หน้าแรก / จอมราชันย์สุญญตา / ตอนที่ 1,083
ตอนที่ 1,083 : แบ่งปันผลไม้
ตอนที่ 1083
“ให้ข้าจัดการเอง” สิ้นเสียงฝูตงไหล ร่างก็ทะยานผ่านเซินลั่วขึ้นไปเบื้องบนแล้ว ในมือปรากฏน้ำเต้าโลหะสีขาวขนาดเท่าไหสุราขึ้นมาในบัดดล
“ผนึก” ฝูตงไหลเปล่งเสียงต่ำ
แสงสีขาววาบออกจากน้ำเต้า พลันเมื่อเขา(@NameIsNovel)เอียงปากลง พายุหมุนสีเหลืองก็พวยพุ่งออกมา โหมกระหน่ำดูดกลืนเปลวอัคคีพิษสีม่วงดำเข้าไปในน้ำเต้าอย่างต่อเนื่อง
ขณะที่(@NameIsNovel)เปลวอัคคีพิษถูกดูดเข้าไปไม่หยุดหย่อน น้ำเต้าที่(@NameIsNovel)ขาวราวดุจหิมะก็เริ่มค่อยๆ เปลี่ยนเป็น(@NameIsNovel)สีดำสนิทจากส่วนก้นขึ้นมาทีละน้อย
เซินลั่วเพียงเหลือบมองคราหนึ่ง ก่อนจะพลันหันไปเผชิญหน้ากับวัวกิเลนทั้งสอง โคจรพลังในเคล็ดวิชาหวงถิงขึ้นในกาย พลางเหวี่ยงพลองเสวียนเหลืองในมือออกไป ปลดปล่อยเพลงพลองพิรุณโกลาหล
ร่างทะยานไปข้างหน้า พลองยาวในมือวาดเงาลางๆ กลางอากาศ รวบรวมพลังฟาดฟันลงมาอย่างหนักหน่วงด้วยอานุภาพดุจผ่าภูผา โจมตีเข้าที่(@NameIsNovel)ศีรษะวัวกิเลนตัวหนึ่งโดยตรง
เสียงดังสนั่นราวกับฟ้าผ่า ศีรษะขนาดมหึมาของวัวกิเลนก็ระเบิดออก
ทันใดนั้น ร่างเซินลั่วก็ปรากฏขึ้นด้านหลังชายชรา ใช้พลองสกัดคอวัวกิเลนที่(@NameIsNovel)พุ่งเข้าใส่ ย่อกายลงเพื่อต้านรับแรงกระแทก ก่อนจะยกมือขึ้นฟาดฟันอีกครา ปราณกระบี่สายหนึ่งก็พุ่งวาบออกไปทันที
วัวกิเลนรู้สึกเพียงแสงสีทองวาบผ่านหน้าผาก จากนั้นก็มี(@NameIsNovel)รูเลือดปรากฏขึ้นระหว่า(@NameIsNovel)งคิ้ว สิ้นใจตายคาที่(@NameIsNovel)
เมื่อชายชราเห็นเซินลั่วกำจัดอสูรเวททั้งสองได้(@NameIsNovel)อย่างง่ายดาย ก็ถึงกับตกตะลึงงันไปชั่วขณะ
ทว่า(@NameIsNovel)เขา(@NameIsNovel)ก็ฟื้นคืนสติกลับมาอย่างรวดเร็ว พลันรีบคุกเข่าลงขอบคุณ “ขอบคุณผู้อาวุโสที่(@NameIsNovel)ช่วยชีวิต ข้าเป็น(@NameIsNovel)หนี้ท่านแล้ว”
“ลุกขึ้นเถิด ข้าเพียงทำไปตามใจคิด ไม่จำเป็น(@NameIsNovel)ต้องโอ้อวดพิธีการ” เซินลั่วไม่ได้(@NameIsNovel)ก้าวเข้าไปพยุง เพียงกล่าวขึ้น
“ด้วยระดับการบำเพ็ญเช่นนี้ เหตุใดท่านจึงเสี่ยงอันตรายมาที่(@NameIsNovel)นี่ ท่านเห็นโอกาสสำคัญยิ่งกว่า(@NameIsNovel)ชีวิตของตนเองหรือไร” เซินลั่วกล่าวด้วยแววไม่พอใจเล็กน้อย
เมื่อได้(@NameIsNovel)ยินเช่นนั้น สีหน้าชายชราก็แข็งทื่อ ดวงตาเหลือบมองไปรอบกายด้วยความละอายใจ
“อนิจจา ผู้น้อยไม่มี(@NameIsNovel)ทางเลือก” ชายชรากล่าวอย่างขมขื่น
“หรือว่า(@NameIsNovel)ท่านถูกบังคับให้มาที่(@NameIsNovel)นี่” เซินลั่วขมวดคิ้วถาม
“ไม่ใช่เช่นนั้น... เป็น(@NameIsNovel)เรื่องน่าละอายที่(@NameIsNovel)จะกล่าว แต่ผู้น้อยได้(@NameIsNovel)รับความไว้วางใจจากอาจารย์ให้เป็น(@NameIsNovel)ผู้นำสำนัก และ(@NameIsNovel)ต้องรับผิดชอบในการสืบทอดวงศ์ตระกูล
แต่น่าเสียดายที่(@NameIsNovel)การบำเพ็ญเพียรของข้าไม่เพียงพอ ทั้งยังบริหารจัดการไม่ดี โชคชะตาสำนักกำลังตกต่ำ และ(@NameIsNovel)ใกล้จะล่มสลายลงในยุคของข้า...” ชายชราลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดเผยความจริงออกมา
เมื่อได้(@NameIsNovel)ฟังดังนี้ คิ้วที่(@NameIsNovel)ขมวดแน่นพลันคลายลงเล็กน้อย
ที่(@NameIsNovel)แท้ชายชราผู้นี้ก็ไม่ต่างจากตน มาที่(@NameIsNovel)นี่เพื่อฟื้นฟูสำนักเช่นเดียวกัน
“ถึงกระนั้น ท่านก็ไม่ควรบุ่มบ่ามเช่นนี้ หากท่านต้องตายที่(@NameIsNovel)นี่ สำนักของท่านจะคงอยู่ได้(@NameIsNovel)อย่างไร” เซินลั่วกล่าว
“ข้าทราบดี... หากเป็น(@NameIsNovel)เพียงข้าผู้ไร้ค่าเพียงผู้เดียว ก็คงไม่คุ้มค่าที่(@NameIsNovel)จะต้องลำบาก แต่ไม่คาดคิดว่า(@NameIsNovel)เมื่อสองปีก่อนสำนักได้(@NameIsNovel)รับศิษย์สองคน ซึ่งมี(@NameIsNovel)แววโดดเด่นและ(@NameIsNovel)มี(@NameIsNovel)คุณสมบัติที่(@NameIsNovel)จะบรรลุถึงระดับมหาโพธิญาณได้(@NameIsNovel)
หากการบำเพ็ญเพียรของศิษย์ทั้งสองราบรื่น ก็ยังพอมี(@NameIsNovel)ความหวังที่(@NameIsNovel)จะฟื้นฟูสำนักขึ้นมาได้(@NameIsNovel)ใหม่ แต่ด้วยสภาพอันย่ำแย่ภายในสำนัก
พวกเราไม่มี(@NameIsNovel)แม้แต่ยาเม็ดหรือศาสตราเวทอันเลิศล้ำให้ ข้าอาจมิได้(@NameIsNovel)ทำเพื่อตนเอง แต่ข้าจำต้องเสี่ยงทุกสิ่งเพื่อศิษย์ทั้งสอง และ(@NameIsNovel)เพื่ออนาคตของสำนัก” ชายชราอธิบายพร้อมกับรอยยิ้มขมขื่น
หลังจากได้(@NameIsNovel)ฟัง เซินลั่วก็ถอนหายใจออกมาในใจ
ไม่ไกลออกไป น้ำเต้าที่(@NameIsNovel)เคยขาวราวดุจหิมะในมือฝูตงไหล นอกจากบริเวณปากน้ำเต้าที่(@NameIsNovel)ยังคงขาวอยู่บ้างเล็กน้อย ส่วนที่(@NameIsNovel)เหลือทั้งหมดก็กลายเป็น(@NameIsNovel)สีดำสนิท ดูท่าจะใกล้ถูกเปลวอัคคีพิษเติมจนเต็มแล้ว
เมื่อหันไปมองงูพิษแรด ไม่เพียงแต่เปลวเพลิงบนร่างของมันจะดับลง แต่พิษจากปากของมันก็ดูเหมือนจะถูกดูดกลืนจนเกือบหมดสิ้น
มันอ้าปากกว้างราวกับกะละมังโลหิต ไอออกมาอย่างแผ่วเบาด้วยความอ่อนแรง ทำได้(@NameIsNovel)เพียงพ่นควันพิษจางๆ ออกมาเพียงเท่านั้น
ฝูตงไหลเผยรอยยิ้มมุมปาก ใช้มือปิดปากน้ำเต้า กระโดดขึ้นไปอยู่เหนือศีรษะงูพิษแรดโดยตรง
งูพิษแรดที่(@NameIsNovel)ไร้ซึ่งเปลวอัคคีพิษและ(@NameIsNovel)พลังชีวิตอ่อนแอลงเป็น(@NameIsNovel)อันมาก บิดหัวพยายามจะหลบหนี
ฝูตงไหลเมื่อเห็นดังนั้น ร่างพลันถูกห่อหุ้มด้วยวายุซวิ่นสีเขียวอ่อน ความเร็วของร่างพลันรวดเร็วดุจสายฟ้า เข้าประชิดเหนืองูพิษแรดได้(@NameIsNovel)อย่างรวดเร็ว
เมื่อโบกมือ วัตถุคล้ายเชือกสีดำสนิทซึ่งมี(@NameIsNovel)ลักษณะคล้ายเชือกพันธนาการปีศาจก็พุ่งออกจากแขนเสื้อ พันรอบกายงูพิษแรดอย่างรวดเร็ว
เมื่องูพิษแรดถูกมัด มันก็เริ่มดิ้นรนบิดกายอย่างบ้าคลั่งทันที เขา(@NameIsNovel)สัตว์บนหัวเปล่งแสงสีดำพุ่งเข้าใส่ฝูตงไหลโดยตรง ขณะที่(@NameIsNovel)หางยาวก็ฟาดฟันไปทั่วทุกทิศทาง ทำให้ก้อนหินปลิวกระจายและ(@NameIsNovel)ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่ว
ทว่า(@NameIsNovel)ฝูตงไหลกลับมิได้(@NameIsNovel)รีบร้อนตอบโต้ เพียงหลบหลีกอย่างใจเย็นและ(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ระเบียบ หากมี(@NameIsNovel)ทีท่าว่า(@NameIsNovel)จะหลบหนีรอดไปได้(@NameIsNovel)แม้เพียงเล็กน้อย ก็จะควบคุมเชือกพันธนาการปีศาจดึงมันกลับมาทันที แล้วปล่อยให้มันดิ้นรนอย่างอิสระต่อไป
แสงสีดำบนเชือกพันธนาการปีศาจกะพริบวูบวาบ ค่อยๆ ดูดซับพละกำลังของงูพิษแรดไปเรื่อยๆ หลังจากการดิ้นรนอย่างรุนแรง ในที่(@NameIsNovel)สุดสัตว์ร้ายก็หมดแรง ร่างอ่อนปวกเปียก ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้(@NameIsNovel)อีกต่อไป
เมื่อเห็นดังนั้น ฝูตงไหลจึงค่อยๆ เข้าไปอย่างสบายๆ นำน้ำเต้าที่(@NameIsNovel)เคยขาวราวดุจหิมะซึ่งบัดนี้ดำสนิทออกมา เปิดปากน้ำเต้าแล้ว “ตบ” ไปที่(@NameIsNovel)งูพิษแรด
แสงสีเหลืองม้วนตัวออกจากปากน้ำเต้า ทำให้ร่างงูพิษแรดหดเล็กลงขณะถูกดูดกลืนเข้าไปข้างใน จนกระทั่งถูกบรรจุไว้ในน้ำเต้าจนหมดสิ้น
หลังจากเก็บงูพิษแรดแล้ว ฝูตงไหลก็ตบน้ำเต้าล้ำค่าของตนอย่างพอใจ
“เหตุใดไม่ฆ่ามันเสีย” เซินลั่วถามขณะเดินกลับมา
“แม้ว่า(@NameIsNovel)มันจะเป็น(@NameIsNovel)อสูรเวท แต่สีของเขา(@NameIsNovel)สัตว์บนหัวมันบ่งบอกว่า(@NameIsNovel)มันอาจเริ่มแปลงกายแล้ว สามารถนับได้(@NameIsNovel)ว่า(@NameIsNovel)เป็น(@NameIsNovel)ผู้บำเพ็ญเพียรเผ่าปีศาจครึ่งตัว
และ(@NameIsNovel)การบำเพ็ญเพียรของมันก็ใช่ว่า(@NameIsNovel)จะเป็น(@NameIsNovel)เรื่องง่าย ข้าจึงไม่รู้สึกสะดวกใจที่(@NameIsNovel)จะฆ่ามันตามอำเภอใจนัก” ฝูตงไหลอธิบาย
เซินลั่วได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้นก็มิได้(@NameIsNovel)กล่าวอันใดอีก
ทั้งสองตรวจสอบอาการบาดเจ็บนักพรตชราและ(@NameIsNovel)พบว่า(@NameIsNovel)แม้จะไม่ถึงแก่ชีวิต แต่ก็หนักหนาสาหัสอยู่ไม่น้อย
“แล้วเมล็ดพุทธะหยกเหล่านี้เล่า” เซินลั่วลังเล
“ผู้อาวุโสทั้งสองช่วยชีวิตข้าไว้ นับเป็น(@NameIsNovel)บุญคุณอันใหญ่หลวงนัก ข้ามิควรรีบเรียกร้องอันใดอีก แต่เพื่อศิษย์ทั้งสองของข้าแล้ว
ข้าทำได้(@NameIsNovel)เพียงวิงวอนท่านทั้งสองด้วยความไร้ยางอาย ท่านพอจะประทานเมล็ดพุทธะทิ้งไว้ให้ข้าสักสองเม็ดได้(@NameIsNovel)หรือไม่” ใบหน้าชายชราฉายความอับอายยามฝืนใจกล่าวออกมา
เซินลั่วและ(@NameIsNovel)ฝูตงไหลสบตากัน สื่อสารกันด้วยกระแสจิตอย่างรวดเร็ว
“เมล็ดพุทธะหยกมี(@NameIsNovel)ทั้งหมดแปดเม็ด ท่านรับไปสี่เม็ด ส่วนที่(@NameIsNovel)เหลืออีกสี่เม็ด พวกข้าสองคนจะแบ่งกัน ท่านว่า(@NameIsNovel)อย่างไร” เซินลั่วเสนอ
“ข้ามิกล้าหวังสูงเช่นนั้น การได้(@NameIsNovel)รับสองเม็ดก็นับเป็น(@NameIsNovel)โชคลาภมหาศาลแล้ว” ชายชรารีบตอบพร้อมกับโค้งคำนับพร้อมกล่าวขอบคุณ
“ต้นผลไม้ต้นนี้ท่านเป็น(@NameIsNovel)ผู้ค้นพบ จึงนับเป็น(@NameIsNovel)ชะตาของท่าน หากมิใช่เพราะท่านต่อสู้ปกป้องมันจนตัวบาดเจ็บ และ(@NameIsNovel)รอคอยจนพวกเรามาถึง ข้าเกรงว่า(@NameIsNovel)ทั้งผลไม้และ(@NameIsNovel)ต้นไม้คงตกไปอยู่ในท้องของอสูรร้ายไปแล้ว” ฝูตงไหลกล่าวเสริม
ชายชราได้(@NameIsNovel)ยินดังนั้นและ(@NameIsNovel)คิดจะปฏิเสธ แต่เซินลั่วได้(@NameIsNovel)เด็ดผลไม้สี่ผลใส่มือชายชราผู้นั้นไปแล้ว
“ด้วยคุณธรรมและ(@NameIsNovel)ความสามารถอันน้อยนิดของข้า ข้าจะคู่ควรกับท่านทั้งสองได้(@NameIsNovel)อย่างไร ข้าซาบซึ้งในบุญคุณอย่างแท้จริง” ดวงตาชายชราแดงก่ำยามเตรียมจะโค้งคำนับ
เมื่อเห็นดังนั้น ฝูตงไหลจึงรีบพยุงชายชราผู้นั้นให้ลุกขึ้น
“ผลไม้และ(@NameIsNovel)ต้นไม้ พวกเราจะแบ่งกันอย่างเท่าเทียม” เซินลั่วกล่าว ขณะมองผลไม้ที่(@NameIsNovel)เหลืออยู่ไม่กี่ผล ก่อนจะกล่าวกับฝูตงไหล
“ตกลง” ฝูตงไหลพยักหน้าและ(@NameIsNovel)หัวเราะ
หลังจากที่(@NameIsNovel)ทั้งสองแบ่งเมล็ดพุทธะหยกและ(@NameIsNovel)ต้นไม้เรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็หันไปมองนักพรตชราซึ่งกำลังนั่งขัดสมาธิบนพื้น เพื่อฟื้นฟูอาการบาดเจ็บ
และ(@NameIsNovel)มิได้(@NameIsNovel)รีบร้อนจากไป แต่กลับต่างคนต่างกินผลไม้เข้าไปคนละหนึ่งผล และ(@NameIsNovel)เริ่มดูดซับพลังปราณจากมัน
เมื่อเข้าปาก เมล็ดพุทธะให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกเล็กน้อย แต่เมื่อถึงกระเพาะ กลับกลายเป็น(@NameIsNovel)กระแสความร้อนที่(@NameIsNovel)พลุ่งพล่านเข้าสู่ตันเถียนอย่างกะทันหัน
เซินลั่วรู้สึกได้(@NameIsNovel)ถึงกระแสความอบอุ่นอันพลุ่งพล่านเข้ามาอย่างรุนแรง พลันทลายคอขวดของระดับมหาโพธิญาณขั้นต้นได้(@NameIsNovel)ในบัดดล
ก่อนที่(@NameIsNovel)ตนจะได้(@NameIsNovel)ชื่นชมมัน กระแสพลังซึ่งบัดนี้ห่อหุ้มปราณเต๋าของตน ก็พลันระเบิดออกจากตันเถียน แผ่ซ่านไปทั่วแขนขาและ(@NameIsNovel)กระดูก
ขณะที่(@NameIsNovel)กระแสความอบอุ่นยังคงไหลเวียนไปทั่วร่าง อาการบาดเจ็บที่(@NameIsNovel)ตนได้(@NameIsNovel)รับก่อนหน้านี้ก็เริ่มฟื้นคืนสู่ปกติอย่างรวดเร็ว และ(@NameIsNovel)แม้แต่พลังชีวิตที่(@NameIsNovel)เคยสูญเสียไป ก็กลับคืนมาเป็น(@NameIsNovel)ส่วนใหญ่
“ช่างเป็น(@NameIsNovel)ของวิเศษนัก...” เซินลั่วค่อยๆ ลืมตาขึ้นและ(@NameIsNovel)อุทานออกมาด้วยความชื่นชม
--------------------