@NameIsNovel)มิกล้าแม้แต่จะคาดคิดเลยว่า(@NameIsNovel)พลังบำเพ็ญของเซินลั่วจะก้าวเข้าสู่ระดับมหาโพธิญาณ อันเป็น(@NameIsNovel)ระดับที่(@NameIsNovel)กล่าวขานกันว่า(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)อยู่เพียงในตำนาน
ย้อนไปในอดีต ปรมาจารย์อาวุโสแห่งสำนักชุนชิวก็ยังคงอยู่ในระดับหลอมวิญญาณเท่านั้น ซึ่งด้อยกว่า(@NameIsNovel)เซินลั่วเป็น(@NameIsNovel)อันมาก
“บรรพชนโปรดคุ้มครองดูแล สำนักชุนชิวบังเกิดผู้บำเพ็ญระดับมหาโพธิญาณแล้ว!” ริมฝีปากของฉินหมิงสั่นระริกเล็กน้อย หัวใจเปี่ยมล้นด้วยความตื้นตันอย่างถึงที่(@NameIsNovel)สุด
ภายในสำนักชุนชิว โจวฝู ศิษย์คนอื่นอีกหลายนาย และ(@NameIsNovel)แม้กระทั่งช่างฝีมือธรรมดาที่(@NameIsNovel)เห็นปรากฏการณ์เช่นนี้ ต่างก็ตกตะลึงจนยืนนิ่งงัน
“ฉินหมิง สหายที่(@NameIsNovel)อยู่ ณ ภูเขา(@NameIsNovel)ด้านหลังสำนักนั้นคือผู้ใดกัน?” ชายวัยกลางคนหนวดเคราม่วงร่อนลงจากกลางอากาศแล้วเอ่ยถามฉินหมิง
ฉินหมิงจ้องมองบุรุษหนวดเคราม่วงอย่างระแวดระวังยิ่ง แต่ก็ยังคงไม่เอ่ยปากตอบ
“เจ้านับว่า(@NameIsNovel)ระมัดระวังตัวยิ่งนัก เช่นนั้นข้าจะเอ่ยให้กระจ่างแจ้ง ข้าคือเฉินซื่อหยวน ศิษย์แห่งภูเขา(@NameIsNovel)หญ้าเล็ก ในฐานะเจ้าสำนักชุนชิว เจ้าคงย่อมรู้จักภูเขา(@NameIsNovel)หญ้าเล็กเป็น(@NameIsNovel)อย่างดีอยู่แล้วมิใช่หรือ?”
เมื่อเห็นท่าทีเช่นนั้น ชายหนวดเคราม่วงผู้นั้นเริ่มฉายแววหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ก็ยังคงยับยั้งอารมณ์ไว้ได้(@NameIsNovel) กล่าวด้วยสุ้มเสียงที่(@NameIsNovel)ทุ้มหนัก
--------------------